https://virgool.ir/feed/@m_84588051اندکی واژه برای روایتِ تمام.fa2026-11-12 02:36:34https://files.virgool.ir/upload/users/3587794/avatar/UjHQsW.jpghttps://virgool.ir/@m_84588051https://virgool.ir/@m_84588051/پشت-شتاب-روزها-گمشده-ای-به-نام-زندگی-ts1fma0i0ud9زندگی، در نزد من، معنای زندگانی را نمی‌دهد.زندگی برای من لحظه‌ای است که ذهنم از دویدن دست برمی‌دارد و می‌توانم، بدون عجله، فقط «باشم». زندگی همیشه برای من معنایی متفاوت از مفهوم کلیشه‌ایِ زندگانی دارد. اما امروزِ من، هیچ شباهتی به این تعریف نداشت. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم که بسیاری از روزهای پیشین نیز چنین بوده‌اند. من زندگانی را آن‌گونه که دوست داشتم، بارها در ذهنم زندگی کرده‌ام. بارها خودم را در پستوهای خاک‌گرفته‌ی ذهنم دیده‌ام؛ جایی دور از شتاب روزها، جایی که چایم را آرام می‌نوشم، کتاب را باز می‌کنم و کلمه‌ها را نه برای تمام کردن، که برای فهمیدن می‌خوانم. بعد، در کوچه‌ها قدم می‌زنم و از ساده‌ترین لحظه‌ها لذت می‌برم.همین زندگی آرامی که بارها در ذهنم ساخته‌ام، گویی قطعه‌ای گمشده از پازل روحم را پیدا می‌کند. چیزی در وجودم را آرام می‌کند و اضطراب‌هایی را که سال‌ها با خود حمل کرده‌ام را برای لحظه‌ای کنار می‌زند. اما هر بار که چشم باز کرده‌ام، خودم را میان انبوهی از کارهای نیمه‌تمام، فکرهای نیمه‌تمام و روزهای نیمه‌تمام دیده‌ام. گویی زندگی چند قدم جلوتر از زندگانی حرکت می‌کند و من، هرچه می‌دوم، تنها به سایه‌اش می‌رسم.شاید چیزی که همیشه میان من و آن آرامش ایستاده، همین کلیشه‌های تکرارشونده‌ای است که آرام‌آرام به حقیقت تبدیل شده‌اند ؛الگوهایی که سال‌ها بدون پرسش تکرارشده‌اند و بسیاری از آدم‌ها، گاهی از ترس طرد شدن و گاهی از روی عادت، آن‌ها را دنبال می‌کنند. در میان این جریان، کسی که نمی‌تواند خودش را با آن هماهنگ کند، همیشه هزینه‌ی متفاوتی می‌پردازد؛ کسی که مدام میان چیزی که هست و چیزی که باید باشد، گیر می‌کند. من بارها از جنگ با این موج برگشته‌ام؛ خسته، زخمی و با این سؤال که آیا مشکل از من است یا از دریایی که همه در آن شنا می‌کنند؟ این آشفتگیِ مدام تکرارشونده، کلافه‌ام می‌کند. نه فقط به خاطر شلوغی روزها، بلکه به خاطر فاصله‌ای است که میان من و آن لحظه‌ی ساده‌ای وجود دارد که همیشه در ذهنم ساخته‌ام.عقربه‌های زمان در صدم ثانیه‌ها می‌گذرند؛ شبیه بارانی که پیش از رسیدنش آماده می‌شوی، اما وقتی قدم به بیرون می‌گذاری، می‌بینی تمام شده است. همیشه فکر کرده‌ام لحظه‌های بعد، همان لحظات آرمانی‌ای است که در ذهنم پرورش داده‌ام؛ همان زمانی که بالاخره آرام خواهم گرفت، کتابم را خواهم خواند، چایم را خواهم نوشید و فقط خواهم بود. اما آن لحظه‌ها هیچ‌گاه به نقطه‌ی پایانی که انتظارش را دارم نمی‌رسند. همیشه چیزی چند قدم جلوتر حرکت می‌کند؛ چیزی که نامش را «زیستن» گذاشته‌ام.پروانهپروانهFri, 17 Jul 2026 19:17:06 +0330https://virgool.ir/@m_84588051/وانفسایِ-عمر-rodmvexkox3jفکر میکردم میتوانم مثل گذشته ، که با پا کوباندن مادر را راضی به خرید اسباب بازی می کردم.تورا هم به دوست داشتنم مجبور کنم.پا کوباندم... پا کوباندم... کوباندم.... کوباندم... آنقدر کوباندم که پایم تاول زد اما دریغ از کلمه ی ``دوستت دارم``.دست از رویا برداشتم،کاخ آرزوهایم را نابود کردم.خیالاتُ، وهمُ، خاطرات را رها کردم.حقیقت را دیدم.آخ.. که چقدر حقیقت تلخ ست مزه ی شربت سرما خوردگی را می دهد.حقیقتی که اجازه جاری شدن، از چشمانم را به آن ندادم. در گلویم ساکن شده دارد خفه ام میکند اما در این وانفسای عمر، پا می کوبانمُ می گویم ``دوستت دارم``.-پروانهپروانهپروانهSun, 17 May 2026 00:30:08 +0330https://virgool.ir/@m_84588051/عطرِ-تو-nzz2b1rsk16hسلام،عزیزِ راهِ دور من.امروز بعد از مدت ها، می خواهم کاغذ را سرشار از عطر "تو" کنم.آن اوایل، وقتی دفترم را باز می کردم؛ عطر خاصی به مشامم نمی رسید.اما بعد از مدت ها از "تو" نوشتن، حال قَلَم بوی تورا می دهد. امروز با اینکه دستم به نوشتن نمی رود، می خواهم از "تو" بگویم.واقعیتش ، دوست دارم قلم به جز تو، کلمات دیگری را جاری کند.اما زمانی که از "تو" نمی نویسم، مغزم تهی از کلمه می شود.امروز دیدمت با "او"، لبخند به لب داشتیُ با دقت صورتش را کنکاش می کردی؛دستانش را محکم در پنجه هایت قفل کرده بودی.چِقَدر کار هایت برایم، نا‌آشنا به نظر می رسید؛چقدر کارهایت برایم غریب بود.آخَر قبلاً از این ناپرهیزی ها نمی کردی.اما خب بودن با "او"، شجاعت را چاشنی شخصیتت کرده؛ کاری که عشق من، نتوانست.تو فکر می کنی، رفتنِ من از روی بی علاقگی بود.تو فکر می‌کنی رهایت کردم، چون دوستت نداشتم؛اما در این نامه که می‌دانم به دست تو نمی‌رسد‌،برای اولین بار اعتراف میکنم؛ من رهایت کردم چون دوستت داشتم.من نمی خواستم شخصیَتِ ساختگی ات که حاصل خیالات من بود بشکند. من نمی خواستم بعد از سال ها همبستری، با بچه ای در آغوش، در کوچه ی بن بست زندگیمان قدم بردارم. من نمی خواستم پدرم را، بخاطر انتخاب "تو" شرمنده کنم. کاش کمی فقط کمی، شخصیتت را با آب شستشو می دادی؛ تا شاید مقداری، از کثیفی وجودت کم شود.همیشه می گویند، عشق ارزشش را دارد؛ آری عشق ارزشش را دارد، اما عشقِ تو نه. من می دانستم که منُ و تو هرگز ما نمی شویم. پس رهایت کردم تا من وَ تو، منُ تو باقی بمانیم. گفتم که دستم به نوشتن نمی رود.-پروانهپروانهپروانهSun, 10 May 2026 23:20:34 +0330https://virgool.ir/@m_84588051/خوابِ-خوش-خیالی-rhixarlsb16dدر خانه ی نقلی مان، عطر بهار نارنج می پیچد. آخر تو عاشق بویِ بهار نارنج هستی و من دلداده ی هر چیزی که تو دوست می داری. چای را دم می کنم و یک لنگه پا می ایستم تا بیایی،؛به یاد چشمانت می افتم. آن دو چشم عسلی، که هر بار به آن خیره می شوم. قند در دلم آب می شود، چشمانی که هر موقع غم داری قرمز می شوند و هر زمانی خوشحالی برق می زنند. من تمام تورا بلدم، اما تو چه؟تق.... صدای بسته شدن در می آید، از افکار به واقعیت پرتاب می شوم، جلوی اپن می ایستی و می گویی[چایی رو بریز و بیا ایوان.]چشمانت حالت قبل را ندارند، انگار که برای اولین بار است که آن ها را می بینم. دیگر آشنا نیستند؛ حسی عجیب در آن ها ست. نمی توانم آن را توصیف کنم. با سینی چای به ایوان می روم.[بشین]صندلی را عقب می کشم و می نشینم.[توی این یک هفته، هزار بار می خواستم بهت بگم. اما هر وقت دیدمت، انگار قفل به زبونم بزنن. سه روز پیش عزمم و جزم کردم، که بگم. اما نتونستم، روز تولدت و خراب کنم؛ ولی بیشتر از این نخواستم وقتمونو هدر بدیم. بهتره هر چه زودتر، از هم جدا بشیم. بدون علاقه این زندگی دووم نداره؛ بالاخره یه روزی تموم میشه.]مات شدم، حال احساس چشمانت را درک می کنم. خیال رفتن داشت. البته ''او'' هیچوقت نبود، که حالا خیال رفتن بکند. اما چرا می خواهد برود؟ من که به جای هردویمان عشق می ورزم؛بوی پیاز نمی دهم و غر هم نزدم. البته که نقل این حرفا نیست، باید به دلش می نشستم، که دلش را زدم. باید می رفتم، ماندن زخمی ام می کرد و رفتن بیمارم. اما چاره چه بود؟ به اجبار که نمی شد ، دلش را وصل و پینه به زندگیمان کرد. بدون هی حرفی ساکم را بستم، از اتاق بیرون زدم.[قبلاً انقد بی معرفت نبودی، بدون خداحافظی میری؟]«خداحافظی مال وقتیِ که، عاشق بمونه معشوق بره. تو که عاشق نبودی، خیلی وقتم هست که رفتی. پس خداحافظی معنا نداره.»خیلی قبل تر ها باید می رفتم، اما فکر می کردم اگر باب میلش باشم.شاید دوستم بدارد، اما نشد.... من فقط خودم را با خیالات، دل خوش کردم. اما با پتکی که حقیقت بر سرم کوباند، از خوابِ خوش خیالی بیدار شدم. عاشق بودن در نبود معشوق، دلنشین تر از آن است که معشوق واهی باشد.-پروانهپروانهپروانهSun, 10 May 2026 14:30:10 +0330