https://virgool.ir/feed/@m_84342967fa2026-11-12 23:42:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_84342967https://virgool.ir/@m_84342967/نگاهی-به-رمان-بهار-برایم-کاموا-بیاور-g4pbks7dzorl https://taaghche.com/book/75897/%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%85-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%A7-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1 #چالش کتابخوانی طاقچه خرداد ماه ۱۴۰۲ #رمان بهار برایم کاموا بیاور نوشته مریم حسینیان رمان فوق را نوعی از ادبیات گوتیک محسوب نمود ادبیاتی که زیر مجموعه‌ی ادبیات وحشت بحساب می آید. اما نکته‌ای در باب اثر خانم حسینیان شایان ذکر است، این نکته می باشد که رمان وی نمی تواند برای مخاطب خود تعلیق و هیجان کافی ایجاد نماید و لیکن می توان اذعان داشت که اثر اگر بخواهیم اثر ایشان را به مثابه رمانی در ژانر وحشت در نظر بگیریم، ناچار به اعتراف این نکته هستیم که این اثر نتوانسته در قامت اثری متعلق به ژانر وحشت به خوبی ظاهر گردد. زیرا نخستین نکته‌ای که در رمانی متعلق به ژانر وحشت شایان ذکر است، ایجاد فضایی مبتنی بر دلهره و تعلیق برای مخاطب است. همانطور که در آثار ادگار آلن پو که از نویسندگان نخستین ادبیات گوتیک و ژانر وحشت محسوب می گردد می توان به وفور به عناصری مانند تعلیق و دلهره برخورد نمود. این در حالی است که در اثر مریم حسینیان مخاطب بیشتر شاهد یک زندگی معمولی است و تنها در مواردی معدود می توان وی را در ایجاد تعلیق موفق دانست.‌ بدینسان در نظر نگارنده نمی توان اثر را در جایگاه اثری مبتنی بر انگاره های گوتیک و وحشت بحساب آورد و یا حداقل نمی توان اثر را در استفاده از این انگاره ها موفق دانست. هر چند که هویت بخشی به خانه که از انگاره های گوتیک است در این اثر تقریبا با موفقیت به انجام رسیده است، لیکن می توان اذعان داشت که هنوز جای کار بسیار داشت تا خانه هویتی وحشت آفرین به خود بگیرد. رمان بهار برایم کاموا بیاور از طریق ورود به جهان ذهنی شخصیت اصلی سعی در آن دارد تا حقیقت را تا پایان اثر در پس نقاب محفوظ بدارد و تا حدود زیادی نیز در این باره به موفقیت می رسد. نویسنده با استفاده از این روش مخاطب را پیرامون این مسئله که حقیقت امری سوبژکتیو و وابسته به ذهنیت و ادراک آدمی است به چالش می کشد. در این اثر راوی با پنهان نمودن بخشی از حقیقت و بیان ذهنیات خویش است که تبدیل به راوی ای غیر قابل اعتماد می گردد.اما نکته آن است که این چالش نیز نمی تواند به قدر کافی به چالشی جدی و تفکر بر انگیز تبدیل گردد.از منظر ادبی می توان اذعان داشت که نویسنده در رمان خود از توصیفات درستی استفاده کرده است. توصیفاتی که توان فضاسازی و تصویر سازی برای مخاطب خود را دارا می باشند.شخصیت پرداری نیز نسبتا موفق است وشخصیت ها تقریبا توان همراه کردن مخاطب را با خود دارند.رمان بهار برایم کاموا بیاور را می توان تلاشی دانست برای خلق اثری با انگاره های گوتیک. تلاشی نه چندان موفق ولی شایان ارزش.فرنوش رضایی درجیفرنوش رضایی درجیFri, 16 Jun 2023 21:07:57 +0330https://virgool.ir/@m_84342967/چالش-کتابخوانی-طاقچه-wjnrlz3ew1ru https://taaghche.com/book/32728/%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D9%85%D8%B1%D8%AF-%D9%88-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7 نگاهی به داستان پیرمرد و دریا مسئله‌ی اصلی در داستان پیرمرد و دریا را می توان کشمکش میان انسان و طبیعت دانست. کشمکشی که می توان آن را از نخستین کشمکش هایی بحساب آورد که انسان با آن دست به گریبان بوده است. زیرا از آغازین روزهایی که انسان پای به عرصه‌ی هستی نهاد و حتی پیش از آنکه اجتماعی شکل بگیرد، آدمی همواره برای زیست خود و به دست آوردن مایحتاج مورد نیاز خویش ناگزیر بوده است که با طبیعت و نیروهای طبیعی به ستیز بر خیزد. همینگوی هم در اثر درخشان خویش تمرکز خویش را بر این نیاز بنیادین بشر گذاشته و سعی دارد این نبرد را با حفظ رئالیته کامل با قلم توانمند خویش به تصویر بکشد. او با مهارت قابل توجهی که در شیوه‌ی روایت نمایشی دارد، به خوبی توانسته تا نبرد میان انسان و طبیعت را به تصویر کشیده و مخاطب قابل توجهی را با خویش و قلم خویش همراه نماید. شخصیت اصلی داستان که ماهیگیری کهنسال به نام سانتیاگو است، مدت مدیدی است که موفق به صید ماهی نگردیده و به همین سبب مردم معتقد هستند که او دچار بدشانسی گردیده است. در اینجا همینگوی هوشمندانه با وارد نمودن عقاید و انگاره های مردم که برخواسته از الگو واره ها( پارادایم‌های) فرهنگی است، سطح کشمکش را از سطحی یک سویه یعنی کشمکش انسان با طبیعت به کشمکشی چند سویه تبدیل می کند. در این سطح سانتیاگو دیگر تنها نباید با شکار ماهی شکم خویش را سیر نماید، بلکه شکار ماهی معنا و مفهومی فراتر به خود می گیرد. سانتیاگو ناگزیر است که ماهی را شکار کند زیرا تنها به این طریق است که موفق می گردد بر افکار و عقاید خرافی ای که مردم شهر به آن دچار بوده و به وی نیز تحمیل می کنند پیروز شود. علاقه‌ی سانتیاگو و پسر به دیماجیو و بیس‌بال به شخصیت ها ابعاد عمیق تری بخشیده و آنهارا به انسان‌های حقیقی شبیه کرده است. از سوی دیگر شکار ماهی در سطحی روانشناختی نیز تولید معنا می کند و سانتیاگو از این طریق می‌خواهد خویشتن را به خویش نیز اثبات نموده و این مسئله را که هنوز توان شکار را دارا بوده و قادر به کسب روزی خود است را به خود ثابت نماید. در پایان داستان گرچه سانتیاگو در برابر طبیعت شکست خورده و موفق نمی شود ماهی ای را که صید نموده، سالم به ساحل برساند، لیکن توانسته است بر عقاید و خرافات پیروز گردیده و خود را نیز به خویشتن و مردم شهر اثبات نماید. همینگوی در اثر خود به تجلیل از کرامت انسانی پرداخته است و در این مهم تقریبا موفق عمل کرده است. #طاقچه فرنوش رضایی درجیفرنوش رضایی درجیFri, 10 Mar 2023 20:03:53 +0330