<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های دُُخــــي رًًدي</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_84161727</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:46:23</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/765263/avatar/c9xcNo.jpeg</url><title>دُُخــــي رًًدي</title><link>https://virgool.ir/@m_84161727</link></image><item><title>عآشقانه پاییز</title><link>https://virgool.ir/@m_84161727/عآشقانه-پاییز-bnfwb2ompkyv</link><description>پاییز را دوست دارم به خاطر غربت و بی صدا آمدنش، به خاطر رنگ زرد و دیوانه کننده اش، به خاطر خش خش گوش نوازش، به خاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش، به خاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران باران های پاییزی،به خاطر غروب های دلگیرش، به خاطربغض سنگین انتظار...پاییز همان فصلی است که در آن برگ درختان می ریزند و در زیر رهگذران بی تفاوت خش خش میکنند تمام فصل غفلت است و رخوت شاید هم فصل هوشیاری و تدبر، هست چه فرقی می کند که در پاییز مهم آن است که پاییز کار خودش رامیکند. به دقت و حوصله دست به کار آراستن می‌شود آراستن درختهای شهر، باغ ها و زمین به رنگ زرد و سرخ و قهوه‌ای ،به قطرات گاه نم و گاه شرشر باران و بادی که می وزد .همان فصلی که می توانید در آن ساعت ها از پنجره اتاق به درخت روبروی خانه نگاه کنی و خسته نشوی.   پاییز همان دل انگیزانه ای است که گاه هوس می کنی زیر بارانش بی چتر قدم بزنی تا موهایت خیس شوند. پاییز همان مادر رقص خرامان برگ هاست که به ناز و عشوه تمام چرخ زنان از آسمان به سرت می بارند و تو سریعتر میروی تا زیر برگهایش برسی با خودت بگویی این یکی هم به افتخار من افتاد. پاییز همان موسیقی خش خس برگ هاست تمام برگ های خرامان که اینبار هوس می کنی کفشهایت را در بیاوری تا موسیقی هبوط برگها پاهایت را قلقلک کند پاییز همان فصل درختان خرمالو است که سرخی خرمالو هایش را به رخ می کشد همان فصل قاصدک ها که برایت خبر می آورند، خبرهای خوش، خبرهایی که هیچوقت نمی رسند و تو باز هم آنها را بر می داری و فوت می کنی و با نگاه تعقیبشان میکنی تا در آبی ابری آسمان پاییز گم شوند. آه عجب این پاییز برگ ریز هزار رنگ خوش می‌نشیند در چشم و خیال من و من بیخیال دنیا و مست باران پاییزی و بوی خاک نم خورده کوچه ها.آری پاییز برای بعضی ها دل انگیز است و برای بعضی ها غم انگیز... اما برای من فصل سردی دلهاست... فصل باریدن اشک ها ...فصل تنهایی قدم زدن روی برگ های نارنجی.. فصل تنهایی و دلتنگی ...اما هر  چه که باشد پاییز وفادارترین فصل خداست ،حافظه خیس خیابان‌های شهر را همیشه همراهی می‌کند. لعنتی هی می بارد و می بارد... و هر سال عاشق تر از گذشته هایش گونه های سرخ درختان شهر را می بوسد لرزه می اندازد به اندام درختان و چقدر دلتنگ می شوند برگ های عاشق برای لمس تن زمین که گاهی افتادن نتیجه عشق است....</description><category>دُُخــــي رًًدي</category><author>دُُخــــي رًًدي</author><pubDate>Thu, 01 Apr 2021 13:33:13 +0430</pubDate></item><item><title>مرگ</title><link>https://virgool.ir/@m_84161727/مرگ-c3utqyrqlqb8</link><description>همه جانداران و موجودات در مرحله‌ای از زندگی تنها مرگ را خواهند کشید به قول معروف مرگم از جنس همان شترهایی است که جلوی در هر خانه ای می نشیند تا ما را جایی نزدیکتر به خانه خدا ببرد.من مرگ هستم دختری با گیسوانی سیاه به زیبایی آسمان  شب، چشمانی که شاید هر کسی نگاهش را درک نکند و قلبی که سرشار از خوبی هاست.آری من همانی هستم که با لباسی از جنس خوابی ابدی و کفش هایی از جنس سکوت می آیم به سراغ تو بله من نرم و آهسته قدم می گذارم در قلبت با روحت همبازی می شوند و سپس به رسم رفاقت او را از این تنهایی فانی آزاد می‌کنم.زندگی دوستم ندارد  شاید فکر می‌کند که با بودنم جایش را تنگ کرده ام. او آزرده می شود هنگامی که نوجوانی به خاطر دلایلی مسخره دست هایش را پس می‌زند و آغوش من پناه می آورد نمی دانم چرا زندگی فکر می‌کند من انسان هایش را می ترسانند مگر من چه می کنم؟؟زندگی نمی‌داند خیلی از انسانهای عزیزش چون از او خسته شده‌اند و آغوش من پناه می آورد و این را هم نمی داند که بعضی انسان‌های تر سویش از ترس من دستانش را محکم گرفتند و ولش نمی کنند. زندگی خیلی این جوان تر از این حرفهاست او نمی‌داند این انسان‌ها تا زمانی که دوستش دارند که بر وفق مرادشان باشد.گاهی اوقات خیلی سخت می‌شود آن هنگام که باید جان یک پدری را بگیرم که فرزندش در آغوشش آرام خوابیده است و دست های کوچکش را سفت دور گردن پدر حلقه کرده یا آن هنگام که باید جان مادری را بگیریم که دور از فرزندانش در خانه سالمندان چشم انتظار دیدن من است چون به دیدن دوباره فرزندانش امیدی ندارد و آن هنگام که باید جان یک نوزاد کوچک را در آغوش مادرش بگیرم یا جان پزشکی پاک سرشت و درستکار که امید بهبودی بیماران تنگ دستش است گاهی اوقات خیلی سخت جان گرفتن. مرگ در کنار زندگی زیباست چه خوب است مرگ را نیز با عشق مانند زندگی در آغوش بگیریم و دوستش بداریم همانطور که سهراب درباره مرگ می گوید:و نه ترسم از مرگ       مرگ پایان کبوتر نیست    مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد     گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد              و همه می دانیم     ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است...</description><category>دُُخــــي رًًدي</category><author>دُُخــــي رًًدي</author><pubDate>Thu, 01 Apr 2021 13:02:39 +0430</pubDate></item></channel></rss>