https://virgool.ir/feed/@m_84071730fa2026-11-12 10:15:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_84071730https://virgool.ir/@m_84071730/اندوه-یک-خداحافظی-بعد-از-بازگشت-xunn2vn9tpynقرار بود بروم. بلیطم را هم خریده بودم و برای دو هفته‌ی اول هم اتاق رزرو کرده بودم تا برسم و دنبال خانه بگردم. با همه خداحافظی کردم، دوستانم، کارمندهای دانشکده، شاگردهایم، حراست در رشت که هر روز صبح و عصر چند کلمه ای باهم حرف میزدیم، نگهبان های خوابگاه، حتی صاحب کتابفروشی که معمولا هفته ای یکبار به آنجا سر میزدم. ماه آخر مدام در حال بدو بدو بودم. کار زیاد و زمان خیلی کم. قبل از رفتن باید حداقل سی و دو نمونه ی بدون مشکل سنتز میکردم و نتایج آنالیزها را میگرفتم. نگران درس دخترهایم (بخوانید دانش آموزهایم) بودم که بعد از این قرار بود آنلاین ادامه دهیم. هر روز صبح ساعت هشت باید میرفتم آزمایشگاه و تقریبا یک روز در میان، ساعت یازده شب به زور حراست از آزمایشگاه می آمدم بیرون. این وسط، برای خودم یک دلخوشی سانتی مانتال هم پیدا کرده بودم. در کافه ای چند قدم پایین تر از درب ولیعصر، قبل از ظهر، قیمت یک آمریکانو و یک کوراسان سی هزار تومان بود. برای یک عاشق قهوه و شیرینی که صبح ها هم وقت صبحانه خوردن نداشت، چه چیزی بهتر از این؟ هر روز، حدود ساعت نه و نیم، بعد از اینکه مواد را داخل شیشه پنی سیلین میریختم و روی استیرر میگذاشتم تا تمام اتم های سیلیسیوم و آلومینیوم باهم خوب آشنا شوند، بدو بدو میرفتم کافه. میز انتهای سمت راست بالکن. خدا خدا میکردم کسی میزم را اشغال نکرده باشد. نیم ساعت_ چهل دقیقه ای مینشستم، گاهی کتاب ورق میزدم و گاهی دفترم را با کلمات انباشته شده در سرم پر میکردم. بعضی وقتها هم فقط زل میزدم به هیاهوی آخر سال و اول صبح ولیعصر. دلم تنگ میشد، برای روزهایی که قرار بود من نباشم و یک نفر دیگر بنشیند اینجا و قهوه بنوشد و ولیعصر را در روزهای بهاری ببیند.ایمیل سفارت را که خواندم، انگار چمدانی که وسیله هایش را نصفه و نیمه آماده کرده بودم افتاد روی سرم. چرایش را میدانستم و نمیدانستم. انگار که زیر آب نشسته بودم و حرف های بقیه را از پشت یک لایه ی ضخیم آب دور گوش هایم میشنیدم. انشالله خیر است، خیر است، خیر است... برگشتم به تهرانی که با آن خداحافظی کرده بودم. حتما خیر است....m_84071730m_84071730Sun, 03 Jul 2022 15:12:09 +0430