<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ستاره‌ی دنباله‌دار</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_83727669</link><description>با اومدنش یه آرزو زیر لب گفته میشه اما محقق شدنش بستگی به ستاره‌ی دنباله‌دار داره💫✨&#xA;Bahareh🍀</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-10 21:56:40</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4536484/avatar/4xfsEq.jpg</url><title>ستاره‌ی دنباله‌دار</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669</link></image><item><title>او</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/او-tecbf2fnm1vq</link><description>اوبهتر بود هیچ وقت کرونا نمی‌گرفتم. بهتر میشد اگر مجبور نبودم او را به اجبار برای سه سال ترک کنم. تنها چیزی که از او داشتم فقط یک کتاب بود. شاید اگر گرفتار کرونا و قرنطینه نمیشدم، می‌توانستم بدون اینکه منگ شوم انگشتانم را آهسته و آرام به او بزنم.سه سال زمان زیادی بود برای منی که تازه یک هفته با او آشنا شده بودم و توانسته بودم صدایش را بشنوم. آن هم وقتی که صدایش میزدم. واقعا زمان زیادی بود. چون او فلوت کلیددار بود</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Fri, 09 Oct 2026 01:01:49 +0330</pubDate></item><item><title>روزنویسی چند روز پیش</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/روزنویسی-چند-روز-پیش-pfr9cvaecnmr</link><description>بزار قبل از اینکه ساعت دوازده بشه امروزمو بنویسم.همه‌چیز داشت خیلی خوب پیش می‌رفت. ساعت هفت بیدار شدم و صبحونه خوردم. بعدهم رفتم اتاق. ساعت هفت و نیم کلاس داشتم، سامانه دانشگاه رو باز کردم اما کلاسی تعریف نشده بود. من‌هم از خدا خواسته، روی تخت دراز کشیدم. هرچی تب‌ باز کرده بودم رو بستم، کولر اتاق رو روشن کردم و رفتم زیر پتو.یه سه چهار ساعتی خوابیدم، وقتی که بیدار شدم با یه حال مزخرفی وارد سامانه شدم. اونجا بود که اوج فاجعه رو دیدم و فهمیدم که چه گندی زدم. هیچ وقت فکرشو نمی‌کردم که از کلاس آنلاین جا بمونم و دوتا غیبت گنده نثارم بشه. اما چرا؟من که اون دوهفته رو سر ساعت بیدار میشدم، پس چرا استاده برام غیبت زده بود؟اونم نه یکی، دوتا.دوتا (غ) بزرگ و زشت بین اون همه کلاسهایی که حتی یه دونه غیبت‌هم نداشتم، نمای بدی به لیستم داده بود.اما اون دوتا غیبت چجوری سبز شدن؟صبر کردم تا ویندوزم بالا بیاد تا بفهمم اشتباه من بوده یا استاده، اصلا ببینم درست دیدم یا اشتباه.یکم طول کشید اما بالاخره مشکل رو پیدا کردم.شاید اگه اون ده دقیقه مونده به کلاسو بیخیال اکسپلور گردی میشدم و اون فیلتر لعنتی رو خاموش میکردم، ممکن بود اون دوتا (غ) زشت بدقواره رو نداشته باشم.حالا باید بهش پیام بدم؟از بدشانسی زشتی که دارم اینه که حتی شماره‌ی استادم ندارم و از اون بدتر اینکه تو روز روشن دوتا غیبت خوردم. واقعا حال ادمو میگیره اینش جدا آخه مجازی بود، من به خاطرش بیدار شدم، مامانم شاهده.محتوای نوشتم برای چند روز پیشه😔😅</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Wed, 07 Oct 2026 18:47:18 +0330</pubDate></item><item><title>خیالات خاطره</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/خیالات-خاطره-jwxckrz6gjqt</link><description>خاطره، به یاد یکی از خاطره‌هایش خندید و خودش را سرزنش کرد.چرا باید سقف خانه‌اش به‌خاطر خورشید خراب می‌شد؟خورشید آنقدر خورشیدی به سقف خانه‌اش خورده بود که نصف سقفش ترک خورده بود و هر لحظه ممکن بود خانه بر سرش خراب شود.از آن طرف‌هم به‌خاطر خراب بودن دوچرخه‌اش نمی‌توانست به خانه‌ی خواهرش برود، چون خانه‌اش تا خانه‌ی خواهرش حدودا ده فرسخ فاصله داشت.خاطره که حسابی ترسیده بود، به خواهرش زنگ زد و ماجرای خانه را تعریف کرد.اما خواهر خاطره در جواب خندید و گفت.«هیچ، خونه‌ای بخاطر خورشید خراب نمیشه، حالا هم بگیر بخواب ساعت چهار نصفه شبه»خاطره به ساعت نگاهی انداخت، حق با خواهرش بود انگار دوباره خیالاتی شده بود.</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Sun, 20 Sep 2026 00:04:01 +0330</pubDate></item><item><title>خودخوری ذهن</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/خودخوری-ذهن-ewxvdefuy67m</link><description>دو هفته بدون نوشتن توی دفترم گذشت.باید اتفاقات رو ثبت می‌کردم اما اتفاق همیشه از نوشتن من جلوتر بود.با خبر فوتش شروع شد، فقط یه همکلاسی دوران مدرسه بود. اونقدری بهش نزدیک نبود، ولی خب بخشی از خاطراتم بود. امیدوارم به آرامش رسیده باشه. دو هفته گذشته بود و هنوز دفتری نداشتم که بتوانم  چیزی را ثبت کنم.چهارده روز بدون دفتر بودم. خیلی تلاش کردم خودم با نُت گوشی وقف بدهم اما نتوانستم.دلیل اینجا بودنم شاید فقط این باشد که بتونم باری که درون مغزم است را خالی کنم. از ان دو هفته سه روز گذشت.توی اون دو هفته فقط یک اتفاق افتاد و بقیه روزها مثل قبل بود.روز چهارم.که امروز میشد. اتفاق افتاد. همیشه خوشحال بودم که دوستی را در کنارم دارماما همیشه در رفاقت نفر سوم بودم.به من ربطی ندارد، انتخاب خودش بود، اما حقیقتاناراحت شدم، خیلی ناراحت شدم، دلم میخواست گریه کنم اما نمی‌توانستم. دوست نداشتم گریه کنم. اما دست خودم نبود.بخشی از من میگه« تو مگه چه کاره‌ای؟»بخش دیگه‌ای از من میگه:« فقط یه بار اضافه بودی، از بس خسته کننده بودی که ازت سیر شده»اما خودم هم خوب میدونم که هر دو بخش برای دفاع خودشان حرف میزنند.اصلا به من چهمن که جای او نیستمشاید انقدری که باید میبوده‌ام نبودم، شاید...دوست ندارم خرابش کنم، چهار سال با او خاطره داشتم.چهار سال از روز مدرسه، تا به دانشگاه.نمیدانم و آن چهارده روزی که به بطالت گذشتمیخواستم مهارت یاد بگیرم، ولی انگار توانایی‌اش را ندارم. میخواستم چیز جدیدی یاد بگیرم ولی انگار مغزم مطالب. را  پس میزد.فقط گیج شدم، نمیدونم چم شده🤣🤣#خودخوری‌ذهنی‌من</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Tue, 08 Sep 2026 22:56:29 +0330</pubDate></item><item><title>گلی</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/گلی-pcfz13sbtusg</link><description>من گیلدا هستم وهم گُلی. هرچقدر هم که بگویم من را گیلدا صدا کنید فایده‌ای ندارد.آن موقع‌ها مدرسه نمی‌رفتم. دختر لجباز و شلوغی بودم. همیشه عادت داشتم بعد از ناهار به پارک بروم و تا زمان تاریک شدن هوا در پارک بمانم. برگشتنم به خانه‌‌هم معضلی بود که نپرس. مادرم چادر به دست گوشم را میکشید و از پارک جدایم میکرد. آن موقع بود که جیغ و دادم به هوا میرفت، آن هم فقط برای چند دقیقه بیشتر.دمپایی قرمزی‌هم داشتم که یک گُل زشت پلاستیکی وسطش بود. موقع راه رفتن‌هم خیلی اذیتم میکرد. برای همین وقتی که به پارک میرفتم مستقیم روی تاب می‌نشستم، پاهایم را تکان میدادم و دمپایی‌ها با صدای گرومپ محکمی به کف زمین می‌رسیدند.هر لنگه‌اش هم یک جایی می‌افتاد. اما یک روز وقتی که میخواستم این کار را تکرار کنم. گُل دمپایی از خود دمپایی جدا شد و محکم به سر دختری خورد که داشت در کوچه دوچرخه سواری میکرد. لعنت به آن کوچه‌ی تنگ که از بین این همه جا افتاد سر آن دختر.خلاصه از همان موقع بود که اسم گُلی به من چسبید.پس من گیلدا هستم و هم گلی. اما لطفا گیلدا صدایم کنید.</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Fri, 07 Aug 2026 01:21:34 +0330</pubDate></item><item><title>آهنگ؟</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/آهنگ-xakzzrwyhzjn</link><description>شاید جالب باشه براتون.شایدم بدونیننمیدونمولی من یه تجربه خیلییی جدیدی کسب کردمآهنگ خودمو امروز ساختمآهنگی که خودم نوشته بودمشو خواننده‌ای که افتخار داد اونو خوند.شاید سوال پیش بیاد که اون خواننده کیه.شاید یکم تعجب کنین.چون همه اونو می‌شناسن. و شخصیت برجسته‌ای هست. یک فرد معروف هست که مطمئناً حداقل یه بار اسمشو شنیدین.اونقدر خوشحال شدم وقتی که تصمیم گرفت آهنگو بخونهاصلا 😂و اون فرد یا اون شخص کسی نیست جز.........هوش مصنوعییییییبییییبله.😂😂😂😂😂خلاصه که به کمکش تونستم آهنگمو بسازم. ولی نمیدونم چجوری بهتون نشون بدم. بهرحال.و اینکه افتخاری که به من داد این بود که هزینه‌ای نگرفت.😂😂😂</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Mon, 20 Jul 2026 19:14:57 +0330</pubDate></item><item><title>اگر فردایی بماند</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/اگر-فردایی-بماند-szjauozr7h0n</link><description>اگر فرادیی بماند، میخواهم کمی بیشتر بخوابم.اگر فردایی بماند، میخواهم خودم را در آینده‌ام تصور کنم.اگر فردایی بماند، میخواهم کل ایران را بگردم.اگر فردایی بماند، میخواهم بدون ترس زندگی کنم.اگر فردایی بماند و آینده‌ای داشته باشد. میخواهم به تمام رویاهایم برسم.اگر موشک بگذارد.اگر بمب اجازه دهداگر پرتابه خوابمان را نگیرد.اگر انفجار نترساندمان.اگر بمب‌های عمل نکرده نیمه شب خنثی شوند.اگر تمام این ماجرا تمام شود، میخواهم آینده را ببینم، آری دلم میخواهد دست زمان را بگیرم و به هزار سال دیگر سفر کنم هرچه دورتر بهتر. برایم مهم نیست تاریخ از ما چه می‌نویسد. شاید قبل از مرگمان جزوی از تاریخ شویم. شاید هم به فراموشی سپرده شدیم. اما دلم میخواهد به آینده نگاه کنم اگر آن دو کشور بگذراند.اگر فردایی بماند.</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Fri, 17 Jul 2026 01:06:33 +0330</pubDate></item><item><title>مواظب خودتون باشین</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/مواظب-خودتون-باشین-qqslvigrdlbe</link><description>سلام دوستان.خیلی خیلی مواظبت کنید. مخصوصا کسانی که در اهواز هستن. چون خبر اومده که دستور تخلیه دادن. نمیدونم چقدر صحت داره.امیدوارم هرجا هستین سالم باشین.و اینکه خلاصه خیلی خیلی مواظبت کنین. امیدوارم هرچه زودتر این جریانات تموم بشه و مردم بتونن یه نفس راحت بکشن، هوای همدیگه رو داشته باشین. مواظبت مواظبت.🥲🙂✨🍀۰۵/۴/۲۴</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Thu, 16 Jul 2026 00:11:51 +0330</pubDate></item><item><title>به درک</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/به-درک-r61nkqlo0k77</link><description>دخترک چسم عسلی، به آسمان نگاه کرد و گفت:«به درک»آره به همین سادگیبه درکچرا؟چرا این حرف را زد؟خب برای جواب این سوال باید برگردد به دو سال پیشهمانجایی که تصمیم گرفت برای ادامه تحصیلش به کشور دیگری برود. همان‌جایی که میخواست جوانی‌اش را در قاب دیگری عکاسی کند.آن روزها بهترین سال عمرش بود. با تمام سختی‌هایی که کشیده بود توانست در رشته‌ی مورد علاقه اش آن هم در کشوری که رویای دیدنش را داشت سفر کند. آنجا نیمه‌ی گم شده‌اش را پیدا کند و فصل جدید زندگی‌اش را بسازد.اما او که سرنوشتش را بو نکرده بود؟روزهای اول برایش غیرممکن بود، تصورش سخت بود. دائم خودش را نیشگون میگرفت تا به خودش بفهماند که خواب است یا بیدار.اما آن دخترک بیدار بود. دختر بیدار بود و در رویاهایش زندگی میکرد.و وقتی هم که مقدمات اولین عشقش ساخته شد. خودش را شبیه سیندرلایی تصور کرد که در انتظار شاهزاده‌اش نشسته. سیندرلایی که که با کفش‌های شیشه‌ای هر روز در کلاس درس به انتظار شاهزاده‌ی عزیزش می‌نشیند. گویی که فکر و ذکرش از شاهزاده زیبایش پر میشود. مثل لیوان آبی که سریز شده.دخترک هر روز به خودش میرسید. هر روز موهایش را با سشوار حالت میداد و برای شاهزاده‌اش ماتیک میزد. غافل از آن که شاهزاده‌اش برای سیندرلایش چه آشی پخته بود.آش دهن سوز.آشی که تا لبه‌ی کاسه‌اش روغنی بود.دخترک هم غافل غافل بود. آنقدر پروانه در دلش پیله کرده بود که حواسش به آفت‌های دورش نبود. همان آفتی که به جای مغزش در قلبش پاشیده شد.آفتی که تمام قلبش را آفتی کرد و به مغزش آفت کش زد.روزی که که فهمید، قلبش را به چه آفت سیاه زشتی باخته تماما از خودش و او ناامید شد.امان از آن آفت زشت و سیاهی که قلب آن دخترک را سیاه کرد.مثل پرتقالی که با آفت سیاه میشود. قلب دخترک هم سیاه شد.و اینگونه شد که دخترک با مغزش او را سمپاشی کرد.برای همین وقتی دخترک ابرها را میبیند یاد آن آفت سیاه می‌افتد. چون روزی که فهمید با چه جانور زشتی وارد رابطه شده هوا سیاه بود و ابرها بالای سرش پرواز می‌کردند.برای همین از آسمان و ابرهایش متنفر بود.حالا که برمیگردد و به آن رابطه سمی نگاه میکند خنده اش میگیرد.آره اصلا دوسال پیش بودولش کنبه درکدراز کشید و کتاب را روی سرش گذاشت سعی کرد مغزش را متقاعد کند که داد نکشد. اما تسلیم خواسته‌های قلبش شد. سرانجامفریاد زد«به درکککککککککککککک»آره، به درک </description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Mon, 13 Jul 2026 14:59:17 +0330</pubDate></item><item><title>یک سوال داشتم</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/یک-سوال-داشتم-bzbgnsqrduqb</link><description>دوستان اگه یه متن فارسی خودم بنویسم و بدم به هوش مصنوعی بگم مثل یه بومی انگلیسی زبان این متن رو به انگلیسی برگردون و از ترجمه استعاره‌های فارسی خودداری بکن ولی محتوای متن رو تغییر نده.به نظرتون متنی که حاصل میشه ارزش درستی داره؟واقعا گیج شدم الان از دیپسیک و چت جی پی تی پرسیدم همه یه ترجمه میدن ولی بعد آخرش میگن بهتره اینجوری باشه فلان باشه.نمیدونم 😔😔 هلپ می</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Fri, 10 Jul 2026 11:34:30 +0330</pubDate></item><item><title>بومی یک پاندا است</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/بومی-یک-پاندا-است-mzasusggtzrt</link><description>اگر او را دیدید با واحد نگهبانی پاندها تماس بگیردیک عدد پاندا در خیابان‌ انسان‌ها گم شده. در صورت مشاهده با واحد نگهبانی پانداها تماس بگیرید. از توجه شما به این مطلب سپاس گذاریم............بومی، هفده ساله هنگامی که داشت برنامه‌ی ترک خانه‌اش را میکشید در خیابان‌های انسان‌ها دیده شده بود. حال اسمش در تمام مجلات پخش شده بود. به همین دلیل از ترس به مکانی رفت که در آنجا وسایل گم شده بود. آن روز به شدت باران میبارید او دلش نمی‌خواست به آن خانه برگردد به همین سبب چتر و چکمه‌ای را از آن جا برداشت و خودش را شبیه انسان‌ها کرد. گویا بومی دلش نمیخواست کسی بفهمد که او پاندایی است که از خانه فرار کرده. به شدت ترسیده بود و با چتر به این سو و آن سو میرفت. گاهی نگاه‌های خیره‌ی انسان‌ها را روی خودش احساس میکرد اما سعی میکرد پاندا گونه‌ای با آنها برخورد کند. مثل روزهایی که انسان‌ها برای دیدنشان می‌آمدند. بومی با اینکه چتر داشت اما نصف بدنش خیس شده بود. موهای تنش به بدنش چسبیده بود و حجم او را دوبرابر کرده بود. چکمه‌های زرد رنگ هم فقط برای اینکه شکل انسان ها را به خودش بگیرد کاربرد داشت وگرنه بومی برایش مهم نبود که پاهایش زیر آسفالت کثیف شود. چون درخانه‌اش او در جنگل زندگی میکرد. اگر باران‌هم می‌بارید پاهایش گلی میشد اما چه فرقی میکرد. بومی بود دیگر. باید شبیه انسان‌ها شود. مثل ان کلاغی که میخواست مثل کبک راه برود.دیگر به جایی رسیده بود که نمی‌توانست پاهایش را بلند کند. برحسب عادت روی زمین نشست و پاهایش را دراز کرد. به آسمان نگاه کرد و مثل انسان‌ها فحشی به باران داد. بومی نمیدانست که معنی وحش چیست چون او پاندا بود.چتر را بالای سرش گرفت تا کله‌اش خیس نشود. انقدر بدنش خیس بود که نمیدانست عرق کرده است یا آب باران به بدنش چسبیده. به هرحال فرقی برایش نداشت چون او بومی بود و بومی یک پاندا بودبومی خمیازه‌ای کشید. مسافت زیادی را پیاده روی کرده بود. اما جایی در مجلات انسان‌ها خوانده بود که اگر روزی دو ساعت پیاده‌روی کنند کلی کالری آب می‌شود و سرانجام لاغر میشوندبومی نمی‌دانست کالری یعنی چه.همچنین مفهوم آب شدن را هم نمی‌دانست.چون بومی یک پاندا بود.اما بینایی قوی‌ای داشت. و توانست چهره‌ی دو زن را به خوبی تشخیص دهد هردو مثل هم بودند با این تفاوت که زن سمت راست مثل خودش بود و زن سمت چپ شبیه انسان ها پس با خودش فکر کرد شاید این راه رفتن ها به دردش بخورد.بومی خیلی خسته بود. بار دیگر خمیازه کشیدن. اما با خمیازه سوم چتر به دست به خواب عمیقی رفت.وقتی چشمانش را باز کرد بازهم در خانه‌اش بود. برای بار نود و نه شکست خورد. بومی نمی‌دانست که بعد نود و نه چه عددی است.چون نود و نه را در مجلات انسان‌ها خوانده بود.به هرحال بومی شکست خورد.بومی معنی شکست را هم نمی‌دانست.چون او یک پاندا بود.</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Sun, 28 Jun 2026 23:29:53 +0330</pubDate></item><item><title>ناامیدی</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/ناامیدی-covue5uiqikn</link><description>نمیدانم از کجا شروع کنم اما امیدوارم کلمات من را به جایی برسانند که بتوانم برای اندکی به ارامشی برسم.این متن چیز خاصی ندارد. همه‌اش وهم و خیال من است. وهم؟که کلمه‌ی سختی. بگذریم از چه بگویم؟چیزی برای گفتن ندارم. فقط بی‌دلیل کلمات را پشت سرهم اجیر میکنم. از این کار خوشم می‌آید، انگار کلمات را وادار به حرف زدن کرده باشم. هیچ کلمه‌ای تنها خوانده نمیشود پس اگر اینکار را کنم هرکسی که آنها را بلد باشد میتواند بخواند. اصلا از این‌هم بگذریم.دلم می‌خواهد داستان بگویم. تو که میتوانی بخوانی؟ پس حتما این را هم میبینی(برو، صفحه را ببند، چشمانت را ببند، کارت را خالی کن) میبینی درست است؟ اما عمل نمیکنی😂داستان من درمورد دخترکی است که به رویایش نرسید. داستان دختری که کلمات را به اعداد ترجیح داد. داستان دختری که غول چراغ جادوی والدینش شد. فارغ از آنکه بداند آرزوهایشان تمامی ندارد.داستان آن دختری که رویاهایش را خورد و خودش را به چند بخش تقسیم کردبخش اول: سلام صبح بخیربخش دوم: من رفتم تو اتاقبخش سوم: بابت غدا ممنونمبخش چهارم: شب بخیرحتی هیچ نیم بخشی بین بخش‌هایش قرار نگرفت. اما مگر قرار بود به چهار بخش تقسیم شود؟در بیرون چهار بخشی بود و در داخل به هزار بخش می‌رسید.در بیرون خودش را خفه کرده بود و درون در رویایش شنا میکرد. چه تضاد عجیبی...................در جایی علت علاقه‌ی نوشتن را دیده بودم. میگفتند کسانی که کسی را برای هم‌صحبتی با خود ندارند مینویسند. اما این فقط یک فرضیه بود. آدم‌هایی بودند با این که اجتماعی و بدون ترس که در بیرون سخن میگفتند و حرف میزدند هم وجود داشت. پس این فرضیه هم رد میشود. اما گاهی هم درست است. ولی آن دختر صرف نظر از فرضیه اول شروع به نوشتن کرد✨</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Sat, 20 Jun 2026 23:31:45 +0330</pubDate></item><item><title>پرورش زامبی</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/پرورش-زامبی-rkqopqft4nst</link><description>یک داستان واقعی با مقدار زیااااااادییییی تخیل اکنون کهدارم این نامه را می‌نویسم، در اتاقم و روی تختم سکونت دارم. چند شبی‌است صدا های عجیبی از طبقه‌ی بالا به گوش می‌رسد. صدای کوبیده شدن و فریاد کسی. هیچ یک از اعضای خانواده جرئت آن را نداریم که زنگ بزنیم و دلیلش را بپرسیم زیرا اصلا در طبقه‌ی بالا هیچ کسی سکونتی ندارند. آنها رفته بودند.وقتی که سه نفر از اعضای خانواده خانه را ترک کرد. آن  مرد تنها بود. ظاهراً آن مرد دست بزرگی در آزمایشگاه و آزمایش کردن داشته بود. چند ماهی در خانه ماند و سرآخر ساعت پنج صبح منزلش را ترک کرد. این را از دوربین خانه دیدم. آنقدر ترسیده بود که لرزش دستانش از صفحه‌ی مانیتور مشخص بود. در را محکم بست. و کولرش را روشن روشن گذاشت. صدای موتور کولرش آنقدر بلند است که بعضی از شب‌ها به سختی به خواب میروم. از آن به بعد دیگر خبری از آنها نداشتیم. اما همچنان از طبقه‌ی بالا صداهای وحشتناکی می‌آید. انگار زامبی پرورش داده باشند.  همه میترسیم. هیچ یک از عضو‌های همسایه جرئت ورود به خانه‌اشان را ندارند. زیرا کلید در دست همسایه‌ی بغلی است. او هم می‌ترسد. تقریباً به آن صداها عادت کرده‌ایم و نزدیک یک سال است که مدام سقف بام بام صدا میخورد و چند ثانیه بعد صدای ترسناکی می‌پیچد. مثل صدای ترسناکی که از سریال‌های زامبی طور پخش می‌شود. همه میترسند و همه منتظرند. هیچ کس از طبقه‌ی بالا خبر ندارد. شاید در خانه‌اش زامبی پرورش می‌دهد.بر اساس واقعیت و مقدار زیااااااادییییی تخیل.</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Mon, 25 May 2026 18:30:40 +0330</pubDate></item><item><title>نمره‌ای بیست یا بیست ساله‌گی؟</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/نمره-ای-بیست-یا-بیست-ساله-گی-uow3ik7zzk0m</link><description>ولی قرار بود از فروردین سال جدید وارد یه دنیای دیگه بشم.هیچ فکرشو نمیکردم که دست دنیا از زندگیم یهویی قطع بشه و من رو توی۱۹ سالگیم حبس کنه. هنوز اول راه بودم.میدونم دیر نشده و هنوز وقت هست. اما احساس میکنم قبل اینکه یکان سنم به صفر برسه زیادی عجله داره. از طرفی‌ با خودم نقشه میکشیدم شاید ترم بعد تو دانشگاه عضو تئاتر بشم. اما مگه از آدم خجالتی مثل من بر میومد؟ قبلا کلاس پنجم سر هر درس فارسی تئاتر اجرا می‌کردیم آخر سر معلممون داد زد و گفت از این به بعد کسی حق نداره درس فارسی رو تئاتر بازی کنه. جرقشم با اکیپ خودمون شروع شد. یه اکیپ چهار نفره که عاشق تئاتر و دیده شدن بود اما خیلی زود از هم پاشید. روزی که میخواستم تو بچگیم بمونم یهویی سه سال آخر مدرسه یقه‌ی منو گرفت. هرچی بیشتر جلو رفتم خجالتی و کم حرف تر شدم جوری که حتی با دادن یه سلام ساده لکنت میگرفتم و به تته پته می‌افتادند. دوستان و به مرور کم شدن شدم یه دختر گوشه گیر نچسب. نه اونقدر نچسب ولی خب کمتر حرف میزدم. اما الان وقتی که پارسال ترم اول دانشگاه شروع شد اونقدری ذوق داشتم که هزار جور رویا بافته بودم برای خودم. خودمو تصور میکردم تو حیاط دانشگاه با یه اکیپ جدید با آدمای جدید. اما همیشه اونجوری که من میخوام پیش نمیره. بهر حال نمیدونم چرا فاز اینایی رو گرفتم که که حسرت گذشته میخورن ولی حسرت هرچیزی رو که بخوام داشته باشم دارم ولی هیچ وقت حسرت داشتن اینکه سواد داشته باشم رو ندارم. حداقل انتظارم از ۱۹ سالگیم این بود که چیزای جدید رو امتحان کنه. تنها نباشه، نترسه، به تته پته نیوفته.هرچند خیلی انتظار دارما😃اما آدمم دیگه😃😃اما ۱۹ سالگیم رو دوست ندارم مثل دوران کرونا تموم شه. دلم نمیخواد با ترس پامو توی دنیایی بزارم که تا دیروز فقط اسمشو شنیده بودم. دوست ندارم با بی‌تجربگی دهگان سنم به دو برسه چون برای من تازه شروع شده حتی اگه ماها طول بکشه. امیدوارم وقتی به بیست میرسه که توی آینده‌هم نمره‌ای بیست رو  گرفته باشه. همون نمره‌ای که انتظارشو داشته باشم. پس اگه سال بعد به بیست رسیدی امیدوارم سن قابل قبولی باشه برای زندگیت. به امید بیست شدن قبل از ۱۹ سالگی.میدونم چرتو پرت زیاد میگم🫪</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Fri, 22 May 2026 00:31:46 +0330</pubDate></item><item><title>عذاببببببب</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/عذاببببببب-miqw7abcmvx0</link><description>الان حس بدبختی رو دارم میدونم چیزی نیست باشه، باشه، باشه. میگذره می‌گذره. من اصلا نمیفهمم چرا درس اخلاق باید انقدر مزخرف باشه چرا؟وایی فکر کن.زمان ورود و خروج سایت رو داده ۱۵ دقیقهزمان پاسخگویی ۱۳ دقیقه بعد ذخیره کردن سوال‌هم چند ثانیه زمان می‌بره چند تا سوال؟۱۰ تاگیریم خر خون ولی به خدا نمیشهاز چند نمره؟۶ نمرهواقعا چرا؟چه خصومتی با ما دارهو اینم جالبهبا اینکه از دیپسیک سوالا رو جواب دادمنمرم شد چند؟دو و نیم؟واقعا چرا؟ای خدا سوالات هم که تستی بود. واییی که مو برام نموندبعد خانم اومده میگه.من نمی‌دونم، کلاس شما افتضاح ترین نمرات رو داشت۱ داشت۲داشت۳ داشتبالای چهار هم یه نفر بودشنمیدونم دلم میخواد.. استغفرالله والا آخه یعنی چی مثل آدم سوال بده تا کلاست نمره بگیره انگار خوشش میاد فحش بخوره. انگار خوشش میاد دوباره سر کلاس با همین آدما بشینه. انقدر حالم بد شد. هی میگم هیچی نیست میگذره مهم نیست. د اخه لامصب چرا انقدر عذاب میدی. بعد میایی میگی شاید عده‌ای دوست نداشته باشن نمراتشون رو در اختیار گروه بزارن، درست نیست. اخه باشه من نخوندم افتادم پای تقلب اون یکو دو سه چی؟چرا فقط یه نفر؟هوفففف اصلا به درک</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Wed, 20 May 2026 21:20:46 +0330</pubDate></item><item><title>ماهی شوم</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/فرشته-مرگ-سیارات-zn4mv5sv1y2b-zn4mv5sv1y2b</link><description>هنگام شب. ذهن تنها جایی‌یست که هزاران جا می‌رود. آن هم در تخت در بالشش و زیر پتویش. به کارهای کرده و نکرده‌ام فکر میکنم. خیال بافی برای آینده و حسرت برای اتفاق‌‌های گذشته. آنقدر میبرم و میدوزم، میشکافم و چرخ میزنم که پارچه‌ام غیر قابل استفاده شود. آنقدر گیج و منگ به فردا فکر میکنم که دوست دارم در زیر پتو در ابد بمانم.اما وقتی صبح میشود همه چیز را فراموش میکنم. میشوم همان دختر دیروزی بدون اینکه متوجه شوم چشمانم از اشک زیاد پف کرده. آنقدر خودم را مشغول کارهای بیهوده میکنم که زمان از دستم در برود. ادای ادم‌های پرمشغله را درمی‌آورم تا تضاهر کنم من‌هم مانند آنها هستم. من تنها نیستم فقط میترسم از تنهایی خودم خفه شوم. میترسم آنقدر با دیوار حرف بزنم که دیوانه شوم. پس کتاب میخوانم آنقدر میخوانم تا که در آن غرق شوم مثل ماهی که با آب شش هایش نفس می‌کشد چون میداند در زمین آن هم از تنهایی خفه میشود و می‌میرد. شاید من‌هم ماهی شوم.</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Tue, 19 May 2026 00:10:15 +0330</pubDate></item><item><title>بند اعصاب</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/بند-اعصاب-cdkavudcaesx</link><description>چگونه وقتی چیزی را دوست ندارید بیان میکنیدیا چگونه در عمق تنهایی از گاز اکسیژن استفاده میکنید؟بگذار ساده‌تر بگویمشده گاها کلمات را زنجیر وار در ذهنت بچینی و یا خاطره‌ای طنز را به دیوار بگویی تا بلکه تمرینی داشته باشی از آن کلمات اجیر شده  در روزی استفاده کنی. اما زمانی که فرصتش می‌رسد و آن کلمات را از دهانت خارج میکنی متوجه میشوی که گوشی برای شنیدن وجود ندارد.زمانی که با خودت فکر میکنی و دوباره کلمات را از اول مقدمه چینی میکنی تا شاید در روزی آنها را بگویی‌. اما در جمع گردنت نبض میزند و داغ میشود، شانه‌ و بازویت میلرزد، زبانت فلج میشود و استرس بند بند اعصابت را می‌لرزاند ان وقت است که از وجود خودت متنفر میشوی.قدرت تکلم همان چیزی که نداری.اعتماد به نفس همان چیزی که حسرتش را میخوری و دوست همان چیزی که آرزویش را داری.وحشتناک است که به خاطر عدم نفس دوستانت را از دست بدهی و به آدمی تنها تبدیل شوید اما نه تنهای تنها.تنها کسی است که هیچ کس را ندارد، شاید در خانه افرادی باشند که جلوی تنهایی را بگیرند. مادر، پدر، خواهر، بردار به نوبه‌ای خود نعمتی است که باید قدردان آن باشیم اما بحث من تنهایی اجتماعی ایست تنهایی تنهایی.وقتی هنری جز خواندن کلمات نداری و کلمات را چنان تصور میکنی که انگار در آن گرفتار شده‌ای. چاره‌ای جز حرف زدن با خودت نداری.عجیب است دیگر بخشی از زندگی یک انسان تنها</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Sat, 16 May 2026 21:50:42 +0330</pubDate></item><item><title>بپذیر</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/بپذیر-clcjnbr1rklv</link><description>هیچ کس به دریا نمیگه چرا آبیههیچکس به آسمون نمیگه چرا ابر دارههیچکس به پتو نمیگه سردههیچکس به دیوار نمیگه چرا زشتهچون پذیرفتن!پذیرفتن که دیوار فقط یه چیز سردو صافه پذیرفتن که دریا آبیه پذیرفتن که آسمون ابر دارهپذیرفتن که پتو گرمه ولی چرا آدما نمیپذیرن باید خودشون باشن نه چیز دیگه‌ای. گاهی اوقات فکر به اینکه چطور و چرا آدما تغییر کردن برام عجیبه. بیشتر از دهه ۸۰ بودن از دهه شصت خوشم میاد شاید اگه اون دهه به دنیا میومدم آدما حداقل می‌پذیرفتن. ولی جدا از اینا دهه شصت جذابیت‌های خودشو داره. اگه آینده پیشرفت کنه امیدوارم یه تور تفریحی به دهه شصت بزارن هرچند دهه هشتادم جالبه، مخصوصاً بازی‌های موبایلش.شاید باید بپذیریمشایدم نهکاش اون مغازه‌ای ساز فروشی توی سریال هندوانه چشمک زن واقعی بود ولی اگه میشد به گذشته برگرشت چیکار میکردین؟می‌پذیرفتین و عوضش میکردین؟🥲</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Fri, 27 Feb 2026 02:24:09 +0330</pubDate></item><item><title>روزمره با طعم امید</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/روزمره-با-طعم-امید-fyduihzexk9x</link><description>از خواب بیدار میشم، بدون هدف. منتظر میمونم تا کلاس تشکیل شه، اما نمیشه. یکم زورم اومد، از خوابم زده بودم و ده درصد شارژمو تلف کرده بودم. دلم میخواست بازم بخوابم ولی خوابم نمیومد پس رفتم تو گالریم و ادامه‌ی سریالمو شروع کردم، اما بعدش خسته شدم دو قسمت دیده بودم و نیم ساعت بعدش کلاس داشتم دوباره گوگل رو بالا آوردم، اما بازم کلاسی تشکیل نشد. برا من فرقی نمیکرد، مهم نبود، اهمیتی نداشت، حداقل خودم که اینطور فکر میکنم.ولی یه روزی میرم دنبال خودم. تا اون روز حداقل شیش سال طول میکشه، از کنکور که گذشتم، دانشگاه و ارگان دولتی که چیزی نیست.چون امید تنها چیزیه که میشه باهاش رویا بافی کرد ✨✨</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Wed, 25 Feb 2026 01:25:04 +0330</pubDate></item><item><title>جریان آب</title><link>https://virgool.ir/@m_83727669/جریان-آب-nitm2m4p3wza</link><description>یه روز استادم گفت موسیقی مثل جریانه آبه، اگه نُتی رو اشتباه بزنی جریان آب قطع میشه.اون موقع‌ها منظورشو نمی‌فهمیدم، چون ساز زدن بران فقط یه سرگرمی بود، اما وقتی که گذشتو کرونا گرفتم دیگه نتونستم مثل قبل ساز بزنم نفسم بند میومد و از اون بدتر فقط ساز رو آلوده میکردم، بعدشم که کنکور اومدو انتخاب رشته.بعضی اوقات هرزگاهی به برگه‌هاش نگاه میکنم، شاید زندگی‌هم مثل جریان آبه، کافیه اشتباه بکنی، جریان آبو قطع میکنه و تشنت می‌کنه، اما انسان هم جایز الخطاست، چه میدونم🥲🫣ز</description><category>ستاره‌ی دنباله‌دار</category><author>ستاره‌ی دنباله‌دار</author><pubDate>Wed, 18 Feb 2026 00:43:06 +0330</pubDate></item></channel></rss>