https://virgool.ir/feed/@m_83681941fa2026-11-12 04:31:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_83681941https://virgool.ir/@m_83681941/خلیج-فارس-حسنا-محمدزاده-zxcgskpu5elmشعر خلیج فارس ـ سروده حسنا محمدزاده همه‌ی شهر عاشقت شده‌اند، شاه بانوی ماه‌پیشانی!آخرین بازمانده تاریخ! فخر افسانه‌های ایرانی!در رگت خون آریایی‌هاست در نفس‌هایت آتش زرتشتدامنت را گره زدند انگار، با زنی از تبار اشکانیمرزها را به وجد آوردی، آی زیبای روسری آبی!نقشه‌ها را کشانده گیسویت، رو به جغرافیای حیرانیرام چشمان نیلی‌ات شده‌اند، گله اسب‌های دریاییکوسه‌های هنوز سرگردان، موج‌های همیشه طوفانیدر دل آب، فوج ماهی‌ها، غرق در رقص بندری با تواین طرف مرغ‌های دریایی آن طرف صخره‌های مرجانیاز صدف‌های ساحل بحرین، تا تب و تاب تنگه هرمزبادها گرم قصه‌پردازی، لنج‌ها در پی غزل‌خوانیبالش گرم و راحت قوها! مایه افتخار جاشوها!قرص باش و نترس از طغیان! فارس هستی و فارس می‌مانی حسنا محمدزادهحسنا محمدزادهZahra.shamsZahra.shamsFri, 02 May 2025 18:52:56 +0330https://virgool.ir/@m_83681941/حسنا-محمدزاده-رباعی-y7vrpwinbgleحسنا محمدزاده - شاعر معاصرحسنا محمدزاده📚 کتاب یک مشت آسمان(۱)دارم خفه می‌شوم هوا دم دارداین شهر تو را، فقط تو را کم داردآویخته‌ام به بند چشمانم رااز دوری تو هنوز هم نم دارد(۲)از این همه اتفاق، نگذر سادهبرگرد ببین قناری‌ات جان دادهسقفی که همیشه سایبانت بودهدر پنجه‌ی موریانه‌ها افتاده(۳)غمناک شبیه آخرین لبخند استچشمان زنی که پاک و بی‌مانند استبردار بساط خیمه‌شب‌بازی رادنیای عروسکت به یک نخ بند است(۴)چشم تو پر از هوای دوری شده استکارم همه‌ی عمر صبوری شده‌استحس می‌کنم این فاصله‌ی یک قدمیاندازه‌ی شصت سال نوری شده است(۵)از سر گذرانده‌ام زمستانت راتا زنده کنم خنده‌ی گلدانت راهر وقت دلم به مرز تردید رسیدرو کرد گذرنامه‌ی چشمانت را(۶)هم‌کاسه‌ی آه و بیقراری شده استاز دست نگاه‌ها فراری شده استیک مشت پرِ ریخته دارد در خوداین سینه که لانه‌ی قناری شده است(۷)بر قله‌ی من پرچمی افراشته‌ایانگار تو هم حال مرا داشته‌ایبرگرد ببین درخت سیبی شده‌استآن دانه که در سینه‌ی من کاشته‌ای(۸)روییده به جای کاجمان چوبه‌ی دارخونین شده دست باغ با زخم انارآویخته پاییز کبوترها رااز شاخه ی خشکیده و تب‌دار چنار(۹)از باغ، انار تازه چیدن ممنوعاز روزنه‌ها نفس کشیدن ممنوعدیدند قناری به قفس خو کردهبر شاخه نوشتند پریدن ممنوع(۱۰)یک مزرعه مانده و مترسک‌هایشجان دادن تلخ کفشدوزک‌هایشآنجا که به زور خشکسالی، لبخند،خشکیده کنار لب کودک‌هایش(۱۱)از بی‌خبری‌های جهانی می‌گفتاز آتش و دودِ دودمانی می‌گفتاین قصه‌ی تا همیشه تکراری رایک پوست برای استخوانی می‌گفتحسنا محمدزادهZahra.shamsZahra.shamsThu, 24 Apr 2025 04:58:00 +0330https://virgool.ir/@m_83681941/حسنا-محمدزاده-تک-بیت-های-ناب-twv4a43hn2joحسنا محمدزاده از وسعت تنهایی‌ام آنقدر بگویمتنها کس من بودی و من هیچ‌کس توحسنا محمدزاده چه سال‌ها که دو فنجان چای منتظرنددوباره در دل این خانه قند آب کنیحسنا محمدزادهزندگی منهای تو مرگ است، پس با این حسابمی‌توان نامید ما را نقطه‌ی پایان هم حسنا محمدزادهپیشانی‌ام دلتنگ لب‌های تو بود اماهنگام رفتن بوسه‌ی بدرود یادت رفت حسنا محمدزادهغم تو موی مرا وقت خواب می‌بافدبنا نبود غمت را خیالباف کنی حسنا محمدزاده نام تو پیچیده دور تارهای صوتی‌اممثل آهنگی قدیمی روی تکرارم هنوز حسنا محمدزادهلباس نو نخریدم به شوق آن روزیکه رنگ پیرهنم را تو انتخاب کنی حسنا محمدزادهمن شدم رود، به شرطی که تو دریا بشویراه پر پیچ و خمی طی شده، هستی یا نه؟ حسنا محمدزادهتو دنیای منی، دنیا حسودی می‌کند حتیچرا که نیست از لبخند جانبخش تو دنیاتر حسنا محمدزادهاز ارتفاع غمی پرت می‌شوم به خودمبه تکیه‌گاه نجیبی که پرتگاه شده حسنا محمدزادهآخ اگر وا می‌شد از روی دهانم قفل شرممی‌زدم فریاد هرشب، دوستت دارم هنوز حسنا محمدزادهشیشه‌های عینکم تارند وقتی نیستیبا تو هر چیزی قشنگ است و بدونت هیچ‌چیز حسنا محمدزادهماه با سردی به گوش موج عاشق‌پیشه گفتهرچه از تو دور باشم بیشتر می‌خواهی‌ام حسنا محمدزادهمچاله کردم و از نو نوشتم، - خیس و خط‌خورده - بخوانش، نامه‌ای از چشم‌هایم نیست خواناتر حسنا محمدزادهمنم ولی نه همانی که می‌شناختی‌اشدلم به وسعت صدسال پیرتر شده‌است حسنا محمدزادهچقدر خانه برای صدات می‌میردچقدر عطر تنت دلپذیرتر شده است حسنا محمدزادهگنجشک تو هر روز دم صبح می‌آیدنوک می‌زند آرام شب پنجره‌ها را حسنا محمدزادهچاره‌ی لیلای بی‌مجنون این افسانه چیستیا به دریا دل سپردن یا بیابانی شدن حسنا محمدزادهجار می‌زد دوره‌گردی کوچه‌های شهر راآی مردم! روزگارم را به یغما برده‌اند حسنا محمدزادهیا درد، یا اندوه، یا افسوس، یا اشکای زندگی! دیگر چه خواهی کرد تجویز؟ حسنا محمدزادهشب‌ها به چه جان‌کندنی از نیمه گذشتندتقویم، سراسر، شب یلدا شده بی‌تو حسنا محمدزادهگناهان مرا بر گردن قسمت نیندازیدکه با جان می‌دهم عمریست تاوان گناهم راحسنا محمدزادهنیست دیگر ردی از آن شور و شرهای قدیمزندگی یک حال معصومانه از من ساخته حسنا محمدزادهمن همان خمره‌ی پنهانی انگور توامتو همان ساده‌دلِ باده‌پرستی یا نه؟ حسنا محمدزادهدل بر نخواهم داشت از این عشق معصومچون اصفهان از پاکی زاینده‌رودش حسنا محمدزادهبرای زخم‌های تازه روی سینه‌ام جا نیستمن از نیش زبان‌ها بیش از این دیگر نمی‌رنجم حسنا محمدزادهمن زمین را دوست دارم با تمام تنگی‌اشراضی‌ام از اینکه چشمانت فریبم داده‌اند حسنا محمدزادهاز قمار زندگی یک دل برایم مانده بودباختم ته‌مانده‌ی دارایی‌ام را پای تو حسنا محمدزادهمجابم کن بدانم، کی شدم آن دشت بی‌تابیکه می‌تازند در من اسب‌های بی‌سوار تو حسنا محمدزادهوقتی که دیگر نیستی فرقی ندارد منزیباترین رویای مردان زمین باشم حسنا محمدزادهیک عمر معبد ساختی از شانه‌های مناما نمی‌دانم چرا معبود یادت رفت حسنا محمدزاده از حال من نپرس که دیوانه‌تر شدماز حال و روز تو چه خبر، عاقلی هنوز؟ حسنا محمدزادهآخرین مقصد تو شانه‌ی من بود، نبود؟گریه کن هرچه دلت خواست ولی پنهانی حسنا محمدزادههوای پنجره‌ها ابری و مه‌آلود استچه غم که ماه نتاییده، ما که ماه همیم حسنا محمدزادهمن لب نزدم بر لب جامت که همیشهمستم کند از بوی شرابی که تو باشی حسنا محمدزادهتمام مهره‌هایم را در این شطرنج سوزاندیولی هرگز به این قیمت نخواهم باخت شاهم را حسنا محمدزادهمن شدم رود، به شرطی که تو دریا بشویراه پر پیچ و خمی طی شده، هستی یا نه؟ حسنا محمدزادههیزم نیاور زندگی! دیگر نمی‌سوزمآتش به دل‌های زغالی برنمی‌گردد حسنا محمدزادهبیش از این باید به بوران زمستان خو کنیمنیست وقتی دست‌های گرممان از آن هم حسنا محمدزادهبه پر حرفی نیازی نیست، می‌دانم که می‌دانیزمستان مانده در تقویم روحم تا بهار تو حسنا محمدزادههنوز میخ اتاقت به عشق پابند است؟هنوز عکس مرا می‌بری که قاب کنی؟ حسنا محمدزادهقیچی شده بالم تو بگو از که بنالمقسمت شده هرگز نپرم از قفس تو حسنا محمدزادهپیش‌بینی شدن حال من و تو سخت استدو هواییم ولی بیشترش طوفانی حسنا محمدزادهکوله‌بار بسته دارد باز دل‌دل می‌کندمن ولی با اولین پرواز فردا راهی‌ام حسنا محمدزادهما چه بودیم از همان آغاز غیر از جان همبغض هم، بی‌تابی هم، درد هم، درمان هم حسنا محمدزادهباید به این آتش بسوزم یا بسازموقتی به چشمم می‌رود هر روز دودش حسنا محمدزادهمن با تمام واژه‌ها اتمام حجت کرده‌امشعر تو را، شور تو را، روزی جهانی می‌کنم حسنا محمدزادهتمام عمر خواهم خورد چوب اشتباهم راکجای زندگی پنهان کنم روی سیاهم را حسنا محمدزادهدلم چشمه‌ست، جریان تو باید دائمی باشدنشان زندگی در من اگر گاهی بجوشی نیست حسنا محمدزادهبی‌عطر تنت سخت پریشانم و ای کاشمی‌شد کمی از حجره‌ی عطار خریدت حسنا محمدزادهبیدار مانده‌ام که تو را مثنوی کنمآسوده تر بخواب عزیز دلی هنوز حسنا محمدزادهابری شده چشمم که دلی سیر بباردتا بعد تو دیگر به کسی دل نسپارد حسنا محمدزادهبارها سنگ به آیینه‌ی ما زد دنیامن که صد بار شکستم، تو شکستی یا نه؟ حسنا محمدزادهرام دام و دانه و بامی نخواهد شد دلممن کبوتر هم اگر باشم، کبوتر چاهی‌ام حسنا محمدزادهدلم به دام نگاهت اسیرتر شده‌استچقدر ماه رخت سربه‌زیرتر شده‌است حسنا محمدزادهقلب من جوجه‌ی خیسی‌ست که شب‌های بلندنیمه‌بیدار پی گرمی بال و پر توست حسنا محمدزادهامروز هم تمام شد، اما هلال نهدر چشم‌های مه‌زده‌ام کاملی هنوز حسنا محمدزادهدیگر چه فرقی می‌کند من پیر باشم یا جوانوقتی تو باشی تا ته دنیا جوانی می‌کنم حسنا محمدزادهآب و ریحان پشت پای چشم‌هایت ریختمبر نگشتن از سفر رسم مسافرها نبود حسنا محمدزاده از سوختن بی‌تو نباید بهراسمهم‌سنگ بهشت است عذابی که تو باشی حسنا محمدزادهمن ماضی بعیدم و گم بین جمله‌هاتاما تو در مضارع من فاعلی هنوز حسنا محمدزادهپرنده‌ای که از آن سوی میله می‌ترسیدبرای با تو پریدن دلیرتر شده است حسنا محمدزادهدلم جداشدنی نیست از دلت وقتیچنان دو حلقه‌ی زنجیر متصل شده‌اند حسنا محمدزادهمن به یک کوه محتاج بودمتو به یک تار مو بند بودی حسنا محمدزادهمنم ولی نه همانی که می‌شناختی‌اشدلم به وسعت صد سال پیرتر شده‌است حسنا محمدزاده Zahra.shamsZahra.shamsSun, 20 Apr 2025 03:10:16 +0330https://virgool.ir/@m_83681941/حسنا-محمدزاده-شعر-عاشقانه-uutkvzinkdyrحسنا محمدزادهغم، زمانی که به من دل بسپاری بد نیستغصه وقتی تو مرا دوست بداری بد نیستخُم سربسته‌ی من! منتظرم باز‌شویبه هو‌ایت همه‌ی عمر خماری بد نیستنگران شب و شوریدگی خانه نباش!حال بغض من و این چند قناری بد نیستپیش آیینه که از باغچه پاییز‌تر استدلخوشی با رژلب‌های اناری بد نیستدست خالی نفر‌ستش به هواداری منبوسه‌ای روی لب باد بکاری بد نیستچشم دلتنگ مرا گاه به خوابت ببرییا در آغوش نگاهت بفشاری بد نیستخبری، درد دلی، راز مگو‌یی... چیزینامه‌ای هم به هو‌ایم بنگا‌ری بد نیستحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزحس کرده‌ای؟ دریا نگاه ِ مبهمی دارددر چشم‌های سرد و آرامش غمی داردراز دلش را جز به مرجان‌ها نمی‌گویدشاید در آن اعماق، گوش مَحرمی دارد دریا زنی با گیسوان موج در موج استبا تورهای تشنه حسّ درهمی داردصیادهای گیج بندر می‌شناسندشمویش سپیدی می‌زند پشت خمی داردوقتی تمام لحظه‌ها را با تو قسمت کردباید بفهمی با خیالت عالمی داردباید بفهمی بی تو می‌میرد؛ مگر این قوغیر از تو روی زخم بالش مرهمی دارد؟!آغوش تو امواج را آرام خواهد کردساحل همیشه شانه‌های محکمی داردحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیفراری داده‌ام از کوچه‌ی پشتی جنونم رابه هم می‌ریزد اما دیدنت ترکیب خونم رانگاهی بی‌تفاوت می‌کنم هرگز نمی‌فهمیتماشایت بریده دست زن‌های درونم رادلم را سرزمینی بعد آتش‌بس تصور کنکه رونق داده یادت تاج و تخت سرنگونم راتو تنها خاک موعودی که بوی امنیت داردتو سکنی داده‌ای در شاهرگ‌هایت قشونم رادو معمار زبردستند لب‌هایت که با حرفیمرمت می‌کنی ویرانی سقف و ستونم رااگر یک جمله می‌گفتی، اگر یک «دوستت دارم»...صدایت پاک می‌کرد اشک‌های بدشگونم راعروسک‌های کوکی می‌شناسندم، تو هم گاهیبپرس از کودک روحت مرا و چند و چونم رااگر این بار سالم برنگشتم از دل آتشبه پا کن در سکوت چشم‌هایت سووشونم راحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزما چه بودیم از همان آغاز غیر از جان هم؟بغض هم، بیتابی هم، درد هم، درمان همما چه بودیم از همان آغاز؟ یک روح و دو تننیمه‌های آشکار و نیمه‌ی پنهان همبیش از این باید به بوران زمستان خو کنیمنیست وقتی دست‌های گرممان از آن همطعمه‌ی هیزم شکن‌هایند شاخ و برگ مامیزبان آتشی سرخیم و آتشدان همسر به زانوی که بگذارند وقت خستگیقلب‌های بی‌قرار و بی‌ سر و سامان هم؟زندگی منهای تو مرگ است، پس با این حسابمی‌توان نامید ما را نقطه‌ی پایان هم#حسنا_محمدزاده 📚 قفس‌تنگیهمه رفتند فقط من عقب قافله‌امبی‌حواسم، کسلم، ساکت و بی‌حوصله‌ام حاصل عمر مرا در چمدانت بستیآه... بدجور، زمین‌خورده‌ی این فاصله‌ام هیچ‌کس بعد تو دنیای مرا درک نکردسال‌ها رفته ولی حل نشده مسئله‌ام عشق، تصمیم گرفته‌ست که ویران بشومچند سالی ست که روی گسل زلزله‌ام چند‌سالی‌ست که تو قله‌نشینی و هنوزلنگ‌لنگان وسط دامنه‌هایت‌، یله‌ام قاصدک‌ها خبر جشن تو را آوردندکاش می‌شد که به گوش‌ات برسد هلهله‌ام تو پس از من همه جا قافله‌سالار شدیمن ولی بی تو همیشه عقب قافله‌امحسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواستا کی بدوم سوی سرابی که تو باشی ؟شب‌ها بپرم از دل ِخوابی که تو باشی جا داد خدا در صدف سینه‌‌ام آرامبا دست خودش گوهر‌نابی که تو باشی آن عمرِ هدر رفته به یک لحظه نیرزدیک لحظه از این حال‌خرابی که تو باشی من لب نزدم  بر لب جامت که همیشهمستم کند از بوی شرابی که تو باشی قلبم گل‌سرخی‌ ست که می‌خواست بجوشدهرروز در آن دیگ گلابی که تو باشی از سوختن ِ بی تو نباید بهراسمهم‌سنگ بهشت است عذابی که تو باشیحسنا محمدزاده📚 قفس‌تنگیطاووس زخم خورده‌ی من، غافلی هنوز!؟دنبال دانه‌های اسیر گِلی هنوز!؟دنیا کنار آمده با مرگ رنگ‌هادرگیر راه‌حلّ همان مشکلی هنوز!؟از حال من نپرس که دیوانه‌تر شدماز حال و روز تو چه خبر؟ عاقلی هنوز!؟این ماه هم تمام شد اما هلال نه ...در چشم‌های مِه‌زده‌ام کاملی هنوزبا تخته‌پاره‌ها به توافق رسیده‌اممن جزر و مدم و تو همان ساحلی هنوزمن ماضی بعیدم و گم بین جمله‌هاتاما تو در مضارع من، فاعلی هنوزبیدار مانده‌ام که تو را مثنوی کنمآسوده‌تر بخواب! عزیز دلی هنوزحسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواسپیش از این، رفتن فقط رسم مسافرها نبودتا همیشه کوچه‌گردی سهم عابرها نبود سال‌های سال در جغرافیای سینه‌امسرزمینی جز تو در فکر مهاجرها نبود ایل‌مان برگشت از قشلاق کاغذها ولینامه‌ای با خط تو در بار قاطرها نبود سوختم هر روز؛ تا آنجا که یادم مانده استهیچ کس یاد دل آشفته‌خاطرها نبود قهر کن! باشد، قلم پادرمیانی می‌کندگرچه قبلا قهر در قاموس شاعرها نبود من خدا را باختم پای تو؛ فکرش را بکن!یک نفر هم کیش من مابین کافر‌ها نبود آب و ریحان پشت پای چشم‌هایت ریختمبرنگشتن از سفر، رسم مسافرها نبودحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیقرار بود زمانی مرا مجاب کنیبه احترام دل ساده‌ام شتاب کنی قرار بود بسازی، نه اینکه دنیا رابه چشم‌هم‌زدنی بر سرم خراب کنی چه سال‌ها که دوفنجان چای منتظرنددوباره در دل این خانه قند آب کنی لباس نو نخریدم به شوق آن روزیکه رنگ پیرهنم را تو انتخاب کنی هنوز میخ اتاقت به عشق پابند است؟هنوز عکس مرا می‌بری که قاب کنی؟ به حبه حبه‌ی انگور تازه می‌ماندنخواه شعر مرا خمره‌ی شراب کنی همیشه چشم‌به‌راهم بیا هرازگاهیسر مزارم اگر خواستی ثواب کنیحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیابری شده چشمم که دلی سیر بباردتا بعد تو دیگر به کسی دل نسپارد دنبال یکی باش که مثل منِ بی تابتا آمدنت ثانیه‌ها را بشمارد قویی شود و پر بکشد از شب دریابر ساحل آرام دلت سر بگذارد تا ورد زبانش بشود نام و نشانتهر روز، تو را گوشه‌ی قلبش بنگارد او که نه فقط شور بهار تو که حتیپاییز و زمستان تو را دوست بدارد من از تو به این شرط گذشتم که بگردیدنبال کسی که به خودت دل بسپاردحسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواسناز شصت روزها! حسی غریبم داده‌اندظاهری آرام و قلبی ناشکیبم داده‌اند چارشنبه‌سوری‌ام، پایان سالی آتشینروزو شب با شوق دیدارت لهیبم داده‌اند نیم‌خورده روی دست زندگی افتاده استاز بهشت گونه‌هایت هرچه سیبم داده‌اند من زمین را دوست دارم با تمام تنگی‌اشراضی‌ام از اینکه چشمانت فریبم داده‌اند رودهای من به آغوشت سرازیرند بازرو به اقیانوس آرام تو شیبم داده‌اند بیش از این ای بغض کهنه، میخکوب من مباش!من درختی زخمی‌ام، طرح صلیبم داده‌اند می‌نشینم دانه‌های اشک را نخ می‌کنمباز هم تسبیحی از امّن‌یجیب‌ام داده‌اندحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیZahra.shamsZahra.shamsWed, 16 Apr 2025 10:51:17 +0330https://virgool.ir/@m_83681941/حسنا-محمدزاده-شعر-نو-s3lowabpuop5حسنا محمدزاده - شاعر معاصر قسمبه ارواح زن‌های مدفون در آیینه‌امبه خاكِ قناریّ جان‌داده در سینه‌امبه خاکستر بوسۀ مرده‌امبه پروانگی‌های نشمرده‌امبه آغوشِ ـ دور از تو ـ پژمرده‌امقسم خورده‌امبه خون تو در رگ‌رگِ خانه‌امبه جای سرت روی بازوی دیوانه‌‌امبه موی پريشانه‌امبه عکس تو در نی‌نیِ چشم‌هامبه لحن صدایت که پنهان شده در صِدامبه نامت که پیوند خورده به غمقسم خورده‌امقسم خورده‌ام با غزل‌های آتش‌به‌جان،عبورت دهم از حصار زمان و مکانتو در زرورق‌های ابیات، پیچیده‌ایچنان هدیه‌ای می‌رسی دست آیندگانخصوصی‌ترین لحظه‌هامان بدل شد به شعرتو از خلوتی برملا ریختی در زبانتراشیده تندیس زیباییَت را قلمنشانده لب کوچه‌ای دور در لازمانتو را جمله‌ها بی‌بهانه بغل کرده‌اندلبالب شده دفتر از بوسۀ ناگهانحسودم؛ اگرچه پس از قرن‌های مدیدکه هرلحظه در جلوه‌ای پیش چشم زنانچهل واژه ـ چل کفتر جَلد ـ محو تواَندخوشا پرکشیدن به سویت، ضریح نهان!تو را خلق کردم نه از گِل، که از حرفِ دلخدای تواَم پس مرا از ته جان، بخوان!الفبا اگر عاشق چشم‌هایت نبود،چگونه در الفاظ می‌ریختم نور را؟!چگونه برای تو تشریح می‌کردم این شور را؟!📚 حسنا محمدزاده شعر منتخب از کتاب زن آتشحسنا محمدزادهمرده‌ريگبا فرشته‌های روی شانه‌ام ـ دو ساعت است ـ حرف می‌زنمبا فرشته‌های شانه‌ام که واژه‌هایشان، اثیري استبا فرشته‌ها که خصلت صدایشانشرم و سربه‌زیری است.گفته‌ام برایشان که چشم‌های تو کبوترندگفته‌ام که روز و شب در آسمان خانه می‌پرندگفته‌ام حباب‌های کهنۀ مرا شکسته‌ایگفته‌ام نگاه‌های بی‌بهانه‌ات تلنگرندگفته‌ام برایشان که ناز موی بستۀ مراهیچ‌جا به قدر دست‌های خسته‌ات نمی‌خرنددیده‌اند شب‌به‌شب که چند رودخانه جاری استاز حوالی دو گونه‌ام که تا خودِ سحر ترندزادۀ هزارۀ گلوی خشك من نبوده‌اندبغض‌های تلخ، مرده‌ریگ قرن‌های دیگرندراستی چه می‌شوند؛ چشم‌های من بدون دیدنت؟! چشم‌های من که بر صلیب‌های زندگی، پیمبرند چشمهای من ـ همین دو بومِ رنگ‌رنگِ دوره‌گرد ـچشم‌های من که نسخۀ اصیل شام آخرند.📚 حسنا محمدزاده شعر منتخب از کتاب زن آتشحسنا محمدزاده مولف کتاب زن آتشآواز لالچیزی نمی‌فهمم از زندگی، از مرگ، از دنیای دیگر، از...... از عقد دخترهای مرده با درخت گزدر داستان‌ها آمده: این رسم رازآلود،رمزی برای زادن و پربار بودن، بود آنجا که زن‌هایش،خورشید را در چشم‌هاشان سِقط می‌‌کردندآنجا که می‌گفتند: زنها بندۀ مَردند جایی که مرغانش، آوازهای لال می‌خواندند ... در مزرعه‌ها گردۀ کوری می‌‌افشاندندآیینه‌ای شرقی، نشانم داد: در چشم عالم شکل ابلیسمحق است اگر دارد بریده می‌شود گیسمدر آینه دیدم که کفرم، رذلِ بی‌دینمخلوتسراي رقص و آواز شیاطینم در آینه دیدم پر از واژه‌ست شش‌سویمدنیا تمامش آفرین، من عینِ نفرینمدیدم گلی خشکم که عطری سرنگون دارد دیدم خودم را از هزاران شاخه می‌چینمآیینه گوری شد مرا در خویش خوابانیدآیینه دستی شد ـ به حیرت ـ داد تلقینمهم چشم‌هایم گوش شد، هم دست‌وپایم، گوشآهسته گفت: ای زن، به لبخند تو بدبینممشتی زدم، آیینۀ اوهام پرپر شددستِ نوازش‌مسلکی آمد به تسکینماز لابه‌لای خرده‌های شیشه جمعم کرددانست از لحنم که روح مرغ آمینماز پلّه‌‌های راز، دارد می‌برد بالاـ هر نیمه‌شب ـ نوری، مرا با پای چوبینم..آسوده می‌رقصدهم‌صحبت آیینه‌های ماه و ماهور استگیسوی من نور است...📚 حسنا محمدزاده شعر منتخب از کتاب زن آتش ردّ پاسگرمه‌های خیابان همیشه درهم بودکه ردّ پای تو در داستان من کم بودمن و صدای تو سنگ صبور هم بودیمتمام روز سرش روی زانوانم بودبه ریشه‌های صدای تو تیشه می‌زد بادبرای دیدن ویرانی‌ام مصمّم بود دهان بسته‌ی من روی خاک می‌افتادپر از صدای تو بود و چقدر مبهم بود!چقدر قلب مرا می‌فشرد در مشتش!چقدر نبض صدای تو نامنظم بود!طناب بسته به دور دهان پنجره‌هافشرده می‌شد و جانم به قدر یک دم بودقبول دارم حق با غذای سوخته‌استقبول داری دلتنگی‌ام جهنّم بود؟!(همیشه عاشق اویم که خون و پوست نداشتفقط برای بهشتِ دلِ من آدم بود)شبی که فاتحه‌ی بودن مرا خواندند هنوز حلقه‌ی بی‌مهری تو دستم بود.📚حسنا محمدزاده شعر منتخب از کتاب پری روزحلولآورده بود مملکتم را به دست، او تاجی به سر نهاد و به تختی نشست، او در من حلول کرد؛ سپس یك نفر شدیم سنگی مرا نشانه گرفت و شکست، او (سنگی زدند، پخش زمین شد تمام من غلتید روي خاك، هجاهاي نام من آیینه‌پاره‌هایی از او ریخت هر طرف پر شد خلوصِ زیستن از ازدحام من از لحظه‌هاي ریختنم سبز می‌شد او از تکّه‌تکّه‌هاي تنم سبز می‌شد او با هر قدم بهار می‌آمد به صورتماز دامنم، از آمدنم سبز می‌شد او ‌‌من گوش بودم، او: تپش لحظه‌هاي من او: لهجۀ تبسّم و لحن صداي من او: رقص صوفیانۀ باد و #سماع نور در خانقاهِ خلوتِ موي رهاي من من: آستین خالیِ دنیا و                                 دست: او صدها هزار چشم غزل‌خیز مست: او ابلیسِ عشق‌مسلكِ خانه‌به‌دوش: من قالو بلی‌يِ اوّلِ عهدِ الست: او)من: معبدي پر از هُبل نیمه‌سوخته  مسجد براي این‌همه یکتاپرست: او هفت‌آسمان اسیر منِ بادبادك است از بس که نخ به پاي جنونم نبست، او حالا مریدِ پنجره‌هاي گشوده‌ام یك مردِ ساده نیست؛ مراد من است او📚 حسنا محمدزاده شعر منتخب از کتاب زن آتشحسنا محمدزادهمعذرت خواستم از تک‌تک انگشتانمکه مکلّف شده بودند به لمس روحت به برانگیختن چند نبی، از دلِ اندوهتکه نفس‌های تو را لمس نکردندصدایت را هملحن خیس مژه‌هایت را هممعذرت خواستم از حنجرۀ خاموشم معذرت خواستم از خستگیِ آغوشماز دو تا گویِ طلایی که لب آینه‌اندکه تو یک بار نیاویختی‌اش از گوشم... از نگاهم که نشد،به تن بی‌تپش باغچه روحی بدمد... از نگاهم که نشدیک شب اندازۀ صدسال به تو خیره شودمعذرت خواستم از خانه که حتّی یک ‌روزنچشیده مزۀ نام مرا از دهنتکه نبوییده مرا لحظه‌ای از پیرهنتشکل هذیان شده‌ام تب دارمخانه خوابیده و من بیدارمخانه خوابیده و بازویش زیر سر توست...📚حسنا محمدزاده، شعر منتخب از کتاب زن آتشبساز کعبه‌ای از من           - منی که خشت‌ام و گِل -(نه خشت و گل، که تمامم دل است بر سر دل)پس از طواف تنت قبله‌گاه خواهم شدنه گوش خواهم بود و نه مو،         نه دست و زباننه پا و سینه ‌و آغوش تشنه‌ی تو،              نه جانکه پای تا سر پیشت نگاه خواهم شدحسنا محمدزاده / زن آتشحسنا محمدزادهZahra.shamsZahra.shamsSat, 12 Apr 2025 04:48:54 +0330https://virgool.ir/@m_83681941/زیباترین-اشعار-حسنا-محمدزاده-vzi8cm3nstshحسنا محمدزاده - شاعر معاصر آخ اگر وا می‌شد از روی دهانم قفل شرم می‌زدم فریاد هر شب: دوستت دارم هنوزحسنا محمدزاده 📚 کتاب پری‌روزدست بر پیشانی‌ام بگذار! تب دارم هنوزصبح دارد می‌رسد از راه و بیدارم هنوزخشک‌سالی آمده اینجا ولی من بعد توتکه ابر کوچکی هستم که می‌بارم هنوزشیشه‌ی عطر دلم با رفتنت خالی نشداین‌همه سال است از بوی تو سرشارم هنوزهیچ‌کس از شانه‌هایم جز تو باری برنداشتنیستی من روی دوش شهر سربارم هنوزنام تو پیچیده دور تارهای صوتی‌اممثل آهنگی قدیمی روی تکرارم هنوزآخ اگر وا می‌شد از روی دهانم قفل شرممی‌زدم فریاد هر شب: دوستت دارم هنوزحسنا محمدزاده - شعر عاشقانهبارها سنگ به آیینه‌ی ما زد دنیا من که صدبار شکستم، تو شکستی یا نه؟حسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیمانده‌ام گیج، همان عاشق مستی یا نه؟که به پای من آواره نشستی یا نه؟من همان خمره‌ی پنهانی انگور توام تو همان ساده‌دل باده پرستی یا نه؟خاطرت هست دخیل نفس گرمت را به ضریح دل این گمشده بستی یا نه؟بارها سنگ به آیینه‌ی ما زد دنیا من که صد بار شکستم، تو شکستی یا نه؟طاقت دشت به سر آمده، آهودل من بند از پای لب بسته گسستی یا نه؟من شدم رود، به شرطی که تو دریا بشوی راه پر پیچ و خمی طی شده هستی یا نه؟از وسعت تنهایی‌ام آنقدر بگویم تنها کس من بودی و من هیچ‌کس توحسنا محمدزاده 📚 کتاب پری‌روزدر همهمه‌ها گم شدم از تیررس توای زندگی‌ام بسته به هرم نفس تو!قیچی شده بالم تو بگو از که بنالم؟قسمت شده هرگز نپرم از قفس تواز وسعت تنهایی‌ام آنقدر بگویمتنها کس من بودی و من هیچ‌کس توشام شب و صبحانه‌ی من بوده، نبودتکی می‌رود از روی لبم طعم گس تو؟شرمنده‌ام از مورچه‌هایت فقط، ای مرگاز من چه به جا مانده برای هوس تو؟من منتظرم، منتظر لحظه‌ی رفتندنیا چه‌قدر مانده به بانگ جرس تو؟!حسنا محمدزاده - شعر عاشقانه ٺو از فرهاد مجنون‌ٺر، من از شیرین، زلیخاٺر        ببر بالا عیار ؏شق را،                          بـالا و بالاٺـر...ٺو دنیای منی؛ دنیا،     حسودی می‌ڪند حٺی       چرا ڪه نیسٺ از لبخند جانبخش ٺو دنیاٺر.....حسنا محمدزادهتو از فرهاد مجنون‌تر... من از شیرین، زلیخاترببر بالا عیار عشق را، بالا و بالاترتو دنیای منی؛ دنیا، حسودی می‌کند حتیچرا که نیست از لبخند جانبخش تو دنیاترمیان آن همه رویا که انگشتان من دیدندنبود از پرسه بین تار موهای تو رویاتربه اقرار دلم - این مریم یک عمر در سجده - نبوده معبدی از قلب آرامت، کلیساترمچاله کردم و از نو نوشتم - خیس و خط‌خورده -بخوانش! نامه‌ای از چشم‌هایم نیست خواناتربگرد! اما نخواهی یافت در کاشان احساستکسی را از منِ همزاد با حُسنِ تو، حسناترحسنا محمدزاده - شعر عاشقانهبیش از این باید به بوران زمستان خو کنیم نیست وقتی دست‌های گرممان از آن همحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیما چه بودیم از همان آغاز غیر از جان هم؟بغض هم، بی‌تابی هم، درد هم، درمان همما چه بودیم از همان آغاز؟ یک روح و دو تننیمه‌های آشکار و نیمه‌ی پنهان همبیش از این باید به بوران زمستان خو کنیمنیست وقتی دست‌های گرممان از آن همطعمه‌ی هیزم‌شکن‌هایند شاخ و برگ مامیزبان آتشی سرخیم و آتشدان همسر به زانوی که بگذارند وقت خستگیقلب‌های بی‌قرار و بی‌ سر و سامان هم؟زندگی منهای تو مرگ است، پس با این حسابمی‌توان نامید ما را نقطه‌ی پایان هممنم... ولی نه همانی که می‌شناختی‌اش دلم به وسعتِ صد سال، پیرتر شده استحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیدلم به دام نگاهت اسیرتر شده استچقدر ماهِ رخت سربه‌زیرتر شده است! چقدر خانه برای صدات می‌میرد!چقدر عطر تنت دلپذیرتر شده است! منم... ولی نه همانی که می‌شناختی‌اشدلم به وسعتِ صد سال، پیرتر شده است شکستنی شده‌ام؛ دست بر دلم نگذاراز آنچه فکر کنی گوشه‌گیرتر شده است پرنده‌ای که از آنسوی میله می‌ترسیدبرای با تو پریدن دلیرتر شده است قدم به سینه‌ی سوزان من گذاشته‌ایدوباره گوشه‌ی چشم کویر، تر شده استحسنا محمدزاده - شعر عاشقانه چاره‌ی لیلای بی‌مجنونِ این افسانه چیست؟ یا به دریا دل سپردن، یا بیابانی‌شدن...حسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیابرهای بغض، در رؤیای بارانی‌شدنسینه‌ها، دریاچه‌ای در حال توفانی‌شدنپنجه‌ی خونینِ بالش‌ها پُر از پرهای قوخواب‌ها دنبال هم در حال طولانی‌شدنزندگی، آن مرد نابینای تنهایی‌ست کهچشم‌ها را شسته در رؤیای نورانی‌شدنقطره‌ای پلک مرا بی‌تاب و سنگین کرده‌استمثل اشکِ برّه‌ها در شامِ قربانی‌شدنخوب می‌فهمم چه حالی دارد، از بی‌همدمیپابه‌پای گرگ‌ها سرگرم چوپانی شدنبرکه‌های تشنه می‌بینند با چشمان خیسنیمه‌شب‌ها خوابِ گرمِ ماه‌پیشانی‌شدنخالی‌ام از اشتیاقِ بودن و تلخ است، تلخجای هر حسّی، پُر از حسّ پشیمانی شدنچاره‌ی لیلای بی‌مجنونِ این افسانه چیست؟یا به دریا دل سپردن، یا بیابانی‌شدن...‏جار می‌زد دوره‌گردی کوچه‌های شهر را آی مـردم! روزگارم را بـه یغما بـرده‌انـدحسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواسبرگ‌ریزانم؛ بهارم را بـه یغما بـرده‌اندبادها صبر و قرارم را بـه یغما بـرده‌اندحالِ پاییزِ من از شورِ زمستان بدتر است بـاغِ پُـر بـارِ انـارم را بـه یغما بـرده‌اندسال‌ها چنگیزها با اسب‌های یکه‌تازخانه‌ام ... ایلم... تبارم را به یغما برده‌اندمثـلِ انسـانِ نخستینم، ولـی آواره‌تـرسیل‌ها دیوارِ غـارم را بـه یغما برده‌اندچشم‌هایم را می‌آویزم به در، دیوانه‌وار میخ‌ها دارو‌نـدارم را بـه یغما برده‌اند در دلِ انگشت‌هایم شورِ شادی مُرده است تارِ تب‌دارِ سه‌تارم را بـه یغما برده‌اندجار می‌زد دوره‌گردی کوچه‌های شهر راآی مـردم! روزگارم را بـه یغما بـرده‌انـدغصه وقتی تو مرا دوست بداری بد نیست...حسنا محمدزاده 📚 پری‌روزغم، زمانی که به من دل بسپاری بد نیست غصه وقتی تو مرا دوست بداری بد نیستخُم سربسته‌ی من! منتظرم بازشوی به هوایت همه‌ی عمر خماری بد نیستنگران شب و شوریدگی خانه نباش حال بغض من و این چند قناری بد نیستپیش آیینه که از باغچه پاییزتر است دلخوشی با رژلب‌های اناری بد نیستدست خالی نفرستش به هواداری من بوسه‌ای روی لب باد بکاری بد نیستچشم دلتنگ مرا گاه به خوابت ببری یا در آغوش نگاهت بفشاری بد نیستخبری، درد دلی، راز مگویی، چیزی... نامه‌ای هم به هوایم بنگاری بد نیستپیش‌بینی‌شدنِ حال من و تو سخت است دو هواییم، ولی بیشترش طوفانیحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیدو هواییم، دمی صاف و دمی بارانیما همانیم، همانی که خودت می‌دانیپیش‌بینی‌شدنِ حال من و تو سخت استدوهواییم، ولی بیشترش طوفانیدل من اهل کجا بوده که امروز شده‌ستبا دل تنگِ قلم‌های تو هم‌استانیآخرین مقصد تو شانه من بود! نبود؟گریه کن هرچه دلت خواست، ولی پنهانی شاید این‌بار به شوقِ تو بتابد خورشیدروی این پنجره‌ی در شُرُفِ ویرانیشهرِ مشرف به زمستان شده‌ی موهایمچند سالیست که برفی شده و بورانیآب با خود همه دهکده را خواهد برداگر این رود زمانی بشود طغیانی گفتی چه خبر؟ آه گرانتر شده لبخند نفروخته تاریخ به ارزانی جان هیچحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزگفتی: چه خبر؟ لال شوم، جز غم نان هیچجز سیری بی‌قاعده‌ی سفره‌ی خان هیچگفتی چه خبر؟ آه گرانتر شده لبخند نفروخته تاریخ به ارزانی جان هیچدیگر خبری تلخ‌تر از اینکه دل و دیندر مشت ندارند به جز چند قِران هیچ؟ رد می‌شوم از راسته‌ی شعرفروشان دکان به دکان نیست به غیر از خفقان هیچ دنیا زن جوراب فروش است و ندارد هم‌قیمت یک جفت نگاه نگران، هیچگردن بزنید آخر این شعر لبم را تا از شب و تاراج نیارد به زبان، هیچمن راهی آنسوی زمستانم و دنیا بسته‌ست برای سفرم یک چمدان هیچشب‌ها به چه جان کندنی از نیمه گذشتند تقویم، سراسر شب یلدا شده بی توحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزافسانه شده ورد زبان‌ها شده بی تواین نامه که با خون‌ دل امضا شده بی تو ربطی به سجلّ و گذر عمر نداردپشت من و این خانه اگر تا شده بی تو احساس غریبی به فراگیریِ دنیادر بقچه‌ی تنهایی من جا شده بی تو حوضی که نشد پر شود از ماهی قرمزبا اشک من اندازه‌ی دریا شده بی تو شاکی شده خورشید هم از دست نبودتروز است، ولی روز مبادا شده بی تو شب‌ها به چه جان کندنی از نیمه گذشتندتقویم، سراسر شب یلدا شده بی تو این مسأله مبهم شده و حل شدنی نیستدل بوده زمانی و معما شده بی توحسنا محمدزادهمهربانی نه، نوازش نه، نگاه گرم نه صندلی خالی‌ست پیشم می‌نشستی لااقلحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزفکر می‌کردم خدا را می‌پرستی لااقلبرنمی‌گردی از آن عهدی که بستی لااقلگرچه دنیا رنگرز‌خانه شده این روزهافکر می‌کردم که تو یک‌رنگ هستی لااقلبی تفاوت بو‌دنت خرد و خمیر‌م کرده‌استکاش با حرفی دلم را می شکستی لااقلمهربانی نه، نوازش نه، نگاه گرم نهصندلی خالی‌ست پیشم می‌نشستی لااقلآینه زنگار بسته شمعدان بی‌حوصله‌ستمی‌کشیدی بر سر این خانه دستی لااقلبا توام، تنها دلیل دل به دنیا بستنم!وقت رفتن بندها را می گسستی لااقلتمام عمر خواهم خورد چوب اشتباهم را کجای زندگی پنهان کنم روی سیاهم را ؟حسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواستمام عمر خواهم خورد چوب اشتباهم راکجای زندگی پنهان کنم روی سیاهم را ؟علی‌رغم هجوم بادهای سرد ویرانگربنا کردم کنار شانه‌هایت تکیه‌گاهم رامرا بیدار کن ای جاده، از این خوابِ خرگوشی!که از بیراهه‌ها پیدا کنم یک روز، راهم راگناهان مرا بر گردن قسمت نیندازید!که با جان می‌دهم عمریست تاوانِ گناهم رادلم را هیزم شب‌های آتش‌بازی‌ات کردیالهی دامنت هرگز نبیند دود آهم راتمام مهره‌هایم را در این شطرنج سوزاندیولی هرگز به این قیمت نخواهم باخت شاهم را ای انار سرخ باقیمانده روی شاخه‌هام! تا ابد خوش باش با حس یکی‌یک‌دانگیحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزاز وجودم عشق می‌گیرد شراب خانگینسبتی داریم پاییز و من و دیوانگیبرگ‌ریزان نگاهت مرگ‌ریزان من استمی‌کشی روح مرا تا سرحد ویرانگیذله‌ام کرده‌ست عکس بی‌پناهت کنج قابهر چه نزدیکش می‌آیم می‌کند بیگانگیغم تمام روز دور سینه‌ام پر می‌زند یک کلاغ خودسر و اینقدر سرسختانگی؟!تا کسی در کوچه نام کوچکت را می‌برد بی‌‌قراری در صدایم می‌‌کند پرچانگیروی کیک خاطراتم شمع روشن کرده‌اند شانه‌ام را می‌شکافد لذّت پروانگیای انار سرخ باقیمانده روی شاخه‌هام! تا ابد خوش باش با حس یکی‌یک‌دانگیحسنا محمدزاده - شعر عاشقانهدل برنخواهم داشت از این عشق معصوم چون اصفهان از پاکیِ زاینده‌رودش...حسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواسدیگر گره خورده وجودم با وجودشمحکم شده با ریشه‌هایم تار و پودشروی تمام فرش‌های دستبافمجا مانده رد پای رویای کبودشسلّول‌هایم را شبیه مُشتی اسفندپاشیده‌ام در آتش از بدو ورودشباید به این آتش بسوزم یا بسازم؟وقتی به چشمم می‌رود هر روز دودشآیینه‌ام با شمعدان‌ها عهد بستهحتی تَرَک هم بر ندارد در نبودشاز ناروَن‌های سر کوچه شنیدم:می‌آید او؛ فرقی ندارد دیر و زودشدل برنخواهم داشت از این عشق معصومچون اصفهان از پاکیِ زاینده‌رودشگذارتان اگر افتاد احتیاط کنید که شهر عشق، ستم‌پیشه است و بی‌قانونحسنا محمدزادهبه نام او که سروده‌ست قصه‌ای موزونمرا الهه‌ی عشق و تو را خدای جنونبه نام او که بنا کرد با نفس‌هایشبرای کعبه‌ی قلبم چهل هزار ستونبه دست باد به دریای آتشم انداختکه در لباس پری‌ها بیاردم بیروننیامدی که ببینی به شوق تو روحمزیارتی شده با زائران روزافزوننیامدی که ببینی تمام ذراتمشدند گرد مسیح دلت، حواریّونتمام فرق زلیخا و من زبان‌بازی‌ستخدای من قلم است و خدای او آمونگذارتان اگر افتاد احتیاط کنیدکه شهر عشق، ستم‌پیشه است و بی‌قانونحسنا محمدزاده - شعر عاشقانه رام دام و دانه و بامی نخواهد شد دلم من کبوتر هم اگر باشم، کبوتر چاهی‌امحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیتو به دریا ریختی و من کماکان ماهی‌امباز هم ای رود! ممنون از همین همراهی‌امکاروانی تشنه بود و یوسفی در چاه و منمن: طنابی که فقط شرمنده از کوتاهی‌ام سکه‌هایم از رواج افتاد و تاجم زیر پاتلخ پایان یافت با تو جشن شاهنشاهی‌امماه با سردی به گوش موج عاشق‌پیشه گفتهرچه از تو دور باشم بیشتر می‌خواهی‌امرام دام و دانه و بامی نخواهد شد دلممن کبوتر هم اگر باشم، کبوتر چاهی‌امکوله بار بسته دارد باز دل دل می‌کندمن ولی با اولین پرواز فردا راهی‌امحسنا محمدزاده - شعر عاشقانهروز و شب یادآور تنهایی من می‌شود هیچ‌کس پیدا نشد از آینه نامردترحسنا محمدزاده 📚 عشق‌های بی‌حواسنیست زخمی از هجوم بی‌کسی، پردردتریا زمین برف‌گیری از نگاهت سردترروز و شب یادآور تنهایی من می‌شودهیچ‌کس پیدا نشد از آینه نامردتراز زنان زعفران‌چین خراسانت بپرس:دیده‌اند از سرزمین گونه‌هایم زردتر؟! من همان بادم که می‌خوردم به دیوار و درتتو همان ابری که چشمان مرا می‌کرد، تر آسمان من پر از خورشیدهای کاغذی‌ستاز هوای دست‌هایم نیست جایی سردت‌‌‎‌‌‎حرفی بزن! شاید نمی‌دانی صدایت جوشاندۀ آرامش و شیرین بیان استحسنا محمدزادهوقتی کنارم نیستی حالم خزان استپاییز در رگ‌های دلتنگم روان استحرفی بزن! شاید نمی‌دانی صدایتجوشاندۀ آرامش و شیرین بیان استشاید نمی‌دانی که مرداد است بویتشاید نمی‌دانی لبت خرماپزان استامشب تو دم کن چای را، امشب که سردمامشب که روح تشنۀ من استکان استاز پوستم رد شو، که با چشمت ببینیآن تنگنایی را که زندان زنان استوقتی نگاهم می‌کنی انگار چشمتآیینه‌ای در لامکان و لازمان استمعشوقگی خوشبخت کرده خانه‌ام راحالش چنان حال عمارت‌های خان استعشق است آن جادویِ جاوید مقدسآنکه برای قلب زن‌ها آب و دان استحسنا محمدزاده - شعر عاشقانهپیشانی‌ام دلتنگ لبهای تو بود اما هنگام رفتن بوسه‌ی بدرود یادت رفتحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزقصد مرا کردی ولی مقصود یادت رفت  او را که قلبش زاد‌گاهت بود یادت رفتیک عمر معبد ساختی از شانه‌های مناما نمی‌دانم چرا معبود یادت رفتدر شهر پرآوازه‌ام - در مردمک‌هایم -کم بودی و جبران این کمبود یادت رفتذهنت شبستا‌نی پر از زن‌های خوشبخت استحق داشتی تنهایی‌ام را زود یادت رفتخاموش می‌کردی دلم را بعد می‌رفتیاین گرد‌سوز کهنه‌ی پر دود یادت رفتپیشانی‌ام دلتنگ لب‌های تو بود اماهنگام رفتن بوسه‌ی بدرود یادت رفتامان دهید به گنجشک‌های مستأجر در این گرانی بی‌رحم، لانه‌های عزیزحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزبرآورید سر از خاک دانه‌های عزیزنشان دهید خدا را نشانه‌های عزیزخزان وزیده و تاراج کرده مزرعه راقسم به جیب تهی‌تان خزانه‌های عزیزچقدر قحطی مردانگی‌ست در کوچهجنین مرده نزایید خانه‌های عزیزامان دهید به گنجشک‌های مستأجردر این گرانی بی‌رحم، لانه‌های عزیزبه این زمانۀ ژولیده و شب پرپشتدوباره نظم ببخشید شانه‌های عزیزبه یاری من و چشمان سرکشم برویدبرای هق‌هق امشب، بهانه‌های عزیزیا درد، یا اندوه، یا افسوس، یا اشک ای زندگی، دیگر چه خواهی کرد تجویز؟!حسنا محمدزادهمن چیستم؟ آمیزه‌ای از شرم و پرهیز یک پوستینِ خالیِ از عشق لبریزمن چیستم؟ پیراهنی آکنده از توسرپنجه‌ای با عطر موهایت گلاویزقلب مرا کندند و آوردند روزیاز سرزمین کُنده‌های آتش‌انگیزعشق مرا انکار خواهی کرد تا کِی؟ای ریشه‌هایت شعر! ای افسون پاییز!لو می‌دهند آن چشم‌ها حال دلت راآن چشم‌ها - آن دامنه‌های طلاخیز-ای روح ابراهیم! بر من نیست کاری هر قدر باشد دست‌و‌بالِ کاردت، تیزآرام برخیز از من و آرام بگذرخلخال بر پای دلِ تنگم نیاویز!یا درد، یا اندوه، یا افسوس، یا اشکای زندگی، دیگر چه خواهی کرد تجویز؟!حسنا محمدزاده - اشعار عاشقانه قلبم گل‌سرخی‌‌ست که می‌خواست بجوشد هرروز در آن دیگ گلابی که تو باشیحسنا محمدزاده 📚 قفس‌تنگیتا کی بدوم سوی سرابی که تو باشی؟شب‌ها بپرم از دلِ خوابی که تو باشی جا داد خدا در صدف سینه‌‌ام آرامبا دست خودش گوهر‌نابی که تو باشی آن عمرِ هدر رفته به یک لحظه نیرزدیک لحظه از این حال‌خرابی که تو باشی من لب نزدم  بر لب جامت که همیشهمستم کند از بوی شرابی که تو باشی قلبم گل‌سرخی‌ ست که می‌خواست بجوشدهرروز در آن دیگ گلابی که تو باشی از سوختنِ بی تو نباید بهراسمهم‌سنگ بهشت است عذابی که تو باشیدرخت سوخته‌ی عمرِ من! بهار مبارک! شکوفه سر زده از کُنده‌های داغ زغالتحسنا محمدزاده 📚 زن آتشمگر گذاشت بخوابم؟! مگر گذاشت خیالت؟!نشست و زُل زد با من به عکس‌های زلالتببوس او که تو را زاد و هدیه داد به قلبم عزیز کرده‌ی من! شیرِ پاکِ عشق، حلالتچه غم که سرد شده زندگی! که یخ زده دنیامنم کبوتر خیسی که جا شده پَرِ شالتغرورِ حلقه‌ی دستم به سمتِ شانه‌ی مستتبرای بال شدن آمده‌ست و نیست وبالتدرخت سوخته‌ی عمرِ من! بهار مبارک!شکوفه سر زده از کُنده‌های داغ زغالتآهای مردمک خالی‌ام، که پُر شدی از او!تمام آینه‌ها غبطه می‌خورند به حالتخدای کوچک قلبم! بخوان که گوش سپرده‌ست تمامِ من به نوایِ «هوالجمیل» جمالتدرخت سوخته‌ی عمر من بهار مبارک آنگونه‌ای در من که مخفی باشد انگار مشتی جواهر کنج صندوقی قدیمیحسنا محمدزاده 📚 پری‌روزدر سینه‌ی دلمرده‌ام قلب سلیمی بین دوراهی‌ها صراط المستقیمی آنگونه‌ای در من که مخفی باشد انگار مشتی جواهر کنج صندوقی قدیمی من در قفس خوبم ولی عادت ندارد روح پرستوها به توری‌های سیمینشکست روحم را کسی غیر از غرورم یک نیمه‌ام آیینه بود و سنگ نیمی آه ای اجل مهلت به لب‌هامان ندادی اندازه‌ی یک لحظه لبخند صمیمی با گردگیری هم نخواهد رفت دیگر از روی رف‌های دلم گرد یتیمیحسنا محمدزاده - شعر عاشقانهگاهی بهم بگو که دیوونه‌می دلخوشی من اعتراف توئهحسنا محمدزاده - ترانهوقتی قراره دوتایی را(ه) بریمقنج می‌ره دلِ کتونیامونپرنده‌های خونه از ذوقشونچن تا خیابونو میان باهامونحرف که می‌زنی بهاری می‌شمحرف که می‌زنی نفس می‌گیرمآرزوای رفته از یادمو دوباره از زندگی پس می‌گیرمبزار یه وقتا که دلم می‌گیرهقهر کنم، چای برات نریزمبزار ببینم چقد آشفته‌ای!تا بدونم چقد برات عزیزم!پنجره‌ی خونه‌ی من روز و شبپر از هوای دلِ صاف توئهگاهی بهم بگو که دیوونه‌میدلخوشی من اعتراف توئهیخ زده دستم که یه روزی اونومیون دستات بگیری، ها کنیکه زیرِ عطرِ پالتو بلندتشونه‌های سرد منم جا کنیشاید یه شب غرورتو یادت رفتکلّ خیابونو دویدی با منحجب و وقار و سنّ و سالو ول کن!شاید به آسمون رسیدی با منبپوش جلیقه‌تو مبادا یه وقتخدا نکرده سینه‌پهلو کنیچراغ خونه‌ی امید منیدق می‌کنم شبی که سو‌سو کنیحسنا محمدزاده - اشعار عاشقانهZahra.shamsZahra.shamsWed, 09 Apr 2025 23:28:27 +0330