https://virgool.ir/feed/@m_83195049fa2026-11-10 22:57:15https://files.virgool.ir/upload/users/1318634/avatar/C9Ze3N.jpghttps://virgool.ir/@m_83195049https://virgool.ir/@m_83195049/گم-شده-pgrtughz0rmxاز زمانی که یادم میاد خودم رو گم کرده بودم.همیشه دنبال خودم میگشتمدنبال دختری که زیر لایه‌های سنگین تظاهر، مدفون بود.حالا که بیشتر در خودم عمیق میشم، انسان‌های زیادی رو میبینم که دردهاشون رو تجربه کردم، زنانی که اشک‌های اون‌ها روی گونه‌های من چکید.مردهایی که دست‌های پینه بسته‌شون، نوک انگشتان من رو به سوزش آورد.من میتونم درد پدر، مادر و درد تمام مردم جهان رو ببینم و باهاشون بخاطرشون غصه بخورماماخودم رو نمیفهممانگار واقعا گم شدم.لطفا کسی پیدام کنه و من رو به خودم برگردونه.مرجان صالحیمرجان صالحیFri, 17 Jul 2026 16:21:17 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/آن-روز-عصر-قسمت-سوم-lxhf1kj0zrelبعد از پنج روز که برگه احضاریه به دستم رسید، اکنون در جایگاه شاهد دادگاه شهرستان قائمشهر نشسته بودم.یک طرف مامان و بابا بودند و طرف دیگر زندایی هاجر با دست و پای گچ گرفته روی ویلچر نشسته بود. از من حدود دو متر فاصله داشت.به او پشت کردم و رویم را سمت قاضی دادگاه چرخاندم.قرار بود وکیل زندایی هاجر از من چند سوال بپرسد.کف دست‌هایم عرق زده بود و پاهایم می‌لرزید. جز به عکس دو رهبر پیشین جمهوری اسلامی که پشت سر قاضی نصب شده بود، به چیزی نگاه نمی‌کردم.لب‌هایم را مدام می‌جویدم و نفس‌های تند و بلندم تمام وجودم را تکان می‌داد.وکیل زندایی هاجر جلو رویم ظاهر شد و رو به قاضی شروع به صحبت کرد:ـ از محضر جناب قاضی و دادگاه محترم اجازه می‌خوام تا چند سوال از شاهد، سرکار خانم هانا محمدی، بپرسم.ـ شروع کنید.صدای وکیل تند و تیز و صدای قاضی محکم و کلفت بود.وکیل سوی من برگشت و با حفظ فاصله یک و نیم دو متری اولین سوال را پرسید:ـ خانم هانا محمدی، آیا شما روز هجده خرداد در منزل پدریتون حضور داشتید؟گلوم یک‌دفعه خشک شد.از قبل تصمیمم را گرفته بودم و با وجود تمام تناقض‌هایی که در وجودم بود، تلاش کردم حرفم را بزنم.ـ بله.صدایم کم‌جان بود اما به گوش حضار رسید.ـ خب، چه کسانی اونجا بودند؟در چشمانش زل زدم و با صدایی که حالا محکم‌تر و رساتر شده بود گفتم:ـ پدر و مادرم، برادرم، دایی مجتبی و خانواده‌ش.لبخند کمرنگ و مرموزی روی لب‌هایش بود که اذیتم می‌کرد، اما با نفس‌های عمیق خودم را کنترل می‌کردم.ـ آیا پیش از رفتن شاکی با او صحبت هم کرده بودید؟ـ بله، چند جمله کوتاه بینمون رد و بدل شد.حالا سرم را بالاتر می‌گرفتم، قفسه سینه‌ام صاف‌تر شده بود و فکم را محکم‌تر حرکت می‌دادم.ـ شرح بدین خانم.من هم مثل او لبخند کمرنگی زدم و چند لحظه سکوت کردم؛ انگار داشتم خاطره را از میان مه بیرون می‌کشیدم.ـ وقتی روی پله‌ها نشسته بودن که کفشاشونو بپوشن، رفتم کنارشون. زندایی حواسش رفت سمت پرتقال روی درخت. ازم پرسید پرتقال می‌خوام یا نه... بعد گفت بگم دایی برات بچینه؟ منم گفتم نه، خودم می‌چینمش. بعد... بعد هم گفتم اگه خسته‌ان یکم استراحت کنن و بعد راه بیفتن.ـ و دلیل این درخواست چی بود؟ـ چیز خاصی نبود.ـ مطمئنید؟ـ بله.ـ پس از نقشه پدر و مادرتون خبر داشتین که سعی کردین خانواده دایی‌تون رو بیشتر توی خونه پدرتون نگه دارین.جوری رفتار می‌کرد که انگار همه چیز تمام شده و فقط می‌خواهد قدرتش را به رخم بکشد، اما من سرسخت‌تر از تصوراتش بودم.ـ اینا همش تهمته. من بهشون گفتم استراحت کنن چون می‌دونستم دایی مجتبی بعد غذا تا نخوابه، نمی‌تونه حتی درست راه بره؛ چه برسه به اینکه بخواد پشت فرمون بشینه.وکیل دو قدم جلوتر آمد و گفت:ـ سرکار خانم، حقیقت رو بگین تا عدالت اجرا بشه. تشویشی که اون روز داشتین گویای اینه که شما همه چیز رو از قبل می‌دونستین.یک لحظه سرم را پایین انداختم و سعی کردم آب دهانم را قورت دهم تا گلویم کمی نرم‌تر شود. صدایم به گوش خودم زمخت و آزاردهنده می‌آمد.ـ دایی من دیابت داشت و عادت داشت بعد ناهار حداقل دو ساعت بخوابه. بارها دیده بودم که بعد غذا خواب‌آلود میشه. ترسیدم موقع رانندگی خوابش ببره که برد. اگه یک ساعت استراحت می‌کرد و بعد راه می‌افتاد، الان این اتفاقا نیفتاده بود.ـ خوابش نبرد! خوابش نبرد دروغگو! بیشرف عوضی! دروغت بزنه به کمرت الهی!صدای جیغ زندایی هم دادگاه را به هم ریخت و هم مرا خفه کرد.بعد از همین یکی دو جمله آن‌قدر جیغ کشید تا از حال رفت. او را از دادگاه بیرون بردند و دیگر ندیدم چه اتفاقی برایش افتاد.ـ با توجه به اینکه حال شاکی بد شد، پانزده دقیقه تنفس اعلام می‌کنیم تا وضعیتشون مشخص بشه.در جایگاه شاهد یک صندلی قرار داشت که طول مدت شهادت از آن استفاده نکرده بودم. حالا خودم را روی آن پرت کردم و سعی کردم با چند نفس عمیق کمی خودم را جمع‌وجور کنم.زیر چشمی به مامان و بابا نگاه کوتاهی انداختم و آن‌ها را نظاره‌گر خودم دیدم.رویم را برگرداندم و پشت به آن‌ها نشستم.ادامه دارد...مرجان صالحیمرجان صالحیThu, 18 Jun 2026 18:54:35 +0330https://virgool.ir/@m_83195049/آن-روز-عصر-قسمت-دوم-m6nscnbwptgcروز بعد و هفت روزی که از پیِ آن آمد را در بی‌خبری، دور از اطرافیان و با گوشی خاموش سپری کردم. آن‌قدر درگیر کار و درس شده بودم که حتی وقت نکردم موبایلم را از حالت پرواز دربیاورم. حتی وقت ناهار و شام هم برای خودم نمی‌گذاشتم.روز هفتم هم مثل روزهای قبل، سر همه‌ی کلاس‌ها حاضر شدم، توی جلسات درمان با دقت به تمام مراجعینم گوش دادم و سعی کردم تا جایی که از دستم برمی‌آید کمکشان کنم حالشان بهتر شود. شب که به خانه رسیدم، حتی حوصله نداشتم لباسم را عوض کنم. خودم را همان‌طور روی مبل پرت کردم تا فقط چند دقیقه استراحت کنم.رو به سقف دراز کشیدم و چشمم به پنکه‌ی خاموش افتاد. کم‌کم داشت خوابم می‌برد که صدای زنگ خانه یک‌دفعه هشیارم کرد.تنم را به سختی از مبل جدا کردم، دمپایی‌های روفرشی مخمل صورتی‌ام را پوشیدم و با پاهای کرخت و جان خسته، به سمت در رفتم.از چشمی در دیدم که خانم محمدی، همسایه‌ی واحد روبه‌رویی، پشت در ایستاده. در را باز کردم.سلام کردیم و دست دادیم. زن جوان و خوش‌رویی بود، اما من آن‌قدر خانه نبودم که بتوانیم بیشتر از یک سلام و علیکِ همسایه‌وار با هم آشنا شویم. یک پاکت توی دستش بود. آن را سمتم گرفت و گفت:ـ امروز شوهرم این پاکت رو از جلوی در برداشت. فکر کرد مال خودمونه، چون خودش هم منتظر یه نامه بود. بعد که آورد بالا، اسم شما رو روش دید. اصلاً بازش نکردیم، بفرمایید... ببخشید وقت استراحت مزاحمتون شدم.پاکت را گرفتم و گفتم:ـ ممنونم، منم قرار نبود چیزی برام بیاد.ـ به‌هرحال ازتون معذرت می‌خوایم.ـ خواهش می‌کنم، خودتونو اذیت نکنین.با لبخند از هم خداحافظی کردیم. وقتی خانم محمدی وارد واحد خودش شد، من هم در را بستم، دوبار کلید را توی قفل چرخاندم و برگشتم سر جایم.روی مبل سه‌نفره‌ی جلوی تلویزیون نشستم و به پاکت سفید خیره شدم؛ پاکتی که فقط اسم و فامیل من رویش نوشته شده بود.لبه‌اش را پاره کردم و برگه‌ی داخلش را بیرون کشیدم. تا کاغذ را باز کردم، چشمم به کلمه‌ی پررنگ بالای صفحه خورد و نفسم به شماره افتاد؛احضاریه...ادامه دارد...مرجان صالحیمرجان صالحیTue, 16 Jun 2026 10:18:47 +0330https://virgool.ir/@m_83195049/آن-روز-عصر-قسمت-اول-tl7sab3c63moاز در پشتی مطبخ می‌رفتم پیش بابا که توی حیاط پشتی سرگرم ور رفتن با ماشینش بود و از آنجا دوباره برمی‌گشتم به مطبخ. آن‌قدر این مسیر را توی یک ساعت رفته و آمده بودم که کف پاهای برهنه‌ام به سوزش افتاده بودند، اما باز هم دست از رفت‌وآمد برنمی‌داشتم. کاری از دستم برنمی‌آمد، اما فکر می‌کردم اگر یک‌جا بمانم، از تپش قلب می‌میرم.هرچقدر زمان بیشتر می‌گذشت، تاثیر حرف‌های مامان بیشتر می‌شد.از مطبخ داخل آمدم و به بهانه سرگرم شدن با گربه‌ها به حیاط جلویی رفتم.چند دقیقه بعد، زندایی هاجر، صابر و دایی مجتبی یکی‌یکی از اتاق بیرون آمدند. روی سکوی کنار در نشستند تا کفش‌هایشان را بپوشند و راه بیفتند. اما از مامان و بابا خبری نبود.وسط حیاط، مات و مبهوت ایستاده بودم. آخر سر بی‌اختیار رفتم کنار زندایی و روی آخرین پله نشستم. نمی‌دانستم می‌خواهم چه بگویم، فقط حس می‌کردم نباید بگذارم بروند.نگاهم به آخرین پرتقالِ مانده روی درخت افتاد؛ همان که از بالاترین شاخه آویزان بود و انگار به همه‌ی دست‌نیافتنی بودنش فخر می‌فروخت. روی پوست نارنجی‌اش لکه‌ای سیاه نشسته بود.ـ هانا جون، محو چی شدی دتر؟ پرتقال می‌خوای؟با صدای زندایی از جا پریدم.ـ ها؟برگشتم و به چشم‌هایش خیره شدم، انگار جوابم را باید آنجا پیدا می‌کردم. اما هیچ کلمه‌ای پیدا نمی‌شد. نگاهم را پایین انداختم و به دست‌هایم که محکم توی هم قفل شده بودند زل زدم.ـ آره بدجور.مثل همیشه نگاهش محکم و نفوذناپذیر بود، اما گوشه‌ی لبش لبخند کم‌رنگی نشست.ـ بگم دایی برات بچینه؟- نه نمیخواد، خودم میچینم. بهتر نبود قبل از رفتن، یکم استراحت می‌کردین؟لبخند خشکی روی لبم نشاندم تا خودم را دلسوز نشان دهم.زندایی از همان خنده‌های معروفش که به آن خنده‌ی جوکر میگفتیم کرد و گفت:- نه مادر، کجا می‌خوایم بریم مگه؟ دو قدم راهه.من هم سعی کردم قهقهه‌ای کوتاه و بیصدا بزنم اما صدای خنده‌ام به ناله شبیه‌تر بود.توی دلم گفتم:آره زندایی، دو قدم راهه... ولی نمی‌دونی مامان و بابام جنی شدن که.فقط توانستم بگویم:ـ باشه... برین به سلامت.بلند شدم و رفتم سمت درخت پرتقال. با هر دو دستم شاخه را گرفتم و آن‌قدر تکانش دادم تا آخرین پرتقال از شاخه جدا شد و افتاد جلوی پایم. میوه روی شیب کمِ حیاط چند دور قل خورد و کنار ریشه‌ی درخت ازگیل ایستاد.رفتم جلو، چمباتمه زدم و آن را برداشتم. انگشتم را محکم روی لکه‌ی سیاهش کشیدم. اما به‌جای این‌که پاک شود، سیاهی روی پوستش پخش شد. حالا هم پرتقال کثیف‌تر شده بود، هم دست من.ادامه دارد...مرجان صالحیمرجان صالحیFri, 12 Jun 2026 14:36:38 +0330https://virgool.ir/@m_83195049/کودکیِ-ناتمام-من-wgfit4ylrqivچیکار باید میکردم؟می‌نشستم و تا ابدالدهر از خودم عیب و ایراد می‌گرفتم؟بلههمین کار را کردمسراغ هیچ کتابی، هیچ درسی، هیچ مهارتی نرفتم و به جای تمام این کارها شب و روزم را صرف خودخوری کردم.نتیجه؟نتیجه‌اش منم. من بیست و هفت ساله‌ای که سه سال زودتر درگیر بحران سی سالگی شده.من بیست و هفت ساله که در پنج شش سالگیِ درمان نشده‌اش باقی مانده. شاید بهتر باشد بجای همه تصمیمات، فقط یک تصمیم بگیرم؛ آن کودک آسیب دیده‌ی غمگین را با تمام جانم، با تمام زندگی‌ام، به آغوش بکشم. با هم چند کلامی صحبت کنیم. از ترس‌ها و غم‌هایش بگوید. از اشک‌ها و غصه‌هایش بگوید.از کودکی ناقصش بگوید.آدمی که درست بچگی نکند، نه بزرگ می‌شود و نه پیر. او همیشه یک کودک آسیب دیده باقی می‌ماند. مرجان صالحیمرجان صالحیSat, 02 May 2026 14:50:28 +0330