https://virgool.ir/feed/@m_82395056fa2026-11-11 02:15:27https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_82395056https://virgool.ir/@m_82395056/معجزه-men9442hg4h8درست پنج سال پیش بود چنین روزی خدا نعمت مادری را به او عطا کرد. بعد از تحمل کلی درد پسری به دنیا آمد که تمام آرزوهای پدر و مادرش بود.خدا می داند چقدر مادر سختی کشید و چقدر پدر برای سلامتی هر دو دعا کرد و با خدایش حرف زد.زمانی که صدای گریه از اتاق زایشگاه آمد، برای اولین بار از گریه ی کسی از ته دل خوشحال بود آن هم کسی که از خونش بود و این صدا حکم سالم بودن و اتمام دردهای همسرش را برایش صادر می کرد.در دل مادر سلامتی فرزندش نبض می زد و در دل پدر سلامتی مادر و فرزند.مادر و پدر هر دو خوب می دانستند چه نعمتی به آنها عطا شده است. نعمتی که خدا نصیب هر بنده ای نمی کند. نعمت فرزند نعمتی است که تا سال های سال اگر شکرگزار هم بود نمی شود ادایش کرد.حال فرزند مادری دارد سخت دیده و پدری سخت کوش که تمام هم و غم اش دیدن لبخند بر روی لب های خانواده اش است. به راستی که تنها خواسته اش همین بود و بس.خواسته ی مادر تنها و تنها شادی و سلامتی همسر و فرزندش بود. این را زمانی لمس کرد که پسرش در یک سال و هشت ماهگی زمانی که همه ی مادرها در چنین موقعیتی به دنبال سرگرم کردن فرزندشان هستند تا مبادا برای شیر گریه کند، او و همسرش با کودکی به بغل که از درد مدام در حال گریه است و هیچ کس پاسخ گوی این نیست که عزیزدردانه شان به چه بیماری مبتلا شده که اینگونه بیتاب است.در این لحظه ها فقط این جمله در ذهن و قلب پدر و مادر اکو می شد:(( خدایا خوبش کن)) دو هفته گذشت و درد ها بیشتر، صبر و تحمل کمتر و نتیجه نگرفتن بیشتر.یک هفته دیگر گذشت که از دوست دوستی پیامی به دستشان رسید مبنی بر اینکه بیمارستانی در تهران است که می توانند نتیجه بگیرند.این که چطور با ماشین از اهواز آن هم آذرماهش که سرد و خشک است به تهران رسیدند و چگونه پنج نفر در ماشین دو روز سر کردند و چیزی از گلویشان پایین نیامد تا نوبت دیدن و معاینه بشود را فقط آنها و خدایشان می داند.آری فقط خدا می داند کودک یک سال و هشت ماهه چگونه این همه درد را تحمل کرد.و خدا می داند که مادر چقدر گریست و دعا کرد و سلامتی فرزندش را خواست.و خدا می داند چقدر پدر فشار را تحمل می کرد تا به پزشکی که با دیدن گریه های فرزندش از درد و همسرش دلش به رحم که نیامد هیچ تازه ناامیدشان کرده بود. او کامل این را لمس کرده بود که واقعا چه کسی گفته پول دوای درد نیست؟اگر پول داشت در شهر خودش در کنار خانه و خانواده ی خودش پسرش تحت نظر بهترین کودک سلامت اش را به دست می آورد نه اینکه کیلومترها دورتر با ماشین در این سرما با پسری بیمار به شهری بیاید که حتی یک آشنا هم نمی شناسد هیچ بلکه اصلا نمی داند این بار دکتر چه می گوید.آیا باز هم عکس و آزمایش و دیدن گریه های پسر و همسرش را باید ببیند؟ یا خدا اینجا او را کشانده تا دعاهایش را مجاب کند؟همه صداهای ذهنش را روی سکوت گذاشت و به دهن دکتر چشم دوخت. وقتی دکتر از یک عمل ساده ی باز حرف زد، وقتی امید داد و وقتی هم دردی کرد نفس راحتی بود که از دهان هر دو خارج شد. این که فرزند عزیزشون زیر تیغ جراحی می رفت سخت و غیر قابل تحمل بود اما این خوشحال شون می کرد که بعد از عمل جراحی درد کمتری احساس می کنه و بیماری با مراقبت از بین می ره.با اذان مغرب همان روز فرزند جراحی شد و وارد بخش شد.از گریه ها و سجده ها که بگذریم نام این را جز معجزه نمی توان چیز دیگری گذاشت.زهراسرداحیزهراسرداحیTue, 03 Aug 2021 15:57:55 +0430https://virgool.ir/@m_82395056/چکیده-دل-lkmkk9gufdw8خیلی وقت ها سکوت با زبان نیست. خیلی وقت ها چشم سکوت می کنه از اشک، ابروها فراموشی می گیرند اخم را و قلب شب را چنگ می زند و از سپیده دم فراری می شود.همه از پیچیده بودن زنان می گویند من از غصه هایشان می گویم. از دختری که خواست اما نشد جنگید اما نشد صبر کرد و صبر و بازم صبر.به گمانم در این دنیا چهار چیز تمامی ندارند:اول کسانی که در هر حال و همیشه قضاوت می کنند.دوم انتظارسوم زمانو چهارم صبرشاید من عجول باشم اما کجای دنیا نوشته اینگونه زندگی کردن؟گاهی آنچنان پرس می شوم زیر فشار ترس،قضاوت و سکوت که چاره ای جز تسلیم شدن در این هیاهوی توقع،ندارم راهی.چکیده ی دلزهراسرداحیزهراسرداحیزهراسرداحیMon, 28 Jun 2021 18:15:35 +0430