https://virgool.ir/feed/@m_82015588fa2026-11-11 20:21:06https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_82015588https://virgool.ir/@m_82015588/ترس-از-ارتفاع-yzvh7e3wb4f1این یکی دیگه نوبرش بود! اصن امکان نداشت بدتر از این بشه! به عنوان مردی اومد که دقیقا روی لبه صخره که وصل میشد به یه پرتگاه. (( وای خدا! خدایا کمکم کن!))این خونه قبلا جای مستحکمی بود ولی اکثر تپه ریزش کرده و ابن خونه مونده دقیقا روی مرز افتادن.مثل یه چتر بازی بود که چتر نداشت. هیچ جای مستحکمی زیر پاش وجود نداشت. روی هر قسمتی که پا میذاشت حس میکرد کل خونه داره تکون میخوره. تا پایین رو نگاه کرد. اونقدر ارتفاع بود که افتادن مرگ حتمی بود. هرچی توان داشت ستون خونه رو دو دستی چسبیده بود. حالت تهوع داشت ولی استفراغ اخرین چیزی بود که نگرانش بوداگه قانون عزرائیل جلوش رو نمی گرفت، همین الان خودشو پرت میکرد پایین تا بجای اینکه هر ثانیه زجر بکشهاز همه بدتر زمانی بود که باد شروع به اومدن کرد. مثه کایتی شده بود که بندش از دست بچه رها شده باشه. بین زمین و آسمون معلق بود. خونه مثه یه ژله سست بود و هر ثانیه بدتر میشد((اگه زنده بمونم قول میدم دیگه صخره نوردی نکنم!))جوک هاش دیگه بهش تسلی خاطر نمیدادن. فقط میخواست گریه کنه. گلوش از بغض می ترکید انگار یه لیوان آب جوش رو یک هو غورت بدی.باد آروم گرفت. خلاصه بعد از این همه وحشت یکم آروم گرفت. گونه هاش از اشک پر از نمک شده بودن. تازه محیط خونه رو متوجهش شد. همه لوازم زندگی فراهم بود. یه اجاق قدیمی، کلی قابلمه، سبزیجات کوهی تازه، و کلی نمک و فلفل و کبریت. هر چیزی بود به جز مسواک.(( هه! حداقل توی یه چی با هم اشتراک داریم.))چای و آب هم در گوشه ای کنار هم بودن. پس از کلنجار رفتن با اجاق تونست خلاصه روشنش کنه. کیسه سیب زمینی پر از چای رو که باز کرد عطرش مثه نرمش مادرانه بغلش کرد. برگ ها، چای کوهی بودن! عطرشون حتی بدون دم شدن از تمام چای های دنیا زیبا تر بود.آروم آروم شب شد. و ...خورشید از پشت کوه غربی، از پشت برف ها داشت غروب میکرد. عقاب بالاش داشت پرواز میکرد. درخت ها اروم گرفتن. همه چیز از یه جهنم تبدیل به یه بهشت شده بودجایی که کابوس و رویا برادر میشوندو در آخر چیز جالبی از این زندگی یادش اومد.این آدم ترس از ارتفاع داشت!یادم باشه بعدا ادیتش کنم :)A.SH.KA.SH.KTue, 20 Jul 2021 20:13:20 +0430https://virgool.ir/@m_82015588/فقط-یک-ماهیِ-دیگر-sr7bczdnuranهمه چیز مبهم است. مثل یک خواب. مثل این تصویر. شاید حتی بد تر از خواب. بدتر از این تصویراین بار در جای شخص دیگری ظاهر شد. ماهی گیری پیر به همراه خدمه اش. هیچ چیز غیر منتظره ای دیده نمیشد. تا چشم کار می کرد فقط آب بود. کشتی بسیار کوچک و پر از اجساد ماهی های به دام افتاده. اقیانوس ته نداشت و تنها صدایی که شنیده میشد صدای برخورد آب به بدنه ضخمی کشتی بود. هیچ کدام از خدمه کلمه ای بر زبان نمی بردند تا مدابا ماهی ها فرار کنند. به نظر می آمد این 5 دقیقه قبل مرگش را باید با سکوت کامل سر کند. نمی خواست این گونه باشد. این طور نه. سعی کرد چند باری با یک جوک سر صحبت را باز کند:(( اگر گفتید به یک ماهی دو پا چه می گویند؟))حرف از فوتبال زد:(( بازی دیشب حرف نداشت! لعنتی ها بدجوری مچ مان را گرفتند!!))اما باز هم جوابی نشنید. طاقتش به سر آمد. حس کنار گذاشته شدن، حس تنهایی و حس کافی نبودن تمام وجودش را پر کرد. چیزی که تمام عمر با آن می جنگید، حتی بعد از مرگ هم رهایش نمی کند!(( لعنت بر شما! چرا همه تان لال مانده اید؟)) (( قربان! ماهی ها!))(( به درک! بروند به جهنم! یک شب گشنه بخوابید مگر میمیرید؟))تا به خود آمد متوجه شد همه به شکل غریبی او را نگاه می کنند. مانند یک دیوانه ای که بی علت به مردم شهر فحاشی می کند.(( معذرت می خواهم. فکر کنم گرما زده شده ام. شما ادامه دهید.))در عین خجالت چشم به کف قایق دوخت و سریعا از جمع به سمت آلونک کشتی فرار کرد. آلونک تنگ تر از آن بود که یک آدم بالغ در آن جا شود. بوی گند ماهی هم میداد. این موضوع حال کاپیتان را بهتر نمی کرد. دلش بیشتر به تنگ آمد. برای خانه، برای لبخند همسرش، برای شیطنت های بچه هایش دل تنگ بود.تا اینکه باد خنکی از جانب شرق شروع به وزیدن کرد. انگار خدا بار دیگر نگاهش را به این پیرمرد انداخته بود. بادی که خنکای نوشیدنی سرد و نرمی ماهی صید شده را داشت. این همه زیبایی درست به نظر نمی آمد. جایی از کار می لنگید. میتوانست حسش کند.ساعت ها گذشت و کاپیتان مانند ساعت های پاندول دار مدام عرض کشتی را طی می کرد. میدانست میمیرد اما چطورش را نمی دانست. بدتر از مردن، حس انتظار کشیدن مرگ بود. تمام بدنش عرق های ریز حاصل استرس زیاد شده بود. با هر ثانیه ای که میگذشت گام هایش لرزان تر میشد.ساعت ها گذشت و هیچ رخ نداد. شاید اشتباه کرده بود. اما خود او بهتر از هر کس میدانست که هیچوقت نباید غریضه ی یک دریانورد را زیر سوال برد. پس از ساعت ها انتظار مرگ را جلوی چشمانش دید. ابرهایی تیره با حرکت های دورانی با سرعتی غیرقابل باور در حال نزدیک شدن بودند. طوفان در راه بود. ترسی غیرمعمول دلش را فرا گرفت. ترسی که در مرگ های قبلی اش وجود نداشت. ترس از یتیم شدن بچه هایش. ترس از پیدا نشدن جسد. ترس از ... فراموش شدن.همه می دانستند چه خبر است.همچنان ساکت مانده بودند. هیچ کدام هم دعا بلد نبودند. همه ی نگاه ها به کاپیتان بود. او آهسته به خدمه فرمان داد:فقط یک ماهی دیگر کافی است. امشب مرخصید.A.SH.KA.SH.KSun, 18 Jul 2021 20:30:00 +0430