https://virgool.ir/feed/@m_81802723پیج نوشته‌های من: @bavan__janfa2026-11-12 12:37:08https://files.virgool.ir/upload/users/1123187/avatar/8zVKLS.jpeghttps://virgool.ir/@m_81802723https://virgool.ir/@m_81802723/از-ایران-گران-تا-ایران-ویران-cxsq2nnyugslروزی می‌رسد که مردم از فقر به تنگ می‌آینداشک کودک گرسنه تنها قطره‌ی آبگلی روییده کنج چشمان خیس و رنج دیده‌ی‌ پدرِ کمرشکسته تنها نشان زندگانیو گوشت آدمِ آلوده به مرگ تنهاخوراک شب خواهد بود!آن‌وقت همین مردمِ نادان کهبا دل و جان پذیرفته‌اند جهان سومی و تهی از عقل هستند خواهند فهمید که قفل دستان یاران در یکدیگر سینه‌هایی یک‌دلبانگ‌هایی از درد که گلو را آبشار خون می‌کندو عزمی راسخ می‌تواند، مرگ را حرام و زندگی را شیرین و گورا کنداما آن‌روز دیر استآنقدر که دیگر جوانی نمانده، دیگر پروانه‌اینیست که به شوق پروازچشممان را ببوسد، دیگر من و تویی نخواهیم ماند!دیگر نان که هیج جان و دل هم گران خواهد بود به گرانی یک ملت نیمه‌جان ...#باوان‌جان(میم_نیک) bavan_janbavan_janSun, 15 May 2022 01:15:22 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/روز-پرستار-مبارک-xa49m745monmپای چشمانشان سیاه چاله‌ای حفر شده کهنشان از شب بیداری هایشان دارد. دست هایشان مملو از عشق است. از سر انگشت‌هایشان مهر و امید می‌چکد. جان می‌دهند و جان نمی‌ستانند. دعای شفا بر لبانشان ذکر می‌شود. مرهم می‌گذارند روی زخم هایمان و با مهر حریری دور آن می‌پیچند. نگاهشان بند بیمارانشان است و دلشان پیش فرزندانشان. پیراهنشان سپید است. بی آلایشند. دو سالی‌است بیش از قبل حواسمان به آنها است. چندی است، نوای نفس های کوتاه و کشیده‌‌ی شان از زیر پارچه‌ی ماسک در گوش هایمان اکو می‌شود. دست هایشان را آنقدر با الکل غسل داده‌اند که پوست پوست شده‌اند.مردمک هایشان آغشته به اشک و چشمانشان گیر نگاه ماست. منتظر روزی هستند که روی روپوششان هیچ قرمز رنگی ننشید و قلب‌هایشان از ترس مرگ کسی تند نزند. روزی که جهان پیراهن سفید بر تن کند و ویروسی به اسم کرونا از بین رود و دل‌هایمان گرم شود. روزتان مبارک مبارز های سفید پوش?#م_نیکbavan_janbavan_janFri, 10 Dec 2021 00:05:00 +0330https://virgool.ir/@m_81802723/قبله-ی-عالم-ایران-زمین-z6897u2jensmپیری هوش و حواس برایم نگذاشته اما مگر میشود کسی قبله ی عالم را به یاد نیاورد؟! هیکل چهارشانه و فربه اش مدال های روی شانه‌اش و بادی که همیشه به غبغبش می انداخت باعث میشد که در ذهن آدم ماندگار شود.خلق و خویش دمدمی بود. گاهی فریاد میزد بر سرمان و گاهی چاپلوسی هایمان را می‌شنید و شاد می‌شد. او شفیته‌ی دلقک کریم شیره‌ای نامی هم بود که بعد ها بخاطر مرگش عزای عمومی اعلام کرد. الحق که وزیر کش قهاری بود از امیرکبیر رفیق شفیق و شوهر خواهرش گرفته تا ملکم خان بی نوا.بی انصافی نکنیم کمی هم از خوبی هایش بگوییم؛ علاقه‌ی ناصرالدین به هنر و عکاسی باعث پیشرفت و پیچیدن آوازه‌ی نوابغی چون کمال الملک و تاسیس اولین عکاس‌خانه در ایران شد. او هر چه را دوست داشت و خودش استعدادی در آن زمینه نداشت. زیر دستانش را مجبور به یادگیری و چیره دستی در آن حرفه میکرد تا خودش لذت ببرد و گاها این کار باعث رنجش و نارضایتی اطرافیانش می‌شد.روزی از یکی از محافظانش شنیدم در حال بازدید از بازار پارچه فروشان بوده که ناگهان جلوی در دکانی می‌ایستد. به گفته‌ی آن مرد شاه محو دخترکی جوان و زیبارو می‌شود. نور از شیشه های رنگی مغازه روی صورت دخترک تابیده و دلفریبی چهره اش را چند برابر کرده بوده و آنان از ترس شاه چشم از او گرفتند. مثل اینکه دست و دل قبله‌ی عالم حسابی برای آن دختر لرزید بوده که چندی بعد او هم بین زنان شاه در حرمسرای او ساکن شد. زندگی ناصر الدین شاه قاجار عجیب ترین زندگینامه‌ی یک پادشاه است. هیچ کس نمیتواند به طور قطعی بگوید صاحبقران را می‌شناسد، حتی منی که تمام عمر به او خدمت کردم.#م_نیکbavan_janbavan_janThu, 28 Oct 2021 23:54:51 +0330https://virgool.ir/@m_81802723/در-من-هزاران-من-دیگریست-b7jhfziuxgalبگذارید کمی از نویسندگی برایتان بگویم. روزی که قلم به دست گرفتم در من انسان هایی متولد شدند! هر وقت که میخواهم بنویسم در ضمیرم کودکی از ذوق میخندد، ادیبی عینکش را میزند و مشغول فکر کردن می‌شود. مجنونی با مردمک هایی غلتان در اشک به دنبال معشوقش می‌دود. دیوانه‌ای می‌گرید و زنی خانه دار غذا می‌پزد. در من منی دیگر سرشاز از لذت آنان را می‌نگرد.باید محتاط عمل کنم تا مبادا چیزی بنگارم که آن دخترک از عروسکش دور شود و اشک بریزد یا آن دیوانه رگ حیاتش را بزند. مدتی است حتی واژه ها هم تکه هایی از وجودم شده اند. دیگر نمیتوانم دوستت دارم را دروغ به زبان بیاورم.دنیای من رنگارنگ است اما رنگ سیاهش را بیشتر میپسندم چون رنگ دوات قلمم است، زیرا نباشد داستان ها خلق نمی‌شوند. و داستان نوشته نشود، رویا باورکردنی نیست.#م_نیکbavan_janbavan_janThu, 14 Oct 2021 14:49:51 +0330https://virgool.ir/@m_81802723/من-شاهد-۳۱شهریور-هستم-j7qqpdsfq9hyبین خودمان باشد، من تنها شاهد سی و یکم شهریورهستم! آنروز را به یاد می‌آورم. شهریور چمدان به دست،بی رمق پله‌ی های قرن را طی کرد. نگاهش را به مهر دوخت، طناز موهایش را شانه میزد و زیرلب آواز می‌خواند. تنش گر گرفت، عرق از تیغه‌ی بینی‌اش سر خورد و روی پیراهن سفیدش چکید. جلو رفت و از پشت تن عریانش را در آغوش گرفت، او هم مانند درختان توس رخت از تن دریده بود. در چشمان هم خیره شدند، سرشانه‌ی خشکیده‌ی مهر را بوسید. جای لبهایش گلی سرخ جوانه زد، لبخند زد و دمع در چشمانش دوید.آسمان ابری شد، شهریور ژاکت پشمی‌اش را تن کرد و زیر لب زمزمه‌ کرد: تا سال بعد منتظرت میمونم خزان من! چشم بست و تمام وجودش شرحه شرحه شد در فراغ محبوبش. ابر دل سوزاند به حالشان و گریست.مدهوش به دنبال شهریور دویدم، خیابان خلوت بود و باران می‌تازید. او از پیش چشمم محو شد اما هنوز تصویرش را به یاد دارم، قامتش خمیده و لباس هایش تر بود. من نیز بدون چتر همانجا زیر فلک پر ستاره نشستم. اینگونه شب‌های پاییز تا ابد رنگ خوشحالی اش را باخت و تنهایی‌اش دل‌ها را مچاله کرد.#م_نیک#پاییز نوشتهbavan_janbavan_janMon, 20 Sep 2021 10:28:35 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/زمین-آهسته-میگرید-dq2fbt5ze6c0در دوردست‌ها زمین خاموش و بی‌پناه جنین‌وار در خود جمع شده و می‌گرید. برای ساکنانشمردمانی که درد و عذاب بسیاری کشیدند و چندی بعد مردند. آنان که خودشان نابودگر نسلشان بودند. جامه‌‌ی تن اش رنگ باخته. دریاهایش خشکیده، جنگل‌هایش را انسان‌ها سوزاندند. حال پیراهن‌اش یک کویر سرد و تاریک است که هیچ جانداری در آن نمی‌زیستد. کمی آنطرف تر خورشید دلش به حال زمین تنها می‌سوزد، دست‌هایش را می‌گشاید و او را مانند طفلی بی مادر در آغوش می‌کشد و سرشار از مهری فروزان به زمین می‌تابد. نور خورشید قطره‌ی آبی که در دریا باقی مانده را بخار می‌کند و بعد ابر می‌شود. بالا می‌رود به آسمان که رسید، می‌بارد تا جانی دوباره ببخشد به این سرزمین خشک بی جان.تک دانه‌ی جوان که ناامید زیر خاک نم‌ناک ریشه دوانده بود، با تابش نور خورشید و بوسه‌های خیس ابر سر از خاک بلند می‌کند. از او فاصله می‌گیرد و زمین لبریز از زندگی با پیراهنی که حالا سرسبز شده، می‌خندد.#م_نیکbavan_janbavan_janTue, 14 Sep 2021 12:04:57 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/دل-خوش-به-آغوشت-مکن-uf9w3bfat6quاگر با منی، پریشانی! هنگام سحر برو تا چشمانم برای ماندنت تمنا نکنند. تعلل نکن که مبادا پشیمان شوی چون از همین لحظه تمام احساسم از سرمای غریبانه‌ی کلامت یخ زد.قبل رفتنت آن یاقوت قرمز که خودم به گردنت آویختم را روی میز جا بگذار که فکر کنم از من متنفری. تمام لباس‌هایت را یا بسوزان یا با خودت ببر چون اگر اینجا باشند، خمار شمیم‌ات میشوم و تک تکشان را بین حصار بازوانم می‌فشارم. این شیدای بی کس و کار را دلخوش به آغوشت مکن.کاش زودتر از اینها، می‌فهمیدم دوستم نداری و نخواهی داشت. #م_نیکbavan_janbavan_janWed, 08 Sep 2021 11:52:53 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/تــــو-بیدار-بمان-uv6xky4okdhzنیمه شب که همه خفته‌اند،تو بیدار بمان!پنهانی بیا کنارم روی پشت بام خانه، آنجا آسمان به ما نزدیک‌تر است.سرت را روی پاهایم بگذار و چشم‌هایت را ببند، من نیز برایت لالایی می‌خوانم از همان های که مادرت برایت می‌خواند اما اینبار مردی که دلباخته توست برایت می‌‌سراید.وقتی که خواب چشم‌هایت را ناعادلانه می‌رباید، من خم می‌شوم و خط روی چانه را می‌بوسم.تو بیدار میشوی و حیران با گونه‌هایی گلگون چارقد‌ت را سر می‌کنی و پا برهنه تا خانه می‌دوی.و من مجنون مثل همیشه با صدای مادرم از خیال آسمان شب چشمهایت بیدار می‌شوم!#م_نیکbavan_janbavan_janWed, 01 Sep 2021 11:21:15 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/تنهاترین-oatfd3jt8fjcرخت سیاه به تن کردهو با شانه هایی خمیده در کوچه پس کوچه های شهر سرگردانم.عابران ناشناس نگاه های خالی از عاطفه‌شان را حواله‌ام می کنند و بی تفاوت از کنارم رد می‌شوند.من برایشان غریبه ام!دیگرکسی نیست که کتش را روی شانه‌ام بیاندازد و مرا در آغوش بگیرد و بگوید: نگران نباش، من هستم!او هم به آسمان ها پر کشید.اشک هایم پی در پی روی گونه‌ام می غلتند.آهی که از میان لبهایم خارج می‌شود، آتش خاکستر شده‌ی وجودم را شعله ور می‌کند.امشب، هیچ چشم آشنایی را ندیدم. هیچ عطری را نبوییدم که مشامم دلنتگ  رایحه اش باشد.من امشب در شهر تنهاترینم! و شاید از نظر مردم این شهر غربیه ای غمگین!#م_نیکbavan_janbavan_janMon, 30 Aug 2021 23:24:15 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/ما-آدمیزاد-ها-usxvw5pe5xuqدانسته خطا می‌کنیم!نا آگاه شیدا می‌شویم.قلبی را به اسارت خود در می‌آوریم و روحش را بی رحمانه به غارت می‌بریم.در سکوتی خاموش، دل می‌شکنیم و در خفا آهسته اشک می‌ریزیم. شاید رازی نهفته است در این هلاکت هایی که اندکی از بشریت به یادگار گذاشته.دیگر جسم و روح انسان موجودیت ندارد. حتی قلبی باقی نمانده است برای دوست داشتن کسانی که از جان عزیز تر هستند.#م_نیکbavan_janbavan_janMon, 30 Aug 2021 18:02:39 +0430https://virgool.ir/@m_81802723/افغانستانکابل-cmrmy4uawpy9از فرسنگ ها دور تر صدایی مهیب به گوشم می‌رسد.نوای مردمی که تمام زندگی‌شان را در قاب چشم‌هایشان اندوخته اند‌ ولی قلب‌شان سخت پافشاری می‌کند که بمانند و نروند.گمان می کنم تکه‌ای از وجودشان را با خود نبرده‌اند،شاید آن را زیر آوار های قصر دارالامان جا گذاشته اند.شاید تکه‌ای را در خانه‌ای گم کرده باشند.کاشانه‌ای که کنج دیوار سرد و نمناکش کودکی مثال قرص ماه در خودش چمباتمه زده.با تنی لرزان عروسکش را در آغوشش می‌فشارد و چشمانش می‌بارند.کمی انطرف‌تر مردی نگاه چرکین و آلوده‌اش  را مانند قیر مذاب روی تن دخترک می‌ریزد.با لبخند دستی به ریش های بلندش می‌کشد و روی آرزو های طفل بی گناه قمار می‌کند.امان از شانه های خمیده‌ی پدر!پیش از این قامتش استوار و خودش تکیه‌گاه بود.هیچ کس صدای نفرین ها‌ی مادری را که بر سر و صورت خود می‌کوبد؛ نمی‌شنود؟!از چشم‌هایی برایتان بگویم که قرار است، شاهد مرگ رویا های کودکانه‌اش باشند.از لب هایی سخن بگویم که قرار است، روزی آنقدر بلند بانگ سر دهد که گوش فلک کر شود.از درد مردمی که پا برهنه با دستهای خالی غریبانه از  وطن رانده و مانند پرستو های مهاجر  رها می‌شوند و کوچ می‌کنند.بی پناه در آسمان تاریک محو می‌شوند و چندی بعد دیگر کسی هم به یاد نخواهد آورد، مردمانی را که عده‌‌‌ای از خدا بی خبر روحشان را مرعوب غارت کردند.#افغانستان‌ #م_نیکbavan_janbavan_janWed, 18 Aug 2021 00:19:39 +0430