https://virgool.ir/feed/@m_81162889fa2026-11-11 08:38:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_81162889https://virgool.ir/@m_81162889/پیکان-سفید-بابا-zjbwm3klwg7eپیکان سفید بابا پیکان سفید ، بخشی از خاطرات تمام مردم ایرانه.ما هم یه پیکان سفید داشتیم. پیکان سفید بابا فقط یه ماشین نبود.یه موجود زنده بود با خلق‌وخوی خودش؛ لج‌باز، صبور، و همیشه آماده‌ی جاده.سفر باهاش یه مبدأ داشت و یه مقصد، اما هیچ‌وقت فرصت تماشای بینِ راه نصیبمون نمی‌شد.بابا همیشه عجله داشت.می‌خواست زودتر برسیم تا  به قول خودش  "بیشتر به هممون خوش بگذره." ما چهارتا بچه، همیشه صندلی عقب جا می‌شدیم؛با هم دعوا می‌کردیم، آشتی می‌کردیم و می‌خوندیم.از وقتی بابا رفت توی آژانس کار کنه و مجبور شد ضبط ماشین رو باز کنه،دیگه صدای آهنگ از بلندگوها نمی‌اومد.ما خودمون شده بودیم ضبط ماشین.بلند بلند می‌خوندیم،همه‌ی ترانه‌هایی که حفظ کرده بودیم. ماشین ما عقربه‌ی بنزینش کار نمی‌کرد.هیچ‌کدوم نمی‌دونستیم باک پره یا داره تموم می‌شه.برای همین همیشه یه استرس پنهان بین‌مون بود،که نکنه یه‌دفعه وسط جاده وایسیم، با باکی خالی و جاده‌ای بی‌پایان. درزهای درهای پیکان باز بود.از لای درها باد سرد می‌اومد و تا مغز استخونمون نفوذ می‌کرد.ما کنار درها پتو می‌چپوندیم تا باد نیاد داخل،اما باز هم دست‌ و پامون از سرما بی‌حس می‌شد.با این‌همه، هیچ ماشینی برای ما اندازه‌ی اون پیکان گرم و زنده نبود. فرزین، داداش بزرگ‌ترم، عاشق پیکان بود.وقتی قرار شد عروسی کنه، گفت می‌خواد پیکان سفید بابا رو برای عروسی خودش سرویس کنه.با وسواس همه جاش رو تمیز کرد،دو تا ستاره‌ی کوچیک خریده بود که نمی‌دونم دقیقاً کجا، ولی زیر ماشین نصبشون کرده بود.فلشرهاش رو هم طوری تنظیم کرده بود که وقتی بوق می‌زد، چراغ‌ها با هر بوق، چشمک بزنن.اون روزها پیکان ما برق می‌زد،انگار خودش هم فهمیده بود قراره توی جشن فرزین بدرخشه. اما چند وقت بعد، بابا درد گردنش شدید شد.بردیمش دکتر.ما فکر می‌کردیم مثل همیشه، با چند قرص و استراحت خوب می‌شه.اما دکتر آروم گفت:«توی گردن باباتون یه توموره... اگه توی راه فقط یه ترمز ناگهانی بکنه، ممکنه برای همیشه فلج بشه.» اون مسیر برگشت، سکوت بود و باد.هیچ‌کس چیزی نگفت.حتی پیکان هم ساکت‌تر از همیشه شد.فقط صدای باد می‌اومد که از لای درزها به داخل می‌پیچید. بعد از عمل بابا، دیگه هیچ‌وقت با پیکان سفیدمون جایی نرفتیم.بابا گفت باید بفروشش.ما چیزی نگفتیم.فقط نگاه کردیم.پیکان سفیدمون رفت،و انگار یه تکه از کودکی‌هامون هم باهاش رفت.الان دیگه نه بابا هست،نه پیکان سفید.فقط جاده‌ست که هنوز ادامه داره...---فرناز عسکریانفرناز عسکریانSat, 15 Nov 2025 14:47:59 +0330