https://virgool.ir/feed/@m_80979848مینویسم...fa2026-11-12 10:40:24https://files.virgool.ir/upload/users/515706/avatar/ZVst13.jpeghttps://virgool.ir/@m_80979848https://virgool.ir/@m_80979848/چطور-نذاشتم-قلب-مامان-جان-بپوسد-mpro3mtjvsr8آقاجان را که خواباندیم توی گور، یک‌چیز سرخ و سرد نشست توی چشم‌های مامان‌جان. هر بار که می‌دیدمش موهای سفیدش را با دست می‌زد زیر روسری سیاهش و با صدای آرام می‌گفت: «تنهایی بد دردیه نَنَه‌جان، غروب که میشه سینه‌ام سنگین‌ میشه، دلم خوشه به همین رفت و اومَدای شما.» بعد هم تعارف می‌زد که: «بخور اون چایی رو تا یخ نکرده. از اون نُقل هم بردار.» دیر که چای را برمی‌داشتم غر می‌زد: «بذار کنار اون رو.» گوشی را می‌گفت، یک‌بار به پسرعمویم گلایه کرده‌بود: «از وقتی این گوشیا اومده نشده یه دل سیر با شماها حرف بزنم.» گاهی می‌آمد نزدیک، عینکش را نوک دماغش جابه‌جا می‌کرد و زل می‌زد به صفحه‌ی گوشی. یک‌بار آمد خبر زاییدن بچّه‌ی برادرش را بدهد که آن سر دنیاست؛ خندیدم و گفتم: «می­دونم، چه پسر بامزّه‌ای هم هست.» چشم‌هایش را گرد کرد: «مگه دیدیش؟» صفحه‌ی اینستا‌گرامم را باز کردم و عکس را نشانش دادم. چندباری زد روی سینه‌اش و قربان صدقه‌ی نوزاد خوابیده لای پتو رفت. بعد هم نگاهش را چرخاند روی من و گوشی را نشان داد: «بالأخره این به یه دردی خورد.»کرونا که آمد مامان‌جان تنهاتر شد. زنگ که می­زدم می‌گفت:«کارم شده هر روز و هرشب خیره­ شدن به در و دیوار. قلبم پوسید.» راست می‌گفت از چشمِ به در مانده تا قلب، یک طناب پیچ‌پیچ وصل است. چشم که محتاج دیدن شود و نبیند، قلب شروع می‌کند به پوسیدن.آخرین پنج‌شنبه‌ی سال بود که زنگ خانه‌ی مامان‌جان را زدم. در را که باز کرد، شادی، اوّل نشست روی لب‌هایش و بعد رفت جایی درست میان مردمک قهوه‌‌ای چشمانش. تا خواست گلایه کند که چرا یک ماه است که کسی زنگ خانه‌اش را نزده و اصلاً این کرونا چه کوفتی است که این­طور او را تنها کرده‌است، جعبه‌ی توی دستم را بردم بالا و گفتم: «با این دیگه همیشه کنارتیم.»چشمانش را ریز کرد و زل زد به عکس روی جعبه: «گوشیه؟» رفتم جلوتر بوی آش رشته از زیر دو تا ماسک خودش را رساند به سوراخ‌های دماغم و از آن­جا پیچید لا به­ لای خاطرات کودکی‌ام. گفتم: «آره، خودم یادت میدم، مطمئنم زود یاد می­گیری.» آن روز تا غروب طول کشید تا یادش دادم چه­ طور این گوشی می­تواند جلوی پوسیدن قلبش را بگیرد. بعد از آن هم چندهفته‌ای گذشت تا یاد بگیرد چه ­طور عکس‌هایمان را ببیند و چه ­طور به قول خودش برایمان حرف بفرستد و در پخش زنده صورت‌هایمان را ببیند.حالا امّا برای خودش استادی شده‌است. امروز ظهر که عکس کاسه‌ی آش را فرستاد و بعد صدایش توی گوشی پخش شد که: «قربونت برم نَنَه­ جان، آش رشته بدون تو نمی‌چسبه. غروب پخش زنده میگیرم که روی ماهتو ببینم»، مطمئن شدم که حالِ قلبش بهتر شده‌است و دیگر غروب‌ها پشت پنجره غصه نمی‌خورد.#روایتگرباشpegpegMon, 28 Dec 2020 23:10:25 +0330