https://virgool.ir/feed/@m_80872932fa2026-11-12 04:49:27https://files.virgool.ir/upload/users/1231869/avatar/CfceQ1.jpeghttps://virgool.ir/@m_80872932https://virgool.ir/@m_80872932/آخرین-آرزوی-لیلی-قسمت-دوم-fkt4elfxv9cmداشتم خواب می دیدم. همه خانواده بودن و انگار به سفر رفته بودیم. نمی دونم کجای ماجرا بودم که با صدای زنگ تلفن از خواب پریدم. وای خدایا دیرم شد. باید برم سرکار. اما نه. من که امروز تو مرخصی ام. ساعت یازده و نیم بود. به دور و برم نگاه کردم و تلفن رو از روی میز برداشتم. علیرضا بود. همکلاسی و دوست دوران دانشگاه و صد البته یک مزاحم وقت نشناس. جواب دادم و سرش غر زدم . علیرضا خدا مرگت نده خواب بودم. خودم بهت زنگ می زنم. اون هم ی خورده لودگی کرد و گفت منتظرم. کار واجب دارم.عجبا! ی روز نشد اونطور که دلم میخواد باشه. همش کار و استرس و مزاحم . پاشم که دیگه خواب بر من حرام است.رفتم ی دوش گرفتم و حاضر شدم که برم پایین. پریا با دوستاش قرار گذاشته بود برن سینما. منم مثلاً مهمون ویژه این دورهمی ام. البته از دیروز خسته ام. کلی بالا و پایین کردم .بایدم اینطوری کوفته و داغون باشم. اول از همه به ساناز زنگ زدم. کارهای شرکت رو باهاش چک کردم که در غیاب من کارها به مشکل نخوره. اون هم که همش تو اینستاگرامه. خیلی کارها یادش می ره. عاطفه رو صدا کردم. اون هم حاضر شده بود. رفتیم تو ماشین نشستیم تا بالاخره سرکار خانم پریا تشریف بیارن. ایشون هم که مثل همیشه تا دق مرگت نکنه نمیاد. می گم حالا خوبه مهمونیِ توئه. تو باید اول از همه اونجا باشی. کلاً بیخیالی هااا! می خنده و میگه بی خیال خواهر من، من برای خودم شاخ مجازی ام. کنار من بودن افتخاریه که نصیب هرکسی نمیشه . و انتظار دیدنم تازه کوچیکترین هزینه برای دوستی و همراهی با منه. تو نگران نباش.برو بچ عادت دارن به دیر اومدنای من . والا …هلاک این استنباط های من درآوردی دهه هشتادی هام. کلاً هیچ قانونی رو قبول ندارند. جز قانون و عقاید خودشون. البته تا این حدش و که نه. ولی کاش یکم از جسارت این نسل و ماها هم داشتیم.فیلم خوبی نبود. ولی دور هم فیلم دیدن و دوست دارم. بعد از فیلم رفتیم سراغ رستوران و نهار. کلی گفتیم و شنیدیم و خوش گذروندیم که یک هو یادم افتاد علیرضای بدبخت منتظر منه. بدو بدو از رستوران زدم بیرون و رفتم ی جای خلوت تا بهش زنگ بزنم. گوشی رو که برداشت گفت خدا بکشتت پرنیان. حالا خوبه گفتم عجله ایه. کار واجب دارم. میگذاشتی شب زنگ می زدی یهو.گفتم داداش غلط کردم. هرچی بگی حق داری. خیلی خیلی ببخشید. دیشب تا نصف شب مهمونی و بود و  دیر خوابیدم. زنگم زدی پاشدم تا الان درگیر بودم بخدا. گفت حالا تولدت مبارک. عیب نداره. الکی گفتم. زیاد فوری نبود. و زد زیر خنده. گفتم  مگه دستم بهت نرسه. موهات و می کنم. حالا بگو چیه؟ چی شده؟ چه خبره؟از کار گفت. از پروژه تبلیغاتی بزرگ برای  یک شرکت بزرگ خارجی که با همکاری سازمان یونیسف بهش پیشنهاد داده بودند. و اینکه هنوز هیچ کاری نکرده. هیچ ایده ای نداره. و یک مسافرت فوری خانوادگی براش پیش اومده و باید حتما بره استرالیا. و از من کمک میخواست. تا جای اون پروژه رو جلو ببرم. علیرضا بخاطر عکس هاش که در جشنواره های جهانی برنده شدند، اعتبار خوبی کسب کرده بود. به همین دلیل در ایران مستقیم سراغ اون رفتند. و ازش خواسته بودند این کار رو پیش ببره. این پروژه تبلیغاتی در تمام کشورهای دیگه هم قرار بود اجرایی بشه. پیشنهاد خوبی بود. از نظر مالی هم خیلی با ارزش بود. برای منی که دنبال ترقی ام خوب بود و سرعت پیشرفتم رو چند برابر می کرد. ازش خواستم که حضوری در موردش صحبت کنیم. و تا مطمئن نشم که می تونم از پسش بر بیام قبول نمی کنم. اون هم با تاکید به اینکه زمان زیادی نداره و جز من به کسی نمی تونه اعتماد کنه قبول کرد که یک جلسه بگذاریم تا کل پروژه رو توضیح بده و به من واگذار کنه.فردای اونروز ساعت ۳ علیرضا به دفتر ما آمد. قبل از آمدنش با مدیر شرکت درباره پروژه صحبت کردم و قرار شد که این پروژه بصورت مشارکتی انجام بشه. علاوه بر امکانات و تجهیزات شرکت ، همکاری با این مجموعه می تونست روند موفقیت و نتیجه بخشی پروژه رو تضمین کنه. علیرضا اینطوری شروع کزد. در سراسر دنیا کودکانی هستند که بخاطر فقر مالی و فرهنگی خانواده هاشون وضع مناسبی ندارند. ضعف جسمانی و سوء تغذیه، نداشتن لباس و اسباب بازی ، محرومیت از تحصیل و … همه اینها درباره این کودکان صدق می کنه. فرقی نمی کنه در کجای دنیا باشند. فقر، مهمترین عامل محرومیت این کودکان از چیزهاییِ که سایر هم سن و سالاشون تو اون کشور دارند. و خدا می دونه این کودکان فقیر چقدر حسرت آرزوهای از دست رفته رو می خورند و هر روز نا امید تر می شن…حالا این شرکت خارجی با کمک سازمان یونیسف تصمیم گرفته بودجه عظیمی رو به طرح حمایت از حق تحصیل ،حق داشتن غذا و لباس و حق داشتن آرزو و رویا رو برای کودکانی که در فقر بسر می برند تبلیغ کنه. و به همه جهان این نکته رو یادآور بشه این کودکان وجود دارند و باید بهشون توجه بشه. این پروژه یک پروژه جهانیه و اسم اون رو “من هم رویایی دارم” گذاشتند. دستور العمل کار اینه که ما باید کودکانی که از نظر مالی و سطح زندگی ضعیف هستند رو پیدا کنیم که علاوه بر داشتن شرایط لازم ، جذابیت بصری و کلامی داشته باشند  تا بتونن جمله خواسته شده رو جلوی دوربین بگن و یکی از آرزوهاشون رو تعریف کنن. این فیلم ها برای شرکت فرستاده میشه. بهترین فیلم ها انتخاب میشه. و مجددا به سراغ کودکان منتخب می ریم و آرزشون رو براورده می کنیم. هیچ محدودیت مالی وجود نداره و بعد از اون این کودکان تحت حمایت این شرکت تا پایان زمان تحصیل قرار می گیرند. اگر کسی سوالی داره بفرمایید.ساناز خیلی رک و شفاف پرسید: این وسط به ما چی میرسه؟ یعنی اون شرکت به آژانس هایی که تصاویر و افراد رو براش پیدا می کنند چقدر می ده؟ با چه شرایطی و چه قوانینی داره؟ یعنی به هر حال اگر کیفیت ویدیوها خوب نباشه، و یا فریبکاری در کار باشه قطعاً شرکت متضرر میشه. نه؟علیرضا لبخندی زد و گفت بله همینطوره . این پروژه ۲ سال روش کار کارشناسی شده. به همین راحتی ها هم نیست. شرکت برای انجام پروژه در هر کشور یک زمان خاصی رو مشخص کرده و در اون زمان موقع تست و انتخاب کودکان نمایندگان رسمی یونیسف و شرکت حضور دارند. زمان اختصاص داده شده به کشور ما هم ۲۰ اکتبره و این یعنی ما کلا ۴۰ روز دیگه فرصت داریم. درباره درآمد هم باید بگم در دو مرحله پول پرداخت میشه . بخش اول زمان انتخاب که به حساب من واریز شده. و بخش دوم هم پس از تحویل فیلم نهایی به نماینده شرکت که جمعا حدود ۷۰۰ هزار دلار بدون احتساب هزینه های سفر نماینده هاست. برای هر کودکی هم که پیدا می کنیم و آماده میشه برای اجرای کار یک مبلغ خوبی در نظر گرفتند و بهشون بصورت نقدی داده می شه.ساناز با شنیدن مبلغ قرارداد ذوق کرد و گفت پاشیم شروع کنیم دیگه وقت نداریم. خداااا ۷۰۰ هزار تا برای چند تا ویدیو؟؟؟مهندس کاظمی با لحنی آرام گفت ساناز جان یکم آروم باش. قطعاً این ماجرا به این آسونی هایی که شما فکر می کنی نخواهد بود. این یک پروژه بزرگه که برای همه ما می تونه سکوی پرتاب باشه. دقت کنید که این یک کار جهانیه. و تاثیر جهانی داره. اول اینکه باید استعلام بگیریم که خلاف قوانین کشور و منافع ملی نباشه. و وزارت امور خارجه با اجرای چنین پروژه ای مخالف نباشه. بعد باید بگردیم و سوژه ها رو پیدا کنیم. روشون کار کنیم. انتخاب کنیم. و تازه باهاشون کار کنیم و آماده بشن. فرصت هم کم هست. به نظر من ما یا نباید این پروژه رو شروع کنیم. یا اگر هم شروع می کنیم باید تا آخر پیش بریم. یعنی حتما باید چند نفر از کودکانی که آرزوشون براورده میشه از کشور ما باشه.با گرفتن موافقت همه این پروژه وارد فاز اجرایی شد و من بعنوان نماینده هر دو طرف مدیر پروژه شدم و کلا از شرکت و کارهای سابق تا پایان این پروژه منفک شدم….پایان قسمت دوم https://rasanashr.ir/b/U1Z rasanashrrasanashrSat, 02 Oct 2021 02:20:23 +0330https://virgool.ir/@m_80872932/داستان-آخرین-آرزوی-لیلی-قسمت-1-ynfgn8zp6w6w https://rasanashr.ir/100161/%d8%af%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%a2%d8%ae%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a2%d8%b1%d8%b2%d9%88%db%8c-%d9%84%db%8c%d9%84%db%8c-%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%a7%d9%88%d9%84/ یک، دو، سه …زودباش شمع ها رو فوت کن.صبر کن ، صبر کن . اول باید آرزو کنی . ی آرزو کن که منم توش باشم . زد زیر خنده …چشمام رو بستم. به مسیر سخت و طاقت فرسایی که از گذشته تا به امروز گذر کردم نگاه کردم. من چه چیزایی دارم؟ چه جیزهایی میخوام؟ اصلاً من کجای نقشه ی راهم هستم؟ من کی ام؟درست یک سال پیش اولین روز کاری من در این آژانس تبلیغاتی شروع شد. روزی که با سالگرد تولدم همزمان شده بود. هرگز فکر نمی کردم اولین سالگرد فعالیت موفقیت آمیز در یک شرکت بزرگ تبلیغاتی رو با روز تولدم در یک لحظه و یک مکان جشن بگیرم. من از اون کارآموز ساده به یک ایده پرداز تبلیغاتی بزرگ تبدیل شدم . و این خودش یعنی ته رسیدن به خواسته هام و آرزوهام. پس دیگه چی می تونم از خدا بخوام.تو این گیر و دار یک لحظه چشمام و باز کردم. دیدم همکارام منتظرن تا من شمع رو فوت کنم. شمع ها داشت آب می شد. از نگاه ساناز معلوم بود که دیگه داره عصبانی میشه و ی کاری دستم می ده. برای همین سریع چشمام و بستم و گفتم خدایا من چیزی نمیخوام. امسال کمک کن تا بتونم آرزوی یک نفر و براورده کنم. این یک نفر رو خودت در مسیرم قرار بده و خودت بگو که باید چیکار کنم. این از آرزوی من و چشمام و باز کردم . شمع ها رو فوت کردم و تا به خودم اومدم دیدم ساناز بلاگرفته سرم رو به سمت کیک هل داد و من هم مثل مابقی همکاران دیگه در روز تولد صورتم کیکی شد.اون روز خیلی خوش گذشت و همه چیز به بهترین شکل برگزار شد. حتی مهندس کاظمی مدیر شرکت در میون صحبت هاش کلی از من و رشد چشمگیری که تو این یکساله داشتم تعریف کرد. من هم ذوق کرده بودم و چشام برق می زد. بیشتر زمان به گرفتن عکس و استوری گذشت. و من غافل از اینکه چه آرزویی کردم خاطرات لحظه به لحظه بیست و یکمین سالروز تولدم رو ثبت می کردم. تازه شب هم جشن تولد داریم و اون اصل کاریه . در کنار خانواده و عزیزترین هام و البته ساناز خانم شیطون که دیگه می تونم بگم نیمی از وجودم شده. نزدیک تر از خواهر …عقربه های ساعت کم کم به سمت ساعت نه شب می رفت. مهمان ها کم و بیش آمده بودند. عزیز جون و آقا بزرگ، عمه پری خوشگلم. دایی بهنام و ایل و تبار شلوغش و خاله یاسمن عشق با اون نی نی کوچولوی تو دل برو و خوشگلش. تقریباً همه آمده بودند. از همه مهمتر گل پسر آقا بزرگ سامان خان سلمانی، مهندس و کارخانه دار بزرگ که پدر جان عشق و نفس بنده باشند به همراه بانوی گرانقدرشون شیما مامان خوشگل و مهربونم و صد البته دردونه های نازنینشون پدرام و پریا گل سر سبد حضار در مجلس تولد من! من کی ام؟ من پرنیان سلمانی دختر بزرگ سامان خان، امشب در آغاز دهه سوم زندگی در خدمت شما و آماده برای فوت کردن دوباره شمع تولد و شروع بزم و پایکوبی. همه چیز مهیای یک مهمونی خانوادگی خاطره انگیز بود. همه دور میز نشستیم و پدر بزرگ مثل همیشه مجلس رو دست گرفت و از همه چیز صحبت کرد. داستان های قدیمی. اعتبار خانواده و از اتحاد در خانواداه. همدلی و حمایت از همدیگه . چیزهایی که بیشتر از صدبار شنیده بودیم و خط به خطش رو حفظ بودیم . اما کلام پر قدرت آقا بزرگ با اون لحن شیوا این صحبت ها رو برامون جذاب می کرد. و دلمون میخواست ساعت ها حرف بزنه. در همین حین بساط شام هم روی میز چیده شد و بخش اول مهمونی تولد پرنیان خانم به خوبی و خوشی به اتمام رسید. ساناز عوضی هم کنار دست من نشسته بود و مدام فامیل بنده خدای من رو سوژه می کرد و از لباس و آرایش همه ایراد می گرفت. البته بجز شیما جون و پریا. چون می دونست خانواده من جزء خط قرمهای هستند.میز شام جمع شد و هرکسی یگ گوشه سالن پذیرایی مشغول کاری شد. بچه ها مشغول بازی بودند و من بهمراه دخترای فامیل در حال غیبت کردن و دست انداختن همدیگه. از همه چیز حرف زدیم. از بینی فلان بازیگر تا شوهر خانم نوری مشتری شرکت. عمده بحث ما دخترخانوما تو اینجور جلسات به این ختم میشه که فقط ما خوبیم و بقیه همه داغون!یک ساعت مونده بود به پایان شب که شیما جون همه رو صدا کرد که بریم پای کیک تولد و دیگه راست راستکی من به دنیا بیام. یک چیز جشن تولد تو خانواده ما خیلی خوبه . و اون هم اینه که دور میزجمع می شیم و هرکسی درباره کسی که تولدشه حرف می زنه. و براش آرزوهای قشنگ می کنه. از سامان جان شروع شد تا رسید به کوچکترها و پدرام توپولی که برای من کلی آرزوهای قشنگ کرد . اشک تو چشام جمع شده بود. دلم میخواست زار بزنم از شوق. که چقدر دورم شلوغه و تنها نیستم. حرفهای پدرام که تموم شد عمه پری گفت ی لحظه توجه کنید . کنترل سینما خانواده رو برد بالا و روشنش کرد. عمو سعید و خانوادش بودن که از طریق اسکایپ تماس گرفته بودند. آخی. عموی عزیزم. عمو سعید ساکن کاناداست و خیلی کم پیش میاد که تو مراسمات ما حاضر باشه. اما انقدر با معرفته که هرطور شده حضورش رو اعلام می کنه. یک ماه جلوتر هم کادوی تولد من رو فرستاده بود برای عمه پری تا درست شب تولدم به من بده. این عمو عشق منه. خانواده عمو سعید هم دونه  دونه حرفهاشون رو زدند. تا اینکه نوبت رسید به حسام، پسر بزرگه ی عمو. حیونی یکم خجالتیه. ما با هم همسن هستیم. و تا قبل از رفتنشون با هم بزرگ شدیم. حتی تا دوم راهنمایی با هم میرفتیم مدرسه و می اومدیم. برای همین خیلی ها تو فامیل من جمله آقا بزرگ خیلی دوست داره که بین ما اتفاقاتی رخ بده و من عروس عموم بشم. این رو از نگاهشون می تونستم بفهمم. و ضربه محکمی که ساناز با آرنج به پهلوم زد و گفت آقاتونه ها! هم مطمئنم کرد که این شایعه داره کم کم جدی میشه. البته هر بار سر صحبت باز شده مامان شیما با قاطعیت مخالفت کرده و همیشه میگه من نفسم و که نمیام بدم به اون زنیکه خیکی(منظورش زن عمو نازیه). نفسم نباشه من میمیرم. دختر من فقط مال خودمه. بابا سامان هم به شوخی میگه آره نگهش دار ترشی بنداز. نیست خیلی جا داریم تاقار بزرگم بگیر که اون یکی هم جا بشه توش…. بگذریم. من زن پسر عمو بشو نیستم. اصلا هم نمیخوام بگم ما مثل خواهر برادریم و با هم بزرگ شدیم. نه!. معیارهای من برای ازدواج چیزهایی هستند که خیلی با طرز فکر خانواده بزرگ من فرق داره.انقدر دورم شلوغ بود و خوش می گذشت دیگه فرصتی برای آرزو کردن دوباره پیش نیومد. شمع ها رو فوت کردم.کیک و بردیم و در کوتاه ترین زمان اثری ازش باقی نموند.و مستقیم رفتیم سراغ مهمترین بخش همیشگی مهمونی هامون. دی جی بساطش رو راه انداخت و تایم دنس فرا رسید. رسم ما اینه که فقط تو زمان خوشی خوشی کنیم و بزنیم و برقصیم. پیر و جوون هم نداره. تا جایی که آقا بزرگ بگه بسه به فکر همسایه ها باشین می زنیم و می کوبیم. از کردی گرفته تا شمالی، از تکنو تا لامبادا. خانواده قرطی ها که می گن ماییم…مهمونی تموم شد. کم کم فامیل محترم که خیلی به زحمت هم افتاده بودند مجلس رو ترک کردند و رفتند. و من موندم و یک خونه به هم ریخته و کلی ظرف نشسته. دروغ گفتم. دردونه های شیما مامان دست به سیاه و سفید نمی زنن. و همه زحمات ما روی دوش خاله مرضیه و دخترش عاطفه است. خیلی زحمت کش و مهربونن. تو همین خونه با ما زندگی می کنن. شوهر مرضیه خانم ده سال پیش تو کارخونه بابا حادثه براش پیش اومد و فوت کرد. از اون روز به بعد تو خونه ما زندگی می کنند و جزئی از اعضای خانواده هستند.اتاقشون کنار اتاق منه. کنار ما در یک میز غذا میخورند. عاطفه با پریا در یک مدرسه درس می خونن. درست مثل پریا پول تو جیبی می گیره و فرقی بینمون نیست. خاله مرضیه سنگ صبورِ مامان شیماست و آبجی عاطفه گوش شنوای حرفای من.دو ساعت از نیمه شب گذشته. خسته و داغون به سمت اتاقم رفتم تا بخوابم. خدا خیرت بده مهندس کاظمی با این قانون های قشنگ شرکتت. مرخصی روز تولد بزرگترین هدیه ای بود که گرفتم. چون با این همه خستگی و بالا پایین کردنای من ، صبح جنازم و باید می بردن پشت میز میگذاشتن. خیالم راحته که فردا تا ظهر بدون هیچ دغدغه و برنامه ای می خوابم. خدایا شکرت بابت این روزهای خوب و قشنگ. بابت دوستای مهربون و از همه مهمتر این خانواده بزرگ و دوست داشتنی. خدایا شکرت …نوشته شبنم حاجی اسفندیاریrasanashrrasanashrSat, 02 Oct 2021 02:17:12 +0330