<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های امیرحسین محمودی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_80695842</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 20:35:31</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>امیرحسین محمودی</title><link>https://virgool.ir/@m_80695842</link></image><item><title>روایتگری از دل بیمارستان</title><link>https://virgool.ir/@m_80695842/روایتگری-از-دل-بیمارستان-npcxhj3i2yfe</link><description>تجربه ها خاطره می شوند. مثل همیشه صبحم را با پیاده روی تا بیمارستان شروع کردم.ساعت هوشمندم 6700قدم را نشان می داد.وارد بخش شدم بعد از تعویض لباس، دارو های بیمارانم را اماده کردم و تک به تک بالای سرشان رفتم و داروهایشان را دادم.در حین دارو دادن صدای همکارم توجهم را جلب کرد.حال یکی از بیماران بخش وخیم شد.به سرعت بالای سر بیمار حاضر شدم و با کمک تیم احیا؛احیا را آغاز کردم.ثانیه ها به سرعت می گذشتند.نمی دانید چقدر سخت است کسی زیر دستت جان دهد.همه تلاش می کردیم مریض برگردد.بعد از 30 دقیقه تلاش بیمار برگشت و خوشحالی در چشمان تک تک همکارانم که بالای سر بیمار حاضر بودند دیده می شد. وارد اتاق استراحت شدم تا کمی استراحت کنم همانجا تصمیم گرفتم عکسی از خود بیاندازم. و از آن روز این عکس باقی ماند که خاطره خوبی را به یاد می اورد.من یک #روایتگر از دل یک بیمارستان </description><category>امیرحسین محمودی</category><author>امیرحسین محمودی</author><pubDate>Wed, 30 Dec 2020 19:56:04 +0330</pubDate></item></channel></rss>