https://virgool.ir/feed/@m_80173116fa2026-11-11 20:01:36https://files.virgool.ir/upload/users/3912228/avatar/onPSWR.jpghttps://virgool.ir/@m_80173116https://virgool.ir/@m_80173116/مشیانه-فصل-سوم-wbmh65yyclm7مشیانهعجبا!کز گذر کاشی این مزگت پیرهوس "کوی مغان است دگر بار مرا"گرچه بس ناژوی واژونهدر آن حاشیه‌اش،می‌نماید به نظرپیکر مزدک وآن باغ نگونسار مرا.شفیعی کدکنیفصل سومکوکش کرده بودند. می‌چرخید، می‌افتاد و برمی‌خاست و دوباره و دوباره... سالها بود که انگار کوکش کرده بودند برای این زندگی. چه‌قدر دلش می‌خواست با طمأنینه و آرامش حرکت کند ولی نمی‌شد. هستی او با تعجیل رقم خورده بود. شاید این احساس لعنتی سرنوشتش را تغییر می‌داد. حس این که باید بدود، برای رسیدن، غذا پختن، خوابیدن، رفتن، آمدن و هرچه زندگی را می‌ساخت. با خود می‌اندیشید:"چه عجله‌ای داری؟ گذشته که گذشت، آینده هم که می‌آید اکنون را دریاب!" ولی نمی‌شد. کوکش کرده بودند برای این زندگی. ده روز گذشت و همه‌ی مراسم خنده‌دار زایمان برگزار شد. او ماند و تنهایی ترسناک و افسردگی پس از زایمان با لب‌های به هم دوخته! صبح تا غروب در خانه می‌نشست و پریا را تماشا می‌کرد. شیر دادنش هم تمام شد یا شاید تمامش کرد چون سینه‌اش نوک نداشت و بچه گرسنه می‌ماند. شیرخشک خریدن شروع شد. غروب که می‌رسید اندوه می‌آمد و گریه. از چه چیز اندوهگین می‌شد نمی‌دانست. حمید که می‌آمد با خود گرفتاری می‌آورد. بالاخره تصمیمش را گرفت، ساک بست و رفت خانه‌ی مادر.رضا رو به رویش در آشپزخانه نشسته و مامان لقمه‌های بزرگ نان و پنیر را به دستش می‌دهد و او با چای می‌خورد. این باور بچه‌گانه‌ی اوست که باید شامش را زود بخورد. قد بلند با چشم‌های مظلوم، استخوان‌های درشت و عموماً در فکر. راستی به چه می‌اندیشید؟ آن‌چه به ذهنش می‌رسید به زبان می‌آورد و بلند می‌خندید. پریا گریه می‌کند. برش می‌دارد، روی پا می‌گذارد و تکان می‌دهد. - پریا چرا گریه می‌کنه؟ - بچه‌ها که نمی‌تونن حرف بزنن رضا جون گریه می‌کنن تا بفهمیم چی می‌خوان. رضا بلند می‌خندد و او که چون شیشه شکننده بود اشک توی چشمش حلقه می‌زند و رویش را برمی‌گرداند. گاهی جرقه‌ی خودکشی می‌آید و ذهنش را پر می‌کند ولی وقتی دخترک را می‌نگرد همه‌ی اندیشه‌ها از او می‌گریزد و فقط تصویر پریا ثابت می‌ماند. آخرهای مرداد بود که به خود گفت:" بس است، برخیز و برو پی زندگی‌ات!" ساکش را بست و سوار اتوبوس شد و رفت. کلاف درهم پیچیده‌ای بود که لایه لایه باز می‌شد. هر مرحله‌ای که طی می‌کرد می‌فهمید، نمی‌فهمد. شاید آمیختگی انسان‌ها در طول قرون چنین حاصلی داشته. هنوز مازاد بود. و هفته‌ای یک روز به اداره می‌رفت و امضا می‌کرد. این روزها پریا را خانه‌ی مادر می‌برد و شهناز که اصولاً بچه دوست بود او را با علاقه نگه می‌داشت. - الو سلام خواهر چه طوری؟ حوصلم سر رفته زنگ می‌زنم هما پسرارو بیاره این‌جا تو هم نشین خونه پاشو بیا به پریا هم بگو بیاد. - باشه می‌یام به پریا هم می‌گم. شهناز پس از سالها تحمل سختی و پروردن دوقلوهای خودش هنوز بچه دوست بود. عشق بی تردید دست آویز خوبی است برای خوش زیستن. چه قدر دوست دارد پا شود برود حمّام. دوش را باز کند و بخزد زیر آب گرم شاید هم خیلی داغ، آن قدر که پشتش بسوزد. لای چشمش را باز می‌کند. هوا تاریک روشن است. صبح زود است یا دم غروب؟ از خواب عصر بیدار شده یا شب؟ چرا یادش نمی‌آید چه روزی است؟ ها! جمعه یعنی هیچ. نه روز نه شب، روز بی روز. انگار یوم مسترقه است. لب‌ها به هم دوخته ولی اندیشه چموش است می‌رود به هرجا که می‌خواهد، می‌تازد نمی‌توانی جلویش را بگیری و اصلا چرا باید جلودارش شوی؟! مهربان دوست سلام 16/7/61اولین باران پاییزی بعد از ظهر تهران را خیس کرد و بوی خاک وطن برخاست مثل فریادش از جنگ لعنتی که هنوز دست از دامانش نکشیده. پریا خوابیده و من کشتی اندیشه به دریای خیال انداخته‌ام؛ به قول شاعر خوش فکر زمانه‌مان: من تو را خواهم برد/ به سر رود خروشان حیات/ آب این رود به سرچشمه نمی‌گردد باز/ بهتر آن است که غفلت نکنیم از آغاز/. گناه پاییز است بهاره ی عزیز که هر سال سر موقع می‌آید و حال مرا دگرگون می‌کند. صدای زنگ در پریا را از خواب پراند. شهناز است، یارغار همیشگی. راستی رفیق شفیق به تاریخ هم نظری بکن! ***یک چیزی توی دلش پرپر می‌کرد مثل وقتی که آدم مریض می‌شود و بی‌حس می‌خواهد بخوابد و نای برخاستن ندارد. مدت‌هاست این‌جوری شده. مغزش خواب رفته و ورقه ورقه شده. میان دو کتفش گلوله‌ی آتش شعله می‌کشد و بعد پخش می‌شود توی شانه‌هایش و صدای مادر از پس گوش می‌آید: - زندان هارون مادر، زندان هارون! این خانه را دوست نداشت، تاریکی و پنجره نداشتن خانه پر و بال نگاهش را بسته بود و پای ناتوانش که نمی‌توانست ببردش بیرون خسته‌اش می‌کرد. حالا او پا جای پای مادر گذاشته. در خانه، زندان هارون، رو به روی تلویزیون، کنترل به دست پرسه می‌زند در باغ چندگانه‌ی تلویزیون و البته که هیچ راضی نمی‌شود! و پِرپِر کردن دلش هم پایان ندارد.***دیگر مازاد نبود. حکم معلم رزرو در مدرسه‌ای گرفته بود و چهار روز در هفته پریا را مهد کودک می‌گذاشت. در مدرسه مبصر بود و هر معلمی که نمی‌آمد او سر کلاس می‌رفت. وضع سختی بود هرچند همیشه قصه‌ای یا دیکته‌ای داشت که بچه‌ها را به آن مشغول کند. بهاره جان سلام 28/7/61نامه‌ات که به دستم رسید داشتم برایت نامه می‌نوشتم و آن را برایت پست کردم و بهترین موقع برای پاسخ به نامه‌ات را اکنون یافتم که ساعت یک بعد از ظهر است و من به جای معلمی که نیامده سر کلاس آمده‌ام و مثل یک مبصر خوب بچه‌ها را ساکت کردم و کاغذ و قلمی طلبیدم و بی دغدغه‌ی خاطر برایت می‌نویسم. هر از گاهی هم سر برمی‌دارم و چپ چپی نگاه می‌کنم تا یک بیچاره‌ای که بی‌جا دهان گشوده با تیغ نگاه بیازارم و دوباره سر پایین انداخته می‌نویسم. برویم سراغ آه و ناله‌ی خودمان... . چرا این‌طوری شد؟ ما مقصریم یا جامعه؟! از هم دوریم ناله می‌کنیم، پیش یکدیگر غر می‌زنیم. گناه را گردن چه کسی بیندازیم؟! زنگ خورد.***سلام مهربان دوست 1/8/61 امروز شنبه است اول آبان مثل بعضی شنبه‌های دیگر پریا توی چهار ماهگی رفت و برای خودش دارد آدم می‌شود. آفتاب پاییزی سر برآورده از پنجره‌ی کلاس سرک می‌کشد. از حق نگذریم معلم رزرو بودن هم عالمی دارد. میزی که من بر آن تکیه زده ام کنار پنجره است و منظره‌ی بیرون: آسمان آبی با چند تکه ابر کشیده و تُنُک، چندین آنتن تلویزیون بر فراز خانه‌های محقَـّر و یک درخت خرمالو پر از خرمالوهای نارنجی که هنوز کاملاً نرسیده‌اند. گاهی کلاغی آبی آسمان را لکه‌دار می‌کند و غاری کرده و سکوت سنگین را می‌شکافد و خاطره‌ی همه‌ی پاییز‌های تهران را زنده می‌کند و می‌گذرد. مثل همه‌ی زندگی که می‌گذرد ... .لحظه‌ای فکر کردم سر کلاس خانم شریفی دبیر ادبیات نشسته‌ام کنار تو و باید انشایی در باب پاییز بنویسم. یادت می‌آید که؟ خدا خدا می‌کردیم زنگ بخورد. کاش، کاش، کاش؟سلام مهربان دوست 8/8/61این چند روز اخیر تعطیل بود روزهای عاشورا و من در خانه و بعد منزل شهین، بعد خانه‌ی سیمین وامروز مدرسه. یکی از معلم‌ها نیامده و من مبصر شده‌ام و جایت خالی که ببینی با چه ابهتی بچه‌ها را ترسانده‌ام و صدایشان را پس حنجره در دهانشان حبس نموده‌ام! تابنشینم و صبر پیش گیرم دنباله‌ی کار خویش گیرمو نامه‌ای که چند روز پیش آغازیده‌ام به سرانجام برسانم. از پنجره‌ی کلاس که در منتها الیه حیاط مستطیل مدرسه قرار دارد و در طبقه‌ی اول، باریکه‌ای از آسمان غمزده و دودی رنگ پیداست. امروز هم هوا ابری است و می‌بارد نم نمک. کلاس دراز و بی‌قواره است با کف موزاییک و دیوارهای رنگ و رو رفته، میز و صندلی‌های شکسته و کوتاه و بلند با تقریباً سی دختر بچـّه‌ی روسری به سر که از سرمای بیرون گریخته و گرمای کلاس را که از نفس‌هایشان پدید آمده به جان خریده‌اند. تازه تیک تیک دندان‌هایشان تمام شده، سرها را پایین انداخته‌اند تندتند می‌نویسند. خدا می‌داند که می‌فهمند چه می‌نویسند یا نه؟! دخترها سعی می‌کنند سکوت را رعایت کنند و صدای مرا در نیاورند. گاهی صدای سرفه‌ای یا افتادن چیزی سکوت کلاس را برهم می‌زند. و من سربرداشته چشم غرّه‌ای می‌روم. بچـّه‌هایی که در حیاط‌اند ورزش دارند و ادای معلمشان را درمی‌آورند. نور آفتاب به یک باره کلاس را روشن کرد. به نظرم زنگ زودتر از معمول خورد حتماً مراسم دارند.***سلام مهربان دوست 11/8/61امروز سه‌شنبه است و من مثل همیشه مبصر یکی از کلاس‌های بی‌معلم. از دیروز صبح ابری که دو سه روزی آسمان تهران را غمگین کرده بود باریدن گرفت و هنوز همچنان می‌بارد و سوز و سرمای شدید سرها را در گریبان برده. با خجالت و سرافکندگی یک قطعه کاغذ از بچـّه‌ها گرفتم مثل این که باید یک دفتر ویژه‌ی نامه در کیفم بگذارم وگرنه در مدرسه به گدای کاغذ مشهور خواهم شد. دیروز که تعطیلی من بود عصر خانم تهرانی صاحبخانه آمد دنبالم تا برویم صف تخم‌مرغ! که رفتیم ولی نوبت که به ما رسید آسمان تپید و تخم‌مرغ تمام شد. حالا با این بی‌تخم‌مرغی چه کنم؟ جای پریا آن جا تخم‌مرغ بخور که اخیراً زرده‌ی تخم‌مرغ می‌خورد. داشتم نامه را جمع می‌کردم که دخترک ناکس گفت: خانم باز هم کاغذ لازم دارین؟***روزهای پاییزی با سرماخوردگی‌های مکرر پریا گذشت. زمستان با دو شبانه‌روز باریدن خود را نشان داد و یخبندان، مدرسه را تعطیل کرد. در اتاق بالای خانه‌ی مادر نشسته و از پنجره سفیدی برف را می‌نگرد. هما هم که تعطیلی خوش حالش کرده کنارش ولو شده:- چی می‌نویسی خاله؟- نامه به بهاره.- فردا هم تعطیله خاله؟- شاید نمی‌دونم.عالم خوش روزی که پریا از او سؤال کند حظّی در دلش می‌اندازد.- سلام آقا جون.- سلام بابا جان. یه چای می‌ریزی برامن؟- بله آقا جون.پدر از پیاده‌رَوی میان روز برگشته. دست‌های زمختش را روی بخاری می‌گیرد تا گرم شود. با آن چشم‌های ریز پنهان زیر ابروهای پرپشت نگاه می‌کند و هما با لطفی عجیب به او نزدیک می‌شود. آقاجون او را می‌بوسد. پیرمرد کم حرف می‌زند ولی حرکاتش پر از محبت است. عشق گفتنی نیست. تراوش شدنی است، انرژی مثبت است که از حضور کسی کسب می‌کنی و پیرمرد با همه‌ی خُلق جدی‌اش عشق می‌پراکند وقتی می‌آید.پریا بیدار می‌شود. زن شیشه‌ی شیر دخترک را محکم تکان می‌دهد و دهنش می‌گذارد. مامان و شهناز از خرید برمی‌گردند و از سرمای سخت می‌نالند. عصر سیمین با فرامرز و آرمین آمدند. پریا برای بچّه‌ها عروسکی است که سرگرمشان می‌کند. دست و پاهای کوچکش برایشان جالب است و او از این وضع لذّت می‌برد.***- الو سلام مامان.- سلام مادر کجایی؟- پارک¬ام هستی شب بیام؟- زودتر بیا فردا کلاس دارم.- باشه باشه.امّا نمی‌آید. زود نمی‌آید. به خود می‌پیچد. چای می‌ریزد و سیگار پشت سیگار.خانه‌ی قدیمی، اتاق‌های جدا، بالکن دراز و باریک جلوی اتاق‌ها و صدای موذی و لهجه‌دار حمید گیجش می‌کرد و خون، خون جاری از دو کف دست. می‌پرد و در تاریکی پی حافظه‌اش می‌گردد. زنگ در از بختک خواب پرانده بودش.- کیه؟- منم مامان بازکن.صدای پوریا بود. دکمه را می‌فشارد و چراغ را روشن می‌کند. ساعت روی دیوار ایستاده یک بامداد را نشان می‌دهد.***اعلامیه‌ی بازگشایی دانشگاه را که از خبر تلویزیون شنید چشمش سیاهی رفت. حمید که از اداره آمد گفت: خودش می‌داند و هفته‌ی بعد برای ثبت‌نام و واحدگیری می‌رود. او باید چه می‌کرد؟ سؤال تکراری ثابت در ذهنش! در دام زندگی مزخرف زناشویی افتاده. با کار و بچّه، راستی جنگ هم بود! امّا کوتاه نیامد رفت برای ثبت‌نام. دو سال طول کشید.سوختن و ساختن روش غلطی بود که شنیده، آموخته و باور داشت که دختر با لباس سفید به خانه‌ی بخت می‌رود و با کفن بیرون می‌آید. سال‌ها گذشت تا دانست این حرف اشتباه بود و بدتر از آن نصیحت بزرگ‌تر‌ها که: بچه‌دار می‌شود سرش پایین می‌آید یا پسر داشته باشد درست خواهد شد راستی چرا این حرف‌ها را باور می‌کرد و چند سال است که دو لب را به هم دوخته؟!سلام مهربان دوست 26/2/62صبح زود زنگ در خانه‌ی پدری را زدم. هما آمد در را باز کرد. خندان و نفس‌زنان:- مامانم رفته بیمارستان درد داشت.کمرم تیر کشید و عرق روی پیشانی‌ام نشست. همه سعی می‌کردند رفتار معمولی داشته باشند ولی دستپاچگی از سر و رویشان می‌بارید. امتحان ایدئولوژی داشتم. کتابم را ورق می‌زدم. شهناز و هما با پریا بازی می‌کردند. مامان خود را با غذا پختن سرگرم می‌کرد. محمد شوهر شهین روی طاقچه‌ی کوتاه مشرف به حیاط نشسته و زانوهایش را بغل کرده بود. آقا جون از بیرون آمد و با لبخند دلگرم‌کننده‌ای جواب سلام همه را داد. دو زانو نشست تا درد پاهایش کاهش یابد. مامان برایش چای ریخت. زیرچشمی همه را می‌پاییدم. به آرامش تظاهر می‌کردند. کتابم را بستم. خداحافظی کردم و رفتم برای امتحان. راستش را بخواهی نفهمیدم چی نوشتم. چون همه‌ی حواسم پی شهین بود که حتماً دردی را می‌کشید که من نُه ماه پیش تحمل کرده بودم و هنوز فکرش هم ترسناک است.برگشتم. تا یکی بیاید و در را باز کند سالی گذشت:- زایید؟- نه، دکتر گفته عصر.تا عصر توی هوای گرم تهران با کلافگی طی شد. ساعت یک مامان به محمد که رفته بود سرکار زنگ زد:- چه خبر مادر؟- به هما بگین خواهردار شد.مامان وا رفت، امّا تبریک گفت و گوشی را گذاشت. عصر رفتم دیدن شهین. تازه از اتاق زایمان آمده بود. تا مرا دید گفت:- وای راست می‌گفتی خواهر، من همارو با بی‌حسی زاییدم این یکی پدرمو درآورد. برای هفت پشتم بسه.نامش را هانیه گذاشتند. به تاریخ نگاه نمی‌کنی؟!***روزگار میان‌سالی هنگامه‌ی خواب است همه‌اش خواب؛ این دنده آن دنده. روی دنده‌ی راست که می‌خوابید آرزوهای خوش می‌آمد: "چه خوبه فرشو عوض کنم." روی دنده‌ی چپ کابوس: "چرا نشستم و سوختم و ساختم؟ خواب، خواب .... «مانده‌ای چه کنی؛ یا چه چیز در انتظارته هان؟ نکنه اونقدر احمق شدی که باورت می‌یاد می‌تونی منتظر باشی؟! خوبه خدا چشم تیزبین جوانی را کم کم می‌گیره از آدم وگرنه به آینه نگاه کردن چه عذابی می‌شه! راستشو بگو اقلاً به خودت، اگه پول فراوون داشتی یا مرد خری پیدا می‌شد که همه‌ی عمر پول یامفت بهت می‌داد بازم این همه می‌خوابیدی روی دنده‌ی چپ و راست؟"تمام شده، ته کشیده بود. هیچ کار تازه‌ای ازش برنمی‌آمد. تکرار کهنه‌ها کارش بود شکم گوشت‌آلود و برجسته‌اش گذر عمر را نشان می‌داد. گاهی چربی پیش آمده را فشار می‌داد و سعی می‌کرد جمعش کند. وقتی می‌خوابید مثل مَشک ول می‌شد یک طرف. طاق‌باز که می‌افتاد لق می‌زد. دلش افتاده بود توی دامنی از گل و لای.نسرین ورزیدهنسرین ورزیدهTue, 25 Mar 2025 16:21:08 +0330https://virgool.ir/@m_80173116/ادامه-داستانفصل-دوم-wbo8mwfwe3rxمشیانهعجبا!کز گذر کاشی این مزگت[1] پیرهوس "کوی مغان است دگر بار مرا"گرچه بس ناژوی[2] واژونهدر آن حاشیه‌اش،می‌نماید به نظرپیکر مزدک وآن باغ نگونسار مرا.شفیعی کدکنیفصل دومفقط از لوله‌های دماغش نفس محکم و عمیقی فرو می‌رفت و برمی‌آمد؛ سخت و سنگین. زیر بار یک تُنی مانده و صدای ترسناک کوبیدن‌های مستمر از پشت سرش می‌شنید. بار پهن شده روی تنش مثل سنگ لحد و خاک و سیمان بود. بین مرگ و زندگی تردید داشت. رو به دیوار خوابیده، دست راست زیر چانه دهانش را قفل کرده، پاها چفت هم، دست چپ روی کپل و پلک‌ها کلون شده. صدای دهشتناکی از پشت توی گوشش می‌کوبید مهر گیاه پیچیده در پایش؛ نمی‌هلید برهد، برود، بپرد! یک بار توانست به سختی چشم بگشاید و بفهمد زنده است. دقایقی چند چون قرنی طی شد تا بختک ول کرد صدا هم کوبیدنش تمام شد. پلک‌ها با تنبلی باز شدند و دست راست آهسته از زیر چانه افتاد و نفس از دماغ به دهن گشاد و خشک راه یافت. این تنها باری بود که زن ترجیح می‌داد خواب نباشد!رودی بود در بستر سنگلاخ و هرگز قصد رسیدن به دریا نداشت؛ قصد داشت، راهش پر پیچ و خم بود. آن قدر که دیگر باورش بر این بود که نخواهد رسید. از دهه‌ی شصت که بدترین و تلخ‌ترین سال‌های عمرش بود لب‌هایش را به هم دوخت. کاش راه دیگری را انتخاب می‌کرد هرچند او که انتخاب‌کننده نبود. سیلاب‌های تند و خشن آن روزها او را به این سو سوق داده بود. جهالت و توان جوانی هم کمکش می‌کرد. بی‌تأمل و با تحمل می‌رفت، راهی را که امروز به غلط بودنش عمیقاً معتقد بود.سلام مهربان دوست 9/9/59امروز متفاوت است بهاره جان، سه تا نُه کنار یک دیگر قرار گرفته‌اند تا نُه دردسر زندگی‌ام را به زخم بکشند و ثابت کنند من یکی از بدشانس‌ترین آدم‌های روی زمینم. می‌خواهی آنها را بدانی؟ هشت تایش را خوب می‌دانی. مشکلات مربوط به خانه و خانواده، مادر، پدر، خواهر، برادر و ... امّا نهمی از همه جالب‌تر است که باید بشنوی و بخندی: نداشتن یک خواستگار خوب که ازدواج کنم و بروم.***به این جای نامه که رسید حالت تهوع امانش را برید. از فکر این موضوع هم استفراغ می‌کرد. رهایش کرد. این را باید پاره می‌کرد و دور می‌انداخت وگرنه تا آخر عمر دل آشوب می‌ماند.سلام مهربان دوست 21/10/59پاییز تهران با همه‌ی زیبایی‌هایش تمام شده و درختان در خواب زمستانی فرو رفته‌اند. بوی خاک نمناک از باران، مشام را می‌نوازد. آسمان گرفته و غمگین همه‌ی شهر را خاکستری کرده. جوّ محاط بر شهر به رغم بهار، عشق را می‌راند و اندوه می‌آفریند. زمستان با صلابت پیش می‌خرامد و پاییز سبک سر را می‌پراکند.بهاره جان! چرا تاریخ امروز این قدر درهم برهم است؟ من مثل روزهای دیگر در دفتر مدرسه هستم و جای خانم مدیر فارغ شده نشسته‌ام. این جا اصولاً خبری نیست. دو تا ناظم داریم که یکی از یکی خطرناکتراند یعنی جاسوس خانم مدیر که زاییده و مدتی است از شرّش خلاصیم.از خانه چه بگویم؟ هفته‌ی گذشته شیرین دوست و همکارم زنگ زد و مرا به خانه‌اش دعوت کرد برای چای بعد از ظهر که رفتم... . دوست شوهرش را معرّفی کردند به عنوان خواستگار! کمی با هم صحبت کردیم راجع به چیزهای مختلف مثل این که؛ اهل گرگان است و کارمند و این طور چیزها و بعد خداحافظ. به او فکر نکردم، اما روز بعد شیرین زنگ زد و پیشنهاد خواستگاری رسمی داد. آخر هفته آمدند با شیرین و شوهرش. تقریباً همه او را پسندیده‌اند. استخاره هم خوب آمده. شاید نامه‌ی پیشین اثر کرده، نُه تا مشکل که یادت هست!؟***یک چیزی او را غلغلک می‌داد. سال‌ها بود که این حال را داشت. باد که وزیدن می‌گرفت او را وامی‌داشت قلم بردارد و بنویسد تشتر[3] می‌طلبید که اپوس[4] بگریزد از روحش که خشکانده بود و حزین می‌داشتش.امروز دیگر غصّه‌اش گرفته بود. نمی‌دانست این حالت تهوّع لعنتی را چه کند. عق می‌زد و از هر بویی حالش به هم می‌خورد. طبیعی بود. آبستنی است و هزار و یک بدبختی. قلم و کاغذ را انداخت و دوید طرف دستشویی. عق، عق، عق. از خودش عقش می‌گرفت. این چه بلایی بود که به سرش آمده؟ شکمش که بالا آمد عق زدن‌ها تمام شد.سلام مهربان دوست 10/10/60می‌بینی دوست عزیز! چند تا صفر کنار هم، یعنی باختی و تمام شد در حالی که من آبستنم و دیگران نمی‌دانند. چند روز پیش شهناز آمد و دید من چون مرده‌ای پریشان و درمانده‌ام. گفت:- چی شده؟نمی‌دانستم بگویم یا نه، گفتم:- تهمت زده.شاخ درآورده بود:- چی؟ پس چرا نشستی؟ پاشو بریم بالاخره باید یه کاری کرد.رفتیم. حمید و دیگران را خبر کردند و جار و جنجال و بحث و دعوا که ساعت‌ها طول کشید و من در خود فرومرده‌ای بی‌سر و سامان. خنده‌دار این جاست که عاقبت ما را آشتی دادند و روانه کردند. اما من به حمید گفتم: "تا ابد هم که با تو زندگی کنم در خانه‌ات مرده‌ی متحرکم. بی هیچ احساسی." با خود عهد بستم و به آن عمل خواهم کرد و تو خواهی دید دوست عزیز!***- الو سلام مامان.- سلام مادر چه طوری؟ کجایی؟- خوبم. هستی بیام؟- آره مادر زود بیا فردا مدرسه دارم.- باشه. خداحافظ.ساعت را نگریست. چهار بود. فکر لذت‌بخش پختن قورمه‌سبزی برای او که بسیار دوست می‌داشت، حالش را خوش می‌کرد. با سرعتی که ذاتی وجودش بود خورش را بار گذاشت، برنج را خیس کرد و برای خرید ماست بیرون رفت. عقربه‌های ساعت روی صفحه با لج‌بازی یکدیگر را دنبال می‌کردند. خورش روغن انداخت، پلو دم کشید ولی او نیامد. شامش را خورد ساعت گذاشت و خوابید.صدای زنگ از جا پراندش- کیه؟- منم مامان باز کن.دکمه را می‌فشارد، چراغ را روشن می‌کند، ساعت دوازده است.- سلام.- سلام بچه جون عصر زنگ می‌زنی، الان می‌یای؟ درسته این کار؟- ول کن بابا بکش بخوریم. چی پختی؟- قورمه سبزی.اما نگفت با چه عشقی! فردا، پس فردا و فرداهای دیگر ماند.- پول بده می‌خوام برم بیرون.- پسر جون می‌خوای چی کار کنی؟ چند وقته هر روز عصر پول می‌گیری می‌ری بیرون و نصفه شب برمی‌گردی؟ آخرش چی؟- ول کن بابا می‌گی چی کار کنم؟ زندگی همینه دیگه. می‌ریم پارک گیتار می‌زنیم. من باید برم خارج، این جا نمی‌شه هیچ کاری کرد.- چه جوری؟ مگه الکیه؟- پول بده دیگه.***شش ماه بعد دیگر خسته می‌شد. صدایش از این همه بیکارگی و بطالت درمی‌آمد و مجبورش می‌کرد برود و بعد می‌نشست و زار زار می‌گریست. چه چیز او را باز می‌داشت که تغییر قیافه‌ی او را نبیند. پیشانی برجسته، چشم‌های فرورفته، نگاه تلخ و تعارض همیشگی. نمی‌دانست، نمی‌فهمید یا نمی‌خواست باور کند، خون خون جاری از دو کف دست و راستی چند سال است لب‌هایش را به هم دوخته؟!احساسش افسار گریخته بود. می‌تاخت به هر سو و از هیچ چمنزاری خرسند نمی‌شد. می‌چرید می‌چمید و پشیمان باز می‌گشت به خانه‌ی اول. سردرنمی‌آورد از این حال سرگشتگی. همه چیز پس می‌زدش و او هم چنان می‌گریخت. تلاطم سهمگینی بود. شناگر قابلی می‌طلبید و او دست و پایش را گم کرده بود. دل گندیده‌اش را که مدتی قبل دور انداخته بود گاهی به سینه‌اش سرک می‌کشید. امّا امروز بیش‌تر از هر وقت دیگر دچار سردرگمی شده بود. درد عجیبی در استخوان‌هایش می‌پیچید انگار در هاون کوبیده‌اندش. ازدواج برای پریا به موقع بود ولی این بیست و یک سال را او چگونه سر کرده؟ همه‌اش یاد روزی که او را زاییده بود می‌افتاد و بعد چه شد این همه سال گذشت؟! با خودش در جنگ بود؛ پیمان صلحی که در جوانی با خود بسته بود سال‌ها بعد در جنگ با حمید که هر قدم برداشته را برای ساختن تباه می‌کرد شکست و این جنگ او را بدخلق می‌ساخت. پسرک خوب و سالم به نظر می‌رسد ولی چه اعتمادی به ظاهر آدم‌هاست؟چه قدر دوست داشت نمایش شبانه‌ی بعد از پاتختی را فراموش کند ولی مگر می‌شود نقش حک شده بر سنگ حافظه را زدود! کم رنگ می‌شود امّا پاک نه!- تریاکو بالای پنجره توالت گذاشتم وردار بنداز توی توالت و سیفون و بزن.دستش می‌لرزید، روی پنجه‌ی پا بلند شد. قهوه‌ای سوخته پیچیده توی نایلون. صدای کوبیدن چکش روی چوب آبنوس بافور، پرت شدن حقّه‌ی آن روی موزاییک آشپزخانه برای ابد می‌پیچد توی گوشش و خرده‌های چینی متلاشی و تکه‌های ریز و درشت همه جا و خون، خون جاری از دو کف دست: "من خوش گوشتم زود خوب میشه." با آن لهجه‌ی عجیب جمله‌اش را تکرار می‌کرد و بعد دراز به دراز وسط تخت افتاد و خوابید. صدای آژیر قرمز، قطع برق، تاریکی و پناه بردنش از ترس کنار مردی که مست افتاده بود. حق داشت همه‌ی عمر حالت تهوع داشته باشد از عروسی! حالا چه باید می‌کرد با خواستگاری و ازدواج پریا؟!سلام بهاره جان 17/7/82پسرک آمد و پریا را با خود برد و عروسی‌شان امشب است. می‌بینی دوست عزیز دو تا هقت آوردم. به تاریخ بنگر! می‌گویند هفت عدد مبارکی است. وقتی او را زاییدم انگیزه‌ی بزرگی برای زیستن من شد. فکر می‌کردم بچّه‌ام مال من است. این فکر ظاهراً غلط بود. دعا کن انتخابش درست باشد.***دل‌نازک شده بود. بی‌دلیل گریه‌اش می‌گرفت. بچّه در شکمش سنگینی می‌کرد. هفتاد و پنج کیلو شده با فشار 14 روی 8. درد بی‌پولی هم مزید بر علّت! عاقبت به بیمارستان نزدیک خانه رفت و کارت گرفت بی آن که حمید بداند. می‌خواست فریاد بکشد، از خود بیرون بریزد و شاید بمیرد. وقتی آقاجون و مامان را می‌دید گریه‌اش می‌گرفت. در بودن یا نبودن رضا دل‌تنگش بود. دل نازک شده بود!سلام مهربان دوست 4/5/61ساعت 4 صبح اول مرداد دردها شروع شد. کوتاه و منقطع مثل دردهای عادی. بیدار شدم و حمام کردم. حمید با دلواپسی دنبالم قدم می‌زد. به نظرم رسید از او بعید است نگران باشد! کمی صبحانه خوردیم و حمید به مامان زنگ زد. ساعت هفت و نیم شهناز و مامان آمدند. ساعت هشت دردها بیشتر شد. با هم به بیمارستان رفتیم. بعد از معاینه گفتند: چون بچّه‌ی اول است طول خواهد کشید بروید وقتی دردها تندتر شد بیایید.برگشتیم. شهناز ناهار درست کرد. ساعت یازده دردها شدید و تند شد. نفسم بند می‌آمد ولی تحمل می‌کردم. نه می‌توانستم بنشینم نه بخوابم نه راه بروم و فکر می‌کردم درد زایمان این است. عجیب این­که حالت تهوع داشتم و صد البته آن‌چه خورده بودم بالا آوردم. مامان رنگ به رو نداشت. غصه‌ی دردناکی از نگاهش می‌بارید:" اگه درد زیر شکمته دختره مادر." چشمش دودو می‌زد حتی از حرف دختر زاییدن. - این بغض لعنتی چهار روز است گلویم را می‌فشارد. - ناهار خورده نخورده رفتیم بیمارستان. دیگر لک هم دیده بودم. همه‌ی امیدم این بود که درد زایمان همین است. بعد از معاینه گفتند"برو اتاق زایمان" که چه عرض کنم اتاق درد بود. من و دیگران راه می‌رفتیم و درد می‌کشیدیم.یکی هفتمین فرزندش را می‌زایید. طفلک چقدر هم خجالت می‌کشید، صدایش در نمی‌آمد، سنی هم نداشت شاید سی و پنج شش سال. اما شکسته با بوی تند فقر!ساعت 3 دردها زیاد شد آن‌قدر که آرزوی یک دم خواب می‌کردم تا می‌خواستم دراز بکشم درد می‌گرفت. راستی این درد کجا بود؟ کمر، زیر شکم یا نمی‌دانم همه‌جا بود و هیچ‌جا نبود. یکی دوبار سرم را به دیوار کوبیدم چون روی فریاد زدن نداشتم. همه‌ی امیدم این بود که درد زایمان همین است.یک زن جوان شاید بیست ساله دومین فرزندش را می‌زایید. هیکل درشتش را روی تخت می‌کوبید و چشم‌های سبز درشتش زاری می‌کرد. مامای جوان ریزه تقریباً سی ساله سرش فریاد زد:- خوبه دوّمیته چیه به خودت می‌پیچی؟- غلط کردم می‌خواستم چه کنم؟و من ساکت سر بر دیوار می‌کوفتم به این خیال که درد زایمان همین است.ساعت 4 شد. حمید و مامان و شهناز پشت در حق دوز می‌کشیدند. زنی که هفتمین فرزندش را می‌زایید، جلوی چشم من روی تخت کذایی خواباندند. فریاد نمی‌زد، می‌نالید. من از پشت سر شاهد بودم:"خوبه خوبه زور بده!" "آها، نفستو بالا نکش، خوبه زور بده!" یک ربع بعد آمد، دختر بود.زیر دلم ول نمی‌کرد - این بغض لعنتی چهار روز است گلویم را می‌فشارد - یکی آمد و اسمم را بلند صدا زد. دو سه بار گفتم: منم. نشنید. آخر سر دستم را تکان دادم. گفت:" هنوز نزاییدی که." و رفت. آن زن جوان بی‌رگ بود و ده جای دستش را برای وصل سرم سوراخ کردند عاقبت تحملش طاق شد از روی تخت سُرخورد و خودش را روی زمین ولو کرد و با التماس کمک خواست. او را هم روی تخت کذایی گذاشتند و دکتر آمد. پسر زایید اولیش هم پسر بود. احتمالاً چند سال دیگر خانه‌شان فتوکپی جهنم می‌شود.من یک بار دیگر از شدّت فشار و درد بالا آوردم. می‌خواستند یک نفر را سزارین کنند از حرف‌هاشان فهمیدم. ساعت پنج و ربع بود. او را روی تخت کناری من خواباندند. درد نداشت و پنجمین بچّه‌اش را می‌زایید. سُند وصل کردند. من یک‌ باره از شدّت درد وحشت کردم و فکر می‌کردم درد زایمان همین است. اگر دکتر به اتاق عمل می‌رفت، من می‌ماندم و درد بی‌پایان. با ناامیدی به مامای ریزه گفتم:- من دیگه نفس ندارم، دارم می‌میرم.گفت:- بخواب.از بهیار یک سر سوزن گرفت و کیسه‌ی آب را پاره کرد:- بلند نشو.دوباره برای وصل سرم آمد:- به به چه رگهای خوبی!لبخندی تحویلش دادم و در دل گفتم:" کاش سیب زمینی بودم." سِرُم که وصل شد درد از همه‌جا فوران کرد چشمم داشت از کاسه بیرون می‌زد، گوش‌هایم سوت می‌کشید و فریاد، فریاد. بهیارو مامای ریزه از آن همه سکوت قبل و این فریادهای لاینقطع کنونی ماتشان برده بود! شوک آمپول فشار از خود بی‌خودم کرد. دستم را به دیوار می‌کوبیدم. عرق از سرورویم می‌ریخت. نفسم پس رفت. تازه فهمیدم درد زایمان این است؛ کشنده و غیرقابل تحمل! مامای ریزه ترسان دوید و اکسیژن وصل کرد. مرا هم روی تخت کذایی خواباندند. فشار درد آن‌قدر بود که به نظرم قدمی تا مرگ بیش نمانده بود:"زور بده، زور بده، خوبه خوبه، نفستو پس نده نفستو بالانکش زور بده آها خوبه." عاقبت آمد ساعت 6 بعد از ظهر دخترکی با موهای قهوه‌ای. پرستار گفت:- دکتر اگه بچه‌ی شما دختر باشه اسمشو چی می‌ذارین؟- عایشه تا وقتی بزرگ شد بهش بگن عایشه خانم.اولین لبخند بعد از تحمل آن همه درد بر لبم نشست. گفتم:- دکتر بهتره هند جگرخوار بذاری اسمشو.از ته دل خندید:- بد نیست. تو اسمشو چی می‌ذاری؟- پریا.- قشنگه.در گرمای عرق‌ریزان اول مرداد از سرما می‌لرزیدم. از در که بیرونم بردند مامان و شهناز مرا بوسیدند و تبریک گفتند. خیلی‌ها تعجب کردند که حمید از دختر زاییدن من خوشحال شده بود؟!امروز که سه روز گذشته حالم بهتر است. البته اگر از درد سینه و بخیه بگذریم. پریا دخترکی است مو و چشم قهوه‌ای، دماغ گرد و کوچک، لب‌های خوش‌ترکیب، دست‌های کشیده و تقریباً نمکی، سه کیلو و دویست و پنجاه گرم وزن و پنجاه سانتی‌متر قد. این بغض لعنتی باز هم آمد.***وقتی مجید آمد پریا چهار دست و پا می‌رفت. خرداد بود و امتحانات برگزار می‌شد و او زود آمد تا پریا را ببرد. شهناز گفت:- سیمین و فرامرز عصر می‌یان. قراره مجید بیاد. تو هم بمون.مجید آمد با عمویش. مردی جوان با سیبیل کم‌پشت. سیمین تنش می‌لرزید. لرزه به جانش افتاده، لرزه‌ی بعد از زایمان در حالی که مطلّقه بود و ظهر روز بعد آمدند و بچه را بردند و حالا آمده. نوزده ساله است. همان نوزادی که از دامنش ربوده شد و چرایی‌هایش بی منطق! که روزگار چنین بود زمانه‌ی بی‌منطقی و جهالت! چه قدر شبیه فرامرز بود فقط بزرگتر.سیمین آرمین را نیاورده. بچه است و اگر از دهانش در می‌رفت و جلوی پدرشان می‌گفت واویلا می‌شد. مردک شَرّ بود. دو سه سالی ماند و حالا دیگر پسرها بزرگ شده‌اند و به پدر حالی کردند که برادر بزرگتر را دیده‌اند و چند سالی هست که آمده.باغ شاد و پر طراوت شده. دوباره جوانانی در آن پروبال می‌گشودند. روحِ باغ به تنش بازگشته. آخر هفته‌ها آقاجون رضا را از پانسیون می‌آورد. شهناز هنوز دختر خانه بود. فرامرز هم سربازی نرفت با مجید و آرمین خانه را به شور جوانی می‌آراستند. باغ از نگونساری نجات می‌یافت. خوش روزگاری بود.[1] - مسجد[2] - کاج[3] - فرشته‌ی باران[4] - دیو خشکینسرین ورزیدهنسرین ورزیدهMon, 24 Mar 2025 09:32:52 +0330https://virgool.ir/@m_80173116/داستان-نویسی-skk72wchytvwمشیانهعجبا!کز گذر کاشی این مزگت[1] پیرهوس "کوی مغان است دگر بار مرا"گرچه بس ناژوی[2] واژونهدر آن حاشیه‌اش،می‌نماید به نظرپیکر مزدک وآن باغ نگونسار مرا.شفیعی کدکنیفصل یکمکاج کهنسال وسط حیاط و خرمالوهای پراکنده را بریدند و ساختمانی میان زمین سبز شد، رویید و، او رشد کرد همراه آن، هرچه عمارت برآمد و بزرگ شد او را بیش‌تر در خود فرو برد. باغ نگونسار شد و دختر در آن دست و پا زد. ساعت‌ها با مادر دردل می‌کرد، او که سال‌ها پیش رفته بود! ولی زن با او حرف می‌زد. حرف‌هایی که در بودنش نگفته؛ حالا ری می‌کرد و از دهنش بیرون می‌ریخت. حرف‌های یک عمر مانده در حلقوم را بالا می‌آورد:- اگه نمونده بودی و نگفته بودی یه موی گندیده‌ی باباتونو نمی‌دم به صد تا مثل شما؟!«ولی مگر از آن زن دهه‌ی بیست کاری بر می‌آمد که نکرده بود؟ اصلاً تو که زن دهه‌ی پنجاه هستی چه کردی؟» جواب دندان‌شکنی بود. بعید است از مادر که این را بفهمد و بگوید. این حرف خود اوست که با پشت دست به دهن خودش می‌زد تا خفه شود و حرف بزرگ‌‌تر از دهانش نگوید.اسبِ عصاری می‌کرد. خرِ خراطی می‌کرد. خاله سوسکه کجا می‌ری؟ می‌روم در همدون، شو کنم بر رمضون. قصه می‌پیچید توی پیشانی‌اش می‌رفت و می‌آمد. مثل اسب عصار یا خر خراط، شاید هم مثل خاله سوسکه شو کرده بود بر رمضون. اشتباهی موش دوست داشتنی را جواب کرد و رمضون را با قلیون بلور ترجیح داد و همین قلیون چه بلا‌هایی که سرش آورد و او نفهمید. فکر می‌کرد سرنوشت است دیگر!چند سال پیش بود؟ هزاران سال گذشته و یادها از زیر خروارها خاک سر برمی‌آورد! تعریف، تعریف، تعریف؛ نبش قبر خاطرات خاک‌آلود!- الو، پس تو کجایی؟- دارم می‌یام.- زود باش بچه جون با اعصاب من بازی نکن خستم کردی از این همه دلواپسی.نشست مثل همیشه رو به روی تلویزیون. کانال‌ها را بالا پایین کرد بی‌نتیجه. هیچ چیز راضی‌اش نمی‌کرد. کسل و خسته بود. دور می ‌زد توی زندگی. "کی بود راستی؟" بیست و خرده‌ای سال پیش.- یه پسر واسه‌ی من بیاری هر کار بخوای می‌کنم.با لهجه‌ی عجیبش می‌گفت و جمله‌اش را مثل بقیه‌ی حرف‌هایش تکرار خنده‌داری می‌کرد.- آخه مرد حسابی دختر می‌خواستی، این دختر! چه تاجی به سرم زدی؟می‌سوخت، می‌خواست سرش را به دیوار بکوبد. ولی عاقبت خر شد. مثل همیشه ساده‌لوحی کار دستش داد و او را واداشت که بپذیرد."خدایا چند سال پیش بود؟ انگار قرن‌ها می‌گذره!"خیره می‌شد به یک جا و می‌رفت به گذشته. چه خاله بازی مسخره‌ای بود زندگی‌اش و چه طور تحمل می‌کرد؟! چشم انداخت به ساعت روی دیوار ایستاده. یک ساعت گذشت و نیامد. باز تلویزیون و کانال‌های یک تا پنج. سریال شروع شد و او را از عالم خودش بیرون آورد و برد پی قصه‌ی سریال. ساعتی باز گذشت و نیامد. پاشد زیر لب غرغر می‌کرد و گاهی فحش می‌داد. جا انداخت، ساعت گذاشت و خوابید. تا صبح چندین بار برخاست و اندیشید؛ آمده یا نه؟ نیامده و دلواپس دوباره خواب پریشان تا ساعت زنگ می‌زند و او می‌پرد."بهتره ول کنم همه چیزو و اصلاً بزنم برم دنبال ..." بعد ترس لانه کرده در وجودش از روزگار کودکی نهیب می‌زند که نه!! اگر بماند بی سرپناه. تنها، غریب.با خودش حرف می‌زد. خودش با خودش به نتایجی می‌رسید و قطعاً همه‌اش فکر بود و فکر. راستی چند قرن است لب‌هایش را به هم دوخته؟ کی خودش بود؟ اصلاً کی می‌توانست خودش باشد؟ کوک لب‌هایش را بشکافد و ساز واقعی‌اش را بزند. خودش باشد. خودِ خودش! وقتی سرِ کلاس با نقاب معلمی درس می‌گفت معمولاً لبخندی بر لب داشت که نقابش را پس می‌زد اما این هم خودش نبود. کی و کجا خودش بود؟!اول بهمن شصت و پنج، اتاق تنگ و دو تخته‌ی بیمارستان، صبحانه‌ای به غایت مختصر و او ... مات است. کلاغ‌ها چه قدر سرصدا می‌کنند. توی این شهر بلبل پیدا نمی‌شود. وقتی داشت از مدرسه برمی‌گشت این خاطرات را مرور می‌کرد برای همین به یک باره متوجه شد از خانه گذشته:- پیاده می‌شم آقا پیاده می‌شم.پول تاکسی را داد و راه رفته را برگشت. کلید انداخت و در را باز کرد. کابوس دایمی آمد.- پوریا می‌دونی که از این وضع دیوونه می‌شم بچه جون جمع کن.با رخوت و بی‌تفاوتی این سال‌های اخیر به خودش کش و قوسی می‌دهد:- به من چه، به من مربوط نیست ،چرا برام پول نذاشتی؟- پسر جون من هم سن تو معلم بودم.کی گفته تو این سن و سال من باید کار کنم و تو بخوری و بخوابی؟ آخه تا کی می‌خوای عمرتو تلف کنی؟فریاد می‌کشید و می‌سوخت از بخت برگشته‌اش، چای ریخت و نشست و از درون لرزید. سیگاری آتش زد تا آرام شود. پوریا کنار دستش نشست. یک سر و گردن بلندتر از او، شاید بیش‌تر با دستهای قوی و صدای دورگه. تندتند حرف می‌زد:- تو کردی، تو این بلاها رو سر من آوردی. هی بردی هی آوردی.- من! من بچه جون؟ هیچ وقت فکر کردی چرا؟ من از روی قصد این کارو کردم؟ خودت باعث می‌شی. ببین چه کارهایی می‌کنی. منو مجبور می‌کنی بفرستمت.- نخیر تو به من توهین می‌کنی می‌گی مثه باباتی ... .او نمی‌شنید. رفته بود به سال‌ها پیش وقتی او را زاییده بود؛ از اول اسهال داشت و تا یک سال و نیم بعد که فهمید گوشش عفونت کرده و جراحی کردند همین وضع بود و اسهال او تمامی نداشت. دو سال بعد کج ادراری و معلوم شدن تنگی مجرای ادرار و جراحی. دو سال بعد پارگی فتق و جراحی دو سال بعد اوریون گرفتن و مننژیت کردن و ... .- حوصله‌ی بحث تکراری هر ساله رو ندارم. آره من بدم ولی دیگه نمی‌تونم رفتارتو تحمل کنم همین.درد به اندیشه‌ی او تاخته است مثل آتش در پنبه‌زار. درد گذشته او را شعله‌ور می‌ساخت و هرم آن از گلویش می‌زد بیرون. تب تندی شده که باید می‌کشتش ولی جان سخت‌تر از این حرف‌ها بود که بمیرد. می‌دانست باز برخواهد خاست. سعی کرد به یاد بیاورد اولین بار که او را مستأصل کرده، کی بود؟ ده سال پیش «چه قدر زود می‌گذرد این عمر لعنتی». پاشد مثل همیشه برای ریختن چای.***به نظرش قرنی گذشته بود از روزی که نه نیمه شبی که او را به دنیا آورد.- به نظر تو چرا این طوری شد؟- ولش کن بابا چه قدر فکر می‌کنی؟ هرچی بخواد بشه می‌شه. نقش تو کم رنگ شده. شهناز می‌خواست آب بر آتش اندیشه‌ی او بریزد. با همه‌ی تندی و تیزی‌اش می‌رفت و می‌آمد و حرف می‌زد:- تو زیاد اهمیت می‌دی تا این جاشم شُکر.راست می‌گفت ولی پاسخش منطقی نبود. مجبور می‌شد ساکت شود. چند سال است لب‌هایش را به هم دوخته؟- باز که نشستی و چای و سیگار. پاشو خودتو با یه کاری سرگرم کن. ورزشی، کتابی چه می‌دونم.باز خواهر کوچک است که به او نهیب می‌زند:- پریا چه گناهی کرده، از زندگی بیزارش می‌کنی.- اون که سر خونه زندگی ‌شه. خدا رو شکر مشکلی نداره.- آره ، ولی مادر که می‌خواد.باز هم راست می‌گفت ولی او خسته و کسل بود و از این کشمکش هرساله آزرده. بلند شد. دور خودش چرخید. لباس پوشید:- خداحافظ می‌رم دور بزنم.- به سلامت.***رضا روی پای مامان بود. تکانش می‌داد که بخوابد. دو دست بچه را که زیر پتو است، سفت چسبیده. سرِ مادر پایین بود و با تکان‌های پا به چپ و راست تلوتلو می‌خورد یا نه؛ از درد فرزند چهارساله که به قدرِ کودک شش‌ماهه ناتوان بود، سر می‌جنباند. آقاجون در را باز کرد تا داخل شود. هوای سرد بیرون سُر خورد توی خانه و لرزش چانه‌ی مریم بیش‌تر شد. دست‌هایش را بالا آورد و روی صورتش گذاشت و با صدای بلند های‌های گریست.او که گوشه‌ی دیگر اتاق روی دفترهایش پهن شده و مشق می‌نوشت زیرچشمی مامان را می‌پایید. همه فکر می‌کردند دختر بزغاله‌ی بهاری است و بی‌دقت امّا او همه چیز را می‌دید و می‌شنید در حالی که قلبش آزرده بود، لبش کودکانه می‌خندید.یونس گریه‌های پر سروصدای مریم را بسیار دیده و شنیده بود ولی این اشک چیز دیگری است که فقط او می‌فهمید. آمد و دو زانو کنار زن نشست:- گریه نکن زن. این هم قسمت ما بوده. این بچه که گناهی نکرده. بیا یه پُـک بزن. بیا مریم جان بیا گریه نکن.و همین یک پُـک، یک پُـک مادر را سیگاری کرد و شاید آرام ولی رضا درست نشد که نشد. قد و هیکلش عادی به نظر می‌رسید اما عقل و اندیشه‌اش نه!سنگ به دلش بسته بود و مثل قلاب‌سنگ چرخاند و چرخاند و پرت کرد. به کجا؟ نمی‌دانست. دلش گندیده بود بوی تند تباهی از آن چنان برخاسته که همه کس باید می‌فهمید اما چرا این را حس نمی‌کردند؟! بوی تند توی دماغش می‌پیچید و حالش را به هم می‌زد. برای همین پرتش کرد. کمرش درد گرفته انگار دهن باز کرده. نمی‌دید و نمی‌شنید فقط می‌رفت کمی تندتر تا درد کمر آرام شود. این درد عجیب دیگر چه بود؟ خیابان اصلی با آن پیاده‌روی باریک و پر از پستی و بلندی دلش را آشوب می‌کرد. چه شد که یک روز زندگی او را به این جا پرت کرد؟ به یکی تنه زد و بی‌توجه گذشت. بس که با خودش حرف زده؛ نه تخیل کرده بود دیگر حوصله‌ی هیچ کس را نداشت. تنهایی معلقش کرده بود میان زمین و هوا. می‌گفت و در ذهن خود می‌چمید. پاسخ می‌یافت و پشیمان می‌شد: "مگه می‌شه نوار فکرو خاموش کرد. همین طور می‌چرخه. فقط وقتی کپه‌ی مرگتو بذاری چند ساعتی خلاصی.»شب آرامش می‌بخشد. انگار لباس سیاه آسمان او را در خود می‌پیچد و می‌برد به آسودگی اندیشه. هزار سال است که شب خلاصش می‌کند از بند روز روشن که چشمش را می‌زند و فکرش را هم.[1] - مسجد[2] - کاجنسرین ورزیدهنسرین ورزیدهSat, 22 Mar 2025 11:10:01 +0330