https://virgool.ir/feed/@m_79918576نویسنده ای که نیمه شب ها جان میگرفت...fa2026-11-12 05:49:42https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_79918576https://virgool.ir/@m_79918576/تو-کی-هستی-2-کلاس-اول-و-درد-لاعلاج-mcclql4vkuauباز آمد بوی ماه مهر...نه نه اشتباه نکن برای من نه تنها کسل کننده نبود این موضوع بلکه خیلی هم خوشحال بودم چون اولین تجربه ی مدرسه رفتنم بود. مدرسه ی پیام خیابون گلزار. کلاس اول دبستان. سر صف... مامانها و باباها... پسرشون رو صدا میزدن و دست تکون میدادن... من؟ مامان که باید میرفت اداره بابا هم که دبیر بود... واینسادن. دوربین ها لبخند ها و البته... اشکها! کی اشک می ریخت؟ من :) بهم حق بدین توی اون شرایط. قورت دادن بغض. لبخند زورکی چرت و پرت های مدیر : شما آینده ساز های این کشور میشین شما غنچه های این باغ هستین ور ور ور ور ....سر کلاس... ردیف دوم... کنار پسری که بعدا فهمیدم اسمش علی عباسیه ( و هم دانشگاهیمه الان D: ) اه! لعنت بهش شیرینی اوردن بین بچه های کلاس پخش کنن. همه خوشحال بودن از شیرینی به جز... اممم.. به جز من. چون شیرینی نمیتونستم بخورم والبته اگر دست خودم بود و سن الانم رو اونموقع داشتم شاید با یک اخم یا داد و هوار میخوردم اما اونموقع به شدت محدودم کرده بودن. مخصوصا بابا : اگر شیرینی یا شکلات آوردن اصلا نمیخوری یادت نره ها! و مامان : مامان جان قربونت برم خوراکی های شیرین نخوری ها !!! اما چرا ؟ :)برای جواب دادن بهش باید برگردم به یک سال قبل از اون سال. بعد از دوره ی پیش دبستانی...روزی که متوجه شدن من چقددددر اب میخورم و میرم دستشویی...چیز خاصی نیست... غذای چرب خورده... اما چیز خاصی بود...بیمارستان اکباتان... سوال سوال سوال... بستری... و گریه های بابا و مامان ! سرم های بزرگ... آمپول های وحشتناک... انسولین هایی که باید روزی سه بار تحمل میکردم... (خیلی تراژدی شد. الان عین خیالمم نیست روزی چند بار بزنم خخخ ) درست حدس زدی! دیابت (یا به قول قدیمیا : مرض قند )ادامه دارد...امیرحسین حیرتیانامیرحسین حیرتیانMon, 24 May 2021 05:15:26 +0430https://virgool.ir/@m_79918576/تو-کی-هستی-1-از-به-دنیا-اومدن-تا-مدرسه-xf01zvbkilxjمعمولا به دنیا امدن نوزادان خبری خوش یمن و خوشحال کننده ایست و به دنبال همین موضوع هم , همه میخندند. به قول قدیمی ها : بچه روزی اش را هم با خودش می آورد. شاید بدجوری باشه اول کاری بخوام با انرژی منفی شروع کنم اما متاسفانه واقعیت همینه. 22 سال پیش به دنیا اومدم. خودم طبیعتا چیزی یادم نیست اما اینطور که تعریف میکنن یه مریضی داشتم که بهش میگن "زردی" . خیلی پیگیرش نشدم که چیه؟ ولی میگن مثکه بچه اگه داشته باشه اینو زنده نمیمونه. آره حق با توئه مسئله ی مهمی نیست که بخوام بزرگش کنم. زنده موندم. بزرگ شدم. تا اینکه 6 سالم شد. پیش دبستانی فروزش. دور میدون بعثت. پنج شنبه ها روز اسباب بازی بود. هرکی یه اسباب بازی می آورد و بازی میکردیم. غزاله باربی می آورد. بقیه رو یادم نیست اما یادمه خیلی اسباب بازی های بزرگ و گرونی می اوردن. (جو گیر نشو! غزاله رو فقط اتفاقی یادمه دلیل دیگه ای نداره به قسکت عاشقانه اش هم میرسیم...) من چه اسباب بازی می بردم ؟ پاترول قرمزه! یادمه یکی از فانتزیام این بود کوچیک بشم برم توش بشینم تنها مشکلی که داشتم این بود یه چرخ نداشت! لازم نبود کسی از بچه ها پز اسباب بازی گرونش رو بده تا دل من بشکنه. خ.دم متوجه این موضوع میشدم هر هفته. میدون بعثت بالای شهر بود و همه کسانی هم که اونجا بودن طبیعتا بالای شهری بودن. ما ؟ ما هم چون مدیر مدرسه از بستگان بابا بود نوشتنم اونجا.خمیر بازی! اکثرا 12 رنگ داشتن. یکی دوتا از دخترا که گل سر صورتی خوشگلی هم داشتن , خمیر بازیشون 24 رنگ بود و من یادمه میگفتم : وای پسر مگه داریم ؟! 24 تا رنگ !!! خمیر من تک رنگ بود . خاکستری . البته اولش 6 رنگ بود همه رو قاتی کردم شد یه رنگ. چقدر غصه میخوردم !!!امیرحسین حیرتیانامیرحسین حیرتیانMon, 24 May 2021 04:57:13 +0430