<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های رحمان غبیشی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_79698524</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 17:20:54</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>رحمان غبیشی</title><link>https://virgool.ir/@m_79698524</link></image><item><title>#روایتگر باش</title><link>https://virgool.ir/@m_79698524/روایتگر-باش-haysiwcnb9nz</link><description>همه چیز از زمانی شروع شد که دریک موقعیت سخت کاری قرار گرفتم،دوستان بهش می گن صنایع سنگین ...اولین باری بود که وارد یک قفس آهنی می شدم ، تا اون روز فکر می کردم کانکس هم مثل کانتینر برای انبار و جابجایی وسایل ساخته شده .اما اون روز یه تجربه متفاوتی برام داشت ،قراربود توی یه روستای دور افتاده درس بدم؛۱۵تا دانش آموز که هرکدام به یک پایه تحصیلی تعلق داشتند یه کلاس شش پایه رو تشکیل دادن ‌.اینجا خوزستان است گرمای تابستان درست تا اواسط آبان ماه می رسه و روشن کردن کولر یه چیز کاملاً عادی به حساب می آید بهتره بگم ضروری...من وتدریس شش پایه ابتدایی و کانکس گرم ونداشتن کولر و نداشتن آب و نداشتن برق.انگار یه کوپه قطار قدیمی که از ریل خارج شده یه گوشه ای توی بیابون ول شده بود ،اون شده بود محل کسب روزی حلال من.توی حکم سازمانی برامن نوشته شده بود مدیر آموزگار ،این یعنی باید کارای مدیرتی هم انجام بشه .برای بازرسایی که می اومدن سمت من ،هیچ چیز مثل انجام دادن کارهای اداری مهم نبود .یاخدا باید چه کار کنم .به سختی یه گوشی سامسونگj5 مدل2015  خریدم،راستش رو بگم این گوشی شد دنیای جدید من؛باهمین گوشی خیلی از کارای مدرسه رو انجام می دادم.خلاصه کمی راحت تر شدم . آفیس و پی دی اف و فایرفاکس شده بودن وسایل کاری من توی دفتر نقلی صفحه نمایش سامسونگم . از خیلی از مدیرا کارام رو سریعتر انجام می دادم؛آخه از بچگی باهوش بودم ولی هیچ وقت نتونستم جایگاه خودم رو پیدا کنم.خوب ...بگذریم ،هنوز هم که هنوزه بزرگترین ابزار کاری من همون جی پنج نازنین منه .این روزا که تدریس مجازی راه افتاده همین یار قدیمی من کنار منه؛درسته کمی خسته شده وال سی دی اش رنگ عوض کرده ولی هنوز دارم باهاش کار می کنم ،حافظه اش کمه اما خاطرات زیادی تو خاطرم ازش ثبت شده :تولد پسرم ،تولد دخترم،وکلی اولین های اونا.اولین خنده هاشون،اولین تاتی کردناشون و کلی لحظات شاد دیگه‌.من کاری ندارم چه امکاناتی برای گوشی های جدید می تونن بسازن ،فقط این رو می دونم که یه گوشی خوب می تونه حس هفتم ما باشه حسی که توی سختی های زندگی ما رو آدم نگه داره...</description><category>رحمان غبیشی</category><author>رحمان غبیشی</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 17:22:22 +0330</pubDate></item></channel></rss>