https://virgool.ir/feed/@m_79628229fa2026-11-12 06:27:26https://files.virgool.ir/upload/users/1612649/avatar/XIifem.jpeghttps://virgool.ir/@m_79628229https://virgool.ir/@m_79628229/"دمانس"-qvfsocvbz4umسلام خدمت همه ی همراهان عزیز و دوست داشتنی سایت ویرگول من در این پست مطلبی در مورد دمانس به اشتراک میگذارم.فکرمو بدجور به خودش مشغول کرده بود چند روزی بود تمام افکارم را در اختیار این موضوع قرار داده بودم هر روز صبح که برای پیاده روی به پارک سر کوچه می اومد منم باهاشون همراه می شدم و چند ساعتی بهشون نگاه میکردم و رفتارهایش را توی دفترم می نوشتم، خیلی دوست داشتم سمتش بروم و بپرسم که همسرتون چه مشکلی داره آخه از نظر ظاهر خیلی آراسته و شیک بود فقط توی راه رفتن مشکل داشت خوب من از دور تماشا میکردم و چیزی متوجه نمی‌شدم. چه زن و شوهر مهربونی، چقدر شوهرش مواظبش بود خیلی با مهربونی و لطافت باهاش صحبت می کرد، میوه پوست می‌گرفت و توی دهانش میذاشت، دستش را می گرفت و چند قدمی با هم پیاده روی می کردن و مدام باهاش صحبت می کرد در مورد درخت ها، پرنده ها، رنگ ها و هر چی که در اطرافش بود برایش تعریف می کرد. یک روز صبح که به خاطر همسایه از خونه زدم بیرون خبری ازشون نبود نگران شدم اما نیومدن، چند روزی گذشت اما خبری ازشون نبود تا اینکه یک هفته بعد دیدم همسرش را با ویلچر آورده بیرون دیگه واقعا برام جای سوال بود و نتونستم خودم رو کنترل کنم، خلاصه اینکه نزدیک آقای مهربون شدم و سلام و احوالپرسی کردم و بهشون گفتم من همسایتون هستم می تونم یک سوالی از شما بپرسم. بنده خدا زود تر از اینکه من بخواهم سوالم را بپرسم گفت: می خواهید در مورد بیماری همسرم بدانید منم با شرمندگی سرم را پایین انداخته و گفتم ببخشید قصد فضولی نداشتم بیشتر کنجکاوی بود، مرد مهربون نگاهی به همسرش کرد و گفت: اشکال نداره من اصلا ناراحت نمیشم و شروع کرد به صحبت کردن: روزای خوبی داشتیم همسرم کلاس های متعددی می‌رفت گلدوزی، شمع سازی، قرآن، حتی خیلی زیبا می نوشت هم دست خط خوبی داشت هم نویسنده ی ماهری بود و از خودش حتی شعر هم می گفت. متاسفانه یک روز شوم که من اومدم خونه از مشکلات و وضعیت بد اقتصادی با همسرم صحبت کردم و از پولی که سرمایه گذاری کردم اما سرمایه ام باهاش رفت و بدهکار مردم شدم و به ناچار باید خونه و سقف زندگی ام را می فروختم تا بدهی ام را بدهم و با باقی مانده اش امرار معاش کنم و این موضوع باعث شد که همسرم به یکباره فرو بریزد و نتونه با این مشکلات کنار بیاد و روز به روز بیشتر اذیت می شد. روز ها و هفته ها گذشت و من متوجه شدم که ایشون نمی تونه چیزای کوچیک رو به یاد بیاره، وسایل هایی را که جمع می کرد فراموش می کرد کجا گذاشته و چندین بار که از خونه بیرون رفت راه برگشت را فراموش کرده بود، دیگه کم کم حتی نمی توانست تماس تلفنی داشته باشه یا دکمه های پیراهن خودش را به سختی می بست، من اصرار داشتم که پیش پزشک‌ بریم اما همسرم انکار می کرد و اصلا من رو تو این مسیر همراهی نکرد، حتی از طب سنتی هم کمک گرفتم و دارو هایی را برای حافظه استفاده کردم اما بی فایده بود تا اینکه به اجبار پیش پزشک‌ اعصاب و روان بردمش و بعد از کلی ام آر آی، آزمایشات و سی تی اسکن متوجه شدن مغز همسرم کوچیک شده و دچار دمانس که همان زوال عقل هست شده و پزشک ها به من گفتن هیچ کاریش نمیشه کرد و فقط باید تا پایان عمرش مثل پروانه ازش نگهداری کنی، حتی خیلی از اطرافیان به من پیشنهاد دادن که به خانه سالمندان ببرم اما من مقاومت کردم. الان تقریبا ۵ سال است که همسرم با این بیماری می جنگد و من هم بیشتر از چشمانم از او مراقبت می کنم و در ادامه صحبت هایش به من گفت: که دمانس زیر شاخه ی آلزایمر است ولی از آلزایمر خیلی خیلی بدتر است چرا که مثل مرگ تدریجی بوده و کم کم تمام سلول‌های بدن را می کشد از جمله راه رفتن، تکلم، بلع خلاصه‌ اینکه تمام توان یک انسان را از او می گیرد تا جایی که مثل یک نوزاد باید تر و خشکش کرد و به او غذا داد. من از آقای مهربون تشکر کردم و به سمت خانه آمدم و تصمیم گرفتم تا حدی در رابطه با دمانس مطالعه کنم و عوارض آن را در این مطلب برای شما هم به اشتراک بگذارم. فردی که دچار بیماری دمانس شده متاسفانه به علت تغییرات خلقی و جسمی که برایش پیش می آید در ابتدای امر دچار افسردگی و عدم اعتماد به نفس می شود و خیلی زود خودش را می بازد و احساس سر خوردگی می کند و از خدا همیشه آرزوی مرگش را می کند. من در سایتی متوجه شدم که انجمن دمانس و آلزایمر در ایران وجود دارد و این سایت یک موسسه در تهران می باشد که آموزش های لازم برای مراقبین و پرستاران آلزایمر و دمانس دارد و حتی برای افراد دمانسی نیز اردو ها و کلاس های آموزشی را ترتیب داده اند و خیلی عالی کار کرده اند. متاسفانه افرادی که دمانس دارند دچار توهم و هذیان شده و کم کم تکلم خود را از دست می دهند. افرادی که دمانس دارند حتی راه رفتن و حتی توان انجام کار های شخصی خود را ندارند و حتی از نظر سرویس بهداشتی و انجام امورات بهداشتی خود با مشکل مواجه شده و به ناچار از ایزی لایف استفاده می کنند و حتی از نظر خوردن مواد غذایی نیز به مشکل بر می خوردند و دیگر بلع آنها هم از کار می افتد تا جایی که به ناچار باید در بیمارستان بستری شوند. در اینجا به چند مورد از علائم دمانس اشاره می کنم و مطلب را به پایان می رسانم و همچنین از خوانندگان خواهش می کنم اگر در اطرافیان خود فرد دمانسی دیدن با موسسه ی انجمن آلزایمر و دمانس ایران آشنا کنید تا حداقل از زمینه ی پرستاری از بیمار آموزش ببینند. علائم دمانس:کاهش قدرت حافظه، مشکل در انجام امور روزمره، مشکلات ارتباطی، گم کردن اشیا، تغییرات خلقی، تغییرات شخصیتی، از دست دادن شوق و اشتياق. Fahimeh-TabatabaieFahimeh-TabatabaieFri, 10 Jun 2022 15:53:56 +0430https://virgool.ir/@m_79628229/"خودت-باش"-ou0vbpuv0ckrسلام خدمت همه ی همراهان عزیز و دوستداشتنی سایت ویرگول من در این پست مطلبی با عنوان خودت باش را به اشتراک میگذارم.چیزی که مهم است این است که ما در اثر تفکر غلط و یا حرکت در یک مسیر اشتباه برای خود مشکلاتی را به وجود آورده ایم و باز هم نکته ای که بسیار مهم است این است که تفکرات غلط قطعا می تواند بر روی ساختار جسم تخریب های فراوانی را ایجاد نماید و خود را به صورت انواع و اقسام بیماری های جسمی و روانی نشان بدهند و حال ممکن است برخی از ما در اثر ایجاد مشکلات و مسائل گوناگون و یا پیشرفت بیماری جسمی و روانی در وجودمان اینطور تصور کنیم که همه چیز تمام شده و دیگر زندگی برای ما اهمیتی ندارد و یا ما اصلا رقمی نیستیم و بیخودی به دنیا آمده ایم و هزاران حرف دیگر که البته در مرحله اول این یک توجیه است برای خودمان، برای فرو رفتن بیشتر در ناامیدی و تاریکی ها و نشان از دست دادن اعتماد به نفس ها می باشد و همچنین دلیل تسلیم شدن در مقابل نابودی محض و عدم تلاش ما برای رهایی و سلامتی و اینجاست که من به خود می گویم(خودت باش).شاعر می گوید:اگر می توانی اقیانوس باش، اگر نه دریا باش! اگر نه حداقل رودخانه باش!! اگر نمی توانی یک رود کوچک باش اما هرگز مرداب نشو... نهری باش جاری، زلال و مهربان و با جوشش زیبایت مهربانی را به همه هدیه کن، من می گویم خودت باش و به آیینه کنار اتاقت نگاه کن. خودت را ببین نقاط قوتت را بشناس و آنها را در گوشه ای از ذهنت بسپار و بدان که چه نقاطی داری که بتوانی روز به روز بر نقاطت بیافزایی و نقاط ضعفت را هم در گوشه ای از دفترت بنویس و سعی کن بر آنها غلبه کنی باید در مسیری که قدم در آن گذاشته ای و با کلی سختی و مشکلات رو به رو هستی تصمیم بگیری که بمانی و تسلیم شوی یا بر ضعف هایت غلبه کنی و حرکت کنی و آنوقت است که به نقاط قوت خودت افزودی و ضعف هایت را شناسایی کردی، اگر می خواهیم موفق شویم باید از نقطه امن خود خارج شویم باید مسئولیت تمامی مسیر و کارهای خودمان را برعهده بگیریم و هرگز جا نزنیم، باید صبور باشیم و تلاش و پشتکار داشته باشیم و به خودمان امیدوار باشیم و باور قلبی داشته باشیم که بتوانیم در مسیری که قدم گذاشته ایم موفق شویم و قطعا موفق خواهیم شد. وقتی خودت باشی و خودت اختیار و انتخاب کنی و تصمیم درستی بگیری قاطع باشی و تسلیم نشوی به آن چیزی که می خواهی خواهی رسید. باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان، به خویشتن خویش فکر نمی کند، باید اگر می ایستیم با پای خود باایستیم، خودمان آغازگر زندگی خودمان باشیم که به واقع و به درستی می دانیم که این خودمان هستیم که تجربه کسب کرده ایم زمین خورده ایم، تو سری خورده ایم و هزاران هزار اتفاق در مسیر زندگی بر ما رخ داده و درک کرده ایم پس اگر خودمان باشیم و به این باور قلبی برسیم موفق خواهیم شد. تو یک کتابی در رابطه با مهارت خودآگاهی مطالعه می کردم خیلی برام جالب و جذاب بود که نوشته بود یکی از مهم ترین عواملی که به انسان کمک می‌کند زندگی خوب و موفقی داشته باشد این است که خود را شناخته احساس خوبی در رابطه با خود داشته باشد و از آنچه که هست شاد و راضی باشد و رابطه با مهارت خودآگاهی می گفت که باید نقاط قوت و ضعف و تمام خصوصیات نیاز ها و خواسته های خودتان را بدانید و من برای اولین بار وقتی در یک برگه ای نقاط ضعف خودم را نوشته ام سعی کردم که به آنها غلبه کنم و در صدد حال و برطرف کردن آنها شدم اگر خودت باشی و از مهارت خودت آگاه باشی می توان برای پیشگیری از انواع مشکلات تلاش کنی. حتی به راحتی می توان بر افسردگی، خشم، استرس خود غلبه کنی و درصد حل آنها باشی فقط باید تصمیم قاطع گرفت. افرادی که ارزش و شخصیت خود را می شناسند به آن احترام گذاشته و افتخار می کنند و خصوصیات منفی خود را اصلاح می کنند آنها از شکست هایشان درس می گیرند و بر موفقیت آن بیشتر تلاش می کنند. همیشه در زندگی خود به این ۶ اصل اخلاق رسیدم و به خود می گویم اگر این ۶ اصل را رعایت کنیم قطعا می توانم هم خودم باشم و همین که موفق باشم و از همه مهم تر اینکه بر خشم و استرس خود غلبه کرده ام و آن ۶ اصل اخلاقی: ۱)ایمان بیاورد، قبل از آن که عبادت کنی.۲)گوش بده، قبل از آن که سخن بگویی.۳)به دست بیاور قبل از آن که خرج کنی.۴)فکر کن قبل از آنکه بنویسی.۵)تلاش کن قبل از آن که تسلیم شوی.۶)زندگی کن قبل از آن که بمیری.البته این ۶ اصل اخلاق در زندگی این بارها و بارها از اطرافیان و حتی مادربزرگ که همیشه با یک ضرب المثل به من می گفت: اول لقمه را تو دهنت بجو بعد قورت بده یا شاعری می گفت: کم گوی و گزیده گوی چون دُر- تا ز اندک تو، جهان شود پر، در سخن گفتن زیاده روی نکن، کم حرف بزن اما حرف های خوب و درست تا حرف خوب هر چند کم اما دیگران به خاطر بسپارند. من بعد از اینکه این ۶ اصل را در زندگی ام به خاطر سپردم متوجه شدم که چقدر در رابطه با این ۶ اصل من در زندگی متن و مطلب ها شنیده ام و در حال حاضر سعی می کنم خودم باشم و این ۶ اصل را در زندگی خود استفاده کنم تا با تلاش، استعداد هایم را بشناسم و نقاط ضعفم را شناسایی کنم و آن ها را اصلاح کنم. Fahimeh-TabatabaieFahimeh-TabatabaieSat, 28 May 2022 20:19:40 +0430https://virgool.ir/@m_79628229/افسردگی-خواهرم-ap6wmgbul0sqسلام خدمت همه ی همراهان عزیز و دوستداشتنی سایت ویرگول من در این پست خاطره ای تلخ از افسردگی نرگس را به اشتراک میگذارم. اشتباه کرد، سن کمی داشت خیلی زود ازدواج کرد، با شخصی که از خودش ۱۴ سال بزرگتر بود و خیلی زود در سن ۱۷ سالگی صاحب یک فرزند پسر شد اما متأسفانه به خاطر زندگی مشترک با مادرشوهر از ابتدای ازدواج به مشکل خوردند و تمام مشکلات بر سر تفاوت ها و نداشتن تفاهم بر سر خیلی از مسائل روز زندگی بود، از طرفی هم ۷ خواهرشوهر که آن هم شده بود غوز بالا غوز و این روند زندگی هر روز ادامه داشت با کوله باری از مشکلات و متأسفانه بعد از زایمان نرگس افسردگی پس از زایمان گرفت و نتوانست درست درمان کند و این مشکل برای فرزند دوم او هم پیش آمد، گوشه نشینی و گریه های شبانه و دلشوره هایی که داشت، بیشتر خانواده را تحت تأثیر قرار داده بود. از طرفی هم خانواده ی شوهرش در زندگی اش دخالت کرده و نگرانی هایش را بیشتر می‌کردند. بارداری با استرسی داشت و ۲ فرزندش هم تحت تأثیر افسردگی مادر قرار گرفته بودند. تا اینکه بعد از ۵ سال پدرش تصمیم گرفت نرگس را نزد پزشک متخصص ببرد. روانپزشک خانم X که با قرص های آرامبخش و اعصاب به نرگس وعده داد که اگر درست و به موقع استفاده کند خیلی زود حالش خوب شده و به زندگی عادی خود بر می گردد. اما متأسفانه نرگس به این قرص ها وابسته شد و هر موقع قرص هایش تمام می شد، پزشکش قرص ها را با دز های بالاتری به او می داد که این مسئله باعث شد تا الآن که ۱۸ سال از این موضوع می گذرد نرگس با قرص های روانپزشک زندگی می کند و همچنان به اين قرص ها وابسته شده و اصلا سعی در درمان خود نکرده است و اکنون که ۲ پسر او بزرگ شده اند و هر چه اسرار می کنند که قرص هایت را کمتر کن و به فکر چاره ای برای درمان افسردگی خودت باش اظهار می کند که من با این قرص ها راحت تر می توانم به زندگی خودم ادامه دهم و بیخیال هستم و بهتر است شما نگران من نباشید اما متأسفانه وقتی چند عدد از قرص هایش مانده تا تمام شود خیلی خشمگین شده و عصبانی می شود که برایم قرص هایم را تهیه کنید. در حال حاضر پسر اول نرگس که متأسفانه برای استرس دوران بارداری و شیری که با جوش و عصبانیت به او می داد بسیار خشمگین و عصبانی شده و نمی تواند به راحتی تمرکز کند و درس بخواند و تا اتفاقی می افتد زود از کوره در می‌رود و داد و فریاد می کشد و خیلی زود هم عصبانیتش فروکش می کند. خوشبختانه دو فرزند نرگس روانشناس خانواده دارند و مشکلاتشان را با روانشناس در میان می گذارند و تأثیر خوبی در زندگی آنها گذاشته است. اما اصرار فرزندان بر مادر خود که قرص ها را کم کند و نزد روانشناس برود تا با گروه درمانی و خانواده درمانی بیماری خود را درمان کند، بی فایده است. یک روز بچه های نرگس تصمیم گرفتند قرص ها را بدون اجازه از مادرشان بر داشته و پنهان کنند، آن روز نرگس از شدت نگرانی و نداشتن تعادل روحی و جسمی به زمین و زمان چنگ انداخت، آنقدر فریاد کشید و عصبانی شد که از حال رفت. پسر بزرگش وقتی شدت ناراحتی و عصبانیت مادرش را دید خیلی زود با روانشناسش تماس گرفت، گویا روانشناس او را سرزنش کرده بود که چرا بدون هماهنگی این کار را کرده است و اصلا کار درستی نیست و باید حتما زیر نظر روانپزشک و به ندرت دارو هایش را کم کند نه اینکه خودش دارو هایش را قطع کند. نرگس از شدت بی‌حالی و درد در تمام بدنش حتی نمی توانست گریه کند و دیگر صدایش هم در نمی آمد تا اینکه کاملا از حال رفت و بر روی تخت افتاد و آنها از شدت ترس با اورژانس تماس گرفته و سریع مادرشان را به بیمارستان انتقال دادند و از آن روز فرزندان نرگس متوجه شدند که چه اشتباه بزرگی مرتکب شده اند و نگرانی مادرشان را برای اولین بار درک کردند اما این اتفاق باعث شد نرگس متوجه شود که چقدر فرزندانش از اینکه او داروی اعصاب استفاده می کند ناراحت و نگران هستند، بعد از اینکه از بیمارستان مرخص شد تصمیم گرفت پیش روانپزشک رفته و در صدد کم کردن دارو و درمان خود شد. و همزمان با روان شناس هم در ارتباط بود و این مسئله باعث شد نرگس روز به روز بهتر شود و در مدت ۶ ماه دارو هایش را بسیار کم کرد و از کلاس های ورزشی و یوگا استفاده کرد و حتی به دستور روان شناس در کارگاه های آموزش خانواده و مهارت های زندگی هم شرکت می کرد و خیلی خیلی در زندگی اش تاثیرات خوبی گذاشته بود و خوشبختانه نرگس بهبودی خود را توانست بعد از یکسال به دست آورد و دیگر برای همیشه از دارو هایش خداحافظی کرد و به این نتیجه رسید که انسان می تواند کاری را بخواهد و تصمیم داشته باشد انجام دهد و همیشه به خود می گوید خواستن توانستن است.Fahimeh-TabatabaieFahimeh-TabatabaieSun, 15 May 2022 23:11:08 +0430