https://virgool.ir/feed/@m_79528390fa2026-11-11 13:38:08https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_79528390https://virgool.ir/@m_79528390/بر-باد-رفتگان-qovitjlqspyoدوازده سال آزگار درس خوندم،از هفت سالگی که صبحا با بدبختی ساعت 7 بیدار میشدم گرفته تا 18 سالگی که امید داشتم بعد از این همه تلاش و در به دری و کتک خوردنای توی خونه و مدرسه برای مجبور شدن به درس خوندن بچه ی خیالاتی و توی رویا زندگی کنی مثل من ،بالاخره مثل همه وارد دانشگاه میشم و دیگه هیچوقت اون آدم سابق نمیشم.در رویای دریاچه ی نقره ای دانشگاهمونسر جلسه ی کنکور لحظه به لحظه استرسم بیشتر میشد و با امید به اینکه این مرحله هم میگذره و بعد مثل فیلم خارجیا وارد یه دانشگاه پر از امکانات و دوستای خوب میشم استرسمو جمع میکردم و فرمولای فیزیکو تند و تند مینوشتم که امسال هر جور شده برم دانشگاه و خیلی حرفه ای درس بخونم،حتی خودمو توی لباس فارغ التحصیلی که دارم کلاهمو به بالا پرت میکنم تصور می کردم و لذت میبردم.بعد از یکی دو ماه انتظار جواب کنکور اومد و از خوشحالی عین اسپند رو آتیش میپریدم اینور اونور خونه ،دفتر و حتی جامدادیمو هم از قبل عید آماده کرده بودم و امااااااا کروناااااا!!!!!!!مهمون ناخونده ی قدم رنجه نکرده ی زشت و بدقواره.من تصورم این بود که میرم دانشگاه و با کلاسوری که زیر بغل زدم و عینک گردی که به چشمم زدم از پله ها میام پایین و همه با چشمای گرد شده به ابهت من نگاه میکنند و دوست دارند از من امضا بگیرند و من برای همشون دست تکون میدم و از پله ها میام پایین و روی پله ها با یکی از هم کلاسیام برخورد میکنم و جزوه هام میریزه زمین و با کمک هم جمعشون میکنیم و فوقع ماوقع.ولی الان به لطف کرونا با پیژامه ی گل گلی و موهای پریشون دارم کف خونه قل میخورم و پیامای گروه های واتس اپی دانشگاهو مبخونم و مزه پرونی های گاه و بیگاه بانمکای کلاس رو میخونمو همراه پدرم اخبار پشت اخبار میبینم.با همه ی این تفاسیر هنوز هم امید هست به اینکه کرونا هم تموم شه و من به آرزوهام برسم.اینجوری بود که من به کمپین #روایتگرباش پیوستم.حداقل خوبی که کرونا برای ما داشت این بود که فهمیدیم میشه خارج از شرکت هم کار کرد!میشه خرید هارو آنلاین انجام داد!میشه بجای مغازه سایت زد و خرید و فروش انجام داد!میشه بجای چونه زدن سر قیمت ها منتظر لندینگ پیج ها و پروموشن ها موند!میشه از راه دور عشق ورزید ،میشه با تایپ کردن عاشق شد ،میشه با یک? دل همدیگرو شاد کرد.حتی میشه با یه تلفن همراه که یه دوربین حرفه ای داره اندکی از دلتنگی هامون رو با ویدیو کال و دیدن عزیزانمون از بین برد.ولی یادمون نره همین حوالی دانش آموز ها دانشجوهایی هستن که بخاطر نداشتن امکانات از زندگیشون عقب میفتن و این سال از دست رفته دیگه هیچوقت برنمیگرده.یادمون نره پدر و مادر ها رو دلشونو خوش کنیم با یک تماس با یک پیام با یک تماس تصویری که حال و هواشونو عوض کنیم.و در آخر یادمون نره که کرونا چقدر از هم دورمون کرده،توی این دنیای سرد و این هوای سردتر دلمونو خوش کردیم به صفحه ی گوشیمون که از بس روشن مونده داغ کرده.همین دلخوشی ها برای امید داشتن و ادامه دادن کافیه?Purple.bvgPurple.bvgThu, 17 Dec 2020 17:55:38 +0330