https://virgool.ir/feed/@m_79424730من هم روزای برای نوشتن دارم...fa2026-11-11 14:55:27https://files.virgool.ir/upload/users/486592/avatar/U6FNov.jpeghttps://virgool.ir/@m_79424730https://virgool.ir/@m_79424730/چهار-دیواری-۱۶مگاپیکسلی-من-mkoomcufuzvm اوایل اسفند من اولین حقوقم را گرفتم ،بعد از دیدن موجودی فقط به انتهای خیابان " امام"که درخت های انار از تمام ان کوچه های اطراف سرک میکشیدن فکر میکردم. درخت های شکننده که میوه هایشان را داده بودند و هنوز ساقه های بی برگ و ثمرشان انار نام داشت‌. اتنهای خیابان مغازه محمد بود، پدرم اسمش را گذاشته" لی ممد" خودش که می گوید اینجوری می چسپانیمش به کارخانه سامسونگ . بی راه هم نیست اولین مغازه در غربی ترین شهر که همیشه یک سامسونگ بَرو رو دار را خوش خوشان با خودت میاوردی بیرون.میخواستم اولین خریدم را خرج دلبری های a30s فیروزه ای ، اخرین ردیف سمت چپ ،پشت شیشه های لی ممد کنم. ۱ اسفند من اولین سلفی ام را با نو عروس قشنگم اندختم ،آخ باید می دیدید ۱۶ مگ از من برای همه پست های که قرار بود باهم بگیریم کافی بود.به انار های اخر ان خیابان فکر میکردم که ساقه های بی جانشان را میشد با این دوربین و این قاب زنده کرد ، همیشه عکاسی دوسداشتم چه انموقع ها که جز کوچه های ۱ متری سوژه بهتری نداشتم و چه حالا که میدانستم باید خیلی چیز ها را ثبت کرد.همینطوری ها که من برای این عروسک برنامه میریختم یکهو انگار از پلی لیست خوش صدای ایشان کسی ترکیبی از باخ و مایک جکسون را روی ریتم تمام روزمرگی هایم‌گذاشت، یک پیج وخم های عظیم و اهسته ای که نمیشد خودمان کنار میزدیم.کار و دانشگاه و همه خیابان و انار و حتی مغازه سامسونگ ها هم بسته شد ، عرض چند روز ما یک پتو انداختیم روی پا ، هندزفری را زدیم به گوش و کنار بخاری های خانه پدری پرنسس ۱۶۶ گرمی را استارت زدم، زیر پست های اینستاگرام ادعای دلتنگی کردیم، رفتیم تویتتر هی گفتیم عجب جنگ سختی!راستش را بخواهید من را انداخته بودند اتاق و قرنتینه واقعا واقعی شده بود زندان، نه چون خیلی شهروند خوبی بودیم، همه مان میدانستیم من از چنگ کرونا با این ریه خراب سالم بیرون نمی ایم :) به هر حال ان اوایل تا دم دم های صبح عروسکمان را که قرار بود فقط ناز پرورده اش کنم خسته و گرسنه نگه میداشتم . لامصب انقدر بی سروصدا کار میکرد ادم فکر میکرد هیچوقت به هیچ شارژری احتیاج نخواهد داشت اما خب این هم ادم که نه موبایل زحمتکشی بود که به پای من می سوخت. حالا که چند هفته گذشته بود هزار تکنیک ادیت عکس یاد گرفته بودم. یک عدد نجومی هم فیلم را اینجا با هم دیده بودیم .پادکست ها هم از بر بودم ، موسیقی و کتاب صوتی هم بماند و البته تکلیف های دانشگاه.پرنسسم شده بود عصای دست ،دلم نمیخواست بمیرم نه چون ترسو بودم نه برای همه ایده های که میخواستم بعد قرنتینه اجرا کنم .عکس های که ذخیره کرده بودم یعنی" امید" که میشد سالم بیرون امد، حتی زبانی که سالها از رفتن به کلاس فراری بودم حالا خودم برنامه میچیدم یاد بگیرم.همه چیز با سامسونگ بی ریای من قشنگ بود، دنیایی که داشت خودش را جر میداد که تو اینقدر بی هدف بالا پاینش نکنی، من بعد از چند ماه خانه نشینی تازه به قدرت دنیای مدرن ایمان اورده بودم .به پنجره های که از گوگل میشد دنیا را دید ، از خیابان و شهر های نرفته ای که برایمان خاطره شده بود ، حتی من این روزها سری هم به موزه لوور زده بودم و برای منی که همیشه با شلوغی ها بیشتر اُخت میشدم این تنهای کشف کردن ها لذت بی نظیری داشت. ظرافت سامسونگ و کیفیت محکمش ، از من ۹ ماه مراقبت کرد و فکر میکنم ادامه زندگی و کارم را با تجربیات و یادگیری های این چند ماهم پیوند میخورد.قاب ۱۶ مگاپیکسی من را زنده نگه داشت تا روزی از همه انار های شهر با ۲۵ مگاپیکسل و خرده ای دوربین دیگر عکاسی کنم.شکیلا کویکشکیلا کویکMon, 21 Dec 2020 05:08:30 +0330