<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های زهرا باجول</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_79175120</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:47:35</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>زهرا باجول</title><link>https://virgool.ir/@m_79175120</link></image><item><title>#از دیوار بگو</title><link>https://virgool.ir/@m_79175120/داستانی-از-برنامه-ی-دیوار-d1smrb1ox6oz</link><description>روزی روزگاری در یک شهر کوچک،پیرمردی به نام مش رحیم زندگی میکرد.مش رحیم بازنشسته ی شرکت لبنیاتی بود.او بعد از بازنسشتگی با سرمایه ای که داشت دکّانی باز کرد و در آن مشغول به فروختن محصولات لبنی کرد.چند روزی گذشت و گذشت، اما جز مگس ها کی به دکّان مش رحیم حتی نیم نگاهی هم نینداخت.روزی پسری نوزده ساله با سلام بلندی وارد دکّان مش رحیم شد.مش رحیم با شنیدن صدای پسر جوان با خوشحالی از روی چهارپایه بلند شد و گفت:(سلاااام،سلااااام جانم،بفرما پسرم).پسر پاسخ داد:(من یک دبه ماست میخواستم)._مش رحیم:(ای به چششششم)._پسرجوان:(ببخشید شما تازه این دکّان را زده اید،وضعیت مشتری چطور است؟)مش رحیم آه بلندی کشید و گفت:(چه بگویم؟تمام محصولاتم کم کم رو به رسیدن به تاریخ انقضاست.مشتری هاهم که انگار من و دکّانم نامرئی هستیم،حتی نگاه هم نمی اندازند).مش رحیم دید که صدای چیک چیکِ عکس گرفتن میاید._مش رحیم:چه میکنی پسرم؟دکّان من کجایش عکس گرفتن دارد؟_پسرجوان:شماهم کنار دخل باایستید تا مردم صاحب دکّان راهم خوب بشناسند._پسر جوان ادامه داد:پدر دارم عکس های شما و دکّان و محصولات شما را در برنامه ای به نام دیــــــــــوار میگذارم،تا مردم شما را ببینند و مشتری های زیادی جذب کنید._مش رحیم:توکلتُ علی اللّه پسرم.بعد از گذشت سه الی چهار روز مش رحیم متوجه افزایش مشتری هایش شد و هر روز روزشماری میکرد که به محض گذشتن سی روز از تبلیغاتش در دیوار،آن را تمدید کند.((مش رحیم از همینجا از تمام کارکنان برنامه ی دیوار کمال تشکر را دارد))</description><category>زهرا باجول</category><author>زهرا باجول</author><pubDate>Thu, 15 Jul 2021 12:14:17 +0430</pubDate></item></channel></rss>