https://virgool.ir/feed/@m_78629201fa2026-11-11 16:26:31https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_78629201https://virgool.ir/@m_78629201/عکس-ناتمام-uyjbsmctjvhaچهره‌اش در آن عکس نمی‌تواند همان چیزی باشد که همیشه هست. آن فقط یک‌ عکس است. چشم‌هایش، همان چشم‌هایی که نمی‌شد از آن‌ها گذشت، اینجا هم مرا می‌خواندند. انگار در آن عکس، هنوز حرف می‌زد، هنوز نگاهش را به من می‌دوزد و هیچ وقت تمام نمی‌شود. همیشه انگار از جایی دور می‌آید، از یک جایی که دیگر نمی‌شو‌د به آن رسید.از درون آن عکس کهنه، از مرزی میان این جهان و جایی که نمی‌شناسم.چشم‌هایش… مثل گردابی است که هر بار چهره‌اش را با خود می‌برد و بازمی‌گرداند. گاهی غمگین است، گاهی با لبخندی تلخ که انگار چیزی را می‌داند که من هرگز نخواهم دانست. هر بار که نگاهش می‌کنم، انگار کسی زمزمه‌ای دور در گوشم می‌خواند، و من حس می‌کنم اگر فقط کمی عمیق‌تر نگاه کنم، می‌فهمم چه می‌گوید. اما همیشه شکست می‌خورم.چشم هایم را باز میکنم و به خانه اش خیره میشوم.گاهی در میان خطوط نوری که از آن خانه میبینم، صدایش را می‌شنوم چیزی در این صداست که شبیه چیزیست که از یک رؤیا بازمانده.امروز، باز هم به اینجا آمدم، از پلیس ها میترسم اما نه بیشتر از ندیدن رد شدن او . می‌دانم که او هنوز زنده است، جایی در چشمان من، در این گرداب که هرگز نمی‌گذارد بر سطح آرام بمانم. شاید روزی این فیلم را بسازم، شاید هرگز. اما چیزی در این ناتمام‌بودن، چیزی در این شکستِ مداوم، برایم شبیه زندگی است دقیقا شبیه تکرار فراموش کردن پرداخت قبض و قسط های عقب افتاده.https://virgool.io/tag/پرداخت_مستقیم_پیمانپرنیان ثقفیانپرنیان ثقفیانMon, 25 Nov 2024 02:11:37 +0330