<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهرناز عزیزی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_78264477</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:09:35</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/484593/avatar/eDSdLn.jpeg</url><title>مهرناز عزیزی</title><link>https://virgool.ir/@m_78264477</link></image><item><title>گوشی،باشگاه کوچک من</title><link>https://virgool.ir/@m_78264477/گوشیباشگاه-کوچک-من-gcizl4nupvbk</link><description>یک سالی بودکه با یکی از دوستانم به باشگاه می رفتیم.هرروز صبح زود بیدار می شدیم.باشگاه نزدیک خانه مان،باشگاه کوچیکی بود و کمدهایش زود پر می شد.دوست من صبح ها زودتر به باشگاه می رفت.دوتا کمد کنار هم را می گرفت و منتظر من می ماند.زمانی که به باشگاه می رسیدم،نگین را در رختکن می دیدم که منتظر من نشسته است..من ادم شلخته ای بودم و او روی نظم حساس بود.وسایلم را مرتب می کرد و دوتایی در سالن کوچک باشگاه،می دویدیم.بندکفش های من بیش از اندازه بلند بودند و همیشه توی دست و پا می آمدند.نگین هرروز وسط دویدن،دستم را می گرفت و نگهم می داشت.خم می شد و بند کفش هایم را می بست و غر می زد که بند کفش هایت را درست ببند.سرما و گرما برای ما معنی نداشت.در هر شرایطی ما دونفر به باشگاه می رفتیم.تا آن که کرونا امد و بساط باشگاه رفتن مارا برچید...چند هفته ای دست از ورزش کشیدیم.حالمان بد بود.هردو ناراحت بودیم.انگار چیزی در زندگیمان کم بود.یک روز صبح که بیدار شدم،دیگر نتوانستم این شرایط را تحمل کنم.ساعت ها فکر کردم چکار کنم تا دوباره باهم ورزش کنیم.چشمم به گوشی ام افتاد و فکری به سرم زد.گوشی ام را برداشتم.یک گروه در واتساپ زدم.گروهی که مدیرش من بودم و تنها عضوش نگین بود.هرروز مطالب ورزشی و کلیپ های تمرینی در گروه بارگذاری می کردم.کم کم یک برنامه ورزشی ریختیم.در یک ساعت مشخص انلاین می شدیم و باهم ورزش می کردیم.هرروز دنبال تمرین جدید بودیم و روز به روز پیشرفت می کردیم.به تدریج ورزشمان گسترده تر شد.نرم افزاری ورزشی روی گوشی هایمان نصب کردیم و طبق نرم افزار هرروز باهم مسابقه می دادیم.خیلی خوشحال بودیم.بعد از گذشت مدتی،در ورزش حرفه ای شدیم.خودمان مربی خودمان بودیم و باشگاه ما در گوشی هایمان خلاصه شده بود.یکدیگرا را نمی دیدیم ولی دل هایمان پیش هم بود.کرونا امد و من ارزویم شد دوباره به باشگاه بروم و نگین را در رختکن ببینم که منتظر من نشسته است.حالا هم هرروز صبح زود بیدار می شویم.کفش هایمان را می پوشیم.آنلاین می شویم و من می بینم که نگین زودتر از من آنلاین شده و در گروه منتظرم است.هنوز هم باهم در فضای مجازی ورزش می کنیم،اما دیگر هیچکس وسط ورزش،دستم را نگرفت و بند کفش هایم را نبست.....</description><category>مهرناز عزیزی</category><author>مهرناز عزیزی</author><pubDate>Mon, 21 Dec 2020 11:52:57 +0330</pubDate></item></channel></rss>