https://virgool.ir/feed/@m_78053054fa2026-11-12 09:54:37https://files.virgool.ir/upload/users/4231509/avatar/6f1liT.jpghttps://virgool.ir/@m_78053054https://virgool.ir/@m_78053054/مَنِ-مَن-در-ساختمان-شیشه-ای-u79tpgkuaebuمَنِ مَن در ساختمان شیشه ایسید علیرضا هاشمیغلت می زنم. از این دنده به آن دنده. بالش زیر سرم از تعریق گردن و موهای سرم چسبناک شده است. به سختی نفس می کشم و نفسم به شماره افتاده است. سینه و دنده هایم تحمل ضربان قلبم را ندارد و کاسه سرم از صدای گروم گروم نبض شقیقه هایم درحال انفجار است. مصمم هستم خودم را هر طور شده از آوارها و شیشه هایی که همه جا فرو ریخته عبور دهم. تقریباً همة شیشه های سکوریت ساختمان شیشه ای خرد شده اند، اما اسکلت ساختمان قرص و محکم همچنان پابرجاست. هنوز از گوشه هایی از ساختمان می توانم تتمة دود آبی رنگی را که حجمش با تلاش آتش نشان ها خاموش شده مشاهده کنم. غلظت بوی باقی مانده از دود، همچنان بالاست و گلویم را برای تک سرفه ها و معده ام را برای بالا آوردن تحریک می کند.باید خودم را به طبقه دوم و اتاق کارم می رساندم، در طبقه دوم جنوب شرقی؛ همان جایی که طبقه همکف آن استودیوی پخش خبر قرار داشت و موج انفجار ناشی از بمباران آن روز رژیم صهیونیستی، عکس العمل مجری برنامه زنده شبکه خبر را جهانی ساخت.درختان کاج بلند و چند ساله ای که زیباسازی محوطه ساختمان شیشه ای را دوچندان می کرد از حرارت ناشی از موج انفجار تقریباً به حالت خشک درآمده اند. حتی از لانه کلاغ هایی که سالها شاهد پرواز و تخمگذاری آنها بودم، اثری دیده نمی شود. همان کلاغ هایی که لانه شان روی کاج های بلند کهنسال قرار داشت و با بیرون آمدن جوجه هایشان قار قار شادی شان در گوشه گوشه ساختمان شیشه ای طنین می انداخت.به استودیوی خبر که نزدیک می شوم تلی از ملزومات سوخته و سیاه شده در جای جای استودیو پراکنده است. خودم را از یک باریکه ای به سوی راه پله ها می کشانم. 20 سال در طبقات مختلف ساختمان شیشه ای کار کرده ام و چشم بسته نقشه ساختمان را می دانم. درِ آسانسور طبقه همکف چون شکم برآمده ای، از جای خود بیرون زده است. پله ها را با احتیاط طی می کنم تا پایم روی قطعات سقف کاذبی که فروریخته لیز نخورد.    از پاگرد طبقه اول عبور می کنم تا خود را به طبقه دوم برسانم. پارتیشن های چوبی طبقه دوم که محیط و دیوار اتاق ها را از هم تفکیک می کرد، همه سوخته اند و تنها از ملزومات سوخته و به جا مانده می توانم محدوده اتاق ها را تشخیص دهم. از فاصله ای میز و صندلی سوخته محیط کارم را می بینم.ضربان قلبم تندتر می شود. دوباره و چند باره در رختخواب غلت می زنم. نفسم به شماره افتاده و بالش زیر سرم تقریباً خیس عرق شده است.  نزدیکتر که می شوم از کیس و مانیتور روی میزم تنها قاب سوخته و مچاله شده ای باقی مانده است. از کتابهای کتابخانه پشت سرم چیزی باقی نمانده است و تنها شیرازه نیم سوز شده چند جزوه را می توانم تشخیص دهم.  از اثاث و ملزومات دو همکار دیگرم هم چیزی سالم نمانده است.به نزدیک صندلی سوخته ام که می رسم در جا خشکم می زند. با دیدن اسکلت سوخته خودم، شوکه می شوم. اما چرا فقط اسکلت من! روی صندلی سوخته همکارانم اثری از اسکلتشان نیست. یادم می آید از روز شروع جنگ اعلان کردند که همکاران سر کار نیایند و به صورت دور کاری، وظایف سازمانی محوله را در منزل انجام دهند. حتی گفته شد که نیم ساعت قبل از بمباران ساختمان شیشه ای، حفاظت و حراست ساختمان دستور تخلیه سایر همکاران باقی مانده در محیط کارشان را داده است و تنها همکاران فعال در استودیوی پخش زنده به کارشان ادامه داده اند.از اینکه اسکلت دیگر همکارانم نیست، کمی آرام می شوم. بعد با دقت به اسکلت پودر شده خودم نگاه می کنم. اگر جارویی داشتم می توانستم با چند بار روبیدن همة پودر استخوانهایم را جمع کنم. فکر خوبی بود. باید از باقی مانده خودم، خودم حفاظت کنم.یادم می آید یک شیشه دارو در کشوی میز داشتم. پیدایش می کنم. کنار پنجه های اسکلت انگشتان پایم افتاده است. شیشه را بر می دارم هنوز درِ فلزی آن وجود دارد. درِ شیشه را که باز می کنم قرص های باقی مانده و سوختة آن را دور می ریزم. داخل شیشه را هم چندین بار فوت می کنم تا تمیز شود.   حالا دست به کار می شوم و با دقت با لبة شیشة دارو، خاکستر اسکلتم را ذره ذره به داخل شیشه می ریزم. در ذرات خاکستر وجودم جادویی است که گیجم می کند. فکر می کنم چطور با همه سلول ها و استخوان هایم، با آن انگشتان کشیده و ناخن بلند انگشت اشاره که بر سیم های سه تار می نشست، چشم های عسلی و دندان های همیشه مسواک زده و هزاران خاطره و فکر و ایده و رویاهای تمام نشدنی، به یک مشت خاکستر تبدیل شده ام و در یک شیشة دارو جا گرفته ام!کارم که تمام می شود درِ شیشة دارو را می بندم. باید برگردم و از ساختمان شیشه ای خارج شوم. هنوز پس از یازده روز جنگ، صدای حرکت پهبادهای دشمن در آسمان که شبیه صدای قارقارک موتورسیکلت های گازی قدیمی است به گوشم آشناست. وزوز صداها را از دور می شنوم. ترس برم می دارد. نکند دوباره بمباران کنند!این بار عجله می کنم. می دوم. از روی ملزومات سوخته می پرم. خودم را به پله ها می رسانم. پله ها را دو تا یکی می کنم. اما خرده شیشه های لعنتی لیز هستند و در پاگرد طبقه اول روی شیشه ها لیز می خورم و نقش زمین می شوم. شیشة خاکسترم از دستم رها می شود و با برخورد به زمین می شکند و همة حجم اندک خاکسترم رها می شود. باد همه وجود پودر شده ام را ازطبقه اول در فضای محوطه باز ساختمان شیشه ای پخش می کند و فرود می آورد. ... هیچ می شوم. ... پوچ می شوم ... .رعشه بر اندامم افتاده است. هزیان می گویم. سرم به شدت درد گرفته است می خواهم فریاد بزنم اما صدایی از حنجره ام بیرون نمی آید. از جا می پرم. بالش زیر سرم خیس است و عرق تمام تنم را چسبناک کرده است. می نشینم تا کمی حالم جا بیاید. از پنجرة اتاقم شعاع های نور صبحگاهی به درون می تابد. صبح شده است. نفسی عمیق می کشم و بدن خسته ام را تا آنجا که می توانم کش می دهم. بر می خیزم و به آشپز خانه می روم تا لیوان آبی بخورم و از کابوس خوابی که دیده بودم بیرون بیایم و به خود مسلط شوم. دیشب با خواب پریشان و کابوسی عجیبی که داشتم، کمتر صدای تیربار و ضدهوایی را شنیده بودم. موبایلم را روشن می کنم تا از طریق شبکه های اجتماعی پی گیر اخبار جنگ باشم. امروز روز دوازدهم جنگ است و سرتیتر همه خبرها، خبر از اعلان آتش بس می دهند. نفسی به راحتی می کشم و عزمم را پس از صرف صبحانه، برای رفتن به محل کار و دیدن ساختمان شیشه ای که با وجود بمباران، همچنان باصلابت و استوار مانده،  جذم می کنم.          سید علیرضا هاشمیسید علیرضا هاشمیSat, 06 Sep 2025 19:19:15 +0330