https://virgool.ir/feed/@m_77732234fa2026-11-12 10:58:31https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_77732234https://virgool.ir/@m_77732234/رمان-الف-زادهپارت-چهار-ljygubct1odxبه هرحال، دختری که پیشش نشسته بود به نظر نمی آمد بخواهد درمورد کلاه او یا قیافه ی عجیب و غریبش کنجکاوی کند، فقط از اینکه یکی نقاشی اش را دوست داشته ذوق مرگ شده بود و شروع کرده بود یکنفس حرف زدن درمورد حیوان مورد علاقه اش و ویژگی های جذاب روباه. عاقبت آمدن معلم، مجبورش کرد ساکت شود. پس آنقدر ها هم منزوی نبود... فقط گوش شنوا میخواست.سابقه نداشت سادو اینقدر زود دوست پیدا کند! دوست جدیدش، نونا، باعث می شد هر روز برای مدرسه رفتن هیجان داشته باشد. نونا برعکس ظاهر ساکت و اخمویش که به اکثریت نشان می داد، بامزه و پرحرف بود. تنها کسی که سادو باید پیش او حواسش می بود که میان حرفهایش، راز بزرگ خود را لو ندهد. هیچوقت اینجوری دلش نمیخواست  با یکنفر حرف بزند.رفتار نونا خیلی شبیه خودش بود. محتاطانه راه می‌رفت و حرف می زد. درمورد مسائل شخصی اش زیاد حرف نمی زد و موقعی که از دست بچه های اعصاب خرد کن کلاس عصبانی می شد، چشم هایش برق خطرناکی می زدند. جوری که یک لحظه سبز فسفری به نظر می آمدند.یکبار پسری که از سادو بدش می آمد(و سادو نمی‌دانست چه هیزم تری به او فروخته ولی عادت داشت)، آمد سر میز آن ها و قلدر ماآبانه به سادو گفت:《هی بچه خوشگل، یادت باشه زنگ تفریح برام ساندویچ بخری. خیلی صفش شلوغه، حال ندارم یه لنگه پا وایستم.》سادو هاج و واج نگاهش کرد:《کی با هم توافق کردیم که برات ساندویچ بخرم؟!》پسر پوزخند زد:《توافق نکردیم، ولی تو انجامش میدی چون من میگم.》سادو هنوز هم نمی فهمید:《چرا خب!؟ نمیخوام!》یکدفعه نونا با خشم ،بدون اینکه به پسر نگاه کند گفت:《اون نمیخواد برای توی تحفه ساندویچ بخره، می فهمی؟》در حالی که پسر قلدر داشت معنی تحفه را با خود حلاجی می کرد، گفت:《به تو چه ،دختر عجیب! این بین من و بچه خوشگله.》نونا این بار با چشم های براقش نگاهش کرد:《اسمشم سادو عه،نه بچه خوشگل.》یکدفعه صورت در هم رفته ی پسر بی حالت شد و با صدای بی احساسی گفت:《باشه. 》به سادو نگاه کرد و با همان لحن گفت:《ببخشید که بهت گفتم بچه خوشگل. من بچه ی بدی ام. الانم دارم میرم که بشینم روی صندلیم.》یک لحظه قبل از اینکه بچرخد و با قدم هایی که اصلا شبیه قدم های خودش نبود به طرف صندلی اش برود، نگاهش به سادو وحشت‌زده و ملتمسانه شده بود.سادو به نونا خیره شد. دختر دوباره چشم هایش را به دفترش دوخته بود. نفس سادو بند آمد. نونا چیکار کرده بود؟! حسی که قبلا هرگز نداشت، توی مغزش شروع به جوشیدن کرد؛ حس ششم الفی.حسی که می گفت بهترین دوستش در کل زندگیش، راز ترسناکی دارد. حسش نمی‌گفت دقیقا چه رازی، ولی مطمئنا به مسخ ناگهانی قلدر مربوط بود.با وجود نگرانی اش، سادو هیچی نپرسید. روز ها گذشتند، امتحانات ترم اول تمام شدند و زمستان سرد، شروع شد. سادو همیشه نسبت به سرما ،ضعف داشت. استخوان هایش درد می گرفتند و نمی‌توانست تکان بخورد. نونا جایش را با او عوض کرد تا به شوفاژ کلاس نزدیک تر باشد. او دختر مهربانی بود... و همانقدر انسان بود که بقیه بودند. امکان نداشت کسی را مسخ کرده باشد.حتما این هم از کار های عجیب و غریب انسان ها بود که یکدفعه تغییر فاز می دهند.یک روز طوفانی بود. درس های آن روزشان آنقدر سنگین بود که سادو برای حمل کیفش تا خانه، یک ساک پارچه ای هم برداشته بود تا کمی محتویات داخل کیف را سبک کند. در حالی که یک دستش به کیف بود و دست دیگرش مواظب بود کلاهش در نیاید، وارد حیاط مدرسه شد. هیچکس توی حیاط نبود... بجز پسرک قلدر. ای بابا. سادو سعی کرد خیلی آرام از کنارش رد شود، ولی پسرک او را دید و راهش را سد کرد:《از این ورا بچه خوشگل؟ فکر می کردم امروز نیای. آخه ممکنه باد ببرتت. 》ولی خودش از بس چاق بود امکان نداشت گردباد هم تکانش بدهد. سادو لبخند مضطربی زد:《ههه... نه... نبرد.》دور زد که تند برود داخل ساختمان، جایی که خطر افتادن کلاهش نباشد. ولی قلدر چنان دستش را کشید که تعادلش به هم خورد و با تمام وسایلش روی زمین افتاد. پسر قهقهه زد و دستش را به کلاه او گرفت:《ببینم این زیر شاخ داری یا گوش الاغ، که همه ش این کپه کاموای زشت روی سرته!》سادو با عجله دستش را به کلاهش گرفت:《نکن! کلاهم خیلیم خوشگله!》G.n.eG.n.eMon, 03 Jun 2024 11:47:54 +0330https://virgool.ir/@m_77732234/الف-زادهپارت-سوم-f8u29fir3r9xجمعیت را کنار زد و به طرف سادو آمد. دختری بود با موهای لخت مشکی و تیپ و قیافه ی موقر. به سادو لبخند زد و گفت:《سلام! من مورین هستم. نماینده ی کلاس. بهم خبر داده ن که قراره شاگرد جدید بیاد. تو باید سادو باشی.》خب، یکی که جواب سوال هایش را خودش می دانست به مذاق سادو خوش آمد. جواب داد:《سلام...آره من جدیدم.》مورین لبخند دندان نمایی زد:《خوشوقتم. بیا کلاسمونو نشونت بدم.》سادو با خوشحالی دنبالش راه افتاد:《باشه.》خوشحال بود که نگاه های سنگین را پشت سر گذاشته و از شر سوال های بی پایان آن ها خلاص شده. توی کلاس، وقتی مورین با صدای رسایش او را معرفی کرد، بقیه به تایید سر تکان دادند و از دیدن شاگرد جدید ابراز خوشحالی کردند.تا اینجا که همه‌چیز خوب بود.تنها صندلی خالی کلاس، کنار دختری سیاه پوش و منزوی بود که واکنشی به آمدن سادو نشان نداد و به سایه زدن نقاشی ای که داشت می کشید، ادامه داد.چهره اش... دوست داشتنی و ساده بود. پوست گندمی و لب های قلوه ای زیبا داشت. اولین باری بود که سادو اینجوری به کسی جذب می شد. این که به محض دیدن سادو رگباری از سوال های معذب کننده را به سمتش سرازیر نکرد هم باعث شد بیشتر از دختر خوشش بیاید. سادو گفت:《سلام.》دختر از گوشه ی چشم نگاهش کرد:《سلام.》چشم هایش سبز زمردی بود. سادو حس می کرد باید سر صحبت را با او باز کند:《اوم... درسا اینجا سختن؟》دختر به آرامی جواب داد:《درس و مشق همیشه سخته.》جواب هوشمندانه ای بود. سادو داشت فکر می کرد چجوری صحبت را ادامه بدهد، که دختر پرسید:《استرس داری؟》سادو اعتراف کرد:《یه کم... آره.》:《اولین بارته میای مدرسه ی مختلط؟》سادو انتظار چنین سوالی را نداشت:《نه! دو تا از مدرسه های قبلیمم مختلط بودن. برای این که استرس ندارم.》دختر به تایید سر تکان داد و دوباره مشغول کامل کردن قسمتی از نقاشی اش شد. داشت صورت بانمک یک روباه را گوشه ی دفترش نقاشی می کرد. چنین اثر هنری ای برای اینکه گوشه ی دفتر باشد، زیادی زیبا بود. سادو بی مقدمه گفت:《به نظرم اینو توی یه دفتر درست و حسابی بکشی بهتره.》دختر اول گیج بود، بعد فهمید سادو درمورد نقاشی اش حرف می زند. لبخند  خجالتزده ای زد و جواب داد:《ممنون...  لطف داری. ارزش دفتر کثیف کردنو نداره.》سادو تند تند گفت:《نه! خیلی هم ارزش داره. جدی میگم.من... بلد نیستم الکی از کسی تعریف کنم.》به خاطر ژنتیکش هم بود. موجودی مثل او، اصلا نمیتوانست دروغ بگوید. فقط می توانست راز های جادویی اش را از بقیه پنهان کند و اگر لو می رفت، هیچ جوری نمیتوانست جمع و جورش کند.سادو، مثل بقیه نبود. از بدو تولدش متفاوت بود. او یک موجود نیمه جادویی ،حاصل پیوند ممنوعه ی یک انسان، با یک الف اصیل بود . مادرش یک الف بود و او هرگز ندیده بودش. نمی‌دانست چطور به این دنیای بدون جادو آمده؛ دنیایی که حاکمانش آدمیان بودند. پدرش هم نمی‌دانست. پدر سادو داستان عشقش را اینطور تعریف می کرد که:《یه شب خوابیدم و توی دنیای کاملا متفاوتی بیدار شدم. دنیایی که قلمرو آدم ها، فقط بخشی از اون بود و بقیه ی سرزمین رو الف ها فرمانروایی می کردن. یادمه اونجا خیلی ماجرا ها داشتم... عاشق مادرت شدم... با هم فرار کردیم و دور از اجتماع الف ها و آدم ها یه خانواده ساختیم. یه پسر اوردیم، تو، کاملا به مادرت رفته بودی. فقط یکسالت بود که یه شب کنارم خوابیدی و وقتی صبح بیدار شدم... برگشته بودم دنیای معمولی آدما.ترسناک بود. اول فکر می کردم هرچی دیدم یه خواب بوده و قلبم وایساد. بعد تو رو کنارم دیدم... و مطمئن شدم واقعی بود. خوشحالیم زیاد طول نکشید، چون فهمیدم مادرت نیومده. نمیدونم چطور، ولی تنهاش گذاشته بودم! دیگه حتی اون شهر رو هم نمیشناختم. خیلی چیزا عوض شده بود. باید تنهایی، از اول شروع می کردم.》پدرش او را تنهایی ،میان شهری که دیگر برایش غریبه بود بزرگ کرد. درمورد چهره ی سادو حق داشت. او کاملا به مادرش رفته بود. پوست سفید، چشم های آبی روشن، موهایی که از بوری به سفید می زدند و... گوش های نوک تیز الفی. گوش هایش بیشتر از هر چیزی جلب توجه می کردند و سادو باید از همه پنهانش می کرد. الف ها دروغ نمی‌گفتند و این خصلت توی وجود سادو هم ریشه کرده بود. اگر کسی از او می‌پرسید چرا گوش هایش با همه فرق دارد، نمیتوانست بگوید:"نقص ژنتیکیه!" چون زبانش نمی چرخید و به جایش این جمله از دهانش خارج میشد:《چون من یه دورگه ی نیمه الفم ‌.》بدبختی بود. هر جا که کسی گوش هایش را می دید یا فکر می کرد یک بیماری وحشتناک دارد، یا اگر خرافاتی بودند خیال می کردند جن و شیطان است و می‌ترسیدند . سادو نمی‌دانست چرا تیز بودن گوش هایش اینقدر برای جماعت انسان مهم است.G.n.eG.n.eMon, 27 May 2024 20:44:58 +0330https://virgool.ir/@m_77732234/الف-زادهپارت-دو-e8xugmoolqcf.............................................................تا اینکه اتفاقی کلاه از سر سادو افتاد و دوباره همان آش و همان کاسه. شهر بعدی هم همینطور. و بعدی. و بعدی.سادو به کلاهش تشر زد که:《بیخود می کنی از سرم بیفتی، خب؟ شاخه ی درخت و باد و این چیزا هم حالیم نیست. دیگه زندگیمو خراب نمیکنی، شیر فهم؟》خب، اگر کسی می دید که او دارد کلاهش را تهدید می کند برایش به مراتب بدتر از ناهنجاری کوچک گوش هایش تمام می‌شد.توی حیاط مدرسه، از جمعیت زیادی که به یکباره دورش را گرفتند کم و بیش ترسید. کلاهش را پایین تر کشید. گوش های ظریفش به خارش افتادند، ولی هرجور بود خودش را کنترل کرد.به چشم های کنجکاو اطرافش نگاهی انداخت و آب دهانش را با اضطراب فرو داد. لبخند کوچکی زد و یواش گفت:《س...سلام!》یکدفعه همه با هم شروع به حرف زدن کردند؛《شاگرد جدیده؟》《چه کوچولوعه!》《تاحالا این طرفا ندیده بودمش!》《کلاس چندمی؟》《چه خوشگلی!اسمت چیه؟》《چرا کلاهتو کشیدی تا روی دماغت؟》《پس شاگرد جدیده ی کلاس پنجم تویی؟》سادو معذب شد:《عه... من...》صدای ملایمی گفت:《ولش کنین خب! خفه شد بین کله هاتون!》.................................... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ‌ . . . . . . ..........‌‌‌‌‌‌‌........‌‌.‌.‌. ‌‌. . . . . . . . . . . . . . ..................................................................................................................................................................گ......................G.n.eG.n.eTue, 19 Sep 2023 16:45:23 +0330https://virgool.ir/@m_77732234/اِلف-زادهپارت-۱-mmyzobc6jl7g.................................................................................................................................................................‌................................‌‌‌‌‌‌‌........................................................................................................................................................................................................ . . . . . . . . . . . . . . . . .G.n.eG.n.eMon, 18 Sep 2023 19:20:38 +0330