https://virgool.ir/feed/@m_77698426انیمه می بینم. رمان فانتزی میخونم.مانگا میخونم. لایت ناول میخونم. فیل و سریال میبنم.داستان مینویسم. خلاصه هرکاری جز درس خوندن میکنم.fa2026-11-12 21:27:11https://files.virgool.ir/upload/users/3944413/avatar/RUN6H6.pnghttps://virgool.ir/@m_77698426https://virgool.ir/@m_77698426/دزدهای-پرسر-و-صدا-us1z9m5ydk9gدزدی کاری بسیار زشت و شنیع است. دزها هم مردمانی پست هستند. به خصوص آنهایی که با سر و صدا وارد می‌شدند.البته این دزدها آن قدر بلند حرف می‌زدند که مرده را هم بیدار می‌کرد. دوست دارم بگویم که نترسیدم ولی دروغ است. تازگی‌ها کلی کتاب از استفن کینگ خوانده بودم و سرم پر از داستان‌های ترسناک بود. این که خانه ما در یک شهر دور افتاده بود و خانواده‌ام هم خانه نبودند، کمکی به قضیه نمی‌کرد. راستش یک دروغ ریز دیگر را هم همین الان گفتم. دوست داشتم این سر و صدا ها برای دزدها باشد. ولی انگار نبود. مگر اینکه بچه‌های کوچک هم این روزها رو به سرقت آورده باشند. آرام از اتاق زیر شیروانی بیرون آمدم و با قدم هایی نرم پا به راهرو گذاشتم. صد بار به بابا گفتم که خانه‌ای که لوکیشن فیلم برداری جن‌گیر بوده است را نخر! مگر گوشش بدهکار بود؟! تنها چیز در مغزش، ارزان بودن خانه بود. بیا! حالا من با این ارواح چه کنم؟!در همین افکار بودم که او مقابلم سبز شد. دهانم را باز کردم تا جیغ بزنم ولی صدایی از آن خارج نشد. راستش خوب شد که نتوانستم جیغ بزنم. چون دختر بچه هفت ساله‌ای که مقابلم ایستاده بود، هیچ شباهتی به ارواح نداشت. ولی انگار دختر در افکار من شریک نبود. چنان جیغ بلندی زد که چهار ستون من که هیچ، ستون‌های خانه از بیخ لرزیدند. بعد با تملم سرعت پا به فرار گذاشت. چه بی ادب! شاید نمی‌توانست کسی زیباتر از خودش را تصور کند. چرخیدم تا ظاهر خودم را در آینه بررسی کنم جلل خالق! از کی تا حالا گلویم پاره شده بود؟! MSDMSDSun, 15 Feb 2026 17:42:12 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/فایت-ند-و-اژدها-آخر-کتاب-tmajnjpyorjf《تُف بهش》به معنای واقعی کلمه خونی که درون دهنم جمع شده بود را تف کردم. این یازدهمین بار بود. در عجب بودم کجای داخلی زخمی شده که همچین مقداری از خون را به دهنم می‌ریزد. صدایی از پشت سرم گفت:《اگه به جای فحش دادن وقتت رو صرف جنگیدن میکردی همین الان تموم شده بود.》 شوخی هایش هنوز هم بی مزه بودند. من این وسط چندر غاز هم ارزش نداشتم. از لحاظ قدرت مبارزه عرض میکنم. دوباره نگاهی به هفت هیولا باقی مانده و دلاورانی که با آنها می‌جنگیدند، انداختم. بقیه‌شان را کشته بودیم. فقط این هفت تای لعنتی باقی مانده بودند. از لحاظ تئوری باید خسته می‌شدند ولی ما بودیم که مقابلشان کم آورده بودیم. گرمای شعله های بنفشی که آن اسب آتشین پرتاب می‌کرد را از همین جا حس میکردم. آنطرف نه. گوریل غول پیکر هم نه. با یک مشت هست و نیستم رو پودر می‌کرد. کرو سیاه هم نه. کوچک بود. ولی هرکسی که فکر میکرد، کوچکی نشانه ضعف است احمق به تمام معنا بود. با سرعتی بیشتر از سرعت صوت حرکت می‌کرد و هرچه دم دستش می‌آمد را با آن ناخن های بلندش تکه تکه می‌کرد. هایدرای سه سر بیش از حد سمی بود. ابوالهولمان که جای خود داشت. نمی‌دانستم چه چیزی باعث خشم همچین موجود آرامی شده. ترکیبی درست از قدرت سرعت بود. اولاک هم با آن پشم های سفتش چغر و بد بدن بود. مطمعنا هم نمی‌خواستم حتی با آن یکی نزدیک شوم. همین که فکرش از سرم گذشت سایه ای روی سرم افتاد. شنیده بودم که وقتی موجوداتی قدرتمند حرکت می‌کنند مانا در اطرافشان به لرزه می‌افتد. انگار درست بود. استادم به مراتب قدرتمند بود ولی هیچ وقت سعی در ترساندن اطرافیانش نمی‌کرد. ولی این موجود چرا. حضورش به تنهایی باعث وحشتم می‌شد. تمام موهای بدنم سیخ شدند.چهار ستون بدنم به لرزه افتاد. غرایز حیوانی‌ام به کار افتادند و به یک سمت پریدم. در همان آن آتشی مهیب از بالا سرم نازل شد. سریع مقداری از رطوبت هوا رد گرفتم و سرد کردم. در یک آن منجمد شد و خودم را در گلوله‌ای از یخ حبس کردم. کافی نبود اصلا کافی نبود. از پشت سپر یخی ام می‌توانستم گرمای دهشتناکش را حس کنم. بند بند وجودم از گرما می‌سوخت.کم مانده بود که بیهوش شوم ولی مقاوت کردم.اگر الان بیهوش میشدم. دیگر هرگز چشمانم را باز نمی‌کردم. یخی که ساخته بودم حتی ذوب هم نمی‌شد. در دم بخار می‌شد. من هم پشت سرهم گرمایش را می‌گرفتم و منجمدش می‌کردم. در یک چرخه گرما و سرما گیر افتاده بودم. در نبرد بین دو جادوگر که قدرت متضادی داشتند. آن یکی که مانا بیشتری داشت برنده می‌شد. که خب!معلوم بود من آن نفر نیستم. نسبت مانایی که درون بدن هایمان بود حتی از نسبت بدنمان هم بیشتر بود. مهم تر از آن این بود که حتی نمی‌توانستم از اطراف مانا جذب کنم. مثل سیاه چاله هرچه مانا در محیط بود را در خود می‌بلعید. واقعا کسی می‌توانست همچین موجودی را شکست دهد؟ حتی نتوانستم یک ثانیه دوام بیاورم. پیله یخی ام در هم شکست و منفجر شد. خوشبختانه موج انفجار من را به عقب پرت کرد که چیز خوبی بود. هرچه از آن موجود بیشتر فاصله می‌گرفتم، به نفعم بود. بدنم با شدتی وصف ناشدنی به دیواره کولسئوم برخورد کرد. اگر با جادو خودم را تقویت نمی‌کردم در دم خرد میشدم و می‌مردم‌. چه برسد به اینکه بهوش بمانم. مزه خون را دوباره در دهنم حس کردم. به بالا نگاه کردم و دو چشم سیاه و زیتونی دیدم که مستقیم به من زل زده بودند. به دلیل نامعلومی تصمیم گرفته بود که من دشمنش هستم. 《آخه چرا لعنتی؟!! مگه من چیکارت کردم بیشعور؟! برو دنبال یکی دیگه. اصلا چرا انقدر بی اعصابی؟!میتونیم با صحبت کردن حلش کنیم!!》به پشت سر نگاه کردم و صورت معلم به درد نخورم را دیدم. یک به من مربوط نیست خاصی در نگاهش بود. واقعا؟!! حتی الان؟!! خشمم را با فریادی سرش خالی کردم《یه جوری وای نستا انگار همه اینا تقصیر تو نیست!!بیا حداقل یه کمکی برسون!》جک گفت:《آروم باش ند. با داد زدن مشکلی حل نمی‌شه. اژدها ها موجودات باهوشی هستن. این یکی شاید بچه باشه، ولی باز هم حداقل به اندازه انسان باید باهوش باشه. شاید بشه واقعا با حرف زدن حلش کرد!》نگاهی به لِکیم انداخت تا حرفش را تایید کند. ولی استاد به درنخورمان فقط شانه بالا انداخت《بعید میدونم. این یکی از زمانی که به دنیا اومده دست انسان ها بزرگ شده و توسط اونا شکنجه، اسیر و شست و شوی مغزی داده شده. حتی اگه اونقدرا که شنیدم باهوش باشه، بازم دلش می‌خواد هممون رو بکشه.》اژدها غرشی عمیق و مهیب کشید تا حرفش را تایید کند. به معنای واقعی کلمه وحشت مطلق بود. اگر بچه‌اش این بود پس بالغش چقدر ترسناک و قدرتمند می‌شد؟ حتی نمی‌خواستم به همچین سناریویی فکر کنم. همین یکی برای هفت پشتم بس بود. آتش قرمزی که از دهانش بیرون می‌زد نمی‌گذاشت نزدیکش شویم. حتی بدن سی متری‌اش به خودی خود سلاحی مرگبار بود. آن پنجه ها و دندان های تیز! آن دمی که پر از نیزه های یک متری بود! بد تر از همه فلس هایش بودند. فلس های سیاهش به طرز مزحکی محکم بودند. بعید می‌دانستم حتی موشک های هایپر سونیک هم بتوانند رویش خراشی ایجاد کنند. (البته اگر همچین سلاحی اینجا پیدا می‌شد.) با یاد آوری زمین آهی از تاسف کشیدم. دلم برای سیاره آرام و عزیزم که هیولا ها از آن بیرون نمی‌آیند تنگ شده بود. فقط برای یک لحظه حواسم پرت شده بود. فقط یک لحظه! در همان لحظه فاصله ۵۰ متری که بینمان بود را طی کرده و آرواره های عظیمش را درست مقابلم باز کرد. منظره دهشتناکی بود. چندیدن ردیف دندان تیز و سیاه که هرکدام از من بزرگتر بودند و زبانی دوشاخه که در هرثانیه چندین بار بیرون می‌آمد، چنان منظره ای ساخته بود که زانوهایم سست شدند. زمان برایم آهسته شد. فقط می‌توانستم تماشا کنم که اژدهای سیاه چطور من را می‌بلعد. ناامیدی محض بود که درونم باقی مانده بود. مرگ مثل سایه‌ام درست بغلم ایستاده بود. عجل معلق را درست بالاسرم احساس می‌کردم. همین که اشهدم را می‌خواندم، چیز عجیبی حس کردم. دقیقا نمی‌دانستم که چیست ولی چیز عجیبی بود. یک آن چشمانم به چشمان اژدها افتاد. ترس را در چشمانش دیدم. از چه ترسیده بود؟ نمی‌دانستم. فقط می‌دانستم که هرچه که بود بدتر از اژدها بود. یک لحظه در دهان اژدها بودم و لحظه بعد چسبیده بودم به دیوار. دردی که در قفسه سینه‌ام می‌پیچید گواه این بود که با ضربه‌ای به دیواره کلسوئوم پرتاب شده‌ام. دوباره و این بار شدید تر از قبل. دردش شدیدتر از هر چیزی بود که تا حالا حس کرده بودم. مطمئن بودم که حداقل سه دنده شکسته دارم و چند عوض داخلی‌ام خونریزی کرده‌اند. می‌خواستم همانجا دراز بکشم و بیهوش شوم ولی مقاوت کردم. نگاهی به اژدها و لکیم که به همدیگر چشم غره می‌رفتند. نشان می‌داد که حداقل صد متری پرتاب شده‌ام. لکیم بود؟ شاید. شاید هم نه. لکیم نه قدرت و نه انگیزه کافی برای نجات دادن من نداشت. پس چه کسی بود؟ نمی‌دانستم. امروز چیز هایی که نمی‌دانستم مرتبا افزایش میافت. چشم هایم تار می‌دیدند و گوش هایم زنگ می‌زدند. پس بو کردم. بوی خون که طبیعتا به مشامم می‌رسید. رسما در دریایی از خون ایستاده بودم. تمام کف کولسئوم از خون هیولا ها و انسان ها به ضخامت پنج سانت پر شده بود. بوی گوشت کباب شده و مو های سوخته هم می‌شنیدم. چند نفر امروز مرده بودند؟ ده هزار نفر؟بیست هزار؟ حتی تصورش هم برایم سخت بود.سر تکان دادم و افکار مزاحم را دور کردم. با کمی تمرکز، از ورا زنگ گوشم صدای نبرد را شنیدم. صدای فریاد هایی از درد و وحشت. صدای غرش ها و زوزه های حیوانی و بعد.... هیچ. همه جا در سکوت فرو رفت. خیلی دوست دارم که با جزئیات توصیفش کنم. ولی نمیتوانم. خودم هم چیز خاصی ندیدم. تنها چیز قابل توصیفی که درک کردم نور بود. نور بسیار شدیدی تمام میدان نبرد را در بر گرفت. درست ترش این است که بگویم ستون های عظیمی از نور از آسمان نازل شدند. رعد و برق نبود. آتش هم نبود. نور خالص بود. شییه لیزر هایی بود که در فیلم های علمی_تخیلی دیده بودم. ولی سبز، قرمز، یا بنفش نبود. سفید بود. سفید خالص. آنقدر سفید که هر رنگ دیگری در دنیا مقابلش کدر می‌نمود. مهم تر از همه ساکت بود. حتی کوچکترین صدایی ایجاد نکرد. به جسد هفت هیولای باقی مانده نگاه کردم. همه آنها از دم جزغاله شده بودند. به جز اژدها. هنوز هم صلابت خاصی داشت. حتی با اینکه فلس هایش ذوب شده و سرش یه بدنش وصل نبود باز هم شکوه مند بود. ولی نه به اندازه او. سرم را به سمت آسمان گرفتم و دیدمش. در ارتفاع چند صد متری زمین ایستاده بود. موها سفیدش درمیان باد شدیدی که از شمال می‌وزید، تاب می‌خورد. یاد اولین باری که دیدمش افتادم. زمانی که هیچ از دنیا نمی‌دانستم. آن زمان با وحشت نگاهش می‌کردم. با وحشتی که نشان از حماقت خودم بود. امروز با اطمینان. اطمینانی که فقط‌ قوی ترین جادوگر دنیا می‌توانست آن را تثبیت کند. مثل قهرمانی بود که درست در بهترین و مهم ترین زمان ممکن سر می‌رسد. در واقع از این زاویه که من می‌دیدم.... :《فرشته مرگ》کسی از پشت سر لقبش را به زبان آورد. واقعا که لقب شایسته بود. حالا که او اینجا بود، همه چیز مرتب بود. روی زمین ولو شدم و به خستگی‌ اجازه دادم که بدنم را پایین بکشد. می‌دانستم که این بار جایم کنار او امن است. چشمانم را بستم و بیهوش شدم.MSDMSDThu, 27 Nov 2025 16:46:14 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/لُرد-jxhscblhd5qfچطور توصیفش کنم؟ حسی که آن لحظه به بند بند وجود افتاد چیزی ورا ترس بود. فرض کنید زیر تخت سنگ عظیمی ایستاده‌اید که همین یک لحظه پیش صدای تکان خوذدنش را شنیده‌اید. نه! مثال خوبی نبود. یک سونامی را در نظر بگیرید مقابل بزرگترین‌ترین موجی که در عمرتان دیده‌اید ایستاده‌اید و قدرت ویرانگرش را در استخوان‌هایتان حس می‌کنید...باز هم نه! بگذارید مثالی بزنم که به واقعیت نزدیک‌تر باشد. بیایید موقعیتی را متصور شویم که ماه رویتان سقوط می‌کند. لحظه‌ای که تمام دیدتان توسط آن کره عظیم مخدوش می‌شود و می‌دانید خواخید مرد...آن لحظه! همان لحظه برای مدتی زمان برایتان کند می‌گذرد و انگار دنیا آهسته شده باشد، به مرگ خود نگاه می‌کنید. وقتی لُرد مقابلم ایستاد همچین حسی داشتم. لرد..... قدرت مطلق بود. تک تک غرایزم سرم فریاد می‌کشیدند که مقابل موجودیتی به مراتب خطرناک تر از خودم به سوراخی پناه ببرم و بقیه عمرم را آنجا با کابوس بگذرانم. همیشه در تعجب بودم که چرا که در مناطق پیشرفته او را به عنوان خدا می‌‌پرستیدند. به جوابم رسیدم. بیش از حد قدرتمند بود. بقیه موجودات دنیا مقابل او حشرات ریزی بودند که گهگاهی وقتی خودش حوصله‌اش سر می‌رفت اجازه می‌داد گازش بگیرم. قطع به یقین احمق هم نبود. لرد دو هزار سال بر تخت پادشاهی جهان تکیه زده بود و تا الان که در حفظش موفق عمل کرده بود. همچین شخصی علاوه بر قدرت فوق‌العاده به سیاست‌های ثابت و موفق هم نیاز داشت. به هر حال....وقتی با قدم‌های استوار نزدیک شد ناخودآگاه مقابلش زانو زدم و سرم را پایین گرفتم. بدنم خوش می‌دانست اینجا رئیس کیست و چکار باید بکند. حداقل خیالم راحت شد که بقیه اعضای شورا هم مثل من مجبور به زانو زدن شده بودند. علاوه بر این....جرعت نداشتم به چشمانش نگاه کنم. تنها چیزی که از آن زاویه می‌توانستم ببینم قد نسبتاً کوتاه و موهای سفید بلندش بود. چطور می‌توانستیم مقابلش بایستیم؟! چطور می‌توانستیم فکر کنیم که می‌توانیم مقابلش بایستیم؟! مقاومت از همان اول هم محکوم به نابودی بود! هیچ راهی وجود نداشت که قادر مطلق را کشت! تمام آن نقشه‌ها، تاک تیک‌ها، تمرین‌ها....مقابل او از هم می‌پاشیدند و معنایشان را از دست می‌دادند. آب دهانم را قورت دادم و نگاه سنگین پدربزرگم را رویم احساس می‌کردم. فهمیده بود عضو مقاوتم؟ می‌توانست ذهنم را بخواند؟ بعید نبود که بتواند. بعد از یک دقیقه سکوت بالاخره با صدایی جوان‌تر از چیزی که انتظارش را داشتم گفت:«کار خوبی کردی به چشمام نگاه نکردی پسر. اشخاص خیلی کمی بعد از اینکه این کار رو کردن عقلشون را از دست ندادن.»بدون این که حرف دیگری بزند به سمت سریرش رفت و روی آن تکیه زد. نفسم را با احتیاط خارج کردم زنده ماندنم را با لبخندی جشن گرفتم.MSDMSDSun, 16 Nov 2025 22:02:06 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/نبردی-برای-دنیا-kem61tyfgthvعجیب بود. خیلی عجیب بود. هیچ موجودی را در فاصله چند صد رتمی حس نمی‌کردم. این جنگل معمولا پر از هیولاهای کوچک و بزرگ بود که برای بقا می‌جنگیدند. ولی حالا نه. سکوت محض جنگل را فرا گرفته بود. سکوتی که نشان از طوفان می‌داد. چرخیدم و دیدمش. فضا مقابلم شکافته شد. همچین چیزی را قبلا هم دیده بودم. کرم چاله. این یکی کوچکتر از آن بود ولی جایی که به آن منتهی می‌شد را دوست نداشتم. تاریکی مطلق از آن بیرون می‌آمد. انگار خودش روح دارد و بعد.... آن آمد. یا بهتر بگویم او آمد. فقط با یک نگاه خودم را باختم. موجودی که از تاریکی بیرون آمد ظاهری انسان گون داشت. در واقع شبیه دختری نوجوان و بسیار دلنشین می‌نمود. ولی تک تک اعضای بدنم فریاد می‌زدند که امکان ندارد همچین چیزی انسان باشد. موجودی بسیار باستانی تر و فراتر از ما بود. به محض اینکه پا به زمین گذاشت، جهان را در سایه خودش فرو برد. کرم چاله بسته شد و من ماندم و او. حضورش به تنهایی قدرت مطلق بود. بیخود نبود که حتی اژدهایی که بیش از هزار ماه عمر کرده بود هم از ترس او خودش را در سوراخی قایم کرد. غلظت مانا آنقدر اطراف بدنش بالا بود که فضا_زمان را به لرزه می‌انداخت. وجود داشتنش به تنهایی می‌توانست انسانی معمولی را بکشد. شوخی دنیا بود که به محض اینکه خودم را قدرتمند ترین جادوگر آسیم معرفی کردم، همچین چیزی مقابلم ظاهر شد. راستش این شوخی خرکی هم گذشته بود. رسما داشتم مجازات می‌شدم. تقاص کدام گناه را می‌دادم؟ نمی‌دانم. وقت فکر کردن با آن را هم نداشتم. دختر دهانش را باز کرد و صدایی از آن خارج شد:《تو... لرچه، فرشته سپید مرگ، هستی؟》صدایش به قدری عمیق بود که آن را مستقیم با مغزم شنیدم. هوا در اطرافمان در تلاطم بود. وحشت کرده بودم. حتی نمی‌توانستم زبان خشک شده‌ام را حرکت دهم. پس فقط سر تکان دادم. اخم کرد. فقط درهم رفتن ابروهایش کافی بود که اشک در چشمانم جمع شود. چشمانش سراسر نفرت بودند. نمی‌دانستم از چه عصبانی است. فقط می‌دانستم که اگر نتوانم اینجا مقابلش را نگیرم بشریت را در خطر انقراض قرار می‌دادم. انگشت اشاره اش را به سمتم گرفت و آتشی کوچک در آن ایجاد کرد. نمی‌دانستم که آتش هم سیاه می‌تواند باشد. گلوله آتشی که درست کرده بود حتی اندازه مشت انسان هم نمی‌شد ولی گرمایش را از چند ده رتم حس کردم. با تقه‌ای به سمتم پرتابش کرد. هردو دستم را مقابلم گرفتم و تمام بدنم را سرد کردم. گلوله منفجر شد و اخگری دهشتناک اطرافم را فرا گرفت. قبلا یک بار مقابل سلاحی که زمینی ها بمب اتم صدایش می‌کردند، قرار گرفتم. از آن زمان بسیار قوی‌تر شده بودم ولی حتی آمادگی‌ام برای قرار گرفتن مقابل همچین چیزی حتی نزدیک به کافی هم نبود. مقایسه گرما و شوک انفجار حاصل از این گلوله آتش با آن مثل مقایسه نور خورشید با نور یک کرم شب تاب بود. حدسم درست بود. می‌توانست یک تنه بشریت را نابود کند. سرد کردم و سرد کردم و سرد کردم ولی با این‌حال باز هم پوستم شروع به سوختن کرد. تمام مانایی که داشتم را صرف گرفتن گرما کردم. حتی از اطرافم هم مانا جذب کردم ولی باز هم کافی نبود. انفجار فقط یک دنوکس دوام آورد. ولی در همان زمان آنقدر انرژی مصرف کردم که حتی در تمام جنگ با یوهان نکرده بودم. با تمام شدن انفجار، فرصت کردم و نگاهی به اطرافم انداختم. نه تنها حتی یک درخت از آن جنگل وسیع باقی نمانده بود؛ بلکه سنگ و خاک زیر پایم هم ذوب شده و دریاچه‌ به قطر و عمق چند صد رتم از ماگما درست شده بود. جزیره کوچکی که روی آن ایستاده بودم تنها خشکی باقی مانده در میدان دیدم بود. نگاهی به باستانی انداختم. بدون هیچ مشکلی روی ماگما ایستاده بود و تماشایمم می‌کرد. بشکنی زد زد و بعد سردم شد. تمام مذاب اطراف در یک آن سنگ شد و یخ زد. بدنم را گرم کردم و نگذاشتم خونم یخ بزند ولی کافی نبود. هوای اطرافم یخ زد. دمای فضای اطرافم به صفر مطلق رسیده بود. حتی پلک هم نمی‌توانستم بزنم. مثل این بود که خود زمان یخ زده باشد. با مانایی که در اجزای بدنم ذخیره کرده بودم گرما ساختم و بیرون آمدم. واقعا سخت بود. ولی یک چیز را در این مدت فهمیده بودم. اگر می‌خواست می‌توانست که در دم جانم را بگیرد ولی این کار را نمی‌کرد. با جانم بازی بازی می‌کرد. مثل گربه‌ای که با طعمه‌اش بازی می‌کند. آب دهانم را قورت دادم و بلند شدم. همانجا ایستاده بود و منتظر من بود بود که حرکتی کنم. نمی‌دانستم که چه انتظاری از انسانی من داشت ولی چاره‌ای جز بازی کردن در بازی‌اش نداشتم. شاید اینگونه از خیر کشتن من و همه انسان های دیگر دنیا می‌گذشت. به آسمان نگاه کردم. خوش شانس بودم که امروز خورشید با تمام قدرت می‌تابید. پرتو های نورش را یا به عبارت زمینی فوتون هایش را یکجا جمع کردم. قیفی از مانا درست کردم که با آن نور را جمع کنم. هرچه در توان داشتم و نداشتم را جمع کردم. بیشمار فوتون را درس در ارتفاع یک لایمی بالای سرش با سرعتی که بشر هیچ وقت نمی‌توانست به آن برسد، جمع کردم و همه را با هم پرتاب کردم. منظره‌اش مثل ستونی عظیم از نور بود که آسمان و زمین را به هم وصل می‌کرد. واقعا هم همینطور بود. لازم نبود محدوده گسترده‌ای را پوشش دهم. قرار نبود جاخالی دهد. عوضش تا جای ممکن متمرکزش کردم تا قدرتش افزایش یابد. به سوراخی که درست کرده بودم نگاه انداختم. عرضی به اندازه یک رتم داشت و عمقش تا نیم لایم هم رفته بود. می‌توانستم در انتهای تاریکی کورسویی از نور ببینم که از مواد مذاب ناشی می‌شد. مطمئن بودم که ضربه‌ام به هدف خورده. پس باستانی در انتهای چاه عمیق و درون مواد مذاب بود. شاید کارش را ساخته بود؟! برای یک لحظه به خودم مغرور شدم که همچین کار شاقی کرده‌ام. مغرور از این که قوی ترین جادوگر دنیا هستم. برای لحظه‌ای فراموش کردم که آدمی موجود ضعیفی است. فراموش کردم که موجوداتی بسیار قدرتمند تر ما هم زندگی می‌کنند. یکبار پلک زدم و درست مقابلم دیدمش. فکر کردم تلپورت کرده ولی شوکی که بعد او آمد، نشان می‌داد که با سرعتی چندین برابر صوت حرکت کرده و مقابلم توقف کرده. زیر پایم خالی شد و پشت افتادم. درست بالای سرم آمد و مشتی روانه کرد که هیچ راهی برای دوری از آن نداشتم. چشمانم را بستم و منتظر مرگ شدم ولی مشت هیچ وقت به صورتم نخورد. لرزشش را کنار گوشم حس کردم. در واقع مجموعه‌ای از لرزش هایی بود که کل زمین را می‌لرزاند. با یک مشت زلزله درست کرد. چشم باز کردم و نگاهی به منظره‌ای که ایجاد شده بود انداختم. درست پشت سرم دره‌ای عمیق و وسیع ایجاد شده بود که چند دنوکس قبل آنجا نبود. از این زاویه که من می‌دیدم طولش از گرند کانیون هم بیشتر بود. در مورد عمقش هم همین را بگویم که انتهایش را نمی‌دیدم. با دست خالی همچین منظره‌ای خلق کرده بود. با دست خالی!! به معنای واقعی کلمه یک بلای طبیعی متحرک بود. صورتم را برگرداندم و به چشم‌هایش زل زدم. صورتش آنقدر نزدیک بود که کم مانده بود. بینی هایمان به هم بخورد. این بار برخلاف دفعه قبل با صدایی معمولی پرسید:《تو کشتش؟》MSDMSDThu, 22 May 2025 15:36:22 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/نبردی-از-جنس-غرور-iis6nlys0cyo پلک هایم را بستم؛ نفس عمیقی کشیدم و تمام وجود بو کردم. بوی خاک باران خورده. بوی سنگ های خیس زیر پایم. بوی خون لخته شده. بوی عرق خودم. بوهایی که آنقدر دور بودند که تشخیصشان برایم سخت بود. گوش دادم. صدای برخورد قطرات ریز باران با زمین سنگفرشی. صدای هیاهوی تماشاگرانی که امروز به کولسئوم آمده بودند. صدای قدم های آرامش که شنیدنش سخت تر از همه بود. خیلی ساکت حرکت می‌کرد. تنها دلیلی که توانستم بشنومش این بود که چکمه هایش آب را جذب کرده بودند و صدای ریزی از خودشان در‌ می‌آوردند. صدای قلب خودم که بیش از حد محکم می‌تپید. چطور کس دیگری صدایش را ‌نمی‌شنید؟ صداهای مزاحم را کنار گذاشتم و تمرکزم را روی حریفم گذاشتم. چشم باز کردم و درست مقابل خودم دیدمش. کم مانده بود بدن هایمان به هم برخورد کنند. در این حد نزدیک ایستاده بودیم. من نسبت به سنمان کوتاه تر بودم و او بلند تر. در نتیجه مجبور بودم برای نگاه کردن به چشمانش سرم را مستقیم به بالا بگیرم. لعنتی به طرز مسخره‌ای خوش قیافه بود. با آن چشمان قهوه‌ای اش طوری نگاهم می‌کرد که انگار فحش بسیار رکیکی به خانواده‌اش داده‌ام.(که در واقع این کار را کرده بودم) هردومان منتظر صدای انفجار بودیم که نبرد را شروع کنیم. می‌توانستم نفس های گندش را روی سرم حس کنم. وضع خودم همچین هم بهتر نبود. چندین نبرد جانکاه از سر صبح داشتم که هرچه جلوتر می‌رفتم سخت تر می‌شدند. این یکی سخت ترینشان بود. از لحاظ تجربه حتی قابل قیاس هم نبودیم. او سال های سال تمرین کرده بود و من فقط یک ماه(آسیمی، که به وقت زمین می‌شود سه ماه) مردم می‌گفتند که من استعداد زیادی دارم ولی بعید می‌دانستم حتی نابغه‌ای مثل سالرت با یک ماه تمرین مقابل جک دوام بیاورد. من که جای خود داشتم. ولی با این حال.... باید می‌بردم. بحث سر پول یا افتخار نبود. بحث بحث غرور بود. غرور بین دو مرد. مانایی که در چند ساعت گذشته درونم جمع کرده بودم را به ماهیچه ها استخوان ها و پوستم رساندم. اگر یک چیز بود که می‌توانست شانسم برای پیروزی را افزایش دهد، همین ذخیره‌ی مانا بود. از این حیث حتی سالرت، کوچه و شهروند هم حریفم نمی‌شدند. بدنم را به جلو خم کردم و برای جهیدن خیز برداشتم. دست هایم را مثل بوکسور ها جلو آوردم و مقابل صورتم مشت کردم. یکی دیگر از نقاط قوتم مقابل همچین حریفی هنر های رزمی بود. از لحاظ تکنیک یکی از برترین های کل رده‌مان بودم. حالا که فکرش را می‌کنم از خیلی لحاظ از او برتر بودم. ولی چرا اصلا حس نمی‌کردم که شکست دادنش ممکن باشد؟ سرم را تکان دادم تا افکار مزاحم را دور کنم. گوش تیز کردم و آماده شدم. سه... دو...یک. چند ضربه کوتاه نه چندان محکم رد و بدل کردیم. من مشت و لگد می‌زدم. او جاخالی می‌داد و ضد حمله می‌زد. همچین ضرباتی در یک مبارزه بین انسان های معمولی خرد کنننده بودند. ولی برای ما حکم گرم کردن را داشتند. 《نظرت چیه شروع کنیم؟》《موافقم. دیگه داره حوصلم سر میره.》 بلافاصله از مقابلم غیب شد. درست تر بگویم، آنقدر سریع حرکت کرد که نتوانستم با چشم حرکاتش را دنبال کنم. از روی غریزه کمرم را به عقب خم کردم و از مشتش جاخالی دادم. به چپم آمده بود. پایم را روی زمین کشیدم و با چرخشی دورانی زیر پایش را خالی کردم. پرشی کوچک کرد و همانطور که در هوا بود، لگدی دورانی به سرم روانه کرد. منتظر همین بودم. عقب نرفتم. قدمی به جلو برداشتم آرنجم را مقابل زانویش گرفتم. اوفف. لرزه‌ای محکم در چهارستون بدنم افتاد. حتی با اینکه دور نگرفته بود، باز هم قدرتمند بود. همچین لگدی می‌توانست ستونی بتنی را خرد کند. قصد نداشت آسان بگیرد. من هم همچین قصدی نداشتم. با دست دیگرم مشت محکمی حواله صورتش کردم. تمام خشمم را پشت ضربه گذاشتم که به وضوح حرکت اشتباهی بود. فکر کردم که وقتی در هواست، نمی‌تواند جاخالی دهد. ولی اشتباه میکردم. در حرکتی که به نظر من از لحاظ آناتومی غیرممکن بود، چرخشی سیصد و شصت درجه از پشت کرد و لگدی محکم به چانه‌ام زد. لگدی که جمجه‌ و مغزم را به لرزه انداخت و بدنم را پرتاب کرد. شاید چیزی بیشتر از چهار متر به هوا رفته بودم که حواسم برگشت. در محدوده دیدم نبود. چشم چرخاندم تا پیدایش کنم ولی نتوانستم. هوای اطرافم صدایی درست کرد که نشان از حضور شخصی بود. بدنم را به پشت چرخاندم و صورتم را به بالا گرفتم. درست بالای سرم بود. لگدی با پاشنه اش روانه سرم کرد. دو دستم مثل ضربدر مقابلم گرفتم. خوشبختانه یا شاید هم بدبختانه دقیق به مرکز ضربدر ضربه زد. مطمئنم که صدای ترک برداشتن استخوان هایم را شنیدم. با شتابی وحشتناک به سمت زمین پرت شدم. سنگفرش در اثر برخورد خرد شد و و حداقل نیم متر درون گِل نرم زیرش فرو رفتم. تا آمدم به خودم بجنبم دوباره بالای سرم بود. از سرعتی که از سقوطش ایجاد شده بود، نهایت استفاده را کرد و مشتش را مثل سوپر من مقابلش گرفته بود تا سریعتر شود. به یک سمت غلط زدم و با چند میلی‌متر قصر در رفتم. خب! تا اینجای کار که گند زده بودم. وقتش بود کمی جدی تر شوم. مانایی که اطرافم بود را جذب کردم و آن را مثل زرهی به تن کردم. همچین حرکتی معمولا باعث کند شدنم می‌شد ولی در این شرایط محکم بودن مهم تر از سریع بودن بود. باید تحمل می‌کردم. برتری من در نبرد طولانی مدت بود. از اول هم قصد نداشتم که این مبارزه را مثل قبلی ها در چند ثانیه تمام کنم. جک هم این را می‌دانست و برای همین، از اول با تمام قدرت حمله کرد. از اینجا به بعد نبرد زمان بود. هرچه بیشتر کشش میدادم بیشتر خسته می‌شد و شرایط به نفع من تغییر می‌کرد. در همین حین که در افکارم شناور بودم، مقابلم ظاهر شد. مشت محکمی به شکمم زد که با وجود لایه حفاظتی مانا باز هم با تمام وجود حسش کردم. اگر چیزی درونش باقی مانده بود، حتما بالا می‌آوردم. دو ضربه دیگر هم به زانو هایم زد. به محض اینکه تعادلم به هم خورد و روی زانو افتادم با زانویش لگدی محکم به بینی‌ام زد. درد داشت. ولی نه مثل قبل. با وجود این زره آنقدر ها هم نازک نارنجی نبودم. مستقیم به صورتش نگاه کردم و لبخند زدم. برای اولین بار از شروع مبارزه اخم هایش درهم رفت. اگر اوضاع به همین منوال پیش می‌رفت پیروزی‌ام تقریبا قطعی می‌شد. همین که برای یک لحظه فکر پیروزی از سرم گذشت. کاری کرد که فکرش از سرم بپرد. جهشی بلند به عقب کرد و فاصله گرفت. آنقدر عقب رفت که مبارزه فیزیکی را غیرممکن می‌کرد. از اول نبرد یک‌جور توافق نانوشته و ناگفته کرده بودیم که فقط با مشت هایمان بجنگیم. ولی حالا تاکتیکش را عوض کرد. آبی که روی لباس و سر و صورتم بود سرد شد و یخ بست. هرچه مانا در بدن داشتم را تبدیل به گرما کردم و یخ را ذوب کردم ولی باز هم سرد بود. همچنان مقاومت می‌کرد. منطقی بود. در این هوای بارانی استفاده از جادوی یخ به شدت کاربردی و موثر بود. زمانی تصور می‌کردم که جادو به طلسم ها و اسم های باستانی وصل است. فکر می‌کردم که برای اجرایش باید وردی چیزی بخوانی. چقدر احمق بودم. حتی اینجا، در دانشگاه هم بعضی ها همچین تفکری داشتند.(اکثرشان خارجی بودند.) ولی تا آنجا که من فهمیده بودم، حتی یک آدم کور و کر و لال و افلیج هم می‌توانست جادو کند. همه چیز به قدرت ذهن و اراده برمی‌گشت. البته با تمرین بسیار می‌توانستی کاری کنی که بدنت خود به خود واکنش نشان دهد و مانا را کنترل کند، در این صورت حتی در خواب هم بی دفاع نمی‌ماندی. ولی آن خودش بحث دیگری است. حواسم را به مبارزه دادم. توی بدجور دردسری افتاده بودم. حرکت اول را دستش داده بودم. پس نمی‌گذاشتم دومین حرکت را هم بردارد. قطرات باران در هوا را جمع کردم و سردش کردم. آنقدر متراکمش کردم که سفید رنگ شد. نوکش را تراشیدم و گلوله ای نیم تنی از یخ را با سرعتی در حد سرعت صوت پرتاب کردم. برای لحظه‌ای فکر کردم که کارش تمام است. ولی نه! حتی به هدف نرسید. در هوا ذوبش کرد. آب پراکنده شد و مهی غلیظ اطرافمان را فرا گرفت. در یک آن هردومان سعی کردیم که آب اطراف دشمن را به جوش آوریم و از آن به عنوان سلاح استفاده کنیم و نقشه هردومان با زیرکی حریف شکست خورد. درست مثل هم می‌جنگیدیم. متنفر بودم که اعتراف کنم، ولی طرز فکرمان عین هم بود. برای همین می‌توانستم حرکت بعدی‌اش را بخوانم. قطرات باران را منجمد کرد. بیشمار نیزه بسیار ریز از یخ ساخت و همه را با هم پرتاب کرد. راهی برای تشخیص و ذوب کردن همه‌ی نیزه ها نداشتم.این بار از یخ استفاده نکردم. از خاک بهره بردم. دیواری دایره‌ای شکل از تکه سنگ هایی که خرد شده بودند ساختم و پشتش پناه گرفتم. حتی با آن اندازه ریزشان آنقدر سریع حرکت می‌کردند که دیوار سنگی را به لرزه بیاندازند. ناگهان یادم افتاد که شاید کار خوبی نکرده باشم. دیوار سنگی دیدم را مختل می‌کرد و نمی‌گذاشت ببینم که چکار می‌کند. برای چند ثانیه طولانی از نقشه‌اش بی‌خبر می‌ماندم. سریع نابودش کردم و از چیزی که بعدش دیدم شوکه شدم. توپی از یخ به قطر چهل متر را درست بالای سرم نگه داشته بود. حتی لازم نبود پرتابش کند. فقط سقوطش کافی بود. دو دستم را بالا نگه داشتم و خواستم منحرفش کنم که البته نمی‌گذاشت. تاکتیکم را عوض کردم. تمام انرژی باقی مانده‌ام را متمرکز کردم تا ذوبش کنم و درست قبل از برخورد موفق شدم. متاسفانه توپی به آن اندازه حتی در صورت مایع باز هم مخرب بود. سی تن آب مثل پتک عظیمی سرم فرو آمد و پخش زمین شدم. میتوانستم قسم بخورم که چند تا از دنده هایم و یکی دوتا استخوان دیگرم شکست. خدا خدا کردم که قطع نخاع نشده باشم. نمی‌خواستم برای بقیه عمرم فلج شوم. آن هم برای همچین دعوای مسخره‌ای! 《این دیگه آخر خطه.》 صدایش سرد بود. مثل آبی که سرم فرود آمده بود. نفسش به شماره افتاده بود. همچین نیروی بزرگی نیازمند صرف انرژی فراوانی هم بود. ولی نه به اندازه من. رسما از نفس افتاده بودم. 《هاه!! واقعا اینطور فکر می‌کنی؟!》یک دستم را روی گل لیز گذاشتم و روی یک زانو نشستم. ولی بیشتر از آن نتوانستم بلند شوم. شاید این واقعا آخرش بود. 《آره. من بردم.》مستقیم به چشمانش نگاه کردم و پرسیدم:《 چرا جکروس؟ چرا داری اینکارو باهام می‌کنی؟》 《یه جوری داری حرف می‌زنی انگار داریم برای جونمون می‌جنگیم! این یه رقابته ند! یه رقابت کوفتی!! مثل این نمایش های درام، احساسی‌اش نکن!》 《 یه رقابت؟! فقط یه رقابت!؟؟؟!!!! همه اینا برای تو یه بازیه؟؟!!! بازی با احساسات آدما برای تو یه بازیه؟!!!》 نگاه عاقل اندر سفهیی به من و تمام دنیا انداخت و گفت:《 لعنت بهت ند. حاضرم قسم بخورم عین این دیالوگ رو یه جا شنیدم. مهم نیست. من فقط ماموریتم رو انجام میدادم. هیچ چیز دیگه‌ای درکار نبود. ماموریت من هم باید مخفیانه باقی می‌موند. نمی‌فهمم الان برای چی عصبانی هستی. ولی هرچی که هست از توهمات خودت ناشی می‌شه. شایدم داری وقت می‌خری تا یه کاری انجام بدی؟!》 یکی از ابروانش را با این سوال بالا داد و مستقیم به درون چشمانم زل زد. لعنتی!لو رفته بودم. مهم نبود تقریبا کارم تمام شده بود. با آخرین ذره انرژی و مانا که برایم باقی مانده بود، دستم را همراه چیزی که با آن ساخته بودم از درون خاک بلند کردم. اسلحه ای از جنس کلوخ مدل قرن شانزده یا هفده. فقط یک گلوله می‌توانست شلیک کند ولی همان یکی برایم کافی بود. سرش را نشانه گرفتم و شلیک کردم. در حالت عادی نمی‌توانستم گلوله‌ای آهنی را با سرعتی بیشتر از صوت پرتاب کنم. ولی صد گرم باروتی که درون لباسم مخفی کرده بودم، کار را راه می‌انداخت. آهن را هم از ذوب کردن و شکل دادن به تکه های لوله کشی اطراف به دست آورده بودم. اسلحه گلی با انفجار باروت از هم پاشید ولی انتظارش را داشتم. اسلحه یکبار مصرف بود. مهم گلوله‌ای بود که با چهار برابر سرعت صوت پرتاب شده بود. نکته منفی‌اش این بود که گل ولای درست به صورتم پاشید و دیدم را مختل کرد. صدای انفجار باروت آنقدر بلند بود که گوش هایم کر شدند. کثافت را از روی چشم هایم پاک کردم و نگاهی به حریفم انداختم. انتظار داشتم جسدش را ببینم که روی زمین با سوراخی درون جمجه‌اش دراز کشیده. ولی نه. به طرز عجیبی زنده مانده بود. حتی یک خراش رویش نیافتاده بود. چطور؟ نمی‌دانستم. تنها توضیحی که به نظرم میرسید این بود که همان یک لحظه ای که برای نشانه گیری تلف کرده بودم وقت کافی به او داده تا حقه‌ای برای متوقف ساختن گلوله به بدهد. دهانش را به گوشم نزدیک کرد و زمزمه کرد:《 به عنوان یه زمینی کارت خوب بود. راستش چیزی فراتر از خوب!》 《آسیمی لعنتی!》 صدایم در نظر خودم هم ضعیف می‌نمود. از او متنفر بودم. ولی تمجیدش خوشحالم کرد. و از خودم برای اینکه از تشویق جادوگری مثل او خشنود شدم، متنفر شدم. پیچیده بود؟ مهم نیست. حتی نای نشستن هم نداشتم. چه برسد به اینکه مانا را به کار گیرم و بجنگم! با صورت رو زمین خیس افتادم و سعی کردم نفس های عمیق بکشم. نتوانستم. قلبم با سرعتی غیر عادی می‌تپید. هرچه تلاش کردم آرامش کنم نشد! شش هایم نمی‌توانستند هوای کافی برایم تهیه کنند. تحت فشار گذاشتن بدنم برای ادامه مبارزه تبعاتش را نشان می‌داد. صدای جک از دور دست به گوش هایم رسید. واقعا نگرانم شده بود! 《تخلیه مانا شده!! یه نفر رو بفرستین ببرتش پیش استاد!! همین حالا!》 صدای قدم ها و حرف هایی که دم گوشم زده می‌شد برایم مثل لالایی بود. کم کم هوشیاری را از دست دادم و ....با سلام. این متنی که اینجا نوشتم یه بخشی از رمانی هست که دارم می‌نویسم. لطفا اگه دیدید یه جاهایی چیزایی نوشتم که توضیح ندادم درک کنید. با تشکر 🙏🙏MSDMSDMon, 12 May 2025 16:27:19 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/داستان-کوتاه-به-هر-حال-وظیفه-ام-بود-i6nzpy6cfua0 در میان چادرها قدم می زدم تا با نگاهی سرسری به سربازانم بیاندازم. وضعیت ارتشم فاصله زیادی با چیزی بود که باید باشد. آثار یاس و ضعف بین سرباز ها به وضوح نمایان بود. گرسنگی به همه فشار می آورد. به من هم همینطور. ولی من بهتر از بقیه خودم را کنترل میکردم. وظیفه ام هم همین بود. گروهی از سربازان که کنار هم جمع شده بودند، با دیدن من سرشان را پایین انداختند و تعظیم کردند. وظیفه اشان هم همین بود .تند تر گام برداشتم و از کنارشان گذشتم. لب های لرزان و صورت سفیدشان را نادیده گرفتم و به چادر خودم رفتم . پرده چادر را کنار زدم و اطراف را بررسی کردم . فعلا که چیزی غیر عادی به چشم نمی خورد .نفس عمیقی کشیدم و خودم را صندلی انداختم . جرات نداشتم که این پوتین های لعنتی را دربیاورم . از وضعیتی که ممکن بود ببینم می ترسیدم . نفس عمیق دیگری کشیدم ولی چشمانم را نبستم . چه کسی می‌دانست که اگر فقط برای یک لحظه چشمانم را ببندم چه اتفاقی می افتد ؟ جرات این کار را هم نداشتم . صدایی لرزان رشته افکارم را پاره کرد《باید استراحت کنید سرورم 》 پسرکی بود که حتی اسمش را هم نمی‌دانستم. در واقع زحمت به خطر سپردنش را به خودم نمی دادم . نگهبانان و خدمتکارانم خیلی سریع جایگزین می‌شدند. 《تو کی باشی که به من امر و نهی کنی ؟》چنان چشم غره ای رفتم که رنگ از صورتش پراند . جوان بود .خیلی جوان . انقدر که شک کردم سنش را جعل کرده تا وارد دربار شود . آب دهانش را قورت داد و با صدایی لرزان گفت《من ...پیشکار شمام سرورم . نگران سلامتیتون هستم 》 یک پسر بی تجربه و تازه کار بود که کارش را جدی می‌گرفت سعی می کرد به نحو احسن جای نفر قبلی را پر کند . حداقل... این نقشی بود که برای خودش برگزیده بود . 《واقعا هستی؟》یکی ابروانش را بالا برد و سرش را کج کرد . آنقدر زندگی کرده بودم که دیگر با اینجور بازی ها خام نمی شدم . چشمانم را تنگ کردم و مستقیم به چشم هایش زل زدم . توانست یک ثانیه تمام زیر نگاهم دوام بیاورد . ولی آخر کار سرش را پایین انداخت و بیرون رفت . پسرک منظورم را فهمیده بود. بعید می دانستم زیاد دوام بیاورد . فردا . فردا مرخصش می کردم . فقط وقتی کاملا تنها شدم به بدنم اجازه دادم که شل شود . من خودم را مرد محتاطی می دانستم .اما اطرافیانم نه . می گفتند شکاک است . می‌گفتند پیر شده و دیگر به درد نمیخورد . بهتر بود که همینطور بماند .بهتر بود که دست کمم بگیرند . بار ها شده بود که همین مسئله نجاتم داده بود. چشمم به شیئی افتاد که روی زمین فرش شده غلت می‌خورد. نمی دانم چه شد که به دستانم نگاه کردم و تاج را در آن ها دیدم . تاجی از جنس طلای خالص که با جواهرات مختلف تزئین شده بود . غنیمتی از هندوستان که بهای زیادی برای گرفتنش پرداخته بودیم . جان های زیادی داده بودیم . چشم هایم ناخودآگاه به سمت بزرگترین جواهرش کشیده شدند . زیبا بود .مثل تلالو نور خورشید که روی چشمه ای می افتد . بزرگ بود . مثل دریا . مثل دریایی که نور را درون خودش به زنجیر کشیده . هیچ وقت از دیدنش سیر نمی شدم . کم کم محو تلالو نورش شدم . چشم هایم سنگین شدند و به خواب رفتم .... ***** صدای خفیف کشیده شدن پا روی زمین خوابم را پاره کرد . هشیار خوابیدن یکی از عادات به درد بخوری بود که در جوانی به دردنخورم کسب کرده بودم‌ . خودم را به طرفی انداختم و غلت زدم . بلافاصله خنجری دراز ، بالشتی که سرم روی آن بود را پاره کرد . وقتم را برای گیج شدن و سردرگمی تلف نکردم . اولین بار نبود که به جانم سو قصد می‌شد. زیاد پیش می آمد که قصد جانم را بکنند. وقتی که با توطئه چینان مبارزه میکنی . وقتی که به دشمنانت رحم نمیکنی و وقتی که مثل من احمق نباشی زیاد از این اتفاقات می افتد . به هر حال احمق های زیادی نقشه کشتنم را چیده بودند و تازگی ها تعدادشان بیشتر شده بود . خنجرم را از لباسم بیرون کشیدم و حمله کردم . اولین‌ قاتل غافلگیر شد و سرش را از دست داد . خون با فشار به اطراف پاشید و تمام چادر را قرمز کرد . دومی جهشی به عقب کرد و جاخالی داد . همانطور که انتظار داشتم . لبخندی پیروزمندانه زدم و انگشتانم را روی قبضه سلاحم محکم کردم . پنج قاتل دیگر را در تاریکی تشخیص دادم که به آرامی محاصره ام می‌کردند . شانه هایم را عقب بردم . پاهایم را باز کردم و مرکز ثقلم را پایین آوردم . من مثل موش ها نمی جنگیدم . یک شاه.با صلابت می‌جنگد و من محافظت کردن از خودم را خوب بلد بودم . به هر حال وظیفه ام بود . بی تجربه ترینشان به جلو پرید و سراسیمه خنجرش را به سمت قلبم پرتاب کرد . پایم راستمم را به عقب انداختم و به پشت خم شدم. خوشبختانه حریف آنقدر سریع نبود که واکنش نشان بدهد و خنجرم گردنش را شکافت و جانش را گرفت .برای یک لحظه نگاهم به صورتش افتاد. می‌توانستم چشم های بادامی اش را از بین نقابش تشخیص بدهم. لعنت به این خائنین . صد بار لعنت. کارشان به جایی کشیده که قاتل افغانی سراغم می فرستند؟ شعله های خشم که در وجودم زبانه می کشید را فرو خوردم و مثل سوخت استفاده کردم . بعدا حساب تک تکشان را می رسید . فعلا باید زنده می ماندم . چهار قاتل دیگر که فهمیده بودند، در مبارزه تک به تک شانسی ندارند ، با هم حمله کردند. خب. اوضاع از این به بعد پیچیده می شد . اگر ۱۰ سال جوان تر بودم ، میگفتم از پسش بر می آیم. اگر در یک هفته اخیر بیش از ۱۰ ساعت خوابیده بودم، میگفتم اگر خوش شانس باشم بدون اینکه زخمی جدی بردارم کارشان را می‌سازم. اگر زخم های قبلی ام درد نمی کرد ، می گفتم هنوز شانسی برای پیروزی دارم. ولی نه. اینجا و در این لحظه راهی برای پیروزی به ذهنم نمی رسید . برای همین ....عقب نشینی کردم (که در واقع کلمه ای شاهانه برای فرار است ) خنجرم را پرت کردم و روزنه ای بین مهاجمین ایجاد کردم تا از بین شان بگذرم. شاید می‌توانستم امشب را به صبح برسانم . همین که این فکر به ذهنم خطور کرد پای لنگم فریاد زد کرد که وجود دارد. دندان هایم را روی هم ساییدم و ادامه داد. من نمی توانستم بمیرم. نه الان و نه اینجا . کشورم به من نیاز داشت. مردمم به من نیاز داشتند. سربازانم به من نیاز داشتند. همین که قدمی دیگر برداشتم پایم روی شیئی رفت و تعادلم را از دست دادم . برای لحظه ای به عقب نگاه کردم و تاجم را دیدم که زیر وزنم شکسته بود . لعنت به این شانس . قبل از آنکه دوباره سرپا شوم ، سایه ای تیره رویم افتاد . دردی دهشتناک به سینه ام افتاد ‌و در بدنم پخش شد . طعم خون دهانم را پر کرد . چند وقت بود که خون خودم را نچشیده بودم؟ جنگ با عثمان ها بود؟ شورش شیراز ؟ در هر حال وقت زیادی گذشته بود . آنقدر که مزه اش یادم رفته بود. چشم هایم را به زور باز کردم و به قاتلم نگاه کردم . شناختمش. پیشکار جدیدم بود .همان پسرکی که چند ساعت پیش راجب اهمیت خوابیدن نصیحتم می‌کرد. دست دراز کردم تا گردنش را بگیرم ولی توانی در بازوانم نمانده بودفقط به یقه اش رسیدم . ترس را چشم هایش میدیدم . در لرزش دست هایش . در مردمک های گشاد شده اش . خنده ای خشک از دهانم بیرون آمد《 تو کسی هستی که من رو می کشی. چرا بیشتر از من ترسیدی؟ 》لحظه ای فکر کردم آنقدر ترسیده که توان حرف زدن ندارد . ولی نه . آب دهانش را قورت داد و با صدایی آهسته که به زور شنیده می شد سخن گفت 《 متاسفم سرورم. متاسفم . متاسفم . اما ... شما ... باید بمیرید . من نمی خوام بمیرم . هیچ کدوم ما نمیخوایم 》 نگاهم به ده ها سایه ای افتاد که نزدیک و نزدیک تر می شدند . سربازان من . مردانی که تک تکشان را به اسم می شناختم . همرزمانی که همین چند وقت پیش دوشادوش من می جنگیدند . انتظار داشتم که مثل همیشه با امید نگاهم کنند. با غرور . مغرور از اینکه همراه من می‌جنگند . با اطمینان . مطمئن از اینکه من راه پیروزی را به آنها نشان میدهم . ولی حالا ... فقط ترس را می دیدم . فقط ترس《هاهاهاهاهااها 》ناگهان خنده ام گرفت . از حماقت خودم خندیدم . از بی کفایتی خودم خندیدم و از ... نا امیدی . آنقدر خندیدم که زخم سینه ام دوباره تیر کشید و مجبورم کرد متوقف شوم. آنقدر روی خودم تمرکز کرده بودم که بقیه وظایفم را فراموش کرده بودم. من شاه بودم درست. ولی قبل از آن یک فرمانده بودم. باید از سربازانم محافظت می کردم. به هر حال وظیفه ام بود. وظیفه ای که به آن عمل نکردم. پس ... دوره من تمام شده بود. حالا باید می مردم . یک شاه باید بداند که کی بمیرد. به هر حال... وظیفه ام بود. انگشتانم را شل کردم و به پسرک نگاه کردم. لبخندی زدم و به پیشواز مرگ رفتم. حالا که فکرش را میکنم... هیچ وقت اسم پسرک را نپرسیدم.MSDMSDFri, 02 May 2025 16:10:14 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/داستان-کوتاه-تصادف-بود-d31gaagjnxii- چی شد که کارت به اینجا کشید؟ - تصادف بود . - چه جور تصادفی؟- گلوله به سرم خورد.یکی از ابروهایم را بالا دادم تا تعجبم را نشان دهم.- تا‌حالا نشنیده بودم کسی《تصادفی》گلوله به سرش بخوره.- باور کن راست میگ . داشتم تو پیاده رو می دویدم که یهویی یه گلوله از آسمون خورد فرق سرم. احتمالا یکی یه جایی شلیک هوایی کرده بود و از شانس من درست زد به کله من!- آهان! خب. حالا چرا داشتی می دویدی؟- یه خانمی داشت پشت سرم می دوید . - چرا؟- کیفی که تو دستم بود رو می‌خواست. - چرا باید همچین چیزی رو بخواد؟- چون مال اون بود! از دستش قاپیده بودم. کم کم داشت کفرم را در می آورد. - برای چی؟- پول لازم داشتم. اونم فوری!- با پول دزدی می خواستی چیکار کنی؟!- رشوه بدم.- به کی؟- به یه مامور پلیس.- که برات چیکار کنه؟- کیفم رو برام بیاره.- مگه کیفت کجا بود که برای آوردنش باید به پلیس رشوه می دادی؟- ای بابا! تو پاسگاه پلیس دیگه.- چرا کیفت اونجا بود؟- والا منم دقیق نمی دونم . دادمش به یکی از دوستام . اونم دادتش به یکی از دوستاش ....- و ؟- یه لحظه وایستا یادم میاد. آهان. آره. داشته تو حالت مستی رانندگی می کرده. زد به جدول. پلیس گرفتش و کیف رو هم توقیف کردن. - اصلا چرا کیفت رو دادی به دوستت؟- نمی خواستم وقتی از ایست بازرسی رد میشم دستم باشه. خطرناک بود.- تو کیفت چی بود ؟ - یسری کاغذ . جواب های کوتاه و ناقصش آنقدر اعصابم را خرد می کرد که کم مانده بود بزنم صورتش را بیاورم پایین . - رو کاغذا چی نوشته بود؟- نمی دونم. حق نداشتم بخونمش.- کی کیف رو بهت داد؟- یکی از دوستام.- اون از کجا آوردش؟- من چه بدونم!- کی بهت گفت کیف رو جا به جا کنی؟- رئیس.- رئیس کیه؟- کسی که بهم پول میده تا کار ها رو انجام بدم.- اسمش رو میدونی؟- آره! به اینجای کار که رسید ، دست از نوشتن برداشتم و نگاهی اجمالی به بیمار انداختم. تا به حالی ندیده بودم که کسی بعد از برخورد مستقیم گلوله به سرش زنده بماند. چه برسد به اینکه حرف هم بزند. سرنگی که با مورفین پر کرده بودم را به سرمش زدم. همین الان هم به خاطر تسکین دهنده ها منگ بود. می توانستم این را در پاسخ های کوتاهش ببینم. ولی خب، بیمار درشت اندام بود و برای خواباندنش مورفین زیادی لازم داشتم. حداقل، این چیزی بود که به پلیس ها قرار بود بگویم.- خوب بخوابی. حضورم را در همان چند ثانیه به کلی فراموش کرده بود . از اتاق خارج شدم و کاغذ بازجویی را که با چرت و پرت هایش پر کرده بودم، تحویل دو ماموری که مقابل در کشیک می‌دادند، دادم. با قدم هایی آهسته از بیمارستان خارج شدم. گوشی ام را در آوردم. خونسرد. مطمعن.- بله ... مدارک تو پاسگاه پلیسن. بله ... کارش رو ساختم. زیادی حرف می‌زد. ممنون رئیس. خب ، این هم از این . امروز پول زیادی گیرم می‌آمد. آنقدر بود که دیگر مجبور نشوم تا آخر عمر به اینطور کار ها روی بیاورم. فقط یک بیمار روانی از گرفتن جان انسان ها لذت می برد و من قطعا روانی نبودم. نفس عمیقی کشیدم و خودم را برای شروعی دوباره آماده کردم . بدون هیچ دلیلی سرمای شدیدی در بدنم پخش شد . تا خودآگاه به بالا نگاه کردم و لوله تفنگی را دیدم که به سمت سرم نشانه رفته . لعنتی! به نظر می رسید گلوله دیگری 《تصادفی 》به سر من هم برخورد خواهد کرد.MSDMSDSun, 27 Apr 2025 17:24:47 +0330https://virgool.ir/Story-Writing-Corner/بخند-بخند-آنقدر-بخند-تا-بمیری-sfnfkmqctomn✅... نور خیره کننده شمع‌ها بهم پیوسته و ستونی‌شکل به طرف سقف گُر گرفته بود. زیر این نور تابان، چهره خواهران کوچک آشکار شده بود. آن‌ها به گرد مرد ریشو حلقه زده بودند. می‌خندیدند و زنگوله‌های لعنتی‌شان جیرینگ جیرینگ راه انداخته بود… مرد چشم هایش را تنگ کرد و نگاهی به اطراف انداخت آجر های سنگی بدون هیچ ملاتی روی هم کیپ کیپ شده بودند . عمارتی که به آن پناه آورده بود ، بیشتر شبیه قلعه های دوره رنسانس می مانست . با خود گفت آخر کدام احمقی همچین جایی قلعه می سازد ؟ و کدام احمقی اینجا زندگی می کند؟ کدام احمقی نیمه شب زیر باران شدید به همچین مکان پرتی می آید تا به همچین عمارت نفرین شده‌ایی پناه بیاورد؟ جواب سوال اولش مهم نبود و جواب سومی کس جز خودش نمی توانست باشد . پس می مانست دومی . بچه هایی که دورش را گرفته بودند حرف نمی زدند . فقط می خندیدند . خسته هم نمی شدند . می خندیدند و می خندیدند و می خندیدند . انگار مرد با آمدنش بهترین خبر قرن را برایشان آورده بود . مشکوک کلمه مناسبی برای توصیف این بچه ها نبود . رنگ صورتشان بیش از حد سفید بود ‌. دندان هایشان به دلایلی به قرمزی می‌زد و چشم هایشان... . حتی یک لحظه از مرد چشم بر نمی داشتند . مثل گرگ هایی که منتظر کوچکترین لغزشی از طعمه شان بودند تا تکه پاره اش کنند . با تمام اینها ... مرد لبخند زد . لبخندی که تمام صورتش را پوشاند و زخم های گونه هایش را پنهان کرد . چاقویی که به کمرش بسته بود را لمس کرد . مهم نبود که این بچه های چجور موجودی بودند . به زودی می فهمیدند که هیچ هیولایی ترسناک تر از انسان ها نیست.MSDMSDSun, 20 Apr 2025 18:27:09 +0330https://virgool.ir/Story-Writing-Corner/آخرین-مرد-روی-ماه-shnai41me3j8به بالا نگاه کردم و جز تاریکی مطلق چیزی ندیدم . فکر می‌کردم که تاریکی را میشناسم که تاریکی همان چیزی است که وقتی چراغ ها خاموش می شوند و آسمان ابری است ، می بینیم . ولی نه . هیچ نمی دانستم . تا اینکه به اینجا آمدم و عمق تاریکی را درک کردم . تاریکی واقعی فقط نبود نور نیست. نه . چیزی ورای آن است . چیزی که روح انسان را به سمت خود می کشد و درون خودش فرو می برد . همانطور که غرق فضای بی انتها شده بودم ، ضربه ای به شانه ام خورد که باعث شد ۲ متر بالا بپرم . صدایی شوخ طبع در کلاهم پیچید. _چیه کاپیتان؟تو فکری! چطور این زن می توانست انقدر بیخیال باشد ؟_نصف خدمه‌امون مردن . حتی نمی دونیم چی اونا رو کشته اونوقت میخوای نگران نباشم ؟! حاضرم قسم بخورم اگر کلاه لباسش شفاف بود ،چشمانش را میدیدم که درون حدقه می چرخاند . _بیخیال بابا . تا چند ساعت دیگه گورمون رو از این جای کوفتی گم می کنیم . نگران چی هستی؟ مطمئنم اون احمقا هم به خاطر نقص فنی لباس هاشون مردن . شاید! کلماتش اطمینان بخش (به جز آخری) یا حتی بی رحمانه بودند ولی لحن صحبتش نه . خوشحال بودم که حداقل یک نفر دیگر به اندازه من ترسیده . شاید هم بیشتر!_یه چیزی اینجا عجیبه . اون مرد ها ..... کاملا سرحال بودن . در عرض چند دقیقه وزن زیادی رو از دست دادن . پوستشون خشک شد . موهاشون سفید شد و دندوناشون ریخت . هیچ مرضی که من میشناسم همچین نشونه هایی نداره . اثرات زبانه های خورشیدیه؟ نه . بعید می دونم . میکروبی اینجا وجود داره که همچین بلایی سر آدما میاره؟ ولی آخه گروه قبلی بدون هیچ مشکلی برگشتن زمین . اصلا هیچ نشونه ای از حیات اینجا به چشم نمی خوره ‌‌‌... _کار آدم فضایی هاست! تا وقتی صدایی هیجان زده از پشت سر افکارم را قطع کرد، نفهمیدم که بلند بلند فکر میکنم . _چرا همچین فکری می کنی؟ جوری شانه بالا انداخت که بازیگر های هالیوود را شرمنده می کرد._به جز اونا کار کس یا چیز دیگه ای نمیتونه باشه! همچین بیراه هم نمی گفت . البته اگر این موضوع که از اول عملیات مدام در مورد آدم فضایی ها قصه بافی می‌کرد را کنار بگذاریم . نگاهم را به زمین دوختم . ناگهان دلم برایش تنگ شد . خیلی دور و همزمان خیلی نزدیک به نظر می‌رسید. دلم می خواست برگردم . با تمام وجود میخواستم که برگردم . البته .... _شاید مجبور بشیم ماموریت های آپولو رو برای مدتی به تاخیر بندازیم. عجیب بود که هیچ مخالفتی نکرد . همیشه وقتی حرف از تاخیر میشد زبانش باز می‌شد. آرام چرخیدم و جسد دیگری که روی دستم مانده بود نگاه کردم . چرا فریاد نمی زدم ؟ چرا اشک هایم سرازیر نمی شدند . مگر دوستش نداشتم ؟ چرا هیچ احساسی در قبال مرگ همکاران و عزیزانم نداشتم؟ چرا؟چرا حتی اسمشان را به خاطر نمی آوردم؟ یا حتی اسم خودم را. و چرا .... چرا این تاریکی لحظه به لحظه غلیظ تر می‌شد ؟ MSDMSDMon, 14 Apr 2025 17:24:37 +0330https://virgool.ir/Story-Writing-Corner/قاتل-dguhykumgd8kبا دقت به زیر ناخن های جسد نگاه می کردم . هیچ چیزی نیافتم که به نوبه خود عجیب بود . همیشه مقدار کمی از بافت بدن اینجا جمع می‌شود مگر اینکه قاتل با حلالی خاص آن را پاک کند . پوست سفیدش را با انگشتانم لمس کردم . هنوز گرما از بدنش خارج نشده بود . قاتل همین نزدیکی بود . سریع بلند شدم و آماده مبارزه شدم . دست دراز کردم تا چاقویی که همیشه به پوتینم می بستم را بردارم ولی پیدایش نکردم . ابروانم را در هم گره کردم و دنبالش گشتم . بدون سلاح کارم سخت تر می شد . بالاخره یافتمش . در گلوی قربانی جا خوش کرده بود . به شانسم لعنت فرستادم و بیرون کشیدمش . حتما وقتی جسد را برسی می کردم از جیبم افتاده بود . وایستا ببینم . اصلا من کجا بودم ؟ کی آمدم اینجا ؟ سرم را تکان دادم و افکار مزاحم را کنار زدم . در حال حاضر پیدا کردن قاتل اولویت داشت . قاتلی سریالی که تمام عمر دنبالش گشته بودم .MSDMSDSat, 12 Apr 2025 12:15:55 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/صدای-سکوت-tu2gljibcmvl با تمام نیرویی که داشتم می دویدم و در تاریکی مطلق پیش میرفتم چند وقت میشد؟ ده دقیقه؟ یک ساعت ؟ ده ساعت ؟ آنقدر دویده بودم که زمان معنای خودش را از دست داده بود . واقعا که بدن انسان چیز عجیبی است. حتى تصورش را هم نمی توانید بکنید که قادر به چه کارهایی است . هیچ چیز نمی دیدم پس به گوشهایم اتکا کردم . صدای برگهای خشک شده که زیر پاهایم می شکستند ، سکوت خفه کننده جنگل را می شکست. البته صداهای دیگری هم بود که میشنیدم . صدای نفسهای نا‌منظم خودم . صدای تپشهای قلبم که کم مانده بود از سینه ام بیرون بزند و صدای سکوت . شاید بگویید که سکوت صدا نیست . که سکوت خودش از نبود صدا به وجود میآید . ولی اشتباه میکنید . اشتباهی امیدوارم هیچ وقت درکش نکنید . سکوت صدایی است که همیشه به گوش میرسد . صدایی که مداوم آن را میشنویم. آنقدر آن را شنیده ایم که دیگر برایش اسم نمی گذاریم. گاهی قوی تر و گاهی ضعیف تر . و برای من این صدا ... لحظه به لحظه بلند تر میشد . چون که خب .... آن چیزبه سمتم می آمد . جرئت نگاه کردن به پشت سرم را هم نداشتم. چه برسد که با آن چیز..... بجنگم . پای خوابرفته ام به شاخه ای گیر کرد و تعادلم را به هم زد. دستانم را روی زمین گذاشتم چند متری را چهار دست و پا پیش رفتم تا دوباره توانستم روی دوپا بایستم نزدیک تر شده بود . ماهیچه های نابود شده ام را مجبور کردم ، سریعتر کار کنند . در همین حین که به این زندگی لعنتی و شانس افتضاحم فحش می دادم ، نوری از دور دست دیدم . نوری که قلبم را به وجد آورد .ماهیچه های خسته ام را مجبور کردم تا سریع تر کار کنند . فقط چند متر مانده بود تا به کلبه ام برسم که سایه ای مقابلم سبز شد . چیز زیادی نمی‌توانستم از موجود ببینم . فقط می دانستم که شکلی کم و بیش انسانی دارد . خودم را به طرفی پرت کردم و چهار دست و پا از کنارش گذشتم. به محض اینکه توانستم دوباره سرپا شدم و دویدم. صدایش را از هر زمان دیگری بهتر می‌شنیدم. به دسته در چنگ زدم. به زور در را باز کردم و خودم را داخل انداختم . چفتش را انداختم و خودم را پشتش انداختم تا کسی ( چیزی) نتواند وارد شود . 《سلام . بابا 》دخترم بود . فقط دیدن لبخندش آرامم کرد . درجوابش لبخندی حاکی از اطمینان زدم (حداقل امیدوار بودم که همین طور باشد ) 《سلام بابایی》انتظار نداشتم اینجا باشد . بی دقتی خودم بود . باید قبل از دعوت کردنش امنیت اینجا را بررسی میکردم . چشم هایش را تنگ کرد 《از چی داشتی فرار میکردی ؟》 برای یک دختر هشت ساله زیادی باهوش بود ‌. از زمین بلند شدم 《 چیزایی تو این دنیا هست که بهتره راجبش ندونی》 دست هایش را روی کمرش گذاشت . کاری که مادرش وقتی عصبانی می شد انجام می‌داد 《 مثلا چی ؟》واقعا چطور یک بچه می‌توانست آنقدر ترسناک باشد؟‌ تمام تلاشم را می‌کردم تا صدایم نلرزد 《 چیز های بد . ولی مهم نیست . الان که نور داریم در امانیم 》بچه را بلند کردم و روی تخت خواب گذاشتم . بعد از اینکه مطمئن شدم خواب است ، آرام زیر پتو خزیدم و گذاشتم بدنم شل شود . خجالت آور است که بگویم خوابم نمی‌برد. میترسیدم . از خیلی چیز ها . از موجوداتی که تا همین اواخر نمی دانستم وجود دارند ‌. از چیز هایی که نمیخواستم باور کنم . سعی کردم تا قیافه دخترم را به خاطر بیاورم تا آرام شوم ولی نتوانستم ‌. قیافه اش را که همین چند دقیقه پیش دیده بودم را یادم نبود .اسمش را هم همینطور . اصلا من دختری داشتم؟ تنفس خود را بررسی کردم .احتمالا در جنگل گاز ترشح شده از قارچ آنسیما را تنفس کرده بودم . طبق گفته ها ، باعث فراموشی موقت در بعضی چیز ها می شد . مهم نیست . احتمالا تا فردا صبح حالم خوب می شد . صدای سکوت را می شنیدم . ضربانم لحظه به لحظه بالاتر میرفت . این صدای لعنتی هیچ وقت متوقف نمی شد . صدایش آنقدر بلند بود که صدای باز شدن در را خفه می‌کرد . ولی من شنیدم . به آرامی سرم را چرخاندم تا ببینمش . اگر قرار بود بمیرم ، میخواستم حداقل یکبار آن (چیز )را ببینم . ابروانم با دیدن شخصی که وارد اتاق شد ، بالا رفتند . xxx با صدایی ملایم گفت 《نمیتونستم بخوابم بابا . میتونم بیام اینجا ؟》یک‌جور حرف می‌زد که انگار همین الان هم موافقت خود را اعلام کرده باشم . 《البته عزیزم بیا همین جا بخواب 》اینطوری امن تر بود . پیش خودم جایش امن بود . سیلی از سوالات بی جواب در سرم وجود داشت که نمی‌دانستم چطور پاسخشان را بدهم . چرا اسمش را هنوز هم یادم نبود ؟چرا با اینکه به صورتش نگاه میکردم نمی‌توانستم آن را به خاطر بسپارم؟ و چرا ؟ چرا صدای سکوت با نزدیک تر شدنش بلندتر میشد . اصلا ... من واقعا دختری داشتم ؟ به هم ساییده شدن دندان هایش که توسط آن صدای مهیب خفه میشد ، آخرین چیزی بود که شنیدم. MSDMSDThu, 10 Apr 2025 14:20:13 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/داستان-کوتاه-فقط-برای-جنگیدن-eueetlipshbyبرای لحظاتی بدون حرکت به یکدیگر خیره شدیم . قبضه را محکم تر چسبیدم تا از دستان عرق کرده ام سر نخورد . سکوت . فقط سکوت بود که میانمان می پیچید . سکوتی که از جنس ذغال . ذغالی که آماده آتش گرفتن بود . بعد ... شروع کردیم . آتش نبرد زبانی کشید . قدمی محکم و بلند با پای چپ برداشتم و به پشت چرخیدم تا قدرت ضربه را بیشتر کنم حمله ای مهلک که می توانست مبارزه را در همین ثانیه اول تمام کند ولی حریف خبره تر از اینها بود . دست آزادش را روی پهنای شمشیر گذاشت و روی یک زانو نشست تا حمله ام را دفع کند . بد شد . زیادی جلو رفتم . خودم را به عقب پرتاب کردم ولی دیر شده بود . جهشی به جلو کرد و شمشیرش را مثل شلاق پرتاب کرد . نیم چرخشی به عقب کردم و جاخالی دادم . حتی اگر یک لحظه دیر تر عمل میکردم ، هردو پایم را از دست می رفت . نیشم تا بناگوش باز شد . از فرصت به دست آمده استفاده کردم و حمله کردم . با هر دو دست شمشیر را چسبیدم و با قدرت تمام به گردنش یورش بردم . همچین حرکتی در هر دوئلی دیوانگی محض محسوب می شد و این یکی هم مستثنی نبود . ولی مقابل همچین شمشیرزن قهاری باید دیوانه بود تا پیروزی را از چنگش بدزدی . ولی خوب . چنگش قدرتمندتر از چیزی بود که فکر می کردم . شمشیر را در دستش چرخاند تا نوکش به پشت باشد . و آن را مثل خنجری مقابل تیغه شمشیر قرار داد . طبیعتا حتی کسی مثل او نمی توانست با همچین حقه ای ضربه ام را کامل دفع کند . هدفش هم این نبود . فقط می‌خواست منحرفش کند . بعد با لگدی محکم زیر پایم را خالی کرد . سردی فولاد ، پوست و گوشتم را مثل آتشی برنده شکافت و سوزاند . درد دهشتناکی که مانع می شد رانادیده گرفتم . خودم را پشت انداختم و شمشیر را از مقابل صورتم با بالا پرتاب کردم . نوک شمشیرم را دیدم که سینه اش را شکافت . زخمش عمیق نبود . نه به اندازه کافی . لحظه آخر بالاتنه اش را چرخاند . یادم باشد که بعدا این را تمرین کنم . اگر امروز زنده ماندم .از روی غریزه به راست غلتیدم . لازم نبود نگاه کنم تا شمشیرش درست جایی که گردنم لحظه ای قبل قرار داشته را شکافته . از آنجایی که شمشیر کوفتی ام در مکانی نامعلوم گم شده بود ، خنجر هایم را پرتاب کردم . سه خنجر پرتابی که هر یک را به زهری کشنده آغشته کرده بودم . انتظار داشتم که حداقل یکی به هدف برخورد کند ولی نه . این نابغه عوضی بهتر از اینها بود . با یک ضربه شمشیر هر سه خنجر را دفع کرد . چشم گرداندم تا سلاحم را بیابم . زیر پای خودم بود . سریع برداشتمش و آماده شدم ولی نه آنقدر سریع که حمله بعدی اش را دفع کنم . دوباره زخمی عمیق برداشته بودم ولی متوقف نشدم . آدرنالین تنها چیزی بود که سرپا نگهم می داشت . بعد از آن فقط ضربات شمشیرهایمان بود که اهمیت داشت . ضربه می زدم و دفع می کردم . حمله می کردم و دفاع می کردم . یک ضربه . دو ضربه . سه ضربه . چهار . پنج . حسابشان را وقتی از بیست گذشت از دست دادم . چند وقت می شد ؟ چند ثانیه ؟چند دقیقه ؟ چند ساعت ؟ زمان برایم بی معنا شده بود . فقط ضربات شمشیر بود که می دیدم . فقط صدای برخورد آهن بود که می شنیدم . صدایی از جنس مرگ و زندگی . فقط گرمای نبرد بود که حس می کردم . فقط بوی خون بود که می شنیدم . هدف جنگ ؟ یادم نمی‌آمد . غریزه بقا مجبورم می کرد که بازوانم خسته ام را برای دفع کردن بلند کند . ولی... فقط یک چیز بود که وادارم می کرد حمله کنم . کیف می کردم . آن هم چه جور . یک حرکت اشتباه ، یک لحظه تاخیر ، یک سانتی متر خطا... و مرگ سراغم می آمد. همین ریسک بود که این مبارزه را جذاب می کرد . لذتی ناب که سال ها بود حسش نکرده بودم . برای اولین و شاید برای آخرین بار در عمرم ، فقط برای جنگیدن جنگیدم . MSDMSDTue, 08 Apr 2025 19:43:28 +0330https://virgool.ir/@m_77698426/داستان-کوتاه-چرا-این-باران-بند-نمی-آید-yaeec0vlmn7nصدای شرشر باران امانم را بریده بود . قطرات ریز آب مداوم می ریختند . صدای برخورد این قطرات اوایل آرام بخش است . کمی که میگذرد روی اعصاب میرد . بعد از چند ساعت هر انسان عاقلی را به مرز جنون میبرد . مخصوصا بدبختی مثل من که خودش از فرط بی حوصلگی داشت دیوانه میشد . گوشیم را که به قول مامان ضبط کرده بودند و هیچ کتابی هم برای خواندن پیدا نمیشد . اینجا دیگر چجور خوابگاهی بود که حتی یک کتاب در آن پیدا نمی شد؟ مهم نیست . احمقی کندذهن تلویزیون را روشن گذاشته بود و از آنجایی که سرگرمی دیگری نداشتم چشمانم را به صفحه رنگی دوختم . مجری اخبار در مورد قتلی که دیروز اتفاق افتاده بود ، حرف می زد . قاتل مردی ( یا بهتر است بگویم پسری ) شانزده ساله بود که سالها به خاطر قتل برارش در تیمارستان زندانی بوده . از آنجا فرارکرده و مادرش را هم به قتل رسانده بود . تمام موهای تنم سیخ ایستاند . اصلا کسی وجود داشت که دست به همچین کارمشمئز کننده ای بزند؟ لرزه به تنم افتاد افتاد. شاید دلیل اصلی اش برادرم بود. من برادرم را سه سال پیش از دست دادم.خلاصه بگویم کنکور را خراب کرده بود و دلیلی برای زندگی کردن برایش نمانده بود . خودش را درون اتاقش حبس کرد . هیچ نمی خورد و با احدالناسی حرف نمیزد. آخر سر مجبور شدم به زور درش را بشکنم. وقتی قدم به اتاقش گذاشتم...خیلی زجر کشیده بود . شاید اگر زودتر به دادش میرسیدم ... اگر بیشتر به او توجه میکردم .... اشک ناخودآگاه از چشمانم جاری شد . متاسفانه دستم بند بود و نمی توانستم جلویش را بگیرم پس اجازه دادم که بیایند . آنقدر بیایند که چیزی در چشمهایم باقی نماند . پرستاری در اتاقم را باز کرد و رشته افکارم پاره شد . قیافه ای گرفت که مرا یاد مادرم می انداخت. زمانهایی که کار بدی انجام میدادم و به قول خودش باید تنبیه می شدم . مادرم ... مانده بودم حالش آنطرف خوب است یا نه ؟ بار آخری که به ملاقاتش رفته بودم از شدت هیجان قرمز شده بود . خوب حداقل دیگر لازم نیست نگران فشار خونش باشد. پرستار آمپولی بی حس کننده به بازویم زد که سریع عمل کرد. در عرض چند ثانیه کل بدنم کرخت شد . تلاشی برای برقراری ارتباط نکرد . من هم حرفی با یک سری دروغگوی روانی نداشتم .پس اجازه دادم سکوت ناراحت کننده ادامه داشته باشد . قبل از اینکه روی تخت بگذارنم ؛ نگاهی دیگر به تلویزیون انداختم. عجیب است . چرا من را نشان میداد؟ مهم نیست این باران لعنتی چرا بند نمی آمد ؟MSDMSDTue, 08 Apr 2025 18:07:33 +0330