https://virgool.ir/feed/@m_77646185fa2026-11-12 18:45:01https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_77646185https://virgool.ir/@m_77646185/تئاتر-آمریکا-یوجین-اونیل-z6a4jenql6od _ یوجین اونیل  (1953_1888) نمایشنامه نویس آمریکایی. او فرزند بازیگر مشهور، جیمز اونیل بود.او در نیویورک متولد شد اما بیشتر هفت سال اول زندگی اش صرف همراهی با پدر و مادر و برادر بزرگ ترش شد که با پدر بازیگر خود از شهری به شهر دیگر می رفتند.شش سال تحصیل در مدارس کاتولیک و چهار سال در آکادمی بتس و یک سال در پرینستون دنبال شد. او مدتی در هندوراس بود؛ حمله مالاریا او را مجبور به بازگشت به ایالات متحده کرد، او چندین سال را در کشتی های مختلف گذراند و تا آمریکای جنوبی سفر کرد. او در کلاس های نمایشنامه نویسی پرفسور جورج پیرس بیکر در هاروارد ثبت نام کرد، سپس در تابستان 1916 به جمع پراوینس تاون پیوست که این گروه، نمایشنامه های تک پرده ایی او را اجرا کردند.از سال 1920 تا 1932 که یک بیماری شبیه پارکینسون ، نوشتن را روز به روز برایش مشکل تر کرد، او سلطان بی منازع تئاتر آمریکا بود. درباره خانواده او باید اشاره ای کرد به پدر او ، جیمز اونیل زمانی بازیگر شایسته نمایشنامه های شکسپیر بود ، اما قبل از تولد اونیل به خاطر پول تضمین شده ایی که از نمایش های سیار و عامه پسند کنت مونت کریستو در می آورد، در این نمایشنامه جا خوش کرد.در روزگاری که حرفه بازیگری عذابی ابدی به حساب می آمد، جیمز اونیل چنان ارزشی پیدا کرد که باعث شد دو وجه دیگر او که در اواخر قرن نوزدهم احتمالا احترام زیادی برنمی انگیخت، نادیده گرفته شود: یک اینکه او متولد ایرلند بود و دیگر اینکه یک کاتولیک متعصب بود. مادر اونیل وقتی عاشق جیمز اونیل شد، رویای راهبه شدن را فراموش کرد. او به عنوان همسر مردی که محبوب زنان بود، در سفرهای دور و دراز، زندگی طاقت فرسا و گاهی غیرقابل تحمل داشت. نخستین فرزند از سه پسر آن ها که همنام پدرش بود، در سال 1878 به دنیا آمد، اونیل جیمی را به نحوی به یادماندنی در نمایشنامه های ماهی برای آن نابکار و سیر طولانی روز در شب بازآفریده است. پسر دوم آن ها که ادموند دانتس نام داشت، پس از شروع کنت مونت کریستوی پدرش در سال 1884 به دنیا آمد و یک سال بعد هم درگذشت. سومین پسر یعنی یوجین در سال 1888 در یک هتل خانوادگی مشرف بر میدان تایمز نیویورک به دنیا آمد.جوانی او آکنده از تجربه های به شدت متفاوتی بود: سفر به سراسر کشور به همراه پدر و یا ماندن در مدارس شبانه روزی مختلف؛ سر زدن به دختران هم خوان و تالار های نیویورک تحت رهبری برادرش؛ یک سال اقامت در پرینستون؛ رو آوردن به مشغله های کارمندی که از آن ها بیزار بود، ازدواج پنهانی که از آن صاحب کودکی شد که هرگز هم او را درست نشناخت و روابط نامشروع طولانی که باعث جدایی او از همسرش شد. تنها خانه ایی که می شناخت، منزلی بود در کانتیکت نیولندن که خانواده اش معمولا تابستان ها را در آنجا به سر می برد و ویلای مونت کریستو نام داشت. او بعدا آن را در نمایشنامه سیر طولانی روز در شب باز آفریده است. قبل از سال 1912، که دریافت تازه سل گرفته، به نهایت انحطاط سقوط کرده بود: در آمریکای مرکزی جوینده طلا بود و در همان جا مالاریا گرفت و جنگل های انبوهی را شناخت که بعدا در نمایشنامه امپراطور جونز از آن ها استفاده کرد. نمایشنامه امپراطور جونز، زمانی که توسط گروه پراوینس تاون در تئاتری موقتی که در اسطبلی قدیمی برپا شده بود، روی صحنه رفت نیمکت های چوبی این تئاتر پر از تماشاگر شد، بعد آن را به یکی از تئاتر های اصلی برادوی منتقل کردند و یکی از پرجاذبه های آن فصل تئاتر شد. اونیل با نمایشنامه فراسوی افق هم به همگان فهماند که باید باورش کنند؛ نام او از آن پس گرمی بخش محافل ادبی نیویورک بود. این دو نمایشنامه اما نمایشنامه هایی بودند که یک مدیر میان مایه تئاتر حاضر بود سرمردم پسند نبودنشان قسم بخورد. پس از آن، دو نمایشنامه دیگرش یعنی آنا کریستی  و گوریل پشمالو روی صحنه آمدند._ دامنه وسیع تر ادبیات و وجود تئاتر آوانگارد آمریکاییاولین نمایشنامه نویس آمریکایی که شهرت جهانی یافت، اونیل است. نهضتی ادبی که او را به شهرت رساند در تئاتر تجربی یا آماتوری پدید آمد همانند اتفاقی که برای شعر در 1912 به بعد رقم خورد. در قرن نوزدهم تئاتر ((کوچک)) یا ((تجربی)) مثل تئاتر آزاد آنتوان در پاریس ، تئاتر هنری استانیسلاوسکی در مسکو و بازیگران آبی در دابلین در اروپا فعالیت زیادی داشتند. در دهه دوم قرن بیستم ناگهان فعالیتی از این قبیل در ایالات متحده مشهود گشت: گروه هایی در شیکاگو و بوستون و نیویورک. در 1920 هم اعضای ((اتحادیه تئاتر)) نمایشنامه های بلند اونیل را به روی صحنه آوردند. در 1923 نویسنده ایی، او را برتر از ((شاو، سینگ و تمام اروپاییان)) شمرد و کتابی در سال 1929 در استرالیا که درباره نمایشنامه های او نوشته شد، او را هم طراز اشیل و شکسپیر دانست.اعطای جایزه نوبل به اونیل در سال 1936 حکایت از شناسایی جهانی او می کرد و نمایشنامه او به نام سفردور و دراز به شب که از 1940 شروع به کار روی آن کرده بود و چهارمین جایزه پولیتزر و جایزه ناقدان تئاتر را نصیب او کرد اما او سه سال پیش از آن فوت کرده بود.درباره نمایشنامه مطرح او یعنی گوریل پشمالو(1922) که داستان برروی یک کشتی آغاز میشود که تون تابی در آن جا درمیابد به دنیای دیگران تعلق ندارد و زندگی اش با پناه بردن به گوریلی در باغ وحش به پایان می رسد. شیوه ایی که در این نمایشنامه به کار رفته است((اکسپرسیونیسم)) نامیده می شود؛ یعنی حوادث همان طور که در دنیای تا حدی آشفته فکر یکی از شخصیت ها شکل می گیرند برروی صحنه می آیند. استفاده از ریتم در بازنمایی به شیوه اکسپرسیونیستی، عنصر نیرومندی است؛ به عنوان مثال، شیوه پارو کردن زغال سنگ درون کوره ها که در واقعیت به این شکل نیست اما در این نمایشنامه به این صورت انجام می شود که به ریتم دلخواه کمک کند. این یعنی صحنه و اشخاص نمایش، بیان و توصیف چیزهای دیگری اند. ینک شخصیت اصلی این نمایشنامه خود را در مرکز این جهان می بیند که اگر او نباشد، دنیا به پایان خودش می رسد؛ او تصور می کند اول و آخر همه چیز است. او آن چیزی است که آهن را فولاد می کند، فولادی که خود همه چیز است؛ قدرت فولاد بنا به تصور او قدرت خود اوست.ینک اما به جایی می رسد که از رئیس اتحادیه فولاد می گوید که نصف فولاد در دنیا را او تولید می کند؛ همان فولادی که خود او بود، برای رئیس اتحادیه فولاد است.حالا ما با چنین شخصیتی رو به رو هستیم. اما در این میان انتشار بیانیه فوتوریسم را هم در سال 1919 نباید فراموش کرد؛ کشتی ها، فولاد، سرعت، سوت کارخانه ها و کشتی های بخار و قطار های سریع السیر که ینک از آن ها می گوید.قرار دادن شرق و غرب در نمایشنامه مارکو میلیونر(1927) نشان می دهد که آگاهی اونیل از حکمت و دانش شرق جزو اساسی دید او از این ناحیه بوده است. قسمتی از این آگاهی از طریق نیچه (که به بهترین آثارش نام چنین گفت زرتشت داده است) و از طریق استریندبرگ ( بازی رویا و وسوسه براهما به وسیله مایا) به او رسیده بود. اونیل تحت تاثیر یکی از کتب فرقه تئوسوفی به نام نور راه هم بود و بر روی در خانه اش این قطعه را از این کتاب حک ساخته بود : ( پیش از آنکه چشمان بتوانند ببینند، باید از اشک ریختن عاجز باشند و پیش از آنکه روح بتواند بر پای ایستد باید پای آن در خون دل شسته شود.) اما  درباره فرقه تئوسوفی باید اشاره کرد که این فرقه در استس تحت نام ((برادران سفید)) توسط مادام بلاواتسکی روسی و کلنل اولکوت آمریکایی به سال 1875 در آمریکا تاسیس شد و هدف افراد آن رسیدن به معبود از طریق تفکر ، ذکر و تحیر بود و می خواستند به نوعی درون بینی دست یابند که مافوق تجربیات عینی است. این فرقه ، از هندو سود بسیار جستند.اونیل اما در مقطعی از کار هنری اش به تراژدی یونان روی آورد و کوشید از آن به عنوان ابزاری برای پالودن تئاتر آمریکا از واقع نگاری صرف استفاده کند تا شاید آن را به دنیای تمثیل و استعاره بازگرداند. رویکرد اونیل به تراژدی یونان را در اوایل دهه 1920 با آثاری مثل آنا کریستی و گوریل پشمالو و نخستین آدم و همینطور در اوایل 1930 با به عزا می نشیند الکترا شکل می گیرند. روی آوردن او به تراژدی یونان یعنی آوردن همسرایان، روایت، زبانی شعرگونه، یکی از راه های تازه ایی بود که او در زندگی هنری اش برگزید.درام نویسان یونان باستان، برای جشنواره سالانه در آتن گاهی تریلوژی، یعنی سه نمایشنامه با شخصیت ها یا درون مایه های به هم پیوسته، مثل اورستیا اثر آیسخولوس شامل سه نمایشنامه آگاممنون ، نیاز آوران ، الهگان انتقام ، می نوشتند. اونیل برای بررسی جنگ داخلی امریکا (1865-1861) و بیان نحوه گذر کشورش از بی قانونی گروه های پراکنده و ستیزجو به سوی جامعه ایی مبتنی بر فرهنگی که باید از استقرار قانون ، عدالت و نظم اجتماعی پاسداری کند ، به عزا می نشیند الکترا را نوشت. این تریلوژی شامل سه نمایشنامه بازگشت به وطن ، شکارشدگان ، جن زدگان ؛ به ترتیب در چهار ، پنج و چهار پرده است. اونیل در این اثر طولانی تا جایی پیش رفت که حتی شخصیت اصلی اثرش را ، به تقلید از آگاممنون آیسخولوس ، عزرامنون نامید و پی رنگ آن را نیز بر اساس همان نمایشنامه سامان داد.اما اونیل در مرحله دیگری از آزمودن صورت های نو در تئاتر راه متفاوتی را در پیش گرفت؛ در این مرحله از رویکرد او به تراژدی یونانی، شخصیت ها ، اسطوره ها ، سبک و زبان تراژدی را وادار به دگردیسی می کند. درام یونان باستان از چهره های اساطیری یونان به عنوان تمثیل استفاده می کرد؛ اما اونیل در این مرحله ساده ترین و معمولی ترین پدیده های زندگی معاصرش را دست مایه کارش می کند؛ مثل میخانه ایی که پدر و دختری پس از سال ها در آن همدیگر را می شناسند ( آنا کریستی 21-1920) یا آتش خانه کشتی که در آن انسان معاصر آرام آرام به حیوان تبدیل می شود ( گوریل پشمالو 1922) و یا آن خانواده آمریکایی ( نخستین آدم 1922).اونیل در این مرحله، بیشتر به مفهوم انسان تراژیک در تراژدی یونان می اندیشید و نه به تقلید و اقتباس سبک یا اثری خاص از آن قوم. او مواد خام کار خود را از میان خدایانی که انسان معاصر به آن ها خو کرده برمی گزید. خدایانی که او می شناخت کشتی اقیانوس پیما ، حزب و اتحادیه و غیره بود. شخصیت های نمایشنامه های او در محیطی طبیعی تنفس می کنند؛ آنها از یونان باستان به این زمان پرتاب نشده اند. اونیل معتقد بود می شود با توجه به نمادهای دگرگون شده نوین ، زبان تراژیک را در تئاتر گسترش داد تا شاید بتوان با نمایش چهره های تراژیک ، تماشاگران تئاتر معاصر را قدری، با هویت شان آشنا کرد.اگر تئاتر آوانگارد را بدیلی جنبش مدار برای تئاتر بورژوایی بدانیم که از دل آن به یکباره انبوهی از بیانیه ها و اجراهایی شوک آور و آکنده از عواطف شدید زائیده شد ، دشوار بتوان از وجود هرگونه تئاتری در ایالات متحده پیش از 1940 سخن بگوییم که بتواند مدعی آوانگارد بودن باشد. گروه ((پراوینس تاون)) بیشترین نزدیکی را با تعریف مورد اشاره از آوانگارد دارد. این گروه که به ورود اونیل به عرصه نمایشنامه نویسی تجربی کمک کرده بود تا سال 1922 که این گروه از هم پاشید ، اونیل از رئالیسم نمایشنامه های اولیه اش به اکسپرسیونیسم گذر کرده بود. اکسپرسیونیسم آمریکایی در اوایل دهه 1920 تا حد زیادی سبکی بومی و خانگی بود (جنبشی آوانگارد نبود).پیش از آنکه هنرمندان و تماشاگران آمریکایی مقدار زیادی از اکسپرسیونیسم آلمانی دیده باشند نمایشنامه نویسانی مانند اونیل و المر رایس (1967-1892) ظاهرا از اصطلاح اکسپرسیونیسم در اشاره به جنبش فرهنگ اکسپرسیو (بیانگر و بیانگری) استفاده کردند ، برنامه ایی فراگیر در ایالات متحده که در پی مقابله با نگرانی ها درباره جهان مدرن با اتکا به هنرهای اجرایی بود. اونیل اکسپرسیونیسم را در میانه دهه 1920 برای تجربه ورزی با فرم های دراماتیک دیگر ترک کرد. او بیش از هر درام نویس آمریکایی دیگری بسیاری از آرا و افکاری که به جریان های آوانگارد شکل بخشیدند و نیز نمایشنامه هایشان را مطالعه کرد و این مطالعات در شکل گیری درام های بعدی او بسیار موثر واقع شد.در 1931 ، چنین به نظر می رسید که دوران ادبی اونیل به عنوان نمایشنامه نویسی بزرگ به پایان رسیده است. اما او ادامه داد و مورد احترام بود. در آه ای بیابان (1933) او به سوی کمدی روی می آورد و در 1939 نمایشنامه یخگرد می آید و در دهه 1940 نمایشنامه های سفر دور و دراز به شب و ماهی برای فرزند نامشروع را نوشت که به تجربیات شخصی اونیل نزدیک ترند. سفر دور و دراز به شب در سال 1957 جایزه پولیتزر را از آن خود کرد.اونیل در تاریخ 27 نوامبر 1953 ، در سن 65 سالگی در هتل شرایتون درگذشت. او پس از سال ها رنج بردن از مشکلات متعدد سلامتی ، در ده سال آخر زندگی ، درگیر بیماری پارکینسون بود._ منابعتاریخ ادبیات آمریکا ، ویلیس ویگرتاریخ های تئاتر ، تئاتر های آوانگارد ، بروس مک کوناچیThe oxford companion to American theatre,Gerald bordman/Thomas S.hischak                                                                                                                                      Mobina InanlouMobina InanlouThu, 21 Aug 2025 21:13:30 +0330