https://virgool.ir/feed/@m_77629336تغییردنیایت راازخودشروع کن وآن رادرخداودیگران جستتجومکن؛ همه چیزازتوآغازمی شود.?fa2026-11-11 15:51:59https://files.virgool.ir/upload/users/1842200/avatar/sCDsvc.jpghttps://virgool.ir/@m_77629336https://virgool.ir/@m_77629336/آشپزخونه-وزندگی-onclbn9wksvk((ن والقلم ومایسطرون))اونقدرسرگرم کارم شده بودم که نفهمیدم کی ساعت۳۰ :۷ شب شد.سریع بلندشدم ورفتم آشپزخونه تاشام درست کنم و بیام سراغ تکالیف بچه هاوبعدش ادامه ی کارناتمومم که پسرکوچیکم اومدآشپزخونه وشروع کردبه شیرین زبونی که مامان جون میشه شیربرنج هم درست کنی؟ خوب می دونست که وقتی سریع میرم آشپزخونه یعنی بعدش خیلی کار دارم ووقت دسردرست کردن ندارم .ازطرفی هم میدونست که دربرابرشیرین زبونیهاش ونگاهای دلبرانش تسلیم میشم پس دودستاش روانداخت دورکمرم وتا میتونست روی انگشتای پاهاش وایستادوقدش روتاجایی که میشدبلندکردولباش روبه علامت بوس غنچه کردمن هم که دربرابرنازواداهای دلبرانش تسلیم ، سرم روتاجای لباش پایین آوردم وصورتم رونزدیک دهانش کردم وگونه هام روسپردم به بوسه ی شیرین ترازعسلش بعدهم یک بوس جانانه ازلپ های کوچیکش کردم وگفتم باشه عزیزم فقط به خاطرتو.باشنیدن جواب مثبت، آخ جون بلندی گفت ورفت به سمت روشن کردن تلویزیون.من هم برای اینکه زودبشه قابلمه روازشیرآب داغ پرکردم وروی اجاق گذاشتم وشعله روتاآخرزیادکردم تاسریع به جوش بیادتواین فاصله یک پیمانه برنج روشستم وداخل قابلمه ی دیگه ای ریختم وکمی آبجوش بهش اضافه کردم وروی اجاق گذاشتم  ، بعداززمان خیلی کوتاهی هردوقابلمه باهم به جوش اومدن ؛ برنجی روهم که ازقبل خیس کرده بودم رو تواون یکی قابلمه ریختم. تابه حال پیش نیومده بودکه هم زمان  برنج روبادوحالت کاملامتفاوت ومتضادروی اجاق بزارم .ازیک طرف بایدمراقب می بودم که برنج آب کش شده له نشه وبه قول آشپزباشی ها دانه دانه بشه وازطرفی برنج ظرف شیربرنج کاملا له بشه وخشک نباشه. باتمام هوشیاری، کاملاغرق دیدن این صحنه شدم وبه فکرفررفتم ازاون توفکررفتنهای هوشیارانه،ازاوناکه دوتامیشی یکی توآشپزخونه وحواس جمع کار،یکی هم توعالم فیلسوفانه .برام خیلی جالب بود‌.یادحکمتای زندگی..دوقابلمه روی دوشعله ی همسان بایک ماده غذایی ،یکی بایدله میشدوباشِکرشیرین واون یکی بانمک کمی شورودانه دانه وسرانجام هردومیشدرضایت وهمون چیزی که باید میشد.ماآدم هاهم همینطوربودیم ، اول کارفقط شکایت می کردیم ازاینکه چرابایدله بشیم وله شدنمون رومیبینیم اماشِکررونه وبعضیاتحمل شوری رونداریم امادانه دانه شدن رودوست داریم .بدون اینکه ازآخرکارواون چیزمطلوبی که آخرکار بهش تبدیل میشیم خبرداشته باشیم فقط غرمیزنیم وازهمه چیزوهمه کس شکایت می کنیم وناله پشت ناله ، حسرت پشت حسرت ، غافل ازاینکه هرکس بایدمسیر خودش روطی کنه واتفاقات خودش روازسربگذرون تادرنهایت همون چیزی بشه که بایدبشه درست مثل سنگ الماس بی طرحی که بعدازمرحله صیقل دادن، زیبا میشه و نگین انگشتر.زهراقربانی ایرج ( باران)زهراقربانی ایرج ( باران)Sat, 04 Mar 2023 19:24:08 +0330https://virgool.ir/@m_77629336/عشق-چیست-dpafe50tsfz1((ن والقلم ومایسطرون ))عشق واژه ایست دل انگیز، دل آرا، دل نواز، دلچسب....دل ،دل،دل.... این دل چیست که همه ی عشق به آن متصل می شود؟دل، جایی است درروح که احساسات وعواطف درآن حکم فرمایی می کنند.عواطف چیستند؟همان کلماتی که احساسات ازآن انگیزه می گیرند.انگیزه چیست؟همان امیدیست که زندگی باآن جریان خواهدیافت.امیدچیست؟امیدخودخودزندگیست که تورابه جریان می اندازدوتوپرمی شویازشورونشاط وهیاهو. عشق همان است که وقتی توازهمه جابریده ای وبه زمین افتاده ای دستانت رامی گیرد، چشمانت راروشن می کندپاهایت رااستوارمی نمایدوسپس توقدم برمی داری، آهسته آهسته به قدم هایت سرعت می دهی وبه خودت جان وهدف.عشق همان است که تونشدنی هاراشدنی می بینی، همان که همه چیزبرایت باآن معناپیدامی کند، سپس به پامی خیزی، تلاش می کنی، به حرکت درمی آیی وسرانجام به ثمرمی نشانی.عشق همان عینکی است که دنیاراباآن واصح تر، روشن تر وحتی متفاوت ترخواهی دید.رنگ هادلچسب تر، زیبایی هازیباتروحتی ندیدنی هارادیدنی خواهی یافت.عشق همان دوبالی است که توباآن به پروازدرمی آیی وازبالابه همه چیزمی نگری.سدهاراراه یافتنی، بزرگ راکوچک ونشدنی هاراشدنی خواهی دید؛ همان دوبالی که توراازنزول به صعودخواهدبرد.عشق همان است که تودرجمع تنهاودرتنهایی یک جمع هستی .عشق آن است که توراازدنیای نیستی به دنیای هستی هامی کشاند؛ باآن زندگی رادرتمام کالبدجسم وروحت می دمی وازآن جریان می یابی، به پامی خیزی، تغییرمی کنی، زیبامی بینی وسرانجام هستی می گیری.عشق همان است که توراازنیستی به بیرون می کشاندوتورابه خودت می رساندوتوخودراپیدامی کنی درست نقطه مقابل تنفرکه توراازخودت دورمی کند. عشق زیباست، عشق امیداست وعشق خودزندگیست.زهراقربانی ایرج ( باران)زهراقربانی ایرج ( باران)Sat, 04 Mar 2023 18:49:21 +0330https://virgool.ir/@m_77629336/روزمرگی-vou8dllgmog4 ((ن والقلم ومایسطرون))روزازنو وروزی ازنو؛ باوجودهمه ی تلاشهایی که کرده ام،نمی توانم روزی نوراباحال واحوالی نوشروع کنم.هرروزصبح ، چشمانم راکه می گشایم ، اولین چیزی که زبانه اش مثل مین درمن کشیده می شودذهن پرآشوبم است باتمام دلواپسی ها ونگرانی هاودلشوره هایم.چشمانم راکه می گشایم ذهن پرهیاهووافکارمنفی ام مانع لذت بردن ازهوای دل انگیزصبح وصدای آوازدلنشین پرندگان روی شاخه ی درختان حیاط می شود.انگارافکارمنفی، پشت دریچه ی چشمانم منتطرنشسته اندتابه محض بازشدن پلکهایم خودنمایی کنند ومانوربدهندتاصبحم رااینگونه آغاز کنم:( نکندامروزاتفاق بدی درحال وقوع باشدیاخبربدی درراه؟نکندامروزهم جزشکست وناامیدی ،نویدی دیگردرراه نباشد؟نکنداتفاقی رخ دهد که نه تنهاحالم راخوب نکندبلکه همین دل خوشی های ساده ام رانیزازمن بگیرد؟)....آه که ذهنم بعدازبیدارشدن به مانندازدحام کلاس اوّلیهاست.پرازصداوهیاهو وبی نظمی.کلاسی که به آموزگاری توانانیازداردتابه محض واردشدن به کلاس ، آنقدرقدرتمندباشدکه سریع نظم رابرقرارکندوچشمها رابه سوی خودفراخواندودرس درست راآموزش دهد؛ آموزگاری که مراازجهل ونادانی ذهن برهاندوعشق ، امید،شوق ومثبت اندیشی رامشق کندواینگونه ازاین بی نظمی وسردرگمی نجات یابم وآرامش ولبخندراهدیه دهد.آموزگاردانایی که زبانه ی مین افکارمنفی ام رابکِشد وآن هاراطوری منفجرکندکه چیزی از آن هاباقی نماندویک روزصبح که چشمانم رامی گشایم، واژه هاوافکارمثبت برکلمات وافکارمنفی پیشی بگیرندومثل خورشیدبرذهنم بتابندومن دلگرم شَوم ازاین سبقت ورنگین کمان امیددرآسمان ذهن ودلم طیف گسترانی نمایدومن محکم واستوار به سوی زندگی قدم بردارم وزندگیم راآن گونه که خودم می خواهم شروع کنم نه آن طورکه ذهنم برمن حکمرانی می کند.هرچندکه به تجربه، بارهاوبارهادیده ام که افکارمنفی مثل افراد بی قید وبند،فقط مَنم مَنم می کنندوشاخ وشانه می کِشندتاتورابترسانتدودرواقع هیچ کاری ازدستشان برنمی آید،اما نمی دانم بازچرااینگونه می شود؟این درگیری بین افکارمنفی ومثبت صبحگاهی امانم رابریده وهنوزروزم راآغازنکرده همه چیزدرذهنم به پایانی بدمبدّل می شودواین تکرارهرروزه ی من است ازشروع یک صبح تاپایان یک شب.آه که چقدردلم صبحی زیبامی خواهد، باجهش افکارمثبت درذهنم بابازشدن دریچه ی چشمانم درصبحگاه تابه سمت زندگی قدم بردارم وحال خوب رابه آغوش کِشم؛ حالی که افسارش دردست من باشدنه دردست افکارپرهیاهویم.زهراقربانی ایرج ( باران)زهراقربانی ایرج ( باران)Sat, 04 Mar 2023 18:40:56 +0330https://virgool.ir/@m_77629336/روح-زندگی-c6mdjkgzfmbe((ن والقلم ومایسطرون))کوچه ای بی روح وسرد.سکوت مطلق ، نه اینکه دراین کوچه خانه ای نباشدنه اتفاقاً واردکوچه که می شوی نسبت به کوچه های اطراف خانواده های بیشتری درآن هستند.هرخانواده ۲یا۳بچه دارندکه درمجموع همه ی سنین راتشکیل می دهدیعنی از۳، ۴ساله تانوجوان ودانشجو اماازهیچ خانه ای هیچ صدایی نمی آید.خب معلوم است دیگرهمه لولیده انددرخانه هاوحتماً هم که هرکدام یک گوشی موبایل دردست گرفته اندوچمبرک زده انددرآن.یک خانه هم درکوچه هست که هرزگاهی مستاجرهایش زن وشوهرهای جوانی هستندکه هنوزفرزندی ندارند، آنهاهم که معلوم است ، ساکت ترین افراداین کوچه هستند.یک سالی می شودکه این خانه خالیست ومستاجری برایش نیامده، هرچند اگرهم می آمدبازهم فرقی نمی کرد ومثل دیگرخانه هاجزسکوت صدایی ازآن شنیده نمی شد.چندروزیست که سرماخوردگی همان همراه ورفیق زمستان که نه توراتنهامی گذاردونه رهایت می کنددامنگیرم شده ومجبورشدم درخانه استراحت کنم .داروهایم رابعدازخوردن یک سوپ گرم وتندخورده ام وروی مبل کنارشومینه پتوی مسافرتی موردعلاقه ام راکه هدیه ی خواهرم است ، پتویی باطراحی دانه های برف ، روی سرم کشیده ام و استراحت می کنم.ناگهان گوشهایم تیزمی شود، انگارخیالاتی شده ام.عجیب است ولی صدای بازی چندپسربچه ازکوچه به گوش می رسد؛ آن هم کوچه ی ماکه همیشه پربوده ازسکوت .حالم کمی بهترشده.ازسوزوسرمای چندروزپیش خبری نیست وهواهم کمی آفتابی شده.بلندمی شوم وبه طرف چوب لباسی قهوه ای رنگ چوبیمان می روم.پالتوی گرم طوسی ام رامی پوشم وبه طرف صدامی روم.چندسالی میشودکه صدایی ازکوچه به گوش نرسیده.درکِرم رنگ حیاط را بازمی کنم، چشمم به چندپسربچه ی نوجوان می خوردکه بایک توپ زردرنگ بی حال که معلوم است ازفرط بازی زیادرنگش به سیاهی متمایل شده ، بازی می کنند.بادیدن من سلام می کنند.- سلام عمو.ناخوداگاه لبخندی برگوشه ی لبهایم جوانه می زندوباصدایی که ازدیدن آنهاانرژی گرفته ، می گویم:-سلام به پسرهای گُل فوتبالیست.مال کدام کوچه اید؟ تاجایی که یادم می آیدشمارااینجاندیده ام.یکی ازپسرهادرجوابم گفت:-مادوسه روزیست که به این کوچه اسباب کشی کرده ایم ، همین دوسه تاخانه پایین ترازشماکه خالی بود.باهمان لبخندی که هنوزدرگوشه ی لبم جاخوش کرده بودگفتم:-چه خوب.خوشحالم ازدیدنتان .خوش آمدید.کوچیمان راازسکوت درآوردیدوبه آن جان داده اید.هرسه خندیدندوگفتند:-ممنون وبه بازیشان ادامه دادند.من هم که انگارجانی گرفته بودم ازدیدنشان ، درگوشه ای به تماشای بازیشان ایستادم .هرسه برادربودند.تقریباً هرروزیکی دوساعتی کوچه ازصدای بازیشان جان می گرفت وروحی اززندگی درکوچه جاری میشد.هرازچند گاهی هم که برای خریدبیرون می رفتم صدای موسیقی آرام ازخانیشان شنیده می شد.گه گاهی بوی غذا، گاهی صدای دعوایشان ،گاهی خنده هایشان ، همه وهمه دست به دست هم کوچیمان راکه پربودازآدمهایی بدون هیچ نشانه ای ازجریان زندگی،روح وجان تازه ای بخشیده بودند وچه لذتی داشت این شورونشاط وصدای جریان زندگی برای کوچیمان ومنی که ۲۵ سال داشتم وباپدرومادری زندگی می کردم که هردومعلم بودندوساعات زیادی رادربیرون خانه سپری می کردندوزیاددرخانه حضورنداشتند.خواهرم هم که ازدواج کرده بودورفته بودسرخانه وزندگیش ومن هم که شیفت چرخشی کاری داشتم وساعاتی رامجبوربودم تنهادرخانه باشم که نیمی ازان رادرخواب بودم ، نیمی درتماشای تلویزیون وگاهی هم به چپیدن درگوشی ام سپری می شد.شورواشتیاق بازی کردن فوتبال این سه برادر نم نم وآهسته آهسته به بچه های کوچه سرایت کردویک هفته ازحضورشان نگذشته که همه راازخانه هایشان به کوچه کشاندندوتیمی ازفوتبال راتشکیل دادندکه من هم یکی ازآنهاشدم وبه این تیم پیوستم البته باخریدیک توپ نوکه هدیه ی من بودبه حضورشان.زهراقربانی ایرج ( باران)زهراقربانی ایرج ( باران)Sat, 25 Feb 2023 18:40:22 +0330