https://virgool.ir/feed/@m_77359288fa2026-11-13 01:54:12https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_77359288https://virgool.ir/@m_77359288/برای-او-lwdhlbe6vlp2همیشه واسه ما از دیوار بن بست اش بود. یه کوچه که ته اش می‌خورد به یه دیوار و تمام بچگی ما هم تو اون کوچه گذشتتو محله های دیگه به ما می‌گفتند بچه های کوچه بن بست، سه نفر بودیم من علی و محمد. قرار گذاشته بودیم همیشه با هم باشیم، از اون قرار های دهه شصتی، از اون داداشی گفتن ها، از اون کنار هم راه رفتن ها و با هم قول و قرار گذاشتن ها...اما برای ما دیوار یه معنی دیگه ای داشت دیوار برای ما بعضی وقت ها دروازه ای بود که باید رویای فوتبالیست شدنمون و به سمت اش شوت میکردیم، دفترچه خاطراتی بود که روش از رفاقت و عشقمون می‌نوشتیم تکیه گاهی بود که خستگیامون و کنار هم با یه نوشابه تگری تو تابستون به در میکردیم، خلاصه که برا ما دیوار مثل بقیه معنی بن بست و انتها و گیر افتادن نداشت. برای ما دیوار یه شاهد بود، یه بزرگتر که دوستی ها و عشق و بزرگ شدنمون و نگاه می‌کرد؛ مطمعن ام که بعضی وقت ها پیش خودش کلی بهمون خندیده. مثل اون روز تابستون که بالاخره محمد بعد از چند ماه لوله و مقوا جمع کردن بالاخره کایت اش رو ساخت و اون و بالای پشت بوم برد تا مقابل چشم های گرد شده و از حدقه بیرون اومده ما با اون پرواز کنهاما چند لحظه بعد مادرش که به زور تونسته بود با حالت ضعف و بی حالی از دیدن این صحنه خودش و بالای پشت بوم برسونه، چنان با اسکلت و ملخک پروانه که همان لوله پلاستیکی ها باشند از خجالت محمد در اومد که تا مدت ها اسم پرواز و پریدن و می‌آوردی بدن درد می‌گرفت؛ اما ما میدونستیم تو سرش چی میگذره. دیوار برای علی سنگ صبور بودکه هرروز براش کلی از دختری میگفت که همسایه روبه رویی اون ها بود و علی تا مدت ها نتونسته بود صورت اش و ببینه، فقط ساعت ها منتظر می نشست تا موطلایی برای شونه کردن موهاش کنار پنجره بیاد و پشت به علی رو به آینه بشینه و به آبشار موهاش شونه بکشه...خلاصه که دیوار همه چیز بود. برای من یه دفتر بزرگ که روی اون با ذغال هرچی دوست داشتم بنویسم، از خودم که دوست داشتم در آینده نویسنده بشم و جاهایی که باید میدیدم ودنیایی که وقتی به دیوار زل میزدم مثل تصاویر پرده ی سینما جلوم زنده میشد و شروع به حرکت میکرداون وقت من ساعت ها محو دیوار بودم تا کسی یا صدایی من و از سرزمین های خیالم به آسفالت و کتونی میخی و کوچه بن بست بیاره. خلاصه که هنوزم کوچه بن بست هست. ما هم هستیم. محمد هنوز پرواز میکنه اما این بار نه با مقوا و پلاستیک آنقدر خیال کرد و درس خوند که آخرش بعد از کلی بالا و پایین به آرزوش رسید و کاپیتان پرواز شد.علی که پاهاش از بقیه ما بیشتر رو زمین بود با دختر موطلایی ازدواج کرد و الانم این صدای پسرشه که چند ساعته داره یه نفری با دیوار توپ بازی میکنه، مطمعن ام دیوار خوب فوتبال بلده این و فقط ما میدونیم از بس به سمت اش توپ زدیم.خوب فقط موند خودم،فکر کنم دیگه توضیح لازم نداره که چه کاره شدم...همیناما هنوزمیه وقت هایی حس میکنمتو یکی از اون خیال های روی دیوار بچگی محو شدم و الانه که یکی صدام کنه.بابک نیوشادانبابک نیوشادانWed, 14 Jul 2021 02:30:00 +0430