https://virgool.ir/feed/@m_77175081لیز خوردن بهونه است که دست آن کسی را دوست داری را بفشاریfa2026-11-12 09:18:42https://files.virgool.ir/upload/users/4057393/avatar/bCgwPB.jpghttps://virgool.ir/@m_77175081https://virgool.ir/@m_77175081/مغز-های-زنگ-زدهp2-hgpxrenpfmhkسال ۳۰۱۲ بود و من تنها ۹ سال داشتم ، ما یکخانواده ی نسبتا ثروتمند بودیم که در عمارتی بزرگ در بالا شهر پایتخت زندگی می کردیم ، پدرم از وزرای دولت بود و قرار بود که یک روزی ، من جای او را بگیرم.من پسر بزرگ خانواده ی ۵ نفره بودم و بعد از من یک خواهر ۵ ساله و یک برادر ۱ ساله وجود داشتند . ما زندگی خیلی شادی را داشتیم و اصلا طعم بدبختی را نچشیده بودیم و فکر می کردیم که همیشه همینجوری باقی می ماند و ما تاهمیشه پیش هم خواهیم ماند .یک شب من برای تفریح به بیرون رفته بودم و نسبتا از همیشه ، بیشتر طول کشید . قرار بود ، آن شب ، پدر به خانه بیاید و من برای اینکه دیر به خانه می رسیدم ، خودم را سرزنش می کردم. همینکه به در ورودی عمارتمان رسیدم ، لرزه ای به اندامم افتاد ، عمارت بزرگمان در تاریکی فرو رفته بود ، هیچ وقت سابقه نداشت تا نیامدن من بخوابند ؛ زنگ خانه را هرچه زدم ، کسی نبود تا برایم باز کند ، از منتظر بودن خسته شدم و خودم در را با کلید خودم باز کردم ، این اولین باری بود از اینکه خودم در را باز می کردم ، می رنجیدم . انگار دلم برای اینکه کسی در را برویم باز کند ، تنگ شده بود.بعد از گذشت از حیاط به عمارتمان رسیدم ، دوباره زنگ زدم ؛ ولی باز هم کسی در را برویم نگشود ... عرق سردی بر روی پیشانی ام نشسته بود ، به خودم خندیدم و گفتم :《 حتما زنگ خراب شده یا می خواهند مرا غافل گیر کنند ... هیچ جای نگرانی نیست ...》 و با امید دوباره ، خودم در را باز کردم ،هیچ لامپی روشن نبود فقط نور ماه بود که از پنجره های باز به داخل می تابید و هیچ صدایی نبود به جز زوزه ی باد که با آهنگش پرده های حریری را به رقص در می آورد.. .در آن عمارت بزرگ ، احساس تنهایی کردم ، احساس کردم ، هیچ کس دیگری به جز من در اینجا نفس نمی کشد.من خانواده یمغز زنگ زدهمغز زنگ زدهMon, 09 Jun 2025 16:08:07 +0330https://virgool.ir/@m_77175081/مغز-های-زنگ-زده-atfeqfxkmkwr+اولین پستمامیدوارم خوشتون بیاد.پارت اول....صدای آژیر ماشین های پلیس دوباره در شب ، طنین انداز شده بود و سکوت شهر دوباره شکسته شد...چیزی که آن شب ، ماه به تماشایش نشسته بود ،تنهایی بود که در همه ی ذهن ها تداعی می شد ؛ تنهایی که توانسته بود به زندگی ، بوی خون را بدهد.آن شب هیچ چیز توجه ماه را جلب نمی کرد به جز پسرکی بی کس ، که در تنهایی خودش غرق شده بود و در خون دست و پا می زد . پسرکی که می توانست اکنون در دبیرستان فارق التحصیلی اش را جشن بگیرد و با دوستانش ، آینده اش را بسازد ؛ اکنون باید با موتوری ، از دست پلیسان می گریخت .همه می گفتند :《 تقصیر خودش است ، باید دستگیر شود ، دیگر از دستش کلافه شده ایم ...》ولی این ماه بود که میدانست که در شب های تاریک گذشته چه بر سر او آمده است که حتی خورشید هم نمی تواند با نورش صحنات تاریک زندگی پسرک را روشن کند .این اتفاق حاصل سال ها نقشه های برنامه ریزی شده ی گروهی تبه کار برای ازبین بردن شهر بود...گروهی که اولین بار کارش را در ده سال پیش شروع کرد و زهر خوشی هایش را برای اولین بار به پسرکی نُه ساله چشاند و الآن این پسر نه ساله ی نوزده ساله باید تاوان کار های بقیه را بدهد...پسرک همانطور که با موتور روی آسفالت خشن می راند ، باد سرد صورتش را نوازش می کرد که یاد آور هنگامی بود که دستان پر مهری به گرمی خورشید برای آخرین بار صورت او را نوازش می کرد و اسم فراموش شده ی او با لبخندی به شیرینی عسل صدا زده می شد ؛ روزگری که هیچ وقت در ذهن یک پسرک نه ساله نمی گنجد که یک روزی به یگ تروریست تبدیل شود.و این داستانی است که ماه از پشت ابر ، سال ها پیش شاهد آن بوده است و اکنون با جوهری به سرخی خون بر دل های شکسته حک می شود.صدای آژیر مامغز زنگ زدهمغز زنگ زدهMon, 09 Jun 2025 15:05:53 +0330