<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های m_76939438</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_76939438</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:03:20</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>m_76939438</title><link>https://virgool.ir/@m_76939438</link></image><item><title>وقتی ۴۰۰ سال پیش، از «پرداخت مستقیم» گفتم و خنده‌ بازار شدم!</title><link>https://virgool.ir/@m_76939438/وقتی-۴۰۰-سال-پیش-از-پرداخت-مستقیم-گفتم-و-خنده-بازار-شدم-vrg2y9kjkehg</link><description>به زمان قدیم بازگشتم، چهارصد سال پیش، به حوالی میدان نقش جهان، آن زمان که هوا بوی نان تازه می‌داد و مردم بازار با لباس‌های سنتی در جنب‌وجوش بودند. در میان آن جماعت با شور و هیجان گفتم:ای مردم! بشنوید از سخنی غریب. در آینده‌ای که شما آن را نتوانید تصور کنید، چیزی خواهد آمد به نام «پرداخت مستقیم» که هیچ پول نقدی نخواهد خواست و همه بدهی‌ها خود به خود ادا خواهند شد.مردی که در کنار گوسفندی به خرید و فروش مشغول بود، با چهره‌ای متعجب گفت:خود به خود؟ مگر باد و جنّیان پولمان را خواهند برد؟دیگری که کوزه‌ای در دست داشت، پرسید:قبض دیگر چیست که می‌گویی؟ ما هیچ قبضی نداریم. مگر آب و آتش را هم می‌فروشند؟با شوق گفتم:چنین پندارید که برای هزینه آب یا برق…که ناگهان یکی از جمع فریاد زد:برق؟! آهای مردم! این جوان می‌گوید نور را می‌فروشند! آیا نور را در دکان‌ها می‌بندند و به خریدار می‌فروشند؟خنده‌ای بلند از جمع برخاست و یکی دیگر گفت:این سخن بیهوده است! ما سکه و طلا را در کیسه می‌گذاریم و زیر بالش نهان می‌کنیم، چه نیازی به این سخنان؟هر چه بیشتر توضیح می‌دادم، خنده‌ها بیشتر می‌شد. یکی از بزرگان جمع با صدایی محکم گفت:ای جوان! این سخنان تو بوی تب می‌دهد. در این دنیا که همه‌چیز با گفت‌وگو و چانه‌زدن پیش می‌رود، چه می‌گویی از چیزی که خود به خود شود؟با خود گفتم که شاید اگر زمانی دیگر و مردمی دیگر بود، سخنم را بهتر می‌فهمیدند. آخر سر، ناامیدانه گفتم:باشد، روزی که فراموش کنید بدهی‌تان را بپردازید و کارتان به خسران افتد، خواهید دانست این پرداخت مستقیم چه موهبتی است!پیرمردی از گوشه جمع گفت:ای جوان! اگر کسی فراموش کند، این قصور جزایش تنبلی است، و تنبل را جزا باید!همان‌جا دانستم که هر سخنی زمانی دارد و هر ایده‌ای مردمانی که پذیرای آن باشند. شاید اگر قرنی دیگر صبر کنم و بازگردم، این بار به جای خنده و تمسخر، کلامم را خواهند ستود!</description><category>m_76939438</category><author>m_76939438</author><pubDate>Thu, 05 Dec 2024 21:25:51 +0330</pubDate></item></channel></rss>