<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Armin Hajizadeh</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_76636829</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:00:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1292822/avatar/nb4j6a.jpeg</url><title>Armin Hajizadeh</title><link>https://virgool.ir/@m_76636829</link></image><item><title>The Man From London 2007 By Bela Tarr</title><link>https://virgool.ir/@m_76636829/the-man-from-london-2007-by-bela-tarr-z4uknrsj9mnk</link><description>مصاحبه کننده: &#34;چطور به سیمنون رسیدید؟&#34;بلاتار:&#34;من هارمونی های ورکمستایر را ساختم؛یک قصه پریان زیبا که مورد علاقه من و بسیاری دیگر است.ولی فکر میکردم زیادی رمانتیک است.تصمیم گرفتم بعد از آن،یک فیلم خیلی خالص و ساده و بی رحمانه بسازم. دیگر شفقتی در کار نباشد.هیج شانسی برای فرار وجود نداشته باشد.&#34;و اینگونه بود که بلاتار &#34;مردی از لندن&#34; را ساخت.اثری که خود آن را سنگدلانه ترین فیلمش می نامد.فیلمی که قرار است مثل یک مشت به شما بکوبد.مردی از لندن به یک فیلم نوآر مدرن میماند.نوآری با شخصیت هایی که قربانی امیال درونی خویش شده اند.شخصیت هایی که اینبار بلاتار هیچ راه فراری از سرنوشت تلخ را برایشان متصور نیست.بلاتار &#34;مردی از لندن&#34; را به اوج سبک گرایی خویش در فضایی مدرن و شهری بدل می‌کند.فضایی هولناک که با دوربین سوبژکتیو بلاتار که انگار در جستجوی چیزی یا کسی است،بدل به بستری برای یک درام جنایی-بلاتاری میشود.افتتاحیه فیلم میخکوب کننده و شگفت انگیز است.دوربین طنابی را دنبال میکند که به آرامی وارد آبی تیره می‌شود و آرام تیلت می‌کند تا دماغه و عرشه کشتی را نشان دهد که در تاریکی مطلقی فرو رفته است.دو تن با قواره هایی محو در سیاهی توجه بیننده را جلب می‌کنند که یکی شان میگوید:دنبال من نیا.و ما بلافاصله انتقال یک چمدان را مشاهده می‌کنیم؛مسافران پیاده میشوند و برای سوار شدن به سمت قطار میروند.این نما حدودا ۱۲ دقیقه است و تا وقتی که شخصیت اصلی فیلم وارد قاب نشده،ما نمی‌فهمیم که با زاویه دید چه کسی نظاره گر صحنه هستیم.این نمای ۱۲ دقیقه ای راه را برای برداشت بلند دیگری باز می‌کند. کل این فیلم با حدود ۳۰ نما در طول ۱۳۳ دقیقه،چیره دستی بلاتار در برداشت بلند را دگر بار ثابت می‌کند.مردی از لندن اما با دیگر آثاری که بنده از بلاتار دیده بودم تفاوت هایی واضح داشت. ماهیت محیط خنثی است و مشخص بودن آن تقریبا از بین رفته است. داستان مشخصا در جایی که اروپای شرقی به نظر آید،روی نمی‌دهد.تاکید بلاتار بیشتر بر روی فضا و روابط شخصيت ها با هم و دنیای درونی آنها است.اما از همه اینها واضح تر این است که مردی از لندن احتمالا کم حرف ترین فیلم بلاتار است.پلات فیلم هم بسیار ساده است.کنش ها،با فاصله نشان داده می‌شوند، و آنچه نشان داده میشود بسیار کم مایه و ناچیز است.انگیزه ها نیز بسیار مبهم و سطحی اند.اما واقعیت امر این است که تاکید بلاتار، هیچوقت بر چنین چیزهایی نبوده.  تصویر و فضاسازی خارق العاده بلاتار در کنار موسیقی میهای ویگ همچنان شگفت انگیز و تکان دهنده است.8/10#ریویو #پیشنهاد آرمین حاجی زاده✍?</description><category>Armin Hajizadeh</category><author>Armin Hajizadeh</author><pubDate>Mon, 29 Nov 2021 15:32:22 +0330</pubDate></item><item><title>ریویویی بر فیلم &#34;هارمونی های ورکمستایر&#34;</title><link>https://virgool.ir/@m_76636829/ریویویی-بر-فیلم-هارمونی-های-ورکمستایر-le9ugx1jdpk9</link><description>من از فیلم‌هایی که تلاش می‌کنند تماشاگر را مجاب کنند اتفاقی در شرف وقوع است، متنفرم؛در حقیقت اتفاقی نمی‌افتد، ما فقط از یک وضعیت به وضعیت دیگر می‌رویم و همه‌چیز در زمان غرق می‌شود. تنها چیز حقیقی زمان است؛ سال‌ها، روزها، ساعت‌ها، دقایق و ثانیه‌ها.&#34;Bela Tarr&#34;هارمونی های ورکمستایر حقیقتا از عجیب ترین تجربه هایم بود،تجربه سیر و سلوکی در جهانی سرد و تاریک که ساختنش فقط از خود بلاتار برمی آید،جهانی که به یک &#34;آخرالزمان بلاتاری&#34; میماند؛آخر الزمان بلاتاری چون خبری از زرق و برق های هالیوودی و آن تصویر کلیشه ای و پر تکاپو از آخرالزمان نیست؛در واقع اینجا چیزی جز خرافات گیرتان نمی‌آید. افتتاحیه ای سرد و مجذوب کننده که با موسیقی شگفت انگیز &#34;میهای ویگ&#34; حس و حالی غریب پیدا میکند.افتتاحیه ای میان جمعی از مستان،که مشغول اجرای نمایشی هستند در باب چرخش زمین و پدیده کسوف و خسوف(بدون شک یکی از به یادماندنی ترین اوپنینگ ها).اینجاست که بلاتار ما را با &#34;یانوش والوشکا&#34; آشنا میکند،جوانی با جسمی خستگی ناپذیر،اما روحی خسته از زندگی.بلاتار اینها را با همراه کردن و غرق کردن یانوش در نماهای تاریک،سرد و بلندش میسازد. با ورود یک سیرک به شهر،همه چیز فرق می‌کند؛سیرکی که حامل یک نهنگ مرده است و ارمغانش چیزی نیست جز دودستگی و آشوب.بیشتر، افراد مسن شهر دور سیرک جمع میشوند،اما انگار این فقط یانوش است که تاب مواجهه با تاریکی درون آن را دارد. با گذشت زمان،اهداف پشت پرده‌ایان سیرک محقق می‌شود.مردمان فریب خورده،اطراف سیرک جمع میشوند،بلوایی در راه است...تصاویری بی پرده از مردمی که دیگر تسلطی بر خود ندارند،حمله ور میشوند و نابود می‌کنند.با رسیدن به خانه سالمندان،بلاتار انزجار مخاطبش را از مردم و حتی مردم از خودشان را با نمایی از یک پیرمرد عریان،به اوج میرساند.مردم آشوبگر، تاسف بار از کار خود دست می‌کشند. یانوش که شاهد تمامی این اتفاقات بود،تاب نمی‌آورد؛او اینک از جوانی فقط ظاهرش را داراست،او در جسم مرده،و در روح سالخورده است؛چیزی همانند یک نهنگ بی جان.در آخر باید گفت که نه تنها این فیلم،بلکه سینمای بلاتار به بیننده ای که صبور نیست،پیشنهاد نمیشود.8/10#ریویو آرمین حاجی زاده ✍?</description><category>Armin Hajizadeh</category><author>Armin Hajizadeh</author><pubDate>Sat, 30 Oct 2021 21:57:37 +0330</pubDate></item><item><title>ریویویی بر فیلم Ugetsu اثر میزوگوچی</title><link>https://virgool.ir/@m_76636829/ریویویی-بر-فیلم-ugetsu-اثر-میزوگوچی-zshirrcxfc6h</link><description>Ugetsu Monogatari 1953By Kenji Mizoguchi‎اوگتسو مونوگاتاری،از آن دسته آثاری است که تاثیرشان تا مدت ها به قوت خود باقی میماند؛اگرچه این موهبتی کمیاب است،اما این امر برای من برابر با دشواری های بسیار در نوشتن است.&#34;اوگتسو موناگاتاری&#34;،روایت طمع و خودخواهی سیری ناپذیر انسان، و اهمیت خانه و خانواده در جهانی است که بین واقعیت و ماورائی بودن در نوسان به سر میبرد؛ظرافت میزوگوچی در حفظ تعادل بین این دو،شگفت انگیز است. قصه دو خانواده در روستایی واقع در ژاپن-قرن شانزدهم.&#34;گنجورو&#34; و &#34;توبی&#34; کوزه گرانی هستند که یکی از آنها(گنجورو) رویای ثروت و آسایش را در سر می‌پروراند و دیگری(توبی) در پی تبدیل شدن به یک سامورایی،و دست یافتن به قدرت و احترام است.هرکدام از آنها با امید رسیدن به آرزوهایشان،قصد بر سواستفاده از گرانی های برآمده از وضعیت جنگی می‌کنند و با وجود مخالف های همسرانشان،راهی بازار بزرگ میشوند،اما... در جهانی به سر میبریم که در آن ارواح خبیثه رفت و آمد دارند،سربازان غارت می‌کنند و از بین میبرند،جاری کردن خون انسان ها برابر است با دستیابی به قدرت و احترام و در این میان &#39;اخلاق&#34;،واژه غریبی است؛اما ایا میزوگوچی می‌خواهد ما نیز شاهد از دست رفتن اخلاقیات باشیم؟ خیر.شما از دست رفتن و لگدمال شدن اصول اخلاقی را بدون اینکه نظاره گرش باشید درک میکنید.بیان اخلاقیات از دست رفته در اوج انسانیت و اخلاق،تنها می‌تواند نشانگر نبوغ و مهارت میزوگوچی باشد؛ و اینجاست که شارل بودلر میگوید:(لازم بود در همه اعصار تمدن‌ها انسان‌هایی باشند با چشم‌اندازی فراتر از زمین تا بتوانند زیستن را به بشریت حیوانی بیاموزند، انسان به تنهایی قادر نبود آن را کشف کند).میزوگوچی دقیقا از همین دست انسان ها است.داستان نیز از کشش بسیار بالایی برخوردار است،تقریبا در همه سکانس ها حادثه ای در حال رخ دادن است و پایان آن نیز مصادف با شروع حادثه ای دیگر،از این حیث ریتم اثر نیز میخکوب کننده است و ابدا خسته کننده نمیشود.و در آخر،لحظات بازگشت مرد به حریم از دست رفته خانواده از به یادماندنی ترین و تاثیر گذار ترین سکانس ها است.10/10#ریویو #پیشنهاد آرمین حاجی زاده ✍?</description><category>Armin Hajizadeh</category><author>Armin Hajizadeh</author><pubDate>Sat, 30 Oct 2021 08:48:07 +0330</pubDate></item><item><title>ریویویی بر فیلم &#34;Dune&#34;</title><link>https://virgool.ir/@m_76636829/ریویویی-بر-فیلم-dune-y6dcrg1f0s8c</link><description>Dune 2021By Denis Villeneuveاثر نیمه حماسی ویلنوو شروع امیدوار کننده ای برای چندگانه ای احتمالی نبود.روایت کند و بدون فراز و فرود ویلنوو از قصه حماسی-تخیلی فرانک هربرت اگرچه خوش تصویر است و تصاویرش در کنار موسیقی شنیدنی زیمر لذت بخش اند،اما ابدا کافی و قابل قبول نیستند.قصه در سال 10191 می‌گذرد،زمانی که آرتیدیس ها(نام یکی از خاندان های بزرگ داستان) به دستور امپراطور جهان واثق برای حکومت و استخراج نوعی ادویه گران قیمت راهی سرزمین &#34;آراکیس&#34; میشوند اما... شاهزاده ارتیدیس ها(پاول) با بازی قابل توجه تیموتی شالامه،قابلیت های عجیبی دارد که او را نزد مردم معتقد به &#34;لسان الغیب&#34; مشهور میکند،پاول شخصیت اصلی ماست و ما قصه او را دنبال میکنیم.&#34;تل ماسه&#34;عامدانه ناقص است.ویلنوو برای دنباله دار کردن اثرش بخش بسیار زیادی از تایم فیلم را صرف آشنا کردن مخاطب با جهان فیلم،رسومات جاری در آن و کاراکتر ها میکند؛ میتوان گفت که ویلنوو در دومورد اول خوب عمل کرده،هرچند که خوب عمل کردنش در این موارد به قیمت مواجه کردن مخاطبش با فیلمی راکد و گاها بسیار خسته کننده تمام شده.با تمام اینها،معتقدم فاحش ترین اشتباهات ویلنوو در شخصیت پردازی هایش رخ می‌دهد.کاراکتر های تل ماسه هم در طرف آدم خوب های قصه و هم بدمن ها بسیار سطحی و کلیشه ای اند.کاراکتر های قصه بدون احتساب جبهه ای که در آن می‌جنگند،اکثرا تندخویان حریصی هستند با پوشش هایی اگزوتیک که ظاهرا نمایانگر شخصیتشان است.شخصیت پردازی های ناقص ویلنوو موجب شده است که مخاطب هیچ احساس نزدیکی با کاراکتر ها نداشته باشد و سرانجام قابل حدسشان نیز هیچ ری اکشنی از سوی مخاطب در پی نداشته باشد.یکی دیگر از اصلی‌ترین مشکلات &#34;تل ماسه&#34; مربوط به بخش اکشن و مبارزات می‌شود.مبارزات فیلم بسیار کند و نمایشی هستند،به همین خاطر در ایجاد هیجان بسیار ناموفق عمل میکنند.تیم بازیگری قابل قبول،موسیقی شنیدنی زیمر و تصاویر چشم نواز ویلنوو از اراکیس به طور کلی نقاط مثبت فیلم هستند؛اما ضعف ها و نقاط منفی فیلم،کفه ترازوی به مراتب سنگین تری دارند.&#34;تل ماسه&#34;ی ویلنوو،فیلم خوبی نیست.4/10#ریویو آرمین حاجی زاده ✍?</description><category>Armin Hajizadeh</category><author>Armin Hajizadeh</author><pubDate>Fri, 29 Oct 2021 22:41:41 +0330</pubDate></item></channel></rss>