https://virgool.ir/feed/@m_76612173همه ما دررویاهای دیگری زندگی میکنیم ...fa2026-11-12 10:58:54https://files.virgool.ir/upload/users/478957/avatar/KT1ZyG.jpeghttps://virgool.ir/@m_76612173https://virgool.ir/@m_76612173/تکرار-ev9yna1yla1nبه کمپ دوم رسیدیم .،فصل بهار بود ،امواج رود ،در دره ها ودشت ها به حرکت در آمده وسیل خروشان هر صخره وسنگی را در مسیر رود شستشو میداد ،اما یک پرتو نور هم از طلوع خورشید در غار های ژرف وعمیق، که در هر طرف با سنگها وصخره ها محاصره شده بودند، نمی تابید. قله ها در هر طرف شکاف خورده وشاخه شاخه شده وبرج ها وگنبد هایی را می ساختند که از دور مثل مساجد شرقی که با مناره ها وگلدسته ها زینت میشوند، جلوه گری می کردند. گل های سرخ خود را با قطره های شبنم صبحگاهی دامنه کوه پوشانده شده بودند ودر سراشیبی هزاران بوته وگیاه رنگارنگ در اطراف دیده می شد. فضا پر بود از عطر بابونه، آویشن وشقایق. در طرفی دیگر بوته های گون سر در کنار هم گذاشته وبنفشه های کبود رنگ و لاله های واژگون، از کنار سنگها بیرون زده و به نشانه غرور و سیاست در کنار هم رشد کرده بودن. بلوط های بلند سر بر آسمان کشیده و با شاخ وبرگ خود بر اطراف سایه انداخته بودن ،ولی بالاتر از همه ، دنای سفید پوش خودنمایی میکرد واشعه فروزنده خورشید بر روی آن می لرزید، منظره ای فریبنده و رویایی شیرین را برای هر بیننده ای به وجود می آورد. دریاچه وسیع کوه گل در زیر پای او بود وباتابش آفتاب مثل فرش طلایی درخشان خودنمایی می کرد. رشته کوه زاگرس سربلند و مانند پهلوانی قوی هیکل به دیدبانی این سرزمین مشغول بود .********اما این همه زیبایی نمی توانست غم گروه را کم کند وحال و روز آنها را بهتر کند .غمی که از زمستان به دل همه افتاده بود. در بهمن ماه بود که دنای سفید پوش از برف ،هواپیما وسرنشینان آن را در آغوش گرفت. تلاش ما برای پیدا کردن هواپیما 48 ساعت طول کشید، چه تلاش بیهوده وغم انگیزی؛ ! ! برف قدرت هر حرکتی را از ما گرفته بود، در روز دوم عملیات نجات ارتش به ما کمک کرد وبا کواد کوپتر های خود موفق شدن محل سقوط هواپیما را پیدا کنند. همه آنهایی که عزیزانشان در آن پرواز بودند به آنجا آمده بودند، صحرای محشری به پا شده بود و هیچ کدام از اعضای گروه توانایی نگاه کردن به چشمهای آنها را نداشت، نگاهشان سنگین وپر از التماس وخواهش بود. امیر میگفت :وقتی هلیکوپتر به زمین نشست همگی سوار شدیم تا به محل حادثه بریم، مرد جوانی به من نزدیک شد، چشمهاش از شدت گریه قرمز ومتورم بود، دستای منو گرفت، نیازی به حرف زدن نبود، در نگاه او می تونستم خواسته اش رو بفهمم، با این حال او باسختی و بغض به حرف اومد و گفت : پسر و همسرم اونجا هستن خواهش میکنم اونا رو پیدا کن، بعدش با دستپاچگی وعجله موبایلش رو دراورد و عکس اونها که روی صفحه اصلی بود رو به من نشون داد. به سختی لبخندی زدم ودستش رو توی دستم گرفتم و گفتم برای همین اینجا هستیم, ،اما خودم هم میدونستم که امیدی نیست و در دلم به حال اون پدر بیچاره اشک میریختم. راست میگفت :آخه چطور میتونست بهش بگه اگر ما بتونیم تکه ای از جگر گوشه اونو پیدا کنیم باید خدا را شکر کنه .حالا از اون روز نحس چند ماه گذشته و دیگه از اون برفهای سرد و یخ زده خبری نیست، حالا دوباره به اونجا برگشتیم، دنا پیداست و خودنمایی میکنه، انگار نه انگار عزیزانی رو در خودش دفن کرده و خودش رو آنچنان آراسته وزیبا کرده که روزهای سخت زمستان گذشته مثل یه خواب ترسناک به نظر میاد .از وقتی برفها آب شده این بار دوم هست که به نول شمالی میریم هنوز حس میکنم شاید کسی یا چیزی رو بشه پیدا کرد .رضا اعتراض میکنه ومیگه :هیچ کس مثل تو توی این شغل دوام نیاورده، ! ! آخه امدادگری هم شد شغل، ؟ ! من اهمیتی نمیدم وخوب میدونم که تو این زمونه کلماتی مثل همدلی و فداکاری دیگه ارزش چندانی نداره .توی اون حادثه چیزهایی رو دیدم که کل باورهام رو عوض کرده بود، کسانی رو در روز حادثه گرفتار در برف و بوران وگمشده در کوه پیدا کردیم که برای دزدی اموال اون بخت برگشته ها اومده بودن و در این راه گم شده وبا پاهای یخ زده مجبور شده بودن تقاضای کمک کنن، مسئولانی رو دیدم که اومدن عکسشون رو گرفتن و رفتن، مردمی دل شکسته وداغداری که امیدشون نا امید شده بود. ***RoyaRoyaFri, 19 Feb 2021 15:57:58 +0330