https://virgool.ir/feed/@m_76470421fa2026-11-11 20:53:24https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_76470421https://virgool.ir/@m_76470421/چه-کسی-از-مولانامولانا-ساخت-v7pinzytj2a1در مقاله قبل درمورد شعر ایرانی و سیر تکامل آن صحبت کردیم اکنون در این مقاله می‌خواهیم‌به یکی از شاعرانی که به سبک سنتی شعر می‌سرود بپردازیم.نام مولانا را حتما همه ما شنیده‌ایم در این مقاله درمورد کسی صحبت می‌کنیم که از مولانا،مولانا ساخت. کسی که به مولانا یاد داد سکوت از کلمات بالا تر و برتر است و هر چه به او گفته می‌شود را به راحتی نپذیرد و فکر کند.او کسی نبود به جز شمس تبریزی.مولانا از عالمان زمان خود بود و افراد زیادی حاضر بودند ساعت ها پای سخنرانی های او بنشینند و در مکتب او تحصیل کنند اما با ورود شمس به زندگی مولوی همه چیز تغییر کرد،چنانچه خود می‌فرماید:زاهد کشوری بدم صاحب منبری بدمکرد قضا دل مرا عاشق و کف زنان تودیدار شمس و مولانا:درمورد شمس و مولانا و اینکه چه میان آنها گذشته ابهاماتی هست اما چیزی که معتبر تر به نظر میاید و شنیده می‌شود این است که: روزی مولانا از یکی از سخنرانی های مهم خود برمی‌گشته که کسی جلوی او را می‌گیرد و سوالی از او می‌پرسد:ای مولای زمان به نظر تو بایزید بسطامی بهتر است یا حضرت محمد؟مولانا که جواب این سوال برایش روشن است می‌گوید خب معلوم است دیگر!!حضرت محمد(ص)شمس می‌پرسد خوب فکر کن...پس چرا بایزید بسطامی گفت به شناخت کامل خدا پی برده اما حضرت محمد با اینکه پیامبر خدا است تازه خود را ابتدای راه می‌دانست؟مولانا کمی فکر کرد و گفت عرفان و شماخت خدا مانند دریا است و قلب هر کس مانند ظرفی است که از آب این دریا برمی‌دارد و می‌نوشد ظرف با یزید بسطامی کوچک بود و زود پر شد اما ظرف حضرت محمد بزرگ است و به این راحتی پر نمی‌شود و او همیشه تشنه شناخت است.این جوابی بود که مولانا به سوال شمس داد اما شمس در پس این سوال،سوال دیگری را پنهان کرده بود:ظرف تو چقدر است؟گفته می‌شود پس از این اتفاق مولانا شمس را در خانه خود پناه داده.شمس و مولانا چهل روز در کتابخانه مولانا در را به روی خود بسته و بحث و تفکر کرده بودند،در این راه هم شمس عوض شده بود و هم مولانا و هم تمام مردم،از اطرافیان نزدیک مولانا گرفته تا دورترین افراد به او؛مردم راحت شمس را مورد قضاوت قرار می‌دادند می‌گفتند عالم بزرگ ما را دیوانه کرده؛راست هم می‌گفتند؛مولانا دیوانه شده بود؛دیوانه عشق.شمس آمده بود و مولانا عالم را مولانا عاشق کرده بود.عشقی که روح مولانا را به اوج می‌برد و کلمات آشفته را در ذهن او مرتب می‌کرد تا اشعاری موزون را تشکیل دهند.برخی می‌گویند شمس به خاطر گفته های مردم مولانا را ترک کرد تا بیش از این حرف های مردم او را آزار ندهد اما مولانا کسی را مامور‌کرد تا دنبال شمس بگردد و او را بازگرداند،شمس بازگشت و مولانا در این زمان شاد ترین اشعار خود را می‌گفت:آن آب بازآمد به جو بر سنگ زن اکنون سبوسجده کن و چیزی مگو کاین بزم سلطانی است اینشمسِ مولانا باز گشته بود اما این بازگشت چندان طولانی نبود.مرگ شمسطبق گفته ها پسر کوچک مولانا به دلیل کینه‌ای که از او به دل داشت عده‌ای را مامور به کشتن شمس کرده بود و شمس این بار برای همیشه از پیش مولانا رفت(برخی هم می‌گویند شمس دوباره به دلیل حرف و حدیث ها مولانا را ترک کرد اما کشته شدن شمس معتبر تر است.)مولانا غم سختی را پشت سر می‌گذاشت و در غم فراق می‌سوخت اما پس از شمس افرادی وارد زندگی او شدند که زندگی او را تکان دادند و جان کوچکی به او بخشیدندافرادی مانند صلاح الدین و حسام الدین چلبی.حسام الدین چلبی کسی بود که مولانا از او به عنوان خالق مثنوی معنوی یاد می‌کند:ای ضیاء الحق حسام الدین تویکه گذشت از مه به نورت مثنویهمت عالی تو ای مرتجامی‌کشد این را خدا داند کجاگردن این مثنوی را بسته‌ایمی‌کشی آن سوی که دانسته‌ایحسام الدین الهامات مولانا را می‌نوشته و به آنها نظم می‌داده تا نهایتا این نسخه مثنوی معنوی به دست ما برسد.گرچه افراد زیادی وارد زندگی مولانا شدند و مولانا توانست شادی نسبی خود را به دست بیاورد اما هیچکس برای مولانا مثل شمس نشد،در حقیقت اتفاقی که افتاد یکی شدن روح شمس و مولانا بود،اتفاقی که مولانا معتقد است برای هر عاشق و معشوق حقیقی که در فراق یکدیگر سوخته‌اند می‌افتد. به همین دلیل مولانا نام یکی از آثار خود را به یاد و به عشق شمس،دیوان شمس نامید و در همه آثر های خود تعالیم شمس را نوشت.برگرفته از کتاب ملت عشق نوشته الیف شافاک G SarvinSarvinTue, 17 Nov 2020 21:54:35 +0330https://virgool.ir/@m_76470421/تاریخچه-شعر-ایرانی-yx2bjmfjqdkwنخستین یافته ها از شعر پارسی به دوران زرتشت پیامبر و سروده های وی در گاهان می‌رسدنخستین شاعرانی که به زبان فارسی دری شعر می‌گفتند در دیار یعقوب لیس صفاری پدیدار شدند اگر چه پیش از آن هم اشعاری سروده شده بود اما یافته ها نشان می‌دهد که در آن دوران شعر پارسی(همان فارسی دری و در مقابل فارسی میانه)هنوز قوام نیافته بود زیرا وزن آنان به طور مطلق عروضی نیست.مرحله بعدی شکل گیری و تکامل شعر ایرانی در ورارود و خراسان اتفاق افتاد در این دوره شعرای بزرگی مثل رودکی سمرقندی پدیدار شدند (فردوسی هم اواخر این دوره پدیدار شد.)از روزگار غزنوی به بعد به ویژه از آغاز پادشاهی سلجوقیان اندک اندک جنبش سرایش شعر به زبان پارسی دری به نواحی مرکزی ایران و حتی نواحی غربی کشیده شد و شعر و زبان آن تحت تأثیر گویش محلی گویندگان این خطه قرار گرفتسده هفتم هجری اوج شعر پارسی محسوب می‌شود و در آن دو شاعر بزرگ سعدی شیرازی و جلال الدین محمد مولوی آسمان شعر پارسی را روشن کردند. پس از این دو بزرگوار، شعر پارسی در سراشیب و فرود افتاد و اگر چه در سده هشتم هجری با ظهور شعرایی چون عبید زاکانی و حافظ شیرازی اعتلا یافت.پس از حافظ‌ که پایان بخش سبک عراقی بود سبک هندی پیدا شد و پس‌ از آن دوره پیدایش شعر نو و یا شعر نیمایی بود.نیما یوشیج یا علی اسفندیاری بنیان گذار شعر نو است وی با پدید اوردن شعر نو در شعر پارسی انقلابی به پا کرد.در یک تقسیم‌بندی کلی به ترتیب شکل‌گیری انواع شعر نو را می‌توان به سه دسته کلی تقسیم کرد:شعر نیمایی: وزن عروضی دارد اما جای قافیه‌ها مشخص نیست مثل اشعار اخوان ثالث، فروغ فرخزاد و سهراب سپهری.سپید: هر چند آهنگین است اما وزن عروضی ندارد و جای قافیه‌ها در آن مشخص نیست مثل برخی اشعار شاملو.موج نو: نه قافیه دارد و نه وزن عروضی و فرق آن با نثر در تخیل شعری است. موج نو به پیچیدگی معروف است. مثل برخی اشعار احمد رضا احمدی.منبع:ویکی پدیاSarvinSarvinWed, 11 Nov 2020 20:33:34 +0330