https://virgool.ir/feed/@m_76351791مترجم بی صداfa2026-11-11 20:49:19https://files.virgool.ir/upload/users/4732814/avatar/koS9X1.pnghttps://virgool.ir/@m_76351791https://virgool.ir/@m_76351791/عقاید-طوطی-وار-وقتی-می-فهمیم-اما-متوجه-نمی-شویم-geyy87jdb9fiبه نام خدامدتی است چیزی شبیه عقاید طوطی‌وار ذهنم را مشغول کرده است. چیزی شبیه این جمله که «می‌فهمیم، اما متوجه نمی‌شویم!»🤔گاهی به خاطرات گذشته‌ام فکر می‌کنم.به‌خصوص تجربه‌ای که در یکی از تئاترهایی که رفته بودم داشتم نمایشی که قرار بود برای جامعه ناشنوایان هم قابل‌دسترس باشد، اما در نهایت متوجه شدم هیچ فرد ناشنوایی در سالن حضور ندارد. با خودم فکر کردم چطور ممکن است این‌همه درباره دسترس‌پذیری صحبت کنیم، اما در عمل متوجه نباشیم که اصلاً مخاطبی از آن جامعه در جمع ما حضور ندارد؟نمی‌دانم این اتفاق را باید به ضعف در درک موقعیت دیگران نسبت بدهم، به چیزی که در روان‌شناسی با عنوان «نظریه ذهن» درباره‌اش صحبت می‌شود، یا به همان عقاید طوطی‌واری که بی‌آنکه آن‌ها را بررسی کنیم، در ذهنمان نگه می‌داریم و مدام تکرارشان می‌کنیمچقدر به فلسفه نیچه علاقه دارم.همان فیلسوفی که به «پدر چکشی» معروف است. شاید چون دوست دارم باورهای تثبیت‌شده را با پرسش‌های جدی به صدا دربیاورم. شاید همین علاقه باعث شده به فکر برگزاری کارگاهی درباره موضوعی بیفتم که یک سال ، ذهنم را به خودش مشغول کرده است: فلسفه عقایداین روزها کمتر از قبل به حواشی اطرافم توجه می‌کنم. ذهنم پر از ایده‌ها و فکرهای جورواجور است. البته بخش زیادی از تمرکزم روی دانش‌آموزان ابتدایی ناشنوا و معلمانشان قرار گرفته است. نمی‌دانم چرا، اما حالم در کنار بچه‌ها خیلی خوب است. انگار کودک درونم دوباره فرصت پیدا می‌کند با آن‌ها همراه شود.بازی کند، سؤال بپرسد و از زاویه دیگری به دنیا نگاه کند🫠هرچه بیشتر به محیط آموزش فکر می‌کنم، بیشتر به این فرضیه می‌رسم که بعضی عقاید، درست مثل یک ویروس، در فرایند آموزش منتشر می‌شوند. یک نفر چیزی را می‌گوید، نفر بعدی آن را می‌پذیرد و به دیگری منتقل می‌کند؛ بدون اینکه کسی لزوماً لحظه‌ای بایستد و بپرسد: «اصلاً چرا؟»البته این فقط یک فرضیه ذهنی است و هنوز نمی‌توانم با اطمینان درباره منشأ آن صحبت کنم. اما بگذارید بگویم از کجا به این فکر افتادم✋️مدتی پیش درباره کودکان ناشنوا و استفاده از واژه «استثنایی» با یکی از افراد مسئول صحبت می‌کردم. توضیح دادم که این واژه ممکن است بار معنایی منفی داشته باشد و بهتر است در انتخاب اصطلاحات، به جایگاه و شأن افرادی که درباره‌شان صحبت می‌کنیم توجه کنیم. پیشنهاد کردم از تعابیر دیگری مانند «کودکان با نیازهای ویژه» استفاده شودبعدها دیدم همین موضوع در صحبت‌های آن مسئول و در پلتفرم‌های اطلاع‌رسانی بازتاب پیدا کرده است🌷نه، مسئله‌ام این نیست که چرا حرف من را مطرح کرده یا چرا نامی از من برده نشده است! اصلاً بحث مالکیت یک ایده نیست. مسئله برای من جای دیگری استاز خودم می‌پرسم این باور که یک واژه حتماً باید جایگزین واژه دیگری شود، از کجا آمده است؟ چه کسی آن را مطرح کرده؟ بر چه مبنایی پذیرفته شده؟ آیا درباره معنای اجتماعی و تأثیر آن بر افراد مورد اشاره فکر کرده‌ایم؟من وقتی درباره موضوعی صحبت می‌کنم، دوست دارم پشت حرفم یک فکر، تجربه یا مطالعه وجود داشته باشد. مثلاً یکی از باورهایم درباره آموزش کودکان، اهمیت صبوری معلم است. اما همین باور هم نباید صرفاً به یک جمله زیبا تبدیل شود که همه آن را تکرار کنند. باید درباره‌اش فکر کنیم، تجربه‌ها را ببینیم، اطلاعات جمع کنیم و حتی با متخصصان آن حوزه گفت‌وگو کنیمبه نظرم تفاوت بزرگی وجود دارد بین کسی که یک جمله را تکرار می‌کند و کسی که آن جمله را فهمیده، بررسی کرده و با آگاهی پذیرفته استطوطی صداهای اطرافش را تقلید می‌کند. ما هم این ویژگی را از او می‌شناسیم و انتظاری نداریم که درباره معنای جمله‌ای که تکرار می‌کند، استدلال داشته باشد. اما ما انسان‌ها چطور؟ آیا قرار است هر چیزی را که می‌شنویم، بدون پرسش و بررسی به بخشی از باورهایمان تبدیل کنیم؟شاید خطرناک‌ترین شکل یک باور، باوری باشد که آن‌قدر تکرار شده که دیگر کسی به خودش زحمت نمی‌دهد درباره‌اش سؤال کند. باوری که از بس در ذهن‌ها چرخیده، دیگر کسی منشأ آن را به یاد نمی‌آورد؛ انگار به‌مرور فسیل شده است🫣گاهی فکر می‌کنم چقدر از آنچه امروز در زندگی روزمره انجام می‌دهیم، حاصل انتخاب آگاهانه خودمان است و چقدرش فقط تکرار چیزهایی است که از خانواده، مدرسه، جامعه و اطرافیانمان یاد گرفته‌ایم🧐شاید بد نباشد هر از گاهی از خودمان بپرسیم:امروز چند بار چیزی را تکرار کردم، بدون اینکه واقعاً درباره‌اش فکر کرده باشم؟چند بار یک باور را پذیرفتم، فقط چون همه اطرافیانم آن را درست می‌دانستند؟و مهم‌تر از همه، آخرین باری که یکی از باورهایم را به چالش کشیدم، چه زمانی بود؟شاید لازم باشد گاهی با چکش پرسشگری به سراغ باورهایمان برویم. نه برای اینکه همه‌چیز را خراب کنیم، بلکه برای اینکه بفهمیم کدام باورها واقعاً ارزش نگه‌داشتن دارنداز امشب، یا هر وقت که این نوشته را می‌خوانی، کمی بیشتر به ذهن خودت اعتماد کن. اجازه بده سؤال بپرسد، شک کند، مقایسه کند و حتی گاهی باورهای قدیمی‌ات را کنار بزند😊شاید درست از همان لحظه‌ای که دیگر به شنیده‌هایمان اکتفا نمی‌کنیم و شروع به فکر کردن می‌کنیم، زندگی معنای تازه‌ای پیدا کندشاید زندگی، از جایی شروع می‌شود که جرئت می‌کنیم به آنچه همیشه درست می‌دانستیم، دوباره نگاه کنیم.ریحانهریحانهTue, 03 Nov 2026 18:52:07 +0330https://virgool.ir/@m_76351791/وقتی-زبان-همدیگر-را-نمی-فهمیم-چه-کسی-باید-قدم-اول-را-بردارد-dz6ogxe8qex3یکی دو سال از دوران دانشگاه را در خوابگاه می‌گذراندم آنجا سه چهار دوست ترک‌زبان داشتم و تا قبل از آن هیچ‌وقت به این شکل با موقعیتِ نفهمیدن زبان دیگران روبه‌رو نشده بودمیک روز با دو نفر از آن‌ها نشسته بودیم که یکی‌شان رو به من کرد و گفت:ـ ریحانه، می‌خوام یه چیزی تعریف کنم. ولی نمی‌تونم با فارسی اون حسی رو که می‌خوام منتقل کنم. بذار به ترکی تعریف کنم، بعدش برات ترجمه می‌کنممن هم که کنجکاو شده بودم، گفتم:ـ باشه، بگو😊!و این‌طور شد که دوستم شروع کرد به ترکی حرف زدنبا هیجان، با آب‌وتاب، با بالا و پایین کردن صدا و تغییر حالت چهره‌اش. دوستم هم که زبانش را می‌فهمید، مدام واکنش نشان می‌داد و گاهی به ترکی جوابش را می‌دادو من؟⁉️من هم وسط آن مکالمه نشسته بودم و مثل کارآگاه‌های فیلم‌ها دنبال یک سرنخ می‌گشتم شاید یک کلمه فارسی، یک واژه آشنا، چیزی پیدا کنم و بفهمم موضوع از چه قرار است!ولی دریغ از یک سرنخ!🔎به قول خودشان: «یوخ!»هیچی!باور کنید حرف‌های دوستم دو دقیقه هم طول نکشیدولی برای من انگار چند ساعت گذشته بود. دو دقیقه‌ای که در آن، دو نفر با هم ارتباط داشتند و من فقط شاهد ارتباطشان بودمبالاخره حرفش تمام شدیک لحظه سکوت شد.😐بعد دوستم رو به من کرد و گفت:ـ هیچی، می‌دونی ریحانه، این اتفاق افتاد و نتیجه‌اش این شد که...اما دیگر آن هیجان اول را نداشت. نه از آن آب‌وتاب خبری بود، نه از آن بالا و پایین شدن صدا. انگار حالا که نوبت ترجمه رسیده بود، بخشی از آن حس‌وحال هم جا مانده بود🫠من هم دیگر آن‌قدر مشتاق شنیدن نبودم🥲چند روزی این ماجرا توی ذهنم می‌چرخید. مدام از خودم می‌پرسیدم: واقعاً چه اتفاقی افتاده بود؟🤔آیا اگر دوستم همان لحظه، با همان هیجان، حرف‌هایش را برایم ترجمه می‌کرد، من هم می‌توانستم بخشی از احساسش را تجربه کنم؟ آیا ترجمه کردن فقط انتقال معنی کلمات است؟ یا گاهی زمانِ انتقال دادن هم به اندازه خودِ پیام اهمیت دارد؟این سؤال‌ها آن‌قدر در ذهنم ماند تا یک روز ماجرا را برای استادم تعریف کردم،استادی که خودش ناشنوا بود.به حرف‌هایم گوش داد و گفت:ـ بله، برای من هم خیلی اتفاق افتاده. ولی برو تحقیق کن.و من رفتم سراغ تحقیق کردنوقتی یک خاطره، خاطره دیگری را زنده می‌کنددر جریان صحبت با یکی از همکاران مترجمم که خودش فرزند والدین ناشنواست، همین تجربه را مطرح کردم و پرسیدم آیا او هم با چنین موقعیتی روبه‌رو شده است؟گفت: «آره.»بعد خاطره‌ای از دوازده سیزده‌سالگی‌اش تعریف کرد.یک روز از اتاقش بیرون آمده بود و در تلویزیون برنامه‌ای دیده بود که به نظرش خیلی بامزه و خنده‌دار می‌آمد. آن‌قدر که شروع کرده بود به خندیدن.😃مادرش که در آشپزخانه مشغول کار بود، متوجه خنده‌های او شده بود و از او پرسیده بود چه چیزی در تلویزیون پخش می‌شود که این‌طور می‌خندداو هم در همان لحظه از مادرش خواسته بود کمی صبر کند تا برنامه تمام شود و بعد ماجرا را برایش تعریف کند.اما وقتی برنامه تمام شد و به آشپزخانه رفت، مادرش گفت:ـ نمی‌خواد بگی. من همون لحظه می‌خواستم بدونم چی شد!🙂‍↔️همکارم می‌گفت آن‌قدر عذاب وجدان گرفته بود که از آن روز به بعد، مراقب بوده اگر اتفاق جالبی می‌افتد، همان لحظه برای مادرش تعریف کندوقتی این خاطره را شنیدم، یاد خودم افتادم.یاد روزهایی که هنوز زبان اشاره بلد نبودم و برای شرکت در دورهمی‌های کانون ناشنوایان می‌رفتممن هم آنجا غریبه بودم🫣تصور کنید وارد جمعی شوید که آدم‌هایش با هم صحبت می‌کنند، می‌خندند، شوخی می‌کنند و خاطره تعریف می‌کنند؛ اما شما زبانشان را بلد نیستیدحالا تصور کنید زبان آن‌ها دیداری باشددست‌ها مدام حرکت کنند، صورت‌ها تغییر کنند، بدن‌ها به جهت‌های مختلف بچرخند و نگاه‌ها از یک نفر به نفر دیگر بروندمن هم آن وسط نشسته بودم و چشم‌هایم را بین آدم‌ها می‌گرداندم. آن‌قدر این طرف و آن طرف را نگاه می‌کردم که گاهی سرگیجه می‌گرفتم!🫨بالاخره چشمم روی دو نفر ثابت می‌ماند😶با دقت نگاه می‌کردم. اول هیچ‌چیز نمی‌فهمیدم. بعد شاید یک کلمه، نهایتاً دو کلمه از میان آن همه جمله دستگیرم می‌شدو همان دو کلمه برایم حکم کشف یک گنج را داشت!اما یک اتفاق کوچک، همه‌چیز را برایم تغییر دادیکی از آن دو نفر وسط صحبت کردن، ناگهان اشاره‌اش را قطع کرد. رو به من کرد، لبخند زد و دوباره شروع کرد😊این بار چیزی فرق می‌کرداشاره‌هایش برایم قابل‌فهم‌تر شده بود. هنوز همه‌چیز را متوجه نمی‌شدم، اما دیگر آن‌قدر هم گیج نبودمآن روز دقیقاً نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده است. فقط متوجه شده بودم که شیوه صحبت کردنش تغییر کرده و حالا من می‌توانم کمی بیشتر بفهممحتی دوست ناشنوای دیگری که کنارش بود، متوجه این تغییر شد. نگاهی به من انداخت، لبخند زد و دوباره رو به دوستش کرد تا صحبتشان را ادامه بدهندسال‌ها بعد، وقتی وارد دانشگاه شدم و چند ترم از تحصیلم گذشت، تازه فهمیدم آن روز چه اتفاقی افتاده بودآن دوست، شیوه اشاره کردنش را به من نزدیک‌تر کرده بود. یعنی از ساختار طبیعی و روانی که در زبان اشاره خودش به کار می‌برد، کمی فاصله گرفته بود تا منِ مبتدی بتوانم بهتر متوجه منظورش شوماو مجبور نبود این کار را انجام دهد. می‌توانست به صحبت عادی خودش ادامه بدهد و من هم مثل قبل، از میان آن همه اشاره فقط یکی دو کلمه بفهمماما این کار را نکرد😉او متوجه حضور من شده بود. نه فقط حضور فیزیکی‌ام در آن جمع، بلکه حضورم به‌عنوان کسی که می‌خواست بفهمد، اما هنوز نمی‌توانستمهربانی، گاهی یعنی همان لحظه ترجمه کردنحالا که به آن دو خاطره فکر می‌کنم، می‌بینم وجه مشترکشان فقط نفهمیدن زبان نیستدر هر دو موقعیت، کسی بود که می‌خواست در یک تجربه شریک شود. یکی می‌خواست در هیجان تعریف کردن یک خاطره سهیم باشد و دیگری می‌خواست در گفت‌وگویی دوستانه حضور واقعی داشته باشداما برای یکی از آن‌ها، ترجمه به بعد موکول شد و برای دیگری، کسی همان لحظه تصمیم گرفت راه ارتباط را کمی هموارتر کندالبته نمی‌خواهم دوستم در خوابگاه را قضاوت کنم. شاید آن لحظه اصلاً متوجه نشده بود که برای من چه می‌گذرد. شاید هم تصور می‌کرد ترجمه کردن در پایان، همان نتیجه را می‌دهداما تجربه آن روز به من نشان داد که گاهی وقتی پیام را با تأخیر منتقل می‌کنیم، فقط چند کلمه را از دست نمی‌دهیم.ممکن است بخشی از هیجان، خنده و حس مشترک آن لحظه را هم از دست بدهیم🥲و آن دوست ناشنوایم در کانون، بدون آنکه من از او چیزی بخواهم، کاری کرد که احساس کنم من هم بخشی از آن جمع هستممن در آن جمع غریبه بودم. زبانشان را بلد نبودم و نمی‌توانستم مثل بقیه با آن‌ها ارتباط برقرار کنماما آن‌ها طوری با من رفتار کردند که احساس غریبه بودن نکنمحالا یک سؤال برایم باقی مانده است:ما وقتی کسی را در جمع خودمان داریم که زبان ما را نمی‌فهمد، چقدر تلاش می‌کنیم او هم در لحظه‌هایمان شریک باشد؟آیا صرفاً حضورش برایمان کافی است؟ یا حاضریم کمی از سرعت خودمان کم کنیم، مکث کنیم، راه دیگری برای توضیح دادن پیدا کنیم و اجازه بدهیم او هم در خنده‌ها، خاطره‌ها و گفت‌وگوهایمان سهمی داشته باشد؟شاید لازم نباشد همیشه زبان همدیگر را بلد باشیم تا بتوانیم به هم نزدیک شویمگاهی کافی است متوجه شویم کسی هنوز پشت درِ گفت‌وگوی ما ایستاده است؛ آن‌وقت به جای اینکه از او بخواهیم خودش راه ورود را پیدا کند، کمی در را برایش باز کنیم.ریحانهریحانهThu, 29 Oct 2026 11:03:45 +0330https://virgool.ir/@m_76351791/کاشت-حلزون-با-سمعک-چه-فرقی-دارد-vafysbfstfamبه نام خداانواع سمعک بعد از پست قبلی، یکی از دوستان سؤال جالبی پرسید:«اگر سمعک وجود دارد، چرا بعضی افراد از کاشت حلزون استفاده می‌کنند؟ مگر کاشت حلزون فقط یک سمعک پیشرفته‌تر نیست؟»حقیقتش نه!🙂قبل از هر چیز، بیایید خیلی ساده به ساختمان گوش نگاه کنیم.گوش ما سه بخش دارد:- گوش خارجی- گوش میانی- گوش داخلیهمه مشکلات شنوایی از یک نقطه شروع نمی‌شوند. گاهی مشکل در گوش خارجی یا میانی است و گاهی در گوش داخلی.حالا تفاوت اصلی سمعک و کاشت حلزون همین‌جاست.سمعک صدا را تقویت می‌کند.یعنی اگر سلول‌های شنوایی گوش هنوز بتوانند صدا را دریافت کنند، سمعک صدای محیط را بلندتر و متناسب با میزان کم‌شنوایی پردازش می‌کند تا فرد بهتر بشنود.به همین دلیل افرادی که کم‌شنوایی خفیف، متوسط یا حتی بعضی از کم‌شنوایی‌های شدید دارند، معمولاً از سمعک استفاده می‌کنند.اما همیشه مشکل فقط «کم بودن صدای ورودی» نیست.در گوش داخلی، اندامی به نام حلزون وجود دارد که داخل آن هزاران سلول مویی بسیار ظریف قرار گرفته‌اند. این سلول‌ها وظیفه دارند ارتعاشات صوتی را به پیام عصبی تبدیل کنند تا عصب شنوایی آن را به مغز برساند.اگر این سلول‌ها آسیب جدی دیده باشند، حتی بلندتر کردن صدا هم مشکل را حل نمی‌کند.🤫اینجاست که کاشت حلزون مطرح می‌شود.کاشت حلزون فقط یک سمعک قوی‌تر نیست؛ بلکه وسیله‌ای است که بخشی از عملکرد سلول‌های آسیب‌دیده حلزون را دور می‌زند و با تحریک مستقیم عصب شنوایی، امکان دریافت صدا را فراهم می‌کند.البته این هم به این معنا نیست که هر فرد ناشنوا یا کم‌شنوا باید کاشت حلزون انجام دهد.✋️تصمیم برای استفاده از سمعک یا کاشت حلزون به عوامل مختلفی بستگی دارد؛ از جمله نوع کم‌شنوایی، شدت آن، سن فرد، وضعیت عصب شنوایی و بررسی‌های تخصصی پزشک و شنوایی‌شناس.یک نکته جالب هم این است که کاشت حلزون به‌تنهایی پایان مسیر نیست. بعد از عمل، فرد معمولاً به تنظیم دستگاه، توان‌بخشی و تمرین‌های شنیداری نیاز دارد تا مغز یاد بگیرد صداهای جدید را بهتر پردازش کند.در پایان بد نیست یک تصور اشتباه را هم اصلاح کنم.🧕بعضی‌ها فکر می‌کنند چون کاشت حلزون از نظر ظاهری متفاوت است، فقط برای زیبایی یا جایگزینی سمعک استفاده می‌شود.در حالی که هدف این دو وسیله کاملاً متفاوت است؛ یکی صدا را تقویت می‌کند و دیگری در شرایط خاص بخشی از مسیر شنوایی را جایگزین می‌کند.اگر دوست داشتید، در پست بعدی درباره این صحبت می‌کنیم که چرا بعضی از ناشنوایان با وجود امکان کاشت حلزون، آن را انتخاب نمی‌کنند و نگاه جامعه ناشنوایان به این موضوع چیست.ریحانهریحانهFri, 17 Jul 2026 16:01:58 +0330https://virgool.ir/@m_76351791/زبان-اشاره-جهانی-نیست-sdynhdpmcy06این احتمالا عجیب ترین چیزی است که امروز می‌شنوید.به نام خداهر وقت به کسی می‌گویم مترجم زبان اشاره هستم، معمولاً بعد از چند سؤال تکراری به این سؤال می‌رسیم:«خب زبان اشاره که جهانیه دیگه؟»و هر بار مجبور می‌شوم با نهایت آرامش بگویم:«نه!»😊بعد معمولاً طرف مقابل چند ثانیه به من خیره می‌شود، انگار همین الان فهمیده زمین گرد است!🤭اما بیایید با هم جلو برویم.اول یک سؤال:زبان گفتاری مردم آمریکا و انگلستان چیست؟معلوم است؛ انگلیسی.🧐حالا سؤال دوم:زبان اشاره ناشنوایان آمریکا و انگلستان چیست؟🫤اگر گفتید «خب همان انگلیسیِ اشاره‌ای!» باید بگویم نه!اینجا تازه داستان جالب می‌شود.🤔زبان اشاره آمریکایی و زبان اشاره بریتانیایی دو زبان کاملاً متفاوت هستند. نه فقط چند اشاره متفاوت؛ بلکه دستور زبان، ساختار جمله‌ها و حتی واژگانشان هم فرق می‌کند.یعنی ممکن است دو نفر از آمریکا و انگلستان هر دو انگلیسی صحبت کنند، اما وقتی بخواهند با زبان اشاره حرف بزنند، حرف همدیگر را متوجه نشوند!عجیب بود؟😁صبر کنید، تازه به بخش جذابش نرسیده‌ایم.😉برگردیم به ایران.🇮🇷ما در کشورمان اقوام مختلفی داریم؛ ترک، کرد، لر، بلوچ، عرب و خیلی‌های دیگر.یک کودک ترک‌زبان که در خانواده‌ای ترک بزرگ می‌شود، احتمالاً زبان اولش ترکی است.اما وقتی وارد جامعه می‌شود، مدرسه می‌رود یا به شهر دیگری سفر می‌کند، معمولاً فارسی را هم یاد می‌گیرد.در نتیجه خیلی از افراد این جوامع عملاً دوزبانه هستند.✌️تا اینجای داستان چیز عجیبی نیست.اما حالا تصور کنید یک ناشنوای ترک‌زبان از شهر خودش به تهران سفر کند و بخواهد با یک ناشنوای تهرانی ارتباط برقرار کند.فکر می‌کنید چه اتفاقی می‌افتد؟آیا مثل یک فرد شنوا مجبور است زبان جدیدی یاد بگیرد؟جالب است بدانید معمولاً نه!❌️آن‌ها اغلب به‌خوبی همدیگر را متوجه می‌شوند.البته نه کاملاً یکسان.بلکه چیزی شبیه لهجه.✅️درست همان‌طور که وقتی یک اصفهانی یا شیرازی صحبت می‌کند، ما متوجه حرفش می‌شویم اما می‌فهمیم اهل شهر دیگری است.در زبان اشاره هم همین اتفاق می‌افتد.بعضی نشانه‌ها، بعضی شیوه‌های بیان یا بعضی انتخاب‌های واژگانی ممکن است محلی باشند، اما ارتباط همچنان برقرار است.پس زبان اشاره هم می‌تواند لهجه و گویش داشته باشد.و حالا برسیم به یکی دیگر از سوءتفاهم‌های محبوب.خیلی‌ها فکر می‌کنند ناشنوایان فارسی را با دست‌هایشان اجرا می‌کنند.یعنی ما یک جمله فارسی را برمی‌داریم و کلمه به کلمه تبدیلش می‌کنیم به اشاره.باز هم باید بگویم:«خیر!»🤭زبان اشاره ایرانی یا اشارانی دستور زبان خودش را دارد.اجازه بدهید با یک مثال توضیح بدهم.فرض کنید ده تا مکعب اسباب‌بازی دارید.ما شنواها معمولاً این مکعب‌ها را به صورت یک خط کنار هم می‌چینیم.مثلاً:«من + به + خانه + می‌روم»اما در زبان اشاره داستان کمی متفاوت است.ناشنوایان فقط از یک خط استفاده نمی‌کنند؛ آن‌ها از فضا استفاده می‌کنند.از جهت نگاه.از حرکت بدن.از موقعیت دست‌ها.از حالت صورت.از فاصله‌ها.انگار به جای چیدن مکعب‌ها روی زمین، آن‌ها را در یک فضای سه‌بعدی می‌چینند.برای همین است که بعضی چیزها که در زبان فارسی با حروف اضافه و ربط بیان می‌شوند، در زبان اشاره اصلاً نیازی به کلمه ندارند.مثلاً در جمله «من به خانه می‌روم»، مفهوم «به» می‌تواند در حرکت بدن یا جهت حرکت دست‌ها وجود داشته باشد.یعنی بخشی از معنی جمله داخل خودِ فضا پنهان شده است.در واقع ناشنوایان فقط با دست‌هایشان صحبت نمی‌کنند.آن‌ها با دست‌ها، صورت، بدن و تمام فضای اطرافشان جمله می‌سازند.شاید به همین دلیل باشد که هر بار کسی از من می‌پرسد:«زبان اشاره جهانیه دیگه؟»لبخند می‌زنم.( و مثل استاد شیپو که پلک سمت چپ چشمش درحال پریدن است و دو دست رو به صورت یوگا بالا آورده میگم: عااارااامش!)چون می‌دانم پشت همین یک سوال ساده، دنیایی از زبان ها، لهجه ها، فرهنگ ها و دستور زبان های متفاوت پنهان شده است.دست هایی که صحبت میکنند!ریحانهریحانهSat, 20 Jun 2026 20:14:36 +0330https://virgool.ir/@m_76351791/مترجمی-که-خودش-نیاز-به-مترجم-پیدا-کرد-polx5x8rbm6tبه نام خدابله، من اومدم با یک ماجرای دیگه ...عشق به وطنخیلی از مردم فکر می‌کنند مترجم زبان اشاره بودن یعنی هر کسی در هر جای دنیا با دست حرف زد، ما هم می‌فهمیم چه می گوید.راستش را بخواهید خودم هم دوست داشتم این‌طور باشد. زندگی خیلی راحت‌تر می‌شد!ماجرایی که می‌خواهم تعریف کنم مربوط به روزی است که فهمیدم گاهی یک مترجم زبان اشاره هم به مترجم نیاز پیدا می‌کند.یک روز یکی از دوستان و همکارانم که اتفاقاً خودش هم مترجم زبان اشاره ایرانی و البته ناشنواست، به من پیام داد:«ریحانه، میشه برای خواهر یک ناشنوا ترجمه کنی؟»پیامش آن‌قدر عادی بود که اولش تعجب نکردم. اما چند ثانیه بعد مغزم گیر کرد.گفتم:«خوب خودت چرا ترجمه نمی‌کنی؟»گفت:«خواهرش زبان اشاره بلد نیست!»اینجا بود که برای چند لحظه سکوت کردم.گفتم:«صبر کن ببینم... برادرش کجاست؟»گفت:«آمریکا.»گفتم:«چه نوع زبان اشاره‌ای استفاده می‌کنه؟»گفت:«زبان اشاره آمریکایی.»همان لحظه فهمیدم ماجرا از آن چیزی که فکر می‌کردم پیچیده‌تر شد.گفتم:«پس تو باید باشی! من زبان اشاره آمریکایی را فقط در حد مبتدی بلدم.»گفت:«نگران نباش. من هستم. فقط اشاره‌های من را برای خواهرش ترجمه کن.»راستش را بخواهید هنوز هم کاملاً نفهمیده بودم قرار است چه اتفاقی بیفتد.اگر شما هم گیج شدید، نگران نباشید. من هم همان موقع گیج شده بودم!تماس برقرار شد.دوستم با مرد ناشنوایی که در آمریکا زندگی می‌کرد شروع به صحبت کرد. تا اینجای کار همه چیز با زبان اشاره آمریکایی پیش می‌رفت.چند دقیقه بعد خواهرش وارد تماس شد.خواهر با زبان فارسی سلام کرد و با ذوق سراغ برادرش را گرفت.من حرف‌های خواهر را شنیدم و با زبان اشاره ایرانی برای دوستم ترجمه کردم.دوستم همان حرف‌ها را با زبان اشاره آمریکایی به برادر منتقل کرد.برادر با هیجان جواب داد.دوستم جواب او را برای من به زبان اشاره ایرانی منتقل کرد.و من دوباره آن را برای خواهرش به فارسی گفتم.اگر بخواهم دقیق بگویم، مسیر ترجمه چیزی شبیه این بود:خواهر ← فارسی ← من ← زبان اشاره ایرانی ← دوستم ← زبان اشاره آمریکایی ← برادرو برای برگشت:برادر ← زبان اشاره آمریکایی ← دوستم ← زبان اشاره ایرانی ← من ← فارسی ← خواهربله...برای اینکه یک خواهر و برادر با هم صحبت کنند، چهار زبان و دو مترجم درگیر ماجرا شده بودند!اما زیباترین بخش داستان تازه شروع شده بود.خواهر با بغض احوال برادرش را می‌پرسید.برادر با شوق قربان‌صدقه خواهرش می‌رفت.هر جمله‌ای که ترجمه می‌شد، لبخند بزرگ‌تری روی صورتشان می‌نشست.کم‌کم اشک در چشم‌های هر دو جمع شد.و راستش را بخواهید در آن لحظه من و دوستم هم دیگر فقط مترجم نبودیم.درواقع شاهد دیدار دوباره یک خواهر و برادر بودیم.بعد از پایان تماس، من و دوستم چند دقیقه‌ای فقط به هم نگاه کردیم و خندیدیم.آن روز فهمیدم مترجم بودن فقط دانستن یک زبان نیست.گاهی باید یک پل باشی.پلی که از فارسی رد می‌شود، از زبان اشاره ایرانی می‌گذرد، به زبان اشاره آمریکایی می‌رسد و در نهایت مترجمی که خودش نیاز به مترجم پیدا کرد!ریحانهریحانهFri, 19 Jun 2026 15:16:54 +0330https://virgool.ir/@m_76351791/مترجم-بی-صدا-در-یک-تئاتر-پر-سر-و-صدا-qy8g6nvpk3sdمن ریحانه امشغلم خاصه، اونقدر خاص که توی ایران هنوز خیلی ها نمیدونن رسمیه یا نه!مترجممولی نه هر زبانی...مترجم بی صدام، صدای آدم های بی صدا.نه نه شعار نمیدم. جدی میگم!من مترجم زبان اشاره ام؛مترجم ناشنوایان.همون اقلیت اقلیت جامعه ایرانی.اگه درباره این رشته و ماجراهای تحصیلش کنجکاو شدین، بگین تا یک پست جدا براش بنویسم.ولی امروز نه، امروز میخوام براتون خاطره بگم، خاطره ای که هم خندیدم، هم سکته زدم هم یه کم دلم گرفت.تنها هم‌کلاسی و همکارم دعوتم کرد به تئاتری که حدود بیست‌وچند تا بازیگر داشت و وسط اجرا، یک نفر هم دیالوگ‌ها رو با زبان اشاره اجرا می‌کرد.مشتاق شدم.گفتم بالاخره یه اجرای دسترس‌پذیر دیدیم!رفتم.حالا شما فکر کنین: سالن پر، نور، هیجان، بازیگرها یکی یکی میان، اجرا می‌کنن، بعد تماشاگرها می‌تونن درباره نقش‌ها نظر بدن، خاطره بگن، تحلیل کنن.همه‌چی عالی بود…تا وقتی که یه نکته کوچیک، مثل یه میخ تو ذهنم فرو رفت:توی اون جمعیت حتی یک ناشنوا هم نبود. حتی یک نفر!با خودم گفتم شاید تبلیغ نکردن که مترجم هست، شاید هم صرفاً برای جذب مخاطب شنوای بیشتر گذاشتنش. نمی‌دونم. پیگیر نشدم.می‌پرسین چرا؟چون داستان از همین‌جا شروع شد.یکی از بازیگرها اجراشو تموم کرد و گفت:«هرکی نظری داره، خاطره‌ای، تحلیلی، بگه.»همکارم آروم برگشت سمتم و گفت:– منم می‌خوام صحبت کنم.گفتم:– خب بگو.گفت:– نه، می‌خوام اشاره کنم، تو ترجمه کن.نگاهش کردم.گفتم:– نههههههه! من این کارو نمی‌کنم!گفت:– چرا می‌کنی.و دستشو بالا برد.بازیگر روی صحنه ندیدش.ولی یک خانم محترم… که ای کاش نمی‌دید… با صدای بلند گفت:«اینجا یه فرد ناشنوا می‌خواد صحبت کنه!»من: 😳همکارم: شروع به اشاره با اعتمادبه‌نفس کامل.کاراکتر روی صحنه که متوجه اشاره اش نمیشد گفت:«همراهشون کی هست؟»و اینجا بود که همه سرها چرخید سمت من.الان احتمالاً می‌گین:«مگه روی صحنه مترجم نبود؟ چرا اون ترجمه نکرد؟»خب…اون بنده خدا مترجم نبود.ایشون دیالوگ‌های نمایش رو از روی اینستاگرام حفظ کرده بود و مطابق همون‌ها اشاره می‌کرد.یعنی ترجمه نبود.بازآفرینی اینستاگرامی بود!طبیعی بود که اشاره‌های بداهه همکار منو نفهمه.جلویی‌های ما هی می‌گفتن:– شما همراهشین، بگین چی میگه!من داشتم با خودم وصیت‌نامه ذهنی می‌نوشتم.کاراکتر گفت:«هر دو تشریف بیارین روی صحنه.»وااااای.من مدام می‌گفتم:«آقا ما مترجم زبان اشاره ایرانی هستیم!»می‌گفتن:«بله فهمیدیم ایشون ناشنوا هستن.»می‌گفتم:«نه! من مترجمم! ایشون هم…»هیچ‌کس گوش نمی‌داد.انگار شنوا بودن من از ناشنوا بودنش غیرقابل‌باورتر بود!و منتظرین بگم همکارم چه کرد؟با تمام وجود داشت اشاره می‌کرد.مجبور شدم ترجمه کنم.گفت:«ما ناشنوایان در حق‌مون اجحاف شده. شما اینجا مترجم دارید ولی حتی یک ناشنوا تو سالن نیست. من اتفاقی با یک مترجم اومدم تئاتر ببینم…»وسط حرف‌هاش یکی از تماشاگرها زد زیر گریه.دلم نیومد.دوباره گفتم:«آقا ما شنوا هستیم! من مترجم این زبانم!»ولی انگار هیچ‌کس نمی‌خواست این بخش داستان رو بشنوه.نه فهمیدن اینکه مترجم بودن شغل ماست،نه اینکه هرکس اشاره می‌کنه الزاماً ناشنوا نیست،نه اینکه هرکس گریه می‌کنه الزاماً حقیقت رو کامل شنیده.آخرش همکارم دلش به حالم سوخت.رو به جمعیت با صدا شروع کرد صحبت کردن.و بله…کلی فحش خوردیم.بیشتر هم از همون عزیزی که اشکش درآورده بودیم!ولی من یه خوشحالی تلخ داشتم.واقعیت جامعه‌م رو دیدم.دیدم که چقدر ناشناخته‌ایم.چقدر زود قضاوت می‌شیم.و چقدر هنوز «مترجم زبان اشاره» برای خیلی‌ها یک موجود خیالیه.اون شب من روی صحنه نرفتم که اجرا کنم.رفتم که بفهمم هنوز چقدر کار داریم.و شاید…همین شد بهترین اجرای اون شب.علامت I love you ( اشاره جهانی: دوستت دارم)ریحانهریحانهSat, 14 Feb 2026 14:27:34 +0330