https://virgool.ir/feed/@m_75941065می‌نوازم خیالم را ?fa2026-11-12 20:35:24https://files.virgool.ir/upload/users/1924005/avatar/kQfSRC.jpghttps://virgool.ir/@m_75941065https://virgool.ir/@m_75941065/ترس-ها-لذت-را-می-خورند-و-چاق-تر-می-شوند-frwav1vbkmyqمن از ارتفاع می‌ترسم. به من حس ناامنی می‌دهد. یکم که از زمین فاصله می‌گیرم شروع می‌کنم به لرزیدن. گویی نقطه‌ی امنم، اتصال به زمین است. جاذبه‌ای که نیوتن کشف کرده برایم حیاتی است. تمام آدم‌هایی که می‌شناسم، سوار ترن هوایی‌ها و مرتفع‌ترین وسایل شهربازی می‌شوند. اما من حتی از راه پله‌ها و آسانسور نیز وحشت دارم. هیچ کس نمی‌داند که من چرا وقتی سوار آسانسور می‌شوم چشم می‌بندم و یا چرا وقتی از پله‌ها بالا می‌روم، محکم دیوار را می‌گیرم. از کودکی این ترس با من بزرگ شد. حال من مانده‌ام و این ترس بزرگ شده. ترس‌ها لذت را می‌خورند و چاق‌تر می‌شوند. آن‌قدر چاق که دیگر نمی‌توان میلی متری تکان خورد. درست مانند حال که می‌ترسم بروی.تا کمی دور می‌شوی شروع می‌کنم به لرزیدن، به ترسیدن و به پیدا کردن راهی برای دوباره دیدنت.گویی نقطه‌ی امنم، اتصال به توست. لمس دستانت؛ نوشیدن قهوه‌ی نگاهت و بوییدن عطر خوش موهایت. می‌خواهم ترسم را بکشم!اما نمی‌دانم چگونه...چاق شده و پر زور!نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادWed, 14 Dec 2022 23:05:58 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/قدرت-شخصیت-evpacjajtfqxچه کنم از دست این شرور..هرچه می‌خواهم درستش کنم نمی‌شود. می‌گویم این‌کار را کن، خلاف آن انجام می‌دهد. می‌خواهم برایش کاری کنم، اجازه نمی‌دهد. برای خود هرچه می‌خواهد انجام می‌دهد و من را کلافه کرده. می‌خواهم راهی پیدا کنم تا آدمش کنم اما نمی‌شد. من آن را خلق کرده‌ام اما نمی‌توانم کنترلش کنم. داستان باید آن گونه که می‌خواهم رقم بخورد اما او نمی‌گذارد. مگر شخصیت یک داستان چقدر قدرت دارد که این‌گونه سد راهم می‌شود. شاید باید بکشمش و از شرش راحت شوم. آن‌گونه دیگر هرطور می‌خواهم داستان را می‌سازم. بدون مزاحمت این موجود شرور. گربه‌ام هم از دستم کلافه شده است. مغزم را وادار به پیدا کردن چاره می‌کنم. باید راهی باشد. چراغ مغزم که روشن می‌شود، انگشتانم با سرعت بر کیبورد می‌رقصد. صدای کوبیده شدن کلمات به گوش می‌رسد. بالاخره توانستم افسار شخصیت داستانم را به دست بگیرم. لبخندی بر لب‌هایم نقش می‌بندد. با خلق شخصیت جدید توانستم این شرور را کنترل کنم. دست‌هایم را کش می‌دهم. بالاخره توانستم. از جا بلند می‌شوم که استراحت کنم. یادم می‌افتد که باید رایانه‌ام را خاموش کنم. به صفحه‌ی رایانه‌ام که چشم می‌دوزم خشکم می‌زند. خدای من نه. حالا دوتا شرور که نمی‌توانم کنترلشان کنم...نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادSat, 10 Dec 2022 21:19:17 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/در-خود-بطلب-هرآنچه-خواهی-که-vqib22mhvlulهرچه گوش بگیریم بی‌فایده‌است. سخنانشان در مغز رسوخ می‌کند.تمام آرزو‌هایمان را در دیگران جستجو می‌کنیم. در لبخندشان، در دستانشان، در احساسشان، در رضایتشان و در نگاهشان. آن وقت ما چه؟ هیچی. ما همچنان درحال جستجوی نگاه و رضایت دیگرانیم. تمام نگاهمان به دهان دیگری است. درخواست می‌کنیم؛ رد می‌شویم و باز هم تکرار می‌کنیم. دائم خود را به دیگران چسبانده‌ایم. دیگرانی که خود، کار و زندگی دارند و وقت اضافه‌ای برای حرام کردنش ندارند. چه می‌شود که ما اینگونه رفتار می‌کنیم؟کودکی. واژه‌ای زیبا که درونش پر از درد و عشق و شیرینی است. از بچگی به دیگران متصل شده بودیم. وابستگی ما به دیگران آنقدر زیاد شد که در بزرگسالی نیز ادامه دادیم. دائم نگاهمان به دیگران بود و دائم در پی رضایت دیگران بودیم. و این وابستگی با ما بزرگ می‌شد. تمام استعداد‌ها و امتیاز‌های خود را نادیده می‌گیریم و تهش در پی دیگران، مسیرمان را انتخاب می‌کنیم. در جستجوی عشق هستیم و آن را از دیگران می‌طلبیم. می‌خواهیم مارا درک کنند و از دیگران انتظار داریم. حال خوب می‌خواهیم و از دیگران طالبیم. دلمان، خوشی می‌خواهد و می‌خواهیم دیگران مارا به آن برسانند. رسیدن به آرزوها و اهدافمان را خواهانیم و دیگران باید آن را برایمان فراهم کنند. وقتی هم همه چیز بر وفق مراد نباشد آن وقت افسرگی و هزار کوفت و زهرمار گریبانمان را می‌گیرد. یک بار هم تلاش نکردیم که در خود آمال و آرزوهایمان را پیدا کنیم!به قول مولانای بزرگ: در خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی.نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادSat, 10 Dec 2022 00:24:08 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/گل-برای-گل-u3pbnspmcetnدر گل‌فروشی را باز کردم و رفتم تو. نمی‌دانستم کدام گل را برایش ببرم که با من آشتی کند. از گل‌فروش کمک خواستم و گفتم که با نهایت سلیقه برایم گلی را انتخاب کند. گفتم که می‌خواهم کاملا مشخص باشد که برای آشتی درست شده است. نگاهم به حرکات تند و فرز گل‌فروش بود که با نهایت سرعت گل را آماده می‌کرد. وقتی تمام شد، روی میز گذاشت و دستش را برای کارت دراز کرد. بعد از این‌که پول گل را دادم، از گل‌فروشی بیرون رفتم تا به مراسم منت کشی برسم. زمانی که به مقصد رسیدم، کنارش زانو زده و با لبخند تلخی گل را سنگ قبرش گذاشتم. معذرت می‌خوام انقدر دیر کردم که دیگه تو رفتی!نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادTue, 06 Dec 2022 21:42:30 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/پنجره-kmdlzrw8umz1هرروز ساعت‌ها پشت پنجره می‌ایستاد و نگاهش را به خیابان می‌دوخت. مردم از او آسی شده بودند. همه می‌گفتند که این زن فضول است که همیشه پشت پنجره دیدبانی می‌کند. هیچ‌کس نمی‌دانست دلیل کارش چیست. آن‌قدر تنها بود که ترجیح می‌داد به تماشای زندگی دیگران بپردازد. شاید هم حق داشتند. بعضی وقت‌ها فضولی‌اش بیش از اندازه هم می‌شد. مثلا می‌رود ببیند که دختر شوکت خانم بچه‌دار شده یا نه. یا مثلا الناز خانم را سوال پیچ می‌کرد که نوه عمویش بالاخره خانه در فلان جا خریده است یا نه. یا وقتی که از زیر زبان شیما دختر پوران خانم بیرون می‌کشید که شب گذشته دعوا سر چی بوده است. تنهایی آن‌قدر به او فشار آورده بود که مجبور بود خود را سرگرم زندگی دیگران کند. هرچند که دیگران زیاد راضی نبودند. راستش اصلا راضی نبودند. همین هم باعث شد همه از او کناره بگیرند. حال فقط مجبور بود که پشت پنجره ایستاده و به خیابان نگاه کند.نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادMon, 05 Dec 2022 20:55:27 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/غریبۀ-آشنا-qx4yy6pdpgyvنمی‌دانم چرا خیال کردم چهره‌اش این همه آشناست. گویی دوستی قدیمی است. خیره، نگاهش می‌کردم. شاید از دوستانم بود. شاید همسایه‌ام. شاید هم روزی دوستش می‌داشتم. هرکه بود، آشنا می‌زد. گویی سال‌هاست او را می‌شناختم. نگاهش یاد‌آور گذشته‌های شیرین بود. گذشته‌هایی که به سختی در خاطرم مانده. من خیره‌ی او و او خیره به من. ساعت‌ها بهم نگاه می‌کردیم. بدون حرف یا حرکتی. دستم را که بالا می‌‌آورم او نیز همزمان با من دستش را بالا می‌آورد. موهایم را که پشت گوشم سر می‌دهم، او نیز تکرار می‌کند. درست همزمان با من. دستم را جلو می‌برم که دستانش را بگیرم. صدایی از دور به گوشم می‌رسد: خانم جان چند ساعته جلوی آینه ایستادید. خسته می‌شوید. ناهار آماده است!نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادSun, 04 Dec 2022 22:07:04 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/ترس-مرگ-بار-l5y9r31y1j3tچرا باید دستم می‌لرزید؟ بار اولم که نبود. اما مثل بار اول می‌لرزیدم. ترس گلویم را می‌فشرد. همه جا تاریک بود. با دستان لرزان بستنی را از یخچال بیرون کشیده و بدون صدا به اتاقم راه افتادم. نفس‌هایم از ترس به شماره افتاده بود. در تاریکی اتاقم چهار زانو نشستم. نگاهم را به محیط اطرافم چرخاندم. همه جا امن و امان است. تمام سعی‌ام را می‌کردم صدایی از من خارج نشود. بالاخره موفق به دستیابی به بستنی شدم. تا دهانم را باز کردم چراغ روشن شد. خدای من. خواهرم با چشم‌های به خون نشسته به من خیره شده بود. فاتحه‌ام خوانده است.نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادSun, 04 Dec 2022 00:25:10 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/شاید-دیوانه-bm7c52rplmohپاهایم تا همین یک ماه پیش همراهان خوبی برای من بودند. هر جا می‌خواستم من را می‌بردند. هروقت میخواستم، منتظرم می‌ماندند. اگر عجله داشتم برایم می‌دویدند. اما همه‌ی این‌ها تا یک ماه پیش بود. که او را دیدم. دیگر پاهایم از من فرمان نمی‌گیرند. هر وقت او را می‌بینند، متوقف می‌شوند. هرچه سعی کنم نیز فایده ندارد. یک‌بار که اعصابم خورد شد، بهشان توپیدم. مردم با تعجب نگاهم می‌کردند و فکر می‌کردند دیوانه‌ام. شاید هم بودم. با مشت آرام بر پایم زده و گفتم: فقط کتابه همین. قول می‌دم یه روز بخرم. فقط بریم.نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادFri, 02 Dec 2022 12:51:24 +0330https://virgool.ir/@m_75941065/کمد-من-ydrouhb94rxxتا در کمد را باز کردم بیرون آمد. با ترس اطراف را کاویدم. کسی نبود. خوب شد ندیدنش. با شیطنت ورجه وورجه می‌کرد. مضطرب سعی در گرفتنش می‌کنم. یک نگاهم به بیرون بود و یک نگاهم به او. آرام گفتم: هی باید برگردی سرجات. گوش نمی‌کرد. بالاخره توانستم بگیرمش. صدایی از بیرون می‌آید. به سرعت او را در کمد می‌چپانم. درحالی که نفس‌نفس می‌زنم در را قفل می‌کنم. خدای من نزدیک بود. نباید کسی از آرزوی آبی‌ام خبردار می‌شد. وگرنه آن را می‌کشتند!نویسنده: فاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادفاطمه حویزه‌نژادThu, 01 Dec 2022 22:15:16 +0330