https://virgool.ir/feed/@m_75918288fa2026-11-12 05:49:43https://files.virgool.ir/upload/users/3818958/avatar/DJexXL.jpghttps://virgool.ir/@m_75918288https://virgool.ir/@m_75918288/داستان-من-و-کتابهایم-hkxdxtjlo0aiیەێ شەو ئەگەر بچیدن...▫️رضا موزونی🔸دهه‌ی هفتاد خورشیدی، کتاب همچنان اعتبار داشت. در حوزه‌ی شعر، انجمن‌های ادبی قوی و پرقدرت عمل می‌کردند. باید شعر تازه‌ات را ده‌ها بار پیش خودت می‌خواتدی، نقد می‌کردی و بعد آن را در جلسه انجمن ارائه می‌دادی. برخی دوستان استادِ یافتن لغزشهای ادبی بودند.بعضی‌ها هم استادِ تحلیل محتوا و برخی مدعوین هم با حضورشان مشوق شاعران بودند.حالا با این وضعیت جرات می‌خواست که کتاب چاپ کنی، چون به شدت نقد می‌شد. یافتن یک لغزش کوتاه وزنی برای شاعر در آن روزگار سخت گران بود.بگذریم الان شاعرانی هستند که صدها کامیون نمی‌تواند اسم و رسم و هیبت‌شان را در فضای مجازی حمل کند، ولی وزن که هیچ، در قافیه که ساده‌ترین اصول شعر است ، لنگ می‌زنند و به روی خودشان نمی‌آورند.اما" یەێ شەو ئەگەر بچیدن...."اولین مجموعه‌ی شعر کوردی من و اولین کتابم هم بود. قبل از آن آقای بنفشی با "ترۊسکه" و آقای آهنگرنژاد با" نەرمه واران " هر کدام یک عنوان کتاب را منتشر کرده بودند.هر شعر کتاب برای شاعرش خاطره‌ای دارد.خاطره‌هایی شیرین و دلتنگ کننده.گرد یک میز چوبی لرزان در اداره ارشاد و چند نفر مشتاق و ما شعر می‌خواندیم و شعر می نوشیدیم. برای شعر همدیگر حظ می‌کردیم. لذت می‌بردیم و نقدها را منصفانه و دلسوزانه می‌گفتیم و می‌شنیدیم.هر شعر داستانی و خاطره‌ای و بعضی خاطره‌ها را نمی‌شود گفت!اما شعر در آن روزگار اعتبار دیگری داشت.دورِ میدانچه‌ی شهر گیلان غرب، مهتاب شبی تابستانی و جمعیتی علاقمند که مصرع دوم هر بیت شعرت را زودتر از خودت با صدای بلند می‌خواندند.خودشان می‌گفتند شعر "مه‌لیوچگ" را بخوان! و ما می‌خواندیم و ساعتها می‌گذشت و جمعیت کمتر که نه، بیشتر می‌شد و شاعران، راحت و صمیمی می‌خواندند.🔸بعد از ۷ سال بالاخره تصمیم گرفتم مجموعه شعرم را چاپ کنم، خودم دنبال "شابک" کتاب رفتم، خودم در چاپخانه اگر درست در خاطرم مانده باشد "شرافت وزیری" روی سر کتاب بودم ، انگار که فرزندت می‌خواهد متولد شود.اما من برای چاپ عجله داشتم. مادر مریض بود و در راه کوچ و بار سفرش را آرام آرام می‌بست و سراغ کتاب را می‌گرفت.با این که سواد نداشت شعرهای شاعران را از بر بود وگاهی می.گفت: "ولا سه‌ید(سعید عبادتیان منظورش بود) شعر خاس ئۊشێد" و کتاب را در آخرین هفته‌های با او بودن را به دستش رساندم ، روی آنها دست کشید و توان ورق زدن نداشت، لبخندی کمرنگ بر صورت تکیده‌اش دوید و زود محو شد.شعر به شعر کتاب برایم خاطره است و بخصوص آن دوبیت که مانا شدند: "یەێ شەو ئەگەر بچیدن باڵەو گرم لە شووند/کەشوو کۊەوو بێاوان، یەک یەک بڕم لە شووند/ کەوشە شڕە کەمەو پا، ڕۊ نەم لە ئەو هنازە/ یاگەر رەسم وە پیدا یاگەر مرم لە شووند.مثل الان وسواس برای طرح جلد و نوع فونت جنس کاعذ نبود، حتی به این فکر نکردم که چگونه می‌شود شعر کودک را در کنار شعرهای بزرگسال بیاورم و بعدها متوجه شدم که بیشتر شعرهای کودک زمزمه دل مخاطبان شده است.حتی فکر نکردم به این که شعر کودک باید تصویر داشته باشد.به فکر اینکه اولین شاعری باشیم که فلان سبک و قالب را در شعر کوردی آورده باشیم نبودیم.شعر را برای شعر می گفتیم.الان که کتاب را ورق می‌زنم می‌بینم اگر الان بود می‌توانستم شعرهای کوتاه آزاد کوردی را در آن کتاب: هایکو" بنامم.هناێ تیەدن ئڕا لام ئۊشم: خوەزێەو تەمام چەوەیل دونیا هن م بوود!یا این شعر هناێ شەوارم بوودە ڕووژ نیمەرووئەوسا زانم ک هاتیدە.دو هزار جلد از این کتاب در شش ماه فروش رفت و الان با تمام امکانات تبلیغ و اطلاع‌رسانی، فروش۵۰۰ جلد کتاب برای من و خیلی شاعران و نویسندگان آرزو شده است. یک کتاب ۱۰۰ صفحه‌ای هم برای نویسنده، هم برای ناشر و هم برای مخاطب هزینه‌بر است و مردم حق دارند کتاب اولویت اولشان نباشد.اما کتاب متولد شد و شنیدم ننه گوهر گفته بود : "خدا خیرش بدهد پسر میمی زارا که اسمم را توی کتاب آورده " و من هر چه فکر کردم ندانستم کدام شعر را به ننه تقدیم کرده‌ام که بعدها متوجه شدم ، خودش این بیت مرا به خودش منسوب کرده بود .دڵم تواێ چۊ ئەوسا لە بان وەڕ نیشملە پاێ گەپ شەوەیل داێە گەوەر بنیشم کتاب "یەێ شەو ئەگەر بچیدن" منتشر شد و راستش را بخواهید همین عنوان کتاب هم برای من خاطره‌ای دارد و داستانی و اندوهی !و داستان این بیت ربطی به این‌هایی که گفتم ندارد.داستانی دارد که شاید هیج وقت گفته نشود...🔸رضا موزونیرضا موزونیرضا موزونیWed, 05 Feb 2025 18:41:19 +0330