<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mahi</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_75531296</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:18:18</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Mahi</title><link>https://virgool.ir/@m_75531296</link></image><item><title>قدم اول رهایی من از پوچی و سردرگمی</title><link>https://virgool.ir/@m_75531296/قدم-اول-رهایی-من-از-پوچی-و-سردرگمی-kt3l7djcgzjk</link><description>در راستای رهایی از پوچی و سردرگمی دهه 20 که پست قبلی نوشتم دیگه تصمیم گرفتم خودمو جمع و جور کنماما اینجوری بودم که خب حالا چیکار کنم؟از اونجایی که رشته تحصیلیم علوم تربیتی بود و یه دستیم تو روانشناسی داشت یادم اومد یبار یکی از استادامون گفت:&#34;اگه بخواییم خلق آدم ها و سطح سروتونین( معروف به هورمون شادی) رو یک لیوان در  نظر بگیریم این لیوان اگه پر از سروتونین باشه، فرد احساس بهتری به زندگی داره و به صورت کلی انرژی بیشتری دارد، اما اگه کمتر باشه در نتیجه خلق پایین و افسردگی به همراه داره و 5 چیز هست که باید بررسی بشه:1)خواب: کیفیت خواب چتوره؟ چند ساعت در طول روز میخوابه؟ شب چند بار بیدار میشه؟2)غذا: چقدر چربی و فست فود مصرف میکنه و کیفیت غذا خوردنش چجوریه؟ (و  جالبه میگفت کسایی که فست فود و گوشت بیشتری مصرف میکنند در مقایسه با کسایی که گیاه خوار هستند و یا فست فود کمتری مصرف میکنند بیشتر به افسردگی مبتلا میشند)3)ورزش و فعالیت روزانه4)رابطه جنسی5) معنوی: به عنوان مثال اینکه اون فرد چقدر مدیتیشن میکنه و یک تایمی رو برای خلوت با خودش میزاره&#34;اولش یکم فکر کردم و با خودم گفتم واقعا انرژی و خلق پایینی دارم جوری که تا میخوام روز رو شروع کنم میبینم روز بعدی شروع شده پس یه نیم نگاهی به شرایط خودم انداختم و سعی کردم لایف استایل خودم رو درست کنم و این رو به عنوان قدم اول رهایی از این بختک زندگی قرار دادم.</description><category>Mahi</category><author>Mahi</author><pubDate>Wed, 05 Jun 2024 00:59:05 +0330</pubDate></item><item><title>پوچی های دهه 20 سالگی</title><link>https://virgool.ir/@m_75531296/پوچی-های-دهه-20-سالگی-kmszlivmth2f</link><description>24 سالمه و دوسالِ از فارغ التحصیلیم میگذره 18 سالم که بود فک میکردم توی این سن یه کار عالی با جایگاه اجتماعی و حقوق بالا دارم زبان انگلیسی رو خیلی خوب صحبت میکنم، ماشین دارم و یه موسیقی بلدم و.....ولی الان هیچی نیستم نه کار دارم ن حقوق نه بیمه نه زبان بلدم ونه موسیقی یا حرفه ایمیدونم بخشیش بخاطر کمال گراییه و اینکه دهه 20 سالگی برای کسب تجربس اما حدود 1 ساله که دچار پوچی شدماوایل 20 سالگی خیلیم بد نبودا، دانشجوی دانشگاه اصفهان بودم از سال دوم دانشگاه، وارد کار کودک شدم که مرتبط با رشتم بود بین بچه های دانشگاه همه میومدن و ازم در رابطه با کار مشورت میگرفتن اما یهو پارسال همه چی عوض شد، از همه چی خسته شدم دیگه برام فقط مهم بود یه حقوق خوب داشته باشم  اما بعد از کاری که براش یکسال زحمت کشیده بودم انصراف دادم، نتوستم یه کار با درامد حداقل اداره کاری پیدا  کنم و به پوچی بیشتری رسیدم.با خودم گفتم توی این تایم که کار خوبی پیدا کنم میشینم ارشد میخونم و تونستم رتبه 400 روانشناسی بیارم ولی بازم این حس پوچی و سردرگمی ادامه داشت یجاهایی با خودم میگفتم خب شاید رشتمو بد انتخاب کردم که بازار کارش انقدر بده ولی وقتی بقیه کارها رو میرفتم حالم بدترم میشدخلاصه من بودم و دنیایی از پوچی و سردرگمیتوی این هفته بشدت درگیر این بودم و حال روحی بدی داشتم اماتنها چیزی که بهم انرژی داد، وجود ادمای عزیز زندگیم بود امروز حس کردم که چقدر نگرانم هستند و درکم میکنند و اینکه تنها نیستم پس بهتره خودمو جمع و جور کنم و ببینم چیکار میخوام بکنم</description><category>Mahi</category><author>Mahi</author><pubDate>Wed, 05 Jun 2024 00:12:38 +0330</pubDate></item></channel></rss>