https://virgool.ir/feed/@m_75483997هیچ چیز کمک نمیکند،یا خودم به داد خودم میرسم یا دیگر تمام شده‌ام.fa2026-11-10 19:43:02https://files.virgool.ir/upload/users/4864176/avatar/u5SQpn.jpghttps://virgool.ir/@m_75483997https://virgool.ir/@m_75483997/سیگار-d3vrbvyvv4xvسلام دوباره عزیزم،چند روزیه که میخوام بیام برات بنویسم اما وقت نمیکنم،الان که ساعت چهاربامداده و همچی ساکته و همه خوابن بالاخره وقت تنهاییم با تو رو دارم،یا بهتره بگم با خیال تو،دیگه حرفام فکرکنم کمتر شدن، خاطرات محو میشن،آدما فراموش میشن،حرفا تموم میشن،انگار کم کم غریبه میشی و من دیگه کم کم حرفی برای گفتن بهت ندارم مثل همون اوایل ساکت میشم،یادته یه زمانی انقدر حرف داشتم که انگشتام درد میگرفت؟ یادته انقدر زیاد بودن که هرچی میگفتم بازم انگار هیچی نگفتم؟ اما این‌بار انگار همه کلمات یه رنگن،انگار دیگه انتخاب کردنشون سخت نیست مهم نیست،صرفا حرفن،صرفا جملن؛دیگه حسی نمونده،میدونی آخرین بار بیرون رفتنمونو یادته؟ و اینم یادته که از آخرین بار ها متنفر بودیم،و اینکه میگفتی هیچ وقت نمیشه فهمید آخرین باره؟ اما عزیزکم من میدونستم آخرین باره، آخرین بار که دستاتو میگیرم،من تصمیم رو گرفته بودم،آخرین بار که نگاهت میکردم،نمیدونم نگاهمو یادته یا نه اما من اون لحظه که نور آفتاب افتاده بود رو پوستت رو یادمه،اون لحظه که رفتی آب بگیری، من همونجا بغضم ترکیده بود،چشمام پر شده بود و خیلی سریع میخواستم خودمو جمع کنم،چونکه میدونستم آخرین باره،میخواستم برای آخرین بار ببوسمت اما رفتی،و فرداشم نیومدی، نمیدونم چرا الان یادمه،گاهی وقتا،سر یک چیزایی که یادم میاد یهویی عصبی میشم تو سرم باهات دعوا میکنم بعدش یادم میاد که اصلا مهم نیست،امروز دلم واسه نگاهت تنگ شده بود با اینکه اصلا یادم نمیاد نگاهت چجوری بود اما حسش رو یادمه،الان خیلی خوشحال ترم بدون تو،حالم خیلی خوبه،زندگیم توی یک روز رندوم و ساعت رندوم یهویی خراب نمیشه،آرامش دارم،گریه نمیکنم،حالم خوبه،اما دلم برات تنگ شده،دوستام بخاطر تو بلاکم میکنن،پس این قضیه که دلم برات تنگ شده رو پنهون نگه میدارم،فکرمیکنن دلم برای اون همه چیزای بد و دعواهامون تنگ شده اما در اصل دلم برای چیزی که فکرمیکردم هستی و هستیم و خاطراتمون تنگ شده، و واقعنی هم بهمدیگه میومدیم،کاش یجور دیگه بودیم،کاش هیچ وقت نمی دیدمت یا کاش هیچ وقت شروع نمیشد که تموم بشه،نمی‌دونم واقعا دیگه مهم نیست نمیخوام هیچ وقت برگردیم یا راهی باشه اگرم باشه امیدوارم تو آتیشش بزنی یا خودم میزنم، اما اگر روزی،منو به همون قرار چاییمون دعوتم کنی،میام. اگر روزی دعوتم کنی که به یاد قدیما دو نخ سیگار باهم بکشیم میام. بین من و تو،دوتا آدم و چندتا عکس و خاطره که میمونه،نمیدونم کی به جز ما داستانمونو میبینه،کی کاملش رو میبینه،ولی بین من تو فقط صدای خنده‌هامون میمونه...ValentinoValentinoFri, 16 Oct 2026 04:33:22 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/آسمونم-wg1uxm0ieyheخستم، جدیدا حتی یادم نمیاد، خاطراتمون،تو،حرفامون، دیگه پاک شدن، دلم نمیخواست فراموشت کنم،اما خاطرات دارن از ذهنم پاک میشن، هنوزم ناراحت نیستم،دلم برات تنگ شده‌ها، البته فکرکنم،چونکه چیزی یادم نیست واسه دلتنگی، هیچی یادم نیست،دیگه حتی بهت حسی ندارم،ولی واسه وقتی که عاشقت بودم دلم تنگ شده،نه چون خوب بود،چون تو بودی،نمیدونم شایدم هیچ وقت عاشق نبودم،خیلی به این فکرمیکنم که اینجارو میبینی یا نه،میدونم جوابم نه‌عه، امروز دفترمونو نگاه میکردم،با خودم گفتم، حتما این روزا رو میدونست که با مداد نوشت که پاک بشن، اما اینو نمی‌دونست که من هیچ وقت پاکشون نمیکنم،حسی نمونده واسم،ناراحت کنندس،دیگه ازتم متنفر نیستم، کاش بودم،کاش عاشقت بودم،کاش یک حسی بود، اما الان میتونم بهت نگاه کنم و چیزی حس نکنم،دیگه ترسی از تو، توی وجودم نمونده، چونکه تنها چیزی که حس میکردم ترس بود نه عشق،دیگه ترسم نیست،تو الان واسه من یه غریبه‌ای مثل همه غریبه‌های دیگه، مثل همه رهگذر های دیگه که از کنارم میگذرن،توام یه رهگذری،انگار تاحالا ندیدمت،نشناختمت،نبوسیدمت،لمست نکردم،بوتو حس نکردم،از اینکه حسی ندارم ناراحتم، چون دلم میخواد دلتنگت باشم، خاطراتمون یادم بیاد و بهشون حس داشته باشم، اما نه،ذهنم پاکشون کرده،انگار هیچ وقت نبودی انگار یه خواب بودی یه خواب بد یه کابوس و من از خواب پریدم و این ادامه زندگیمه،انگار خواب بوده همچی،هیچ حس و تغییری نیست،واقعا عزیزم انگار هیچ وقت نبودی، اونبار یکی از چیزایی که واست درست کردم اما هیچ وقت ندادم بهت رو دیدم، روش نوشته بودم برای نیلگون آسمانم، آسمونمی،خورشیدمی،همه چیزایی که بودی هنوزم هستی، یک جورایی دلم برای آسمونم تنگ شده اما اصلا دلم نمیخواد برگردم یا دوباره همچیو تجربه کنم یا حتی اینکه باهم کنار هم باشیم،حس میکنم برای دوباره عاشقت شدن و برای اینکه بتونم دوباره دستاتو بگیرم باید فراموشی بگیرم، برای در آغوش گرفتن همدیگه باید جفتمون فراموشی بگیریم،ازین مطمئنم که اگر همزمان فراموشی بگیریم و همه چیز بینمونو فراموش کنیم دوباره عاشق هم میشیم اما مطمئن نیستم بازم همینارو تکرار میکنیم یا نه، من دلم میخواست کنارت باشم اما اینکه باهم باشیم بزرگترین اشتباهمون بود،نمیدونم شایدم کلا اشتباه بودیم یا شدیم یا کلا از پایه غلط بود نمیدونم، گاهی به این فکرمیکنم که از کجا اشتباه شد،و انگار هیچ جوابی براش ندارم.حرفام همزمان هم خیلی زیادن هم چیزی واسه گفتن به تو ندارم، قبلا گاهی تو ذهنم باهات دعوا میکردم،اما تو الان دیگه خیلی وقته که وجود نداری،چه تو سرم چه تو روحم،چه تو قلبم،من دیگه دارم از بند تو آزاد میشم،البته شاید اینطور فکرمیکنم،امیدوارم توام همیشه خوشحال باشی مو طلایی من، من دیگه هیچ حس منفی‌ای به تو ندارم،من دیگه تورو یکسان با بقیه میبینم،همین باعث میشه که باهات خوب باشم،عادت کردم ته جمله هام بگم که دوستت دارم،الانم میگم دوست دارم، اما اینبار دیگه حتی کلمه دوست داشتن هم زیادیه،یادته قبلا عاشقتم هم کم بود؟:))) خیلی بامزس، که انقدر زندگی غیرمنتظره‌اس...ValentinoValentinoFri, 09 Oct 2026 21:31:27 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/همخونه-ti3invr3buqwبازم من، یه نوشته دیگه، فقط وقتی دلم میخواد برات بنویسم اما نمیتونم نشونت بدم، ولی به یک نحوه‌ای امید دارم ببینیشون اینجام،میدونی چیه دلم برات تنگ شده، نمیتونم انکارش کنم،واسه بوت، واسه دستات، واسه خودت، واسه همچیت، هرچیزی به جز رابطمون، خودمونو نمیگم ها، عاشق خودمون بودم، اما خب واقعا نمیتونیستیم هیچ جوره من و تو ما نمیشد، یه روز این رابطه تموم میشد چه الان چه دیرتر،راستش رو بخوای از همون دفعه اولی که فهمیدم دوستم داری میدونستم،میدونستم ما نمیشه، میدونستم پایانمون اینجوریه،میدونستم سر چی دعوا میکنیم، همچیو تا ته میدونستم، شاید واسه همین تعجب برانگیز نبود،ولی بازم واردش شدم،انگار عشق و امید الکی کورم کرده بود، نمیتونم بگم الان عاشقتم، چون اگر بودم تردید نداشتم، دوستت دارم،بهرحال بخشی از وجودم زندگیم بودی خونم بودی همچیز من بودی، میدونی همش برمیگردم به عقب همش به این فکرمیکنم شاید متفاوت میشد شاید تقصیر منه،یادته گفتم نمیخوام هیچ وقت از دستت بدم؟ واقعا منظورش رو داشتم و دارم، میترسیدم اگر قبول کنم رابطمون که تموم بشه دیگه هیچ وقت نمیتونیم دوست باشیم، اگر قبول نکنم، دیگه حتی نمیتونیم دوست هم باشیم چون تو قرار بود فاصله بگیری،چرا باید تو همچین شرایطی قرار میگرفتم که بهرحال از دستت بدم، حاضر بودم باهات دوست بمونم اما فقط باشی،الان اومدم خودمو خالی کنم، توام که اینارو نمیبینی، پشیمون نیستم، رابطمون داغون بود، تمام تلاشمونو کردیم اما نمیشد نشد، من و تو دوتا جهان متفاوتیم، کاش میشد کنار هم به آرزو هامون برسیم اما جدا از هم مبرسیم، هنوزم دوستت دارم، دلتنگتم، اما خب نمیخوام برگردم، نمیشه که برگردیم، هنوزم راه خونه هست، اما خونه رو آتیش زدیم با همه عکسا و خاطره های توش، فکرنمیکنم چیزی برای برگشت وجود داشته باشه حتی اگه داشته باشه اون راه رو هم آتیش میزنم، ازت فرار میکنم، دور میشم، میرم و میرم و میرم تا دیگه هیچی ازت نبینم، ازت میترسم، نمیتونم برای ثانیه‌ای بهت نگاه کنم،نمیدونم بخاطر چیه، اما وقتی میبینمت کل مغزم خاموش میشه، یجورایی واقعا تو مخه که هروز میبینمت، ولی یجورایی هم خوبه، حداقل میبینم سالمی، ازت دل کندم ازت دل میکنم، یه روز حتی یادم نمیاد اسمت، اما الان نمیتونم انکار کنم که دلتنگتم، یجورایی امیدوارم چه قبلا چه الان استاکم میکردی و اینارو میدیدی، درسته من نمیفهمیدم، اما شاید اگر میدیدی، یه حسی داشتم، که میدونستم انگار دیدی، یا یه کاربر ببینم با – بدونم تویی، نمیدونم هدفم چیه، چونکه دیگه نوشته ها مهم نیستن، طبیعتاً نباید دیگه برات بنویسم، اما خب انقدر نگه داشتم که ترکیدم،شاید ازم متنفری، نمیدونم، شایدم حس خاصی نداری، اینم نمیدونم، چونکه من و تو غریبه‌ایم، مثل همه آدمای دیگه، کلی حرف دارم که دارم قاطی میکنم، امروز آقای جیمی سلام دادم، امروز صبح آهنگ بیبی ببین بارونه رو گوش دادم، تک تک جملاتش من و توییم، بیین چقدر ساده آدما تبدیل میشن به غریبه، نمیدونم چرا امیدوار بودم بیای دنبالم،بغلم کنی، نگهم داری،بگی نمیزارم بری، از من راه فراری نداری، نمیدونم چرا اینو میخواستم ته دلم با اینکه انقدر ازت فراریم، این رابطه هیچ وقت رابطه نبود،اما خب ته ته ته دلم امیدوارم یه امید کوچیک، نه برای برگشتن، نمیدونم برای چی، اما یاد آهنگ dirty little secret - Artemas میوفتم، حتی اگه یه روزی بخوام بیام دیدنت یا به چایی دعوتت کنم، نه که از نو آشنا بشیم، چونکه فکرنمیکنم چه من چه تو دلمون بخواد راهو برگردیم، نمیدونم، کاش حداقل دنبالم میومدی، همونطور که من هربار دنبالت اومدم، ولی اشکال نداره، سعی میکنم بهت فکرنکنم،صبحا یادت نیوفتم، به چیزای موردعلاقت اهمیت ندم، زندگی میگذره، منم باید همخونه‌ام رو ترک کنم:) بازم برای یه دیوانه مو طلایی.ValentinoValentinoSat, 03 Oct 2026 23:53:13 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/بوم-زندگی-penizvdewnbxمن عاشق عشق‌ام، خود کلمه عشق،خود عمل عشق،عشق به هرچیزی،بنظرم عشق آدمو زنده نگه میداره،عشق فقط عشق به معشوق نیست،عشق به خانوادت،عشق به دوستات،عشق به یک نوشیدنی،عشق به یک آهنگ،عشق به یک ایده،عشق به هرچیزی توی جهان،اگه آدم عاشق نباشه زندگیش خیلی کسل کننده و بی‌رنگ میشه،مثل یه بوم نقاشی سفید و خالی با رنگ های سفید توی دستت،که هرچی میکشی روی بوم،هیچ رد و شکلی نمیبینی؛ولی عشق،عشق به رنگ مورد علاقت،اینجوری رنگ بنفش توی قلمو من میاد،عشق به آسمون،رنگ آبی میاد تو قلمو،عشق به توتفرنگی،رنگ قرمز میاد روی صفحه بوم،عشق به نور خورشید توی تابستون،رنگ زرد میاد،عشق به گل و درخت های بهاری و گیاه هایی که از وسط کاشی یا ساختمون ها میان بیرون،رنگ سبز اضافه میشه،وقتی عاشق باشی زندگیت رنگارنگ میشه،بوم سفیدت پر میشه از رنگ های زندگی.تاحالا عشق به خانواده رو تجربه نکردم،خانوادم رو دوست دارم،خیلی دوست دارم خوشحال ببینم اونارو،ولی عاشقشون نیستم دروغ چرا،عاشق دوستامم،ولی نمیتونم با قاطعیت بگم اونام عاشق منن،آدما پیچیدن،میتونی مطمئن بشی از عشق خودت ولی هیچ وقت نمیتونی از عشق یا احساس یک آدم دیگه مطمئن باشی فقط میتونی امیدوار باشی،و منم امیدوارم اونام همینقدر که من عاشقشونم عاشقم باشن.عاشق عشق ورزیدنم،میگن اگه بخوای عشق بورزی باید اول عشق رو تو وجود خودت داشته باشی،عشق گرفتنی نیست،عشق دادنیه،اگه به دنبال عشق توی آدما باشی،هیچ عشقی نمی‌گیری،عشق واقعی از خودت میاد،وقتی خودت سرشار از عشق بودی میتونی به دیگران و جهان اطرافت عشق بدی،من باور دارم که کسی که عاشق خودش نیست نمیتونه عاشق کس دیگری بشه،نه میتونه عشق به اطراف و دیگران بده و نه خودش میتونه عشق بگیره و هرچی عشق به این آدم بدی،قرار نیست پرش کنه،بیشتر انگار هرچی بیشتر غذا بخوری،معدت بزرگتر میشه و به غذای بیشتری احتیاج داری،عشق از درون خودت میاد،وقتی یادگرفتی عاشق خودت باشی،میتونی عاشق دیگران باشی.عشق زیباست،میدونید چه متنی هست که من عاشقشم؟″عشق صبور است و عشق مهربان است،خودخواهانه و لاف‌زن نیست،عشق حسادت نیست،پر از غرور نیست،زود عصبانی نمی‌شود،عشق از بدی خوشحال نمی‌شود،حقیقت را گرامی میدارد.میتواند همه چیز را تحمل کند،عشق واقعی باور است...امید است،و بالاتر از همه عشق به سادگی پایدار است برای ابدیت.″ValentinoValentinoWed, 13 May 2026 18:19:30 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/عشقاز-نظر-تو-چیه-vwktpbtgum1bاین مدت خیلی درباره تو فکرکردم،زمان زیادی نگذشته،و من همه چیز رو همانطور نگه داشتم،همانطوری که تو بودی،تو حتی این نوشته هارو هرگز نمیبینی و من اینجا حرفای دلمو میزنم و کلی آدمای دیگه اینو میبینن که دیگه بهتره بگم دوستام،همه کسایی که نوشته های منو میبینن یا ازش میگذرن یا میخونن دوستای منن و حس یه خونه بزرگ رو دارم که انگار سر میز شام باهم صحبت میکنیم.تو بهم گفتی بخاطر بی علاقگی نمیری،گفتی دیگه ما باهمدیگه خوشحال نیستیم،گفتی که داستانمون تموم شده،با اینکه هنوز کلی خاطره و داستان مونده که نساختیم،من حتی نمیدونم تو برمیگردی یا نه،معلق موندم تو هوا،نمیدونم کاملا ازت عبور کنم یا امیدوار باشم به برگشتنت،اگه برگشتی همه اینارو خودم نشونت میدم،امیدوارم این صحنه رو ببینم که داری همین جمله رو میخونی،دلم نمیخواد بیام به شما بگم که دیگه برنگشته،شاید مثل زندانی ها هروز چوب خط بکشم رو دیوار و انتظار برگشتنش رو داشته باشم.یه سوال دارم از هرکسی که اینو میخونه،میگن دوست داشتن برای موندن کافی نیست،دوست داشتن همه چیز نیست و حتی گاهی ترکت میکنن میگن هنوز دوستت دارن ولی ترکت میکنن،و من اینو درک نمیکنم هیچ وقت نکردم مگه میشه یکیو دوست داشته باشی و ترکش کنی؟ چطور دوست داشتن همه چیز نیست؟ من زندگیم رو وقف دوست داشتن میکنم،دوست داشتن آدم مورد علاقم،من حاضرم هرکاری برای بودنت بکنم این زندگی پوچ و بی‌ارزش رو با تو میخواستم مرد خاکستری ولی تو تنهام گذاشتی،حتی کامل هم تنهام نذاشتی منو معلق تو تاریکی گذاشتی.حالا شما بگید،چطور میشه هنوز دلتنگ کسی شد و دوستش داشت اما رفت؟ چطور دوست داشتن کافی نیست،برای من دوست داشتن همه چیزه و من همه چیز رو وقف عشق میکنم،هرکاری برای کسی که دوستش دارم،و باور دارم که اگه کسیو واقعا دوست داشته باشی این عشق خراب نمیشه تموم نمیشه،تو کنارش میمونی هرچی که بشه...شاید باور غلطی از عشق داشته باشم ولی هرکس یه باور داره،مقیاس درست و غلطی وجود نداره هرکدوم از ما دیدگاه متفاوتی داریم و من میخوام دیدگاه شمارو از عشق بدونم.ValentinoValentinoTue, 12 May 2026 19:45:04 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/خواب-xjoiqqc1q6bnخیال تو در سر من میگذرد لحظاتی که در کنار یکدیگر گذرانده ایم بدون اینکه بدانیم لحظه ای بعد غریبه‌ای آشِنا خواهیم شد، و تو برای من آشنا ترین غریبه ای کسی که جزییات تن او را نیز بدانی اما حال تنها در خواب تصویرش را ببینی.خواب برای من یک پناهِ،پناه از این حقیقت که دگر جای دستانم روی تنت فراموش شده‌اند و فرار از این دروغ که چشمانت با چشمان من آشنا نیست، بگذار به خواب بروم زیرا تو پناه من خواهی بود و حال که تو در خواب هستی و من بیدار، پس مرا هم با خودت ببر اگر قرار باشد بین تو و خورشید یکی را انتخاب کنم من یک آدم شب زنده دار میشدم.بگذار به خواب بروم تا‌ خیال شیرین تورا با خود حمل کنم این زندگی و دنیا بی رحم خواهد بود تورا ز من خواهد گرفت اما خیال شیرین تو هرگز از یاد من نخواهند رفت و من نمیدانم این یک نعمت است یا یک شکنجه بزرگ...برای مرد خاکستری- یه روزی وقتی این نوشته رو برات فرستادم گفتی دلت نمیخواد هیچ وقت درکش کنی،ولی الان من این نوشتم رو زندگی میکنم.دلم برات تنگ شده.ValentinoValentinoTue, 12 May 2026 19:11:25 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/نامه-r5so6feekex0این نامه رو دوست دارم تقدیم کنم به یک دیوانه مو طلایی،کسی که عاشقش بودم و هنوز هستم،همیشه فکرمیکنم عشق من از اون عشق های کلیشه‌ایه، شاید ازونا که توی کتاب داستان ها میبینی،میدونی با اینکه زمان زیادی نگذشته،درواقع برای تو،برای من هر دقیقه مثل یک سال میگذره،و دلم برات تنگ شده خیلی خیلی زیاد،و اینو حتی از خودم هم پنهون میکنم،درواقع تو آدم عالی‌ای نبودی،ولی نمیتونم بگم بد هم بودی،شاید بودی،خیلی قلب منو شکستی خیلی زیاد،بیشتر از چیزی که فکرکنی،ولی من بازم تیکه های قلبمو جمع کردم تا دوباره بتونم عاشقت باشم،خیلی زیاد غرور منو زیر پات له کردی حتی خودمو له کردی،مثل این میمونه که به یک نفر با چاقو زخم بزنی بعدش خودت زخماشو باند پیچی کنی مراقبش باشی تا خوب بشه،وقتی که خوب شد دوباره زخمیش کنی،من معتادت شدم،معتاد توجهت،معتاد عشقت،معتاد محبتت،معتاد همچیت،هرکاری میکردم تا فقط کمی بیشتر اون عشق تورو داشته باشم،تو عشق رو برای من شرطی کردی،یه سری شرط و قوانین داشتی که هربار چیزای جدید بهشون اضافه میشد و اگر من توی اونا جا نداشتم،تمام عشقتو به سادگی از من میگرفتی،منم که معتاد تو!بیشتر میومدم دنبالت،بیشتر خودمو توی قفست حبس کردم،وقتی عاشقم بودی زندگیم رنگ و بوی دیگه داشت،چمن ها سبزتر بودن،آسمون و ابر ها خوشگلتر بودن،لبخند رو صورتم بود،کارامو به بهترین شکل انجام میدادم،موهای فرم خوشگلتر بود،بیشتر پیچ و تاب داشت،ولی وقتی عشقتو از من میگرفتی و من میشدم یه غریبه،مثل همه غریبه های دیگه،همچی زشت میشد،از موهای فرم متنفر میشدم،گل ها و چمن ها بی‌رنگ بودن،آسمون تیره بود،منم میشدم یه آدم بی‌حوصله که حتی جواب ″چطوری،خوبی؟″ های مادرم هم نمیدادم.خیلی درد داشت من تمام حرف هایی که به من زدی رو یادمه خیلی خوب یادمه،هربار تازه بنظر میرسن،بعضیاشون قلبمو دوباره میشکونن،بعضیاشون باعث میشه قلبم دوباره بتپه،میدونی میگفتی که ″من ترسناکم؟″ و آره ترسناک بودی،من ازت میپرسیدم،از اینکه نمی‌دونم لحظه‌‌ی بعد قراره عاشقم باشی یا ازم متنفر باشی،میترسیدم با کوچک‌ترین اتفاقی که میوفتاد میترسیدم،از تو،از اینکه صدات عصبانی تر میشد بلندتر میشد،لحنت بد میشد و دیگه من اون فرشته‌ای نبودم که عاشقش بودی،حتی الانم از نوشتن این میترسم،همیشه میترسیدم ازت انتقاد کنم،بهت این حرفارو بگم،بهت بگم از وقتایی که باعث میشی حس کنم یه آدم بی‌ارزشم ازت بدم میاد وقتی باعث میشی حس کنم احمقم ازت بدم میاد،ولی کافی بود چیزی بگم تا تو فکر رفتن کنی،میگفتی من برات خوب نیستم،اگه بهت میگفتم چقدر بهم زخم زدی،میگفتی بهترین چیز اینه که من بزارم برم و برای تو خوبه،ولی نمیدونستی هیچ وقت نمیدونستی چی برای من بهتره،من میخواستم بمونی،با وجود هرچیزی میخواستم بمونی و عاشقم باشی،تمام چیزی که میخواستم این بود که تمام عشق و توجهت رو بهم بدی ولی رفتی،بهم گفتی برمیگردی گفتی باید فکرکنی،ولی من میدونم که دیگه برنمیگردی و منو تو این سیاهی تنها گذاشتی با اینکه قول داده بودی هیچ وقت تنهام نزاری،گفتی نمیزارم بری،هیچ وقت.ولی الان خودت رفتی،جالبه،خیلی به حرفات فکرمیکنم،به همشون،کلی حرف دارم برای گفتن بهت که هرچقدرم بگم تموم نمیشه،ولی خیلی خستم برای گفتنشون،خیلی خسته.امیدوارم روزی برگردی،منم بهت بگم این روزا چقدر دیر،تاریک،زشت و سخت گذشت،روزی دوباره مثل روز اول عاشقم باشی،و بهم بگی که این روزا فقط دلتنگ من بودی، میدونم اینا همش خیال های خودمه،دیشب هم خوابتو دیدم،دقیقا همین کارو کردی،کاش بیدار نمیشدم،با اینکه هنوز هستی،میتونم بهت زنگ بزنم،پیام بدم،ولی تو اینو نمیخوای،و تو اون دیوانه مو طلایی نیستی که من میشناختم،میدونم خودتم میدونی که ازت متنفرم بخاطر همه کار هایی که کردی با من،و ازت متنفرم،ازت متنفرم که انقدر مغرور و خودخواهی،ازت متنفرم که انقدر احمقی و نمیدونی من فقط میخواستم کنارم باشی،ازت متنفرم که تاکسیکی،ازت متنفرم که نمیتونم بهت اعتماد کنم چون یک لحظه دوستم داری و لحظه بعد نداری و همه خاطرات و احساساتمون و همه ″ما″ رو زیر سوال میبری،و از این متنفرم که کاری کردی که عاشقت بشم.اگر اینو دیدی،یا روزی برگشتی و من خودم نشونت دادم،بدون که عاشقتم،مثل همیشه.ولی ازت متنفرم که منو تنها گذاشتی و باعث این همه اشک شدی.تو آبی بودی،من قرمز،دوستم داشتی چون رنگ سرخ آتیش بودم،لمسم کردی و ناگهان من بنفش نیمه شب شدم،و یهو تصمیم گرفتی که بنفش رنگ مورد علاقت نیست. این نامه،هرچند نامه قشنگی نیست،مثل شعر های ادبیات فارسی عاشقانه نیست ولی نامه‌اس،نصفه نیمه،ولی پر از حس.برای یک دیوانه مو طلایی.ValentinoValentinoMon, 11 May 2026 15:50:54 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/ما-mvjmgqqc0focامروز و الان که دارم این نوشته رو مینویسم،خیلی غمگینم،حتی نمیدونم چطور غم و اندوه رو توی نوشته‌ام،زیبا جلوه بدم،از اون نوشته ها که قشنگن و تا تهش میخونی و آخرش یه مکث کوتاه میکنی و بهش فکرمیکنی،کلمات زیبا با چیدمان مناسب،ولی نه امروز و این نوشته نه از اون روزاس،نه از اون نوشته‌هاس،امروز فقط غمگینم،نمیدونم شماها تاحالا تو این شرایط یا تو این موقعیت بودین؟از بیرون شاید انقدر ناراحت کننده بنظر نرسه ولی شما فکرنکنید غم شبیه این نوشته هاس،نه خیلی بدتره خیلی بدتر.امروز که بیدار شدم دیدم پست بسته هایی که سفارش داده بودم رو آورده،همون لحظه صبحم و حالم بد که بود هیچی بدتر شد،همشونو فقط انداختم توی کمد که جلوی چشمام نباشن،چرا؟ چون که چیزایی که سفارش داده بودم برای این نسخه از من نبودن،برای یک تکه دیگه‌ای از من بودن تکه‌ای از من که با ″ما″ و اون آدم معنا میگرفت،اون آدمی که تمام زندگیم بود و همه جای زندگیم حضور داشت،توی ذهنم،توی حرفام،توی افکارم،توی کتابام،توی طراحی هام،تو نوشته هام،شعرهام،توی رنگ های بوم،توی همه چیزی که به من و اون شخص مربوط بود و من تمام چیزی بودم که ″ما″ را دربر میگرفت،و حالا نمیدونم بعد از اون شخص و ما، کی بودم،کی شدم،کی هستم،نمیتونم به یاد بیارم قبلا چه آدمی بودم قبل از دیدار او،و الان تمام تکه های وجودم توی همون عکسا و خاطرات دونفرمون جا مونده،و این بسته ها،برای اون شخص بود برای ما بود،میدونید ما یه دوربین قدیمی داشتیم که هروقت دوتایی میرفتیم بیرون اونم میبردیم و عکس میگرفتیم،پرش میکردیم از عکسای همدیگه و عکسای دوتاییمون،میخواستیم به دوربینمون برچسب بزنیم و کاستومایزش کنیم چون جفتمون برچسب دوست داشتیم،یه سری طرح انتخاب کردیم،با دقت و با جزییات، یه گربه بنفش با ستاره روی بدنش،که این من بودم،یه کلاغ مشکی با خورشیدی که با خودش حمل میکنه،و این اون شخص بود،ماه و خورشید در کنار هم که یکدیگر را درآغوش گرفته‌اند،اینم جفتمون بودیم،من ماه نیمه شب بودم و اون طلوع آفتاب،میدونید دیگه چه برچسب هایی انتخاب کردیم؟ یه شبدر چهار برگ،داستانش از این قراره، اون اوایل که دیدمش وقتی برام مینوشت،ته همه نوشته هاش مینویسید ″-شبدر″ ازش پرسیدم، گفت من همیشه ته نوشته هام اینو میزنم یجورایی مال منه،پس ماعم یه شبدر چهار برگ هم انتخاب کردیم،یکی دیگه از چیزایی که دربارش بود این بود که عاشق کوکاکولا بود،واقعا عاشقش بود،اون خودش نمیدونست ولی من یه طرح کوکاکولا هم انتخاب کردم که وقتی میبینه بخنده،میدونید دیگه چی؟ من همیشه آدم عجیبی بودم،کلمه عجیب هم دوست داشتم،ولی اون عادی بود،بهش میگفتم معلومه که تو عادی نیستی،تو یه آدم عجیبی، میگفت آره ولی من دلم میخواد عادی باشم،وقتی عادی باشی زندگی بهتره،من همیشه باهاش مخالف بودم ولی خودش عاشق کلمه عادی بود،من چیکار کردم؟ یه استیکر عادی و عجیب هم اضافه کردم.بعدها بهم گفت که میخواد شبدر رو عوض کنه از این به بعد ته نوشته هاش بزنه ″-مرد خاکستری″ منم بهش گفتم قشنگه،از این به بعد همه نامه‌هایی که برای خانم توتفرنگی(من) ارسال میشد از طرف مرد خاکستری بود،که پشتش هم مینوشت ″برای خانوم توت‌فرنگی″ من عاشق مرد خاکستری شدم اونم عاشق من،ولی همیشه همچی اشتباه پیش میرفت مثل همه داستان های عاشقانه دیگه،فکرمیکنم عشق هیچ وقت پایان خوبی نداره چونکه اینجا دنیای واقعیه نه دیزنی لند،ولی من از اون آدمایی نبودم که بیخیال بشم،هرچی بیشتر اشتباه پیش رفت من بیشتر تلاش کردم،من تمام وجودمو گذاشتم واسه اینکه فقط یکم بیشتر توی بغلش بمونم، توی خیال ″ما″.کل نوشته های من درباره مرد خاکستریه،اصلا خوشش نمیاد چیزایی که دوست داره رو بقیه بدونن،همه مورد‌علاقه‌هاشو پرایوت نگه میداره،حتی خواننده های مورد‌علاقش،رنگ مورد علاقش،من هرچی بیشتر نزدیک شدم بیشتر فهمیدم و این رو دوست داشتم مثل یه سفر به اعماق دریا،هر پایین تر رفتنی بیشتر باعث میشد بشناسمش،پس زیاد قرار نیست درمورد چیزای مورد علاقش صبحت کنم ولی درمورد خودش قراره زیاد صحبت کنم خیلی زیاد،میدونید دیگه چی دربارش بود؟ موهای طلاییش موهای بورش،من عاشقشون بودم،مخصوصا توی نور آفتاب،حس میکردم موهاش آفتاب و نورش رو توی خودشون جا دادن،من بهش میگفتم دیوانه مو طلایی. الکی که نبود اون واقعا هم دیوونه بود، اگر پادکست های آریانفر رو گوش داده باشید میفهمید منظورم از یه دیوونه دیوونه چیه،ما جفتمون یه دیوونه دیوونه بودیم، همین مارو و آتیش عشقمونو زنده نگه داشته بود،اما کم کم اون تبدیل شد به یه دیوونه عاقل و همچی خراب شد،نمیتونم بگم تقصیر کدوم ما بود،من حتی دنبال مقصر و مشکل نیستم،ولی من هنوز یه دیونه دیونه موندم.و حتی فکرنمیکنم این نوشته رو ببینه،ولی انقدر از اون می‌نویسم تا اینکه روزی دوباره به سمت من برگرده،شاید بهم بگید کار اشتباهیه ولی خب این کاریه که یه دیونه دیونه میکنه.برای یک دیوانه مو طلایی.نزدیک-آریانفر ValentinoValentinoMon, 11 May 2026 15:20:38 +0330https://virgool.ir/@m_75483997/پوچی-zod8gcx0hvtnاین مدت بیشتر از همیشه به معنای زندگی فکرکردم و بیشتر توش گم‌شدم،مثل یه هزارتو میمونه با کلی سوال و جواب های متفاوت،زندگی خیلی پوچه،خیلی پوچ،برای منی که به هرچیزی معنا و رنگی میدادم و به کوچکترین چیزا اهمیت میدادم،باعث شده فکرکنم،فکر به این که زندگیم هیچ معنایی نداره؛تمام چیزهایی که نگهشون داشتم،تمام چیزایی که فکرمیکردم معنا دارن،هیچکدوم هیچی نیستن،یک نیستی بی‌انتها.بعد از پایانی یک بعد دیگه وجود داره و دوباره بعد از اون،بعد،یک پایان دیگه،و این چرخه تا زمان مرگت ادامه داره.سوالم اینه که چی بشه؟کل پوینت زندگی به لحظه و همون احساس خوبی که همون لحظه داری‌،فقط لذت همون موقع،زندگی پوچ‌تر از اون چیزیه که من فکرمیکردم،آدما میان و میرن تو زندگیت،همچی تکرار میشه،تکرار حرفا،تکرار قول ها،تکرار عکس ها،تکرار،تکرار،تکرار،حس میکنی خوشحالی،با خودت میای میگی نه این یکی فرق میکنه ما قول دادیم مثل بقیه نشیم،ولی تهش بازم خودتو تو همون نقطه قبلی میبینی،تنها،دوباره و دوباره.تنهایی،یکی وارد زندگیت میشه،خوشحال میشی،همچیو شروع میکنی،این عمری که نمیدونی میخوای باهاش چیکار کنی و با اون تصور میکنی،بهش و به خودتون فکرمیکنید،همچی خوب پیش میره فکرمیکنید تبدیل شدین به golden couple بعدش همچی فرو میریزه،تنها میشی.خیلی راحت همه خاطرات،عکسها،و خاطراتی که قرار بود ساخته بشن و حرفا و لمس ها تبدیل میشن به یک چیز بی‌ارزش.حالا تنهایی،غم و اندوه وجودتو گرفتار کرده،بعدش یادمیگیری باهاش کنار بیای،حالت بهتر میشه،فقدان رو می‌پذیری،تنهاییت رو هم میپذیری،حالا خوشحالی،سالم،از اون قفس خاطرات و فکرات رها شدی،یه آدم جدید میبینی،وارد رابطه میشی و دوباره این چرخه تکرار میشه.بهم میگن هیچ‌چیز ابدی نیست،هیچکس تا آخرش باهات نمیمونه همه یه روزی ترکت میکنن،خب سوالم اینه که چی بشه؟ که همش تکرار بشه؟ پایان،شروع،پایان،شروع،پایان...هربار یکی جدید رو بیینم همه‌چیز رو باهاش تجربه کنم تهش بره،دوباره من و فقدان زندگی و همش این تکرار بشه،خب نکتش چیه؟بهم میگن که کل پوینتش همینه که بدونی یه روزی میرن و از همون لحظه که هستن لذت ببری،و اون تغییراتی که هر آدم بعد اومدن و رفتنش توی زندگیت ایجاد میکنه؛مسخرس،حداقل برای من هست،اگر قرار باشه هربار تهش پایان باشه و میدونی که پایانه فایده شروعش چیه؟ داداشم بهم میگه مثل این میمونه که بگی چرا پولدارشم وقتی تهش میمیرم،همچی پایان داره ترکت هم نکنن میمیرن،یا خودت هم میمیری؛نمیتونم از اون پایان همیشگی فرار کنم و این بیشتر منو آزار میده،بهترین لحظات عمرت رو با یک نفر تجربه کنی و بعدش اونم بزاره بره دوباره نفر بعدی بیاد،بنظر من مسخرس،نمیدونم نظرم چطور بنظر میرسه ولی تعصبی توش ندارم بیشتر شبیه یه آدمم که از زندگی و آدماش گله داره و واقعا هم دارم تا فردا صبح میتونی بشینی کنارم من بگم و بگم و بگم.درنهایت فکرمیکنم که من الان خود جمله ″زندگی پوچه″ هستم،این جمله رو زندگی میکنم و همه چیز اطراف من و هرچیزی که زمانی بهشون معنا و ارزش داده بودم الان شبیه یک تکه اشیا،یه آدم،یه آهنگ یه چیز عادی یه چیز معمولی مثل تمام چیزای معمولی دیگه شدن،زندگی برای من خیلی پوچ شده،نمیدونم چطور اینجوری شد ولی مثل اینکه تخم‌مرغ شانسی من پوچ بود.تنهاییValentinoValentinoMon, 11 May 2026 08:00:07 +0330