https://virgool.ir/feed/@m_75370668fa2026-11-12 10:47:05https://files.virgool.ir/upload/users/478166/avatar/sP4Aql.jpeghttps://virgool.ir/@m_75370668https://virgool.ir/@m_75370668/هم-نفس-s2sdsugbha2sباید اقرار کنم که پیش­ ترهم، هم ­نفسِ خوبی بود. خوش­ قد وقامت و با رنگ ولعابی چشم نواز. مسیر چهل وپنج دقیقه­ ای خانه تا موسسه زبان و راه بازگشت را که به لطف همیشگی ترافیک، حداقل یک ساعت ونیم طول می کشید، برایم قابل تحمل که هیچ ،لذت ­بخش هم می کرد. درراه رفت باهم طرح درس ­ها و نکته ­ها را مرور می­ کردیم. مسیر بازگشت اما، جذاب­ تر بود: بعد از یادداشت مشاهدات کلاسی وتحلیل آن­ ها به شیوه ­ای قابل فهم که بعدا خودم را شماتت نکنم، پاهایم را تا آنجا که می­توانستم زیر صندلی روبرو دراز می کردم و درحالی­ که چشمانم نورپردازی مغازه­ ها و رفت و آمد مردم را یک دلِ سیر، سِیر می­کرد، گوش­ هایم را به شنیدن پادکست­ های توسعه فردی یا یک قطعه موسیقی سنتی، میهمان می ­کردم. و درحقیقت، تلفیق آن دیدن و این شنیدن، درحالی که طی شش ساعت گذشته، همه توانم را هزینه تدریس اصولی وخلاقانه کرده ­بودم، جانی دوباره به من می ­داد تا اینکه بتوانم تا آخرین ساعات شب دوام بیاورم.و این­گونه سپری می­ شد تا آنکه ویروسی مرموز، خفاش گونه آمد و چهره زمستانِ سرد را تلخ کرد. پشت لایه ­های ماسک سنگر گرفتم. دو هفته خانه نشینی اجباری را به اختیار پذیرفتم. موسسه اما، تاب نیاورد که در این وانفسا از رقبا عقب بماند و بساط کلاس های مجازی را علم کرد. و این­گونه شد که آن روی سکه را هم دیدم: دیگر عجله و شتابی برای رسیدن به بی آرتی ساعت سه نداشتم. دیگر بخاطر تعلل راننده پشت چراغ خطر وترس از دیررسیدن و همهمه همکاران دور تا دور دستگاه پرینت، زیر لب غر نمی زدم. ومهم تر از همه، دیگر خبری از اشتیاق بی واهمه برای لم دادن روی صندلی های اتوبوس ساعت نُه، که روکش مخملی شان نخ نما شده بود هم نبود.دقیق تراگر بگویم، هر روز راس ساعت سه ونیم، آرام و با وقار، لباس بر تن می­ کردم و دستی به صورت می کشیدم و با صلابتی مثال زدنی، پله­ های طبقه اول را بالا می­ رفتم تا در طبقه فوقانی منزل پدری با لمس چند دکمه، کلاس مجازیم را آغاز کنم. و چون دیگر فعالیت­ های فیزیکی و پرینت ­های رنگی، معنایی در دنیای مجازی نداشت، در بدو کلاس، با تصاویری چشم ­نواز و قطعه موسیقی ضرب­دار و پرطنین، روح­ های خسته از قرنطینه را جلا می دادم.روایتی متفاوتکلاس در محیط مجازی قابلیت­ ها وجاذبه ­های خاص خودش را داشت. و البته جذاب­ تر از کنترلِ فعال زبان ­آموزان بر محیط کلاس و بهبود نگرش آن ­ها نسبت به یادگیری، انجام تکالیف کلاسی بود که دیگر قدرت­مندانه دست رد به سینه کسالت و خستگی می زد. یعنی ازآنجا که تدریس و یادگیری در دنیای دیجیتال اتفاق می افتاد، تکالیف هم باید بطبع دیجیتال می ­شد. پس حال استمراری درس دادم و بچه ها موبایل به دست شدند تا از آنچه که در لحظه انجام می­ دهند فیلم بگیرند و در گروه به اشتراک بگذارند. کلمات مربوط به وسایل آشپزخانه درس دادم وآن­ها در اوج خلاقیت از اپلیکیشن­ های موبایل شان استفاده می­ کردند تا از زبان قوری و کتری حرف بزنند. شور وجوشش و گرمی گفتگوهای گروهی بچه­ ها بعد از دیدن ویدیوهای دوستان شان، غیرقابل تصوربود.هدفمندتر آنکه با هم یاد گرفتیم تا عضوی موثراز یک جامعه یادگیرنده باشیم . هدفی که بدون داشتن تکنولوژی و همین موبایل­ های دم دست­مان، دست نیافتنی به نظر می ­آمد. پس برنامه ­ها واپلیکیشن­ های جدید را کشف کردیم و بهم یاد دادیم. ازgoogle earth استفاده کردیم تا در این قرنطینه هولناک به همه جای زمین پرواز کنیم؛ ازاقیانوس گرفته تا موزه، ازجنگل گرفته تا آسمان خراش ­ها و هتل ­ها. پس از آن، تفکر خلاق را بکار گرفتیم تا ازتجربه سفر مجازی خود با دیگران سخن بگوییم. ودر پایان هر کلاس و هردوره، بیش از پیش، به ارزش و کاربرد آموخته ها فکر کردیم و نتایج را روی تخته­ های مجازی به اشتراک گذاشتیم. به بیان صریح ­تر، در شرایطی که از هم ­نفسی با نوع بشر منع شدیم، هم ­نفسی با دنیای تکنولوژی، نوری به جِد خیره کننده به این روی زندگی تاباند تا از یادِ بهار پیشِ رو غافل نشویم.و در آخراینکه، در یکی از همین جلسات، در حالی که آرام وبا صلابت، از پله ها پایین می­ آمدم و ایده­ شارژ باطری با منابع دیگری بجز برق را برانداز می­ کردم، هم­ نفس از دستم افتاد و دیگر نفسی برایش نماند تا درکلاس ­های مجازی یاریم کند. از آن روز تا بحال به دنبال هم نفسِ قابلی هستم، خوش قد و قامت و با رنگ و لعابی چشم نواز.#روایتگر باشوجیهه عطاییوجیهه عطاییThu, 31 Dec 2020 12:54:48 +0330