https://virgool.ir/feed/@m_74478190fa2026-11-12 09:18:26https://files.virgool.ir/upload/users/383331/avatar/KRhbyE.jpghttps://virgool.ir/@m_74478190https://virgool.ir/@m_74478190/یکبار-دیگهقصه-آفرینش-جهان-c0vaqhdwdz9yجهان کامل و بی نقص بود، سرار عشق بود و نور خدا، به هر دلیلی، تصمیم گرفت جهان رو خلق بکنه. خدا اندیشید و طرح اولیه انسان آفریده شد، شاید اون موقع هنوز جوون‌تر بود و خدای جباری نبود، پس برای اینکه بهش نشون بده خدای روشن‌فکری هست که به آزادی انسان بسیار قائله گذاشتش روی بلندترین قله زمین تا قدش یه نمه بلندتر بشه و حالا خیلی هم ریز به نظر نرسه و ازش پرسید خودت رو، اینطوری بودن رو دوست داری؟ اصلا دلت میخواد خلق بشی؟ نسخه نهایی رو بزنم آفریده زیبای من؟ انسان نگاهی به خودش کرد و نگاهی به اطرافش، جهان اطرافش پر از شگفتی بود، بالای سرش آسمان بیکرانه بود، در نور عشق بود و در تاریکی آرامش و مجذوبیت. انسان میخواست جزئی از همین جهان باشه اما خب توی نسخه اولیش هم زیرکی خوبی بود و از خدا پرسید میشه لطفا بهم نشون بدی نتیجه هر کدوم از انتخاب هام رو؟ در واقع من هنوز دیتا بیس کافی برای تصمیم گیری ندارم و تو قول داده بودی خدای عادلی باشی، دبه نکن اول کاری جون من. خدا خوشش اومد و لبخند ریزی هم زد اما خیلی به روی انسان نیاورد که حالا پررو نشه. سپس خداوند انسان بودن، و نیستی و نبودن رو به انسان نشون داد. انسان برای لحظاتی احساس کرد نبودن و جزئی از طبیعت بودن خیلی شگفت انگیز و فوق‌العادست، انسان بودن هم البته جالب و جذاب بود و برای انسان وسوسه برانگیز اما شبیه یه بازی بود و تهش هیچی نبود. خدا به انسان گفت خب ببین من همه این جهان شگفت انگیز رو تو شش روز آفریدم، پس قرار نیست وقتمو برای آفرینش فقط یک گونه از ملیاردها گونه‌ها در طی ملیاردها سال ،خیلی هدر بدم، زود تصمیمت رو بگیر. انسان مردد بود، دوست داشت اقلا ارتباطش رو با عشق و حقیقتی که تجربه کرده بود از جهان از دست نده اما باهوش بود و با شناختی که تو همین چند ثانیه از خدا بدست آورده بود میدونست هر چی بگه و هر کار بکنه، خدا کار خودشو میکنه و این نسخه اولیه نهایی میشه، یهو گفت یه فکری کردم، خب ببین این شکلی من تنهام و تو هم که آخه رحیمی، رحمانی، دلت میاد نه رفیقی نه همدمی؟ بیا با حکمت و تدبیرت، یه نسخه مشابه ازم بساز و خب برای اینکه من بتونم دوسش داشته باشم باید منو یاد تو بندازه و این خاطره‌ای که امروز برام ساختی، برام شبیهش بکن به اون تجربه ای که از نبودن برام مجسم کردی، اون حقیقته، اون عشق و نوره، خیلی زیبا بود و نمیخوام هیچوقت فراموشش کنم. خدا هم خب عالم بود، میفهمید چرا انسان اینا رو میگه ولی باز به روش نیاورد و حوصله بحثم نداشت، بی هیچ حرفی آدم رو آفرید. آدم وقتی بلند شد و خودشو رو زمین دید سری تکون داد و گفت اووه چه خدای یه دنده‌ای، حالا چجوری این همه عمر باید باهاش کنار بیام، اما یهو حوا رو دید و ذوق کرد، حوا از چیزی که آدم فکرشو میگرد هم بهتر بود، خدا علاوه بر اون اپشنای درونی حقیقت و عشق، جتی ظاهرش رو هم حسابی خوشگل کرده بود و آدم دستشو گذاشت رو سینش و به نشونه تشکر خم شد سمت آسمون، خدا چشکمی زد و تو عالم پیچید "فتبااارک الله... "راضیه بهدانیراضیه بهدانیSat, 30 Jul 2022 23:21:21 +0430