https://virgool.ir/feed/@m_74417301fa2026-11-12 04:47:12https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_74417301https://virgool.ir/@m_74417301/عشق-سوخته-khlv1jgiru97اسم من مهرداده. یه حسابدار سی ساله با یه زندگی ساده و معمولی و یه عالمه حسرت برای عشق واقعی. توی کل اکیپ دوران دانشگاهمون فقط منم که مجردم! یعنی نه فقط مجرد که تا حالا با هیچ‌کسی هم دوست نشدم. آدم خجالتی‌ام و اهل درخواست دادن اون‌جوری نیستم، اپ‌های دوست‌یابی رو هم یه بار امتحان کردم و اون‌قدر داغون بود که پشت دستم رو داغ کردم که دیگه سمتشون نرم! به خاطر نوع شخصیتم هم زیاد مهمونی نمی‌رم یا بهتر بگم دعوت نمی‌شم. خلاصه همه چیز یه جورایی دست به دست هم داده بود که من تا این سن هیچ رابطه و عشقی رو تجربه نکنم.تا این‌که یه روز صمیمی‌ترین دوستم گفت یه دختری رو دیده که برای من عالیه! یه دختر مهربون و مسئولیت‌پذیر و اهل کتاب! نمی‌دونم چرا ولی حس کردم شاید این‌بار آدمی رو پیدا کنم که بتونم باهاش زندگی کنم. دوستم قرار رو جور کرد: یه کافه دنج و خلوت توی خیابون آزادی.فضای کافه انگار برای عشق و عاشقی ساخته شده بود. بوی قهوه و شیرینی تازه، موسیقی بی‌کلام و آروم و یه میز کوچیک که برای دو نفر رزرو شده بود. یکتا، همون دختری که دوستم بهم معرفی کرده بود، با لبخند وارد شد و نشست روبه‌روم. خوش‌تیپ، ساده و دقیقاً همون‌جوری که گفته بود. صحبت‌ها شروع شد. اون از کارش توی گالری گفت، از علاقه‌اش به کتاب‌های فلسفی و داستان‌های روسیه و از این‌که همیشه دوست داشته یه باغ کوچیک داشته باشه و توش گل رز پرورش بده. حرف‌هاش و علاقه‌هاش یه جوری بود که اگه می‌خواستم خودم کسی رو به خدا سفارش بدم، این‌قدر مناسب و خوب نمی‌شد!من هم جلوش نشسته بودم اما فقط جسمی! ذهنم و روحم در اشتباه‌ترین جای ممکن بود! بهش گوش می‌دادم اما نه اون‌جوری که باید. شاید براتون جالب باشه که بدونید ذهنم کجا بود؟ پیش قبض‌ها! بله! از لحظه‌ای که نشستم یادم اومد که قبض‌های این ماه رو پرداخت نکردم و امشب هم آخرین مهلتشه! اون هم نه فقط قبض‌های خونه خودم، که قبض‌های خونه بابا این‌ها رو هم پرداخت نکردم. بابام این ماه قبض‌هاشون رو به من سپرده بود و این پدیده برای اولین بار در تاریخ اتفاق می‌افتاد. بابام یه نظامی خیلی ساختارگراست که به هیچ‌کس اعتماد نداره و همه کارهاش رو خودش انجام می‌ده. حالا برای اولین بار به من گفته بود و من داشتم به این اتفاق‌ تاریخ‌ساز گند می‌زدم.خواستم خیلی روراست به یکتا ماجرا رو بگم و قرار شاممون رو کوتاه کنم که یه دفعه گفت: من عاشق آدم‌های مسئولیت‌پذیرم. آدم‌هایی که می‌دونن چطور برنامه‌ریزی کنن و به قولشون عمل کنن.لبخند مسخره‌ای زدم و باهاش موافقت کردم: واقعا درسته!صدای توی ذهنم که بهترین موقعیت رو برای سرزنش کردنم پیدا کرده بود، یه لحظه هم ساکت نمی‌شد: مسئولیت‌پذیر؟ واقعا؟ آره یادم رفت مهرداد خدای این صحبت‌هاست اصلا!یکتا داشت ادامه می‌داد: می‌دونی، این آدم‌ها انگار واقعا هدف دارن برای زندگی‌شون. همه کارهاشون رو به موقع انجام می‌دن و اجازه نمی‌دن چیزی از دستشون در بره.-چیزی از دستشون در بره؟! نه ایشون اصلا اهل این چیزها نیست. فقط همین الآن که این‌جا نشستن، قبض‌های دو تا خونه دارن از دستش در می‌رن!صدای توی کله‌م انگار داشت وسط کافه داد می‌زد. حواسم پرت بود. حتی نمی‌دونستم چطور دارم جواب می‌دم.بعد از نیم ساعت، وقتی قرار تموم شد و یکتا با لبخند نه‌چندان واقعی و موهیتویی که بیشترش مونده بود خداحافظی کرد، فهمیدم همه‌چیز خراب شده. اون رفت و من با یه عالمه حسرت موندم. سریع رفتم خونه و قبض‌ها رو پیدا کردم و اینترنتی پرداختشون کردم. با بی‌حالی روی مبل نشستم و بهش پیام دادم:«سلام یکتا. می‌خواستم بابت امروز عذرخواهی کنم. ذهنم درگیر یه مسئله شخصی بود. راستش، قبض خونه خودم و بابام رو پرداخت نکرده بودم و تمام مدت ذهنم مشغول اون بود. خیلی عذر می‌خوام.»چند دقیقه بعد صدای اس‌ام‌اس بلند شد:«راستش بهونه‌ی خوبی نبود. الان دیگه کسی اینجوری قبض نمی‌ده. همه هم‌سن‌وسال‌های ما از پرداخت خودکار استفاده می‌کنن. شاید بهتر باشه یه بهونه واقعی‌تر پیدا کنی. موفق باشی.»دایرکت دبیت؟ رفتم توی اینترنت سرچ کردم و در موردش خوندم. چیزی که اگه زودتر باهاش آشنا می‌شدم، امشب بالاخره از سینگل بودن درمی‌اومدم!m_74417301m_74417301Wed, 27 Nov 2024 19:42:55 +0330