https://virgool.ir/feed/@m_73858594fa2026-11-11 08:38:17https://files.virgool.ir/upload/users/2940919/avatar/ib0bi7.jpghttps://virgool.ir/@m_73858594https://virgool.ir/@m_73858594/سفر-امشب-fwvcdw8mf9spچراغ اتاقمو خاموش کردم مثل هر شب...روز پر از اتفاق های تکراریو گذروندم اما با واژه های جدید،خستگیی که تو وجودم بود با بستنِ چشامو ب چیزی فکر نکردن رفع نمیشد ..انگاری تو ذهنم ی عروسیی برپا بود که توش هیچ کسی خوشحال نبود طوری که همه از هم دلخور بودن...برای فردایی که هنوز نیومده بود غصه میخوردم.. با خودم میگم روبه راه باش اما نمیدونم ب کدوم راه راهیی که توش پر از خستگی حرف .. پر از خستگی افکار..خسته بودم.تصمیم گرفتم برای فردا ی بلیط بگیرم ..سفری طولانی که از همه دور بشم..خیلی دور..به مقصدی نامعلوم به نام هیچ کجا،و ب قصد دیدار هیچ کس.گم بشم که شاید خودمم نتونه خودمو پیدا کنه.با خودم فکر میکنم که من بیش از اندازه قوی بودم..!مدام میشکستم..اما شکسته هامو خودم جمع میکردم، اشک میریختم طوری ک حتی قطره ای از اشکمو نمیزاشتم گونه هام حسشون کنن، و الان شاید ب خاطره همین قوی بودنه ک از پا دراومدم و خستم.بعضی هامون برای زنده موندن سخت میجنگیم ، و بعضی هامونم برای زندگی کردن.و بعضی هامونم از همه چیز دست کشیدیمو منتظریم..منتظر پایانیم.گاهی ناامیدیم و گاهی امیدوار ترین. گاهی کافی ترین و گاهی ناکافی ترین. گاهی شلوغ ترینیم در غریبگی..فکر کنم بزرگ شدن همینه، اینکه با هر سدی که جلوت میاد با قوی بودنت ازش رد میشی..ی جاهایی خسته میشیم حتی از خودمون ، نیاز ب اعتماد کردن داریم اما نمیشه، نمیتونیم .. چون کسی باورمون نداره ، نه به حرفای دروغین بلکه به واقعیتایی ک براشون آشکار میکنیم .. پس تصمیم میگیریم برای ساده باور کردن و دل رو به دریا زدن زیادی زخم خوردیم یا خوردن .پس فرقی هست بینشون، بین خوب شدن و فراموش کردن، ما ظاهرا خوب خواهیم شد ، اما فراموش نخواهیم کرد.و همیشه میونه خنده هامون، ناگهان محدوده ای از قلب تا مغز استخوانمان عمیقا تیر خواهد کشید.میشه گفت توانی برای زیستن حرف های پوچشون ندارم، و در درون خودم پیر زنی ساختم که در اول دی ماه گوشه‌ی خونش روی صندلی ،کنار شوفاژ زیر پنجره نشسته و چایی تازه دم میخوره که همچنان منتظره پیامک واریزی حقوقه بازنشستگی‌شِه ، تا بره کتاب جدیدشو بخره که اندکی از همه چیز تا زمانی که کتاب تازشو تموم میکنه دور بشه.انسان ها علاقه به اشتباهات دیگران دارن ..طوریه که اشتباهات خودشون رو داخل گونی میذارن ولی اشتباهات کوچیک بقیه رو روی دیوار تابلو می کنن.همیشه ما چیزاییو از دست دادیم که همیشه میخواستیم تیکه ای از وجودمون باشن، سعی کردیم سفت تو دستامون نگهشون داریماما نفهمیدیم که هر چی سفت تر میگیریم خون کمتری به انگشتانمان میرسد و کمی بعدش مشت باز میشود.دیر متوجه میشیم، دیر میرسیم، دیر میخندیم، دیر درک میکنیم، دیر فاصله میگیریم، دیر دست میکشیم، دیر صدا می‌زنیم.ما دیر یاد گرفتیم که واسه انجام هرکاری نگیم هنوز زوده، صبر کن...شبیه پرستاری‌ام که توی بهترین سالای عمرش وسط جنگ گیر کرده، همه جای بدنش زخمی شده ولی مدام به مریضای دیگه سر میزنه که بهشون کمک کنه.وقتی شخصیت‌های خیالی ذهنم ، بیشتر از آدم‌های واقعی اطرافم شد ؛ فهمیدم تنهایی انقدرها هم بد نیست. فقط قلق میخواد.سختی آدما رو از هم میپاشونه. من نیاز دارم که مثل یه قوطی رنگ پاشیده شم روی یه دیواره کثیف که روش پر از جای میخ هست. اونطوری میتونم تاثیر گذار تر باشم. بزرگ تر باشم و بیشتر به چشم بیام؛ تا چشم به هم زدم روی دیوار بودم و کل دیوارو یه دست مشکی کرده بودم. فکر میکردم موفق شدم. فکر میکردم بالاخره تاثیر خودمو گذاشتم. حس میکردم قهرمانم و همه چی خوب و قشنگ بود تا اون لحظه که فهمیدم هنوز جای همه‌ی میخا رو دیوار باقی موندن. باختم. باختم ولی یاد گرفتم. یاد گرفتم که هیچکس هیچوقت هیچ چیزی از بردن یاد نمیگیره!همیشه سعی دارم برای خودم شبیه فانوس دریایی باشماصلا مهم نبود اگه گم بشم، طوفان بیاد یا توی تاریکی گیر کنم و چشمام جایی رو نبینه.چون در نهایت میدونستم که خودم مسیرمو به سمت چیزی که منتظرمه پیدا میکنم. اما چیزی که برام فرق داشت اینکه امشب مثل هر شب رو تختم رفتم ،سرمو رو همون بالش هر شبی گذاشتمو پتوی دلخواهمو کشیدم اما این از حجیم بودن خستگی از کجا اومد..؟ منی که مث همیشه بودم، یعنی امشب چی فرق داشت برام.. چشامو رو هم فشار دادم محکم تر از قبل ، دستامو رو چشمام گذاشتم و از مغزم خواستم به خواب عمیق فرو بره بدون اورثینکی اما منو به سیاهی که تو بسته بودن چشام میدیدم برد؛ شاید این بود سفر طولانی فردا به نام هیچ کجا. لیلی خالدیلیلی خالدیThu, 09 Nov 2023 20:38:47 +0330https://virgool.ir/@m_73858594/درخت-خاطره-scujgkkmyl6qگفت بزرگترین آرزوت چیه؟!گفتم نمیدونم راجب چی حرف میزنی ..گفت یعنی نمیدونی یعنی چی؟گفتم نه ، خندید ، منم خندیدم خندیدم چون نمیخواستم فکر کنم بزرگترین آرزوم چیه ،نمیخواستم یادم بیاد که چقد قبلا آرزو داشتم و الان همشون دور شدن و رفتن چسبیدن به درخت خاطره .بهش گفتم درخت خاطره های تو زندس؟گفت چی؟ گفتم یعنی نمیدونی درخت خاطره یعنی چی؟گفت ن! خندیدم،خندیدشاید اونم خاطره هاش اذیتش میکردنو نمیخواست من بفهممشاید نمیخواست یادش بیاد که خاطراشو آویزون کرده رو درخت؛دیگه نخندیدم ،بغض چسبید بیخِ گلوم .روم نشد بگم درخت من خیلی وقته خشکیده ؛اونم چیزی نپرسید ، یعنی.. دیگه ن اون حرف زد ن من .شاید هر دوتامون میترسیدم با ی سوال جدید پرت شیم به ته ته ته ته مغزمون ،اونجایی ک نباید ، اونجایی ک یادمون میاره این ما نیستیم ، ما پشت یه مشت نقاب که زدیم رو صورتمون پنهون شدیم تا از خوده واقعیمون فرار کنیم ..البته من فرار نمیکنم ، فقط سراغی از خودم نمیگیرم ..خیلی وقتِ ک نمیدونم کجام .. خودم ، خودمو نمیبینم.بعضی روزا حس میکنم گُم شدم ، میدونم تو خونم، ولی اونجا خونه ی من نیست ، اصلا خونه ی آدم که نباید خلاصه شه تو ی چهار دیواری ، حالا چه بزرگ چه کوچیک ، خونه ی آدم جایی که توش آرامش داشته باشه ، وقتی اونجاس ی نفس عمیق از ته دل بکشه ، بگه آخیش دلم اینجا گرمه ..خونه ی من چهار دیواری نبود ، همیشه ناخوناش ی رنگ بود، عطرش بو شکلات میداد ، همیشه لبخند میزد ، حتی من وقتی اخم میکردم .خیلی وقتِ نیست ، من مستاجر بدی بودم واسه همینم از خونم بیرونم کردن .یه چند وقتیه میشینم زیر درخت خشکیده خاطرم ، برگ ب برگ خاطره های کوچیکی ک سبز موندنو میکَنم نگاشوت میکنم، راستش .. من میدونم چه آرزویی دارم؛ دلم میخواد از اول بدنیا بیام ، ن دروغ میگم ، ته ته دلم میخوام اصلا بدنیا نمیومدم، آخه ، اینجوری زندگی هیچ کیفی نداره ، دیگه از چیزی لذت نمیبرم . یادم رفته خندیدن چطوریه ..کادو دادنو کادو گرفتن چطوریه ..یادم رفته دوست چطور میتونه حالمو خوب کنه، درجایی ک دوستی ندارم ..خیلی چیزا یادم رفته و خیلی بیشتر از اینا میخوام ک بدست بیارم ، دلم خوشحال شدن واسه چیزای کلیشه ای میخواد، مثل وقتی که بالاخره بعد جمع کردن پولام میتونم اون چیزیو بخرم که میخوام، مثل وقتی که دَر فریزرو باز میکردمو میدیدم بستتی داریم ، وقتی تلویزیونو روشن میکردمو کارتون مورد علاقمو نشون میداد، وقتی چشامو باز میکردمو میدیدم ..هیی ولش کن .. اصلا دلم چیزی نمیخواد .ی راضی بهت بگم ، من از ی روزی یهویی خیلی خسته شدم ، اونقد خسته که حتی سعی نکردم چیزیو ب یاد بیارم ، یعنی همه چیزو سپردم ب فراموشی ، همه چی یعنی تو ، یعنی من همه چی من نیستیم ، همون تو تورو سپردمت به فراموشی ولی خب ، نمیری..من خودمو یادم رفت ولی تورو نه.شاید واسه همینه میگن آدم نمیتونه همه چیو فراموش کنه .دلم تنگه ، دل تنگیم سخته . از خستگیم بدتره . درد داره .من درد میکشم ، اون نمیبینه ، تو نمیبینی ، کسی نمیبینه ، واسه همین هیشکی نمیفهمه.منم ب روم نمیارم ، مثل خیلی چیزای دیگه ، مثل وقتایی ک تو چهار دیوار میشینم و خونه میچرخه ، وقتی میخوام حرف بزنمو یادم میاد کسی نیست گوشم بده .مثل وقتی ک میخوام ی سر ب قلبم بزنم ببینم هنوزم پر از ترکه یا نه ... ولی یادم نمیاد کجا زیر کدوم قالی قائمش کردم که دست اهدی بهش نرسه ک بدترش کنه .مثل وقتی که سر میچرخونمو نگاه میکنم ب مبل چهار دیواری ، ولی تو اونجا نیستی ک کتاب بخونی . کتاب هست ، ولی تو نیستی چرا همه چیز هست ولی تو نیستی ؟تو نیستی چون دیگه رسیدی ب آرزوهات و ، وقتی برای خودت نداری و این بی انصافیه. دلم نمیخواد غُر بزنم خسته میشم ،خسته بشم زده میشم، زده بشم ، از خودم دور میشمو دوست ندارم دور بشم.ی راز دیگه هم بهت بگم..ی روز دراز کشیده بودم زیر درخت ، سبز شد ، زنده شد ،ریشه هاش زد بیرون از خاک ، بغلم کرد. منو کشید تو خاک ، گفت ببند چشماتو ..گفتم چرا؟گفت همه چی حل میشهگفتم قول! جواب نداد.گفت بزرگ ترین آرزوت چیه ..؟ گفتم نمیدونم راجب چی حرف میزنی ، گفت یعنی نمیدونی آرزو یعنی چی؟ گفتم میدونم .. گفت خب پس چی؟.. گفتم ی آرزو دارم "میخوام تو خونم بمیرم"لیلی خالدیلیلی خالدیTue, 31 Oct 2023 14:33:36 +0330