https://virgool.ir/feed/@m_737641fa2026-11-11 15:19:17https://files.virgool.ir/upload/users/317426/avatar/8VxUv1.pnghttps://virgool.ir/@m_737641https://virgool.ir/@m_737641/زنی-در-بندر-wygc6esxrkk7ساعت از یازده شب گذشته، مهندس الیاسی در حالی که داشت سیگار می کشید، به حرف های همسرش گوش می داد اما هر لحظه عصبی تر می شد، از روی زیر پوش، سینه اش را می خاراند. نمی توانست حرف های او را تحمل کند، وسط حرف های لیلا پرید و فریاد زد: همینی که هست می خوای بخواه نمی خوای بفرما راه باز جاده دراز، هر جا می خوای برو! چته علی جان ، چرا حرف هایی که شنیدی رو باور میکنی ؟ انصافت کو لعنتی ! میری سه ماه بعضی وقتها شش ماه روی دریا ، من اینجا تک و تنها توی این شهر غریب ، نه همدمی نه فامیلی . چطور به خودت اجازه میدی بهم شک کنی ... عجولانه به سمت در رفت. در مسیر راهرو پایش به قالیچه گیر کرد و سکندری خورد،مثل موج بزرگی که سینه قایق را بلند می کند. با سر به در ورودی برخورد کرد، خشمگین تر شد و با مشت به در کوبید و با دست به سمت بیرون اشاره کرد: هررری لیلا ملتمسانه به سمتش آمد: تو رو خدا تمومش کن علی بسه. من کجا برم توی این شهر غریب؟! شروع کرد به اشک ریختن. اشک های لیلا که شروع شد انگار علی جسور تر شد. فریاد زد: هر جهنمی می ری برو. لیلا روی زمین نشست و سرش را به لنگه ی در تکیه داد: آخه این موقع شب کجا برم بی انصاف؟! پیش پدر و مادر خودم کرمان؟ یا پدر و مادر تو خوزستان ؟! منو این همه راه کشوندی آوردی توی بندرعباس درندشت حالا می گی برو؟ کدوم گوری برم آخه؟! صدای التماس های لیلا تبدیل به فریادی خشمگین می شد مانند غریقی در تلاطم دریای مواج. اما علی هیچ نمی شنید و  حرف خود را می زد: علی پیشانی اش را خاراند و گفت: مگه به زور آوردمت؟! که دور از چشم من بخوای هر غلطی که دلت خواست بکنی. چی کار می کردم؟! می خواستی بگم شرکت محترم کشتیرانی منو نفرستند بندرعباس؟ بهم ارتقاء شغلی ندهند؟! چرا؟! چون حقوق و رفاهش بیشتر است و زن من می چاد. ها؟!؟ لیلا مات به علی و حرکت سریع لب هایش خیره شد. باورش نمی شد این مرد، همان مردی باشد که پنج سال آزگار پاشنه خانه شان را کنده بود. و هر روز تو کوچه و هر جایی که او را می‌دید راهش را سد می کرد و ابراز عشق می کرد. همان مردی که به جوان های محل چشم غره می رفت که نگاه چپ به او نکنند. عاشق سینه چاکی که بارها جواب نه شنید اما بی خیال نمی شد و همیشه لبخند به لب، برایش از راه دور بوسه می فرستاد. از یادآوری گذشته حرصش گرفت و به حرف آمد: آخه بي انصاف تو نبودی هر چی پدرم مخالفت کرد باز اومدی؟ همه چی رو تحمل کردی به خاطر عشقمون. الان چته؟! شش ماهه که آب خوش از گلوم پایین نرفته آخه چرا؟! علی مثه اینکه جان تازه ای برای ادامه دعوا گرفته باشد، گفت: برو از همون باباجونت بپرس، مرتیکه الدنگ . کل اون روزا رو از دهن اون و خانوادش در میارم. یا الان گم می شی بیرون یا خونِت پای خودته. یقه اش را که دور انگشتانش جمع کرده بود و به سمت بالا می کشید، رها کرد. با پشت دست اشک های قاطی شده با ریملش را پاک کرد، بلند شد و به سمت اتاق خواب رفت. در را محکم بست و از پشت قفل کرد. سراغ کمد لباس رفت که لباسش را عوض کند. به سمت در اتاق حمله کرد، با لگد می کوبید به در و با فریاد می گفت: ها چته؟ رفتی تو سوراخ موش، بیا بیرون تن لشت رو ببر. خسته م کردی، فاحشه کثیف! وقتی جوابی نشنید ، به سمت آشپزخانه رفت و پیچ گوشتی را برداشت و با قفل در ور می رفت که بازش کند. لیلا داخل اتاق وسایلش را بر می داشت، داخل کیف می چپاند. دستانش می لرزید دکمه های مانتویش را می بست و خیره به در نگاه می کرد. داد و فریاد همراه سر و صدای پیچ گوشتی از پشت در به گوش می رسید. اشک ریزان تاسف می خورد به حال خودش، بعد این همه سال و این یکسال توی گرمای ۴۵ درجه بندرعباس همه چی رو تحمل کرد. این تهمت ناروا رو چطوری باید تحمل می کرد از مردی که به او عاشقانه دل بسته بود. از سر و صداهای علی، همسایه های مجتمع از خانه هایشان بیرون آمدند اما کسی جرات نداشت وارد دعوای زن و شوهری شود آنهم دعوای مهندس الیاسی که توی مجتمع به هیتلر معروف بود بس که تو دار و خشک بود. ناخدا فاروق مدیر ساختمان، مدیر مجتمع ازطبقه بالا آمد، با در نیمه باز واحد ۱۰۷ روبرو شد. چند بار در زد و یا الله گفت اما پاسخی نشنید، وارد شد سر و صداها خوابیده بود. سکوت عجیبی حاکم بود. همه جا رو بررسی کرد به اتاق خواب رسید با صحنه عجیبی روبرو شد که رنگ از چهره اش پرید. علی، پیچ گوشتی را روی گلوی لیلا گذاشته و با دست دیگرش جلوی دهان او را محکم گرفته بود. ناخدا فریاد زد: مهندس په چتن گنوغ بودی؟ بیارش پایین آقا بیار پایین اونو الان یه بلایی سرش میاری. علی کنترلی روی رفتارش نداشت. دستش از روی دهان زهرا برداشت و به سمت او اشاره کرد و فریاد زد: چرا بی اجازه اومدی توی خونه ام. برو گم شو بیرون، پیرمرد اکبیری هیز. با اخم و خشم چپ چپ به او نگاه کرد. لیلا که زیر دستان او هر آن مرگ را جلوی چشم هایش می دید با تمام توان، دستش را گاز گرفت. پیچ گوشتی از دستش افتاد، پیچ گوشتی را به سرعت برداشت. علی چپ و راست چند سیلی حواله اش کرد. تحمل ناخدا فاروق طاق شد، فریاد زد چه مرگته آقای الیاسی؟ دستش را گرفت هلش داد، روی زمین افتاد. خون جلوی چشم های را گرفته بود. از روی لیلا بلند شد، روی او خیمه زد. لیلا وحشتزده می دید که علی به قصد کشت پیرمرد را می زند. برقع سیاهش را بالا زد، با تقلا از جا بلند شد. زانویش زیر فشار وزن علی درد گرفته بود. به زحمت روی پا ایستاد. دستش را به سمت گلویش برد به شدت می سوخت، قطره قطره خون می آمد. نگاهی خیره به چشمان ناخدا و صورت سرخ شده انداخت، شانه هایش را که لرزاند، موهای بلندش از زیر جلویل ریخت تا پشت پایش. چشمان و لب هایش مثل قرص ماه توی آب دریا می لرزید، باید کاری می کرد وگر نه حتما پیرمرد زیر دست و پای علی تلف می شد. پرتویی از نور ماه از پنجره روی اندام لیلا می خزید، نوری خیره کننده فروزان اش کرده بود. شب بی رمق و سربی بندرعباس، با هلال باریک ماه زردرنگ، لحظه ای رنگ گرفت و بعد پشت ابرهای نیمه جان آسمان از نظر گم شد. ساعت تیک تاک می کرد، به همان نظمی که قلب می زند، صدایش در نفس نفس زدن های آنها گم میشد.پیچ گوشتی را دو دستی گرفت، چشمانش را بست و محکم به سمت شانه اش حمله کرد. چند قطره خون گرم روی دستهایش ریخت. گرمای خون،حالش را بدتر می کرد، جرات نداشت چشم هایش را باز کند، بیشتر به هم فشارشان می داد و پشت سر هم ضربه می زد و با هر ضربه فریاد می زد: این برای اولین بار که توی کوچه ادای عاشقی در آوردی. ضربه دوم را با شدت بیشتر زد: این برای اولین بار که دزدکی بغلم کردی ،منو بوسیدی و گفتی دوستت دارم. ضربه سوم را جیغ کشان زد: این برای دروغها و تحقیرها. ضربه های بعد و فریاد های بعد. ضربه آخر را که زد دستانش سست شد، روی زمین افتاد و در حالیکه از هوش می رفت گفت: این برای اینکه می خواستی منو، منو که عاشقت بودم بُکشی بخاطر بدبینی ، لعنت به تو،لعنت به عشق،لعنت به من که باورت کردم. لعنت به تو که سه، چهار ماه نیستی اما حرف زن های همسایه که به همه تهمت فاحشگی می‌زنند رو باور کردی ، ای تف به مردانگی ات . کاش اینقدری که درس خوندی و لقب مهندس رو با خودت یدک میکشی،کمی شعور داشتی و حرف های خاله زنکی رو باور نمی کردی. بعد از حرکات پی در پی از هوش رفت. چند نفر از همسایه ها که پشت در بودند، می ترسیدند وارد خانه شوند با جیغ لیلا دویدند داخل. لیلا گوشه اتاق بیهوش ولو شده بود. علی از شانه اش خون بیرون می زد بی جان روی هیکل ناخدا افتاده بود، ناخدا با چشمانی وحشت زده سعی می کرد جنازه سنگین او را کنار بزند...حسین شهریاریحسین شهریاریThu, 11 Aug 2022 06:48:28 +0430https://virgool.ir/@m_737641/داستان-تاوان-u9bokqslks4u《الله اکبر الله اکبر》 صدای اذان غم انگیزی به گوشمان رسید. مادر دست چپش را روی دست راستش کوبید و همان‌طور که از کنار بخاری نفتی نشسته بود،به پدر نگاه کرد که مضطرب در میان سبزی‌های پهن شده‌ روی سفره یکبار مصرف مبهوت مانده بود. گفتم: ساعت چهار و نیم عصره، چرا اذان می‌گن؟ پدر بلند شد و همانطور که شلوار پارچه‌ای خاکستری رنگش را از روی پیژامه راه راه‌ش می پوشید، گفت: - این صدای ذکره مش قربان؛ اذان نیست! 《اشهد ان لا اله الا الله》 صدای شیونی از چند خانه آن طرف به گوشم خورد، مادر پنجره رو به مسجد را باز کرد تا توی کوچه را ببیند. آسمان را ابرهای سیاهی پوشانده و قرار بود باران تندی ببارد. کنجکاوانه پرسیدم: - چی میخونه چرا الان میخونه ؟ پدر دست راستش را از آستین کتش بیرون آورد و گفت: - هر وقت کسی میخواد بره مسافرت، مثلا زیارت آقا امام رضا (ع) براش توی مسجد دعا میخونند یا اذان می‌گن تا بقیه با خبر بشن... فهمیدم پدر حقیقت را به من نمی‌گوید؛ اما به روی خودم نیاوردم. اصلا چرا وقتی خودمان پارسال رفتیم مشهد کسی برایمان اذان یا دعا نگفت؟ پرسیدم: -بابا کجا می‌روی؟ نگاه چپی به من انداخت و گفت: - قبرستان! لج کردم که من هم باید بیایم. مادر اخم کرد و گفت: - بچه برو بشین پای درست. ولی من مشق هام را نوشته بودم، خودش هم می‌دانست. 《حی علی صلاه》 صدای گریه و زاری بلندتر شده بود. پدر از خانه بیرون رفت و من‌ هم پشت سرش دویدم. مادر فریاد کشید: - آخه تو کجا می‌ری ذلیل مرده؟ برگشتم و گفتم: - می‌خوام ببینم. پدر دستم را محکم‌ گرفته بود و فشار می‌داد. جمعیتی که داخل کوچه بودند دهانم را از حیرت باز گذاشت. از میان همهمه‌هایی که داخل کوچه بود، می‌شنیدم که یکی می‌گفت: - پاشو می‌خوام عروسیت رو ببینم پسر. بقیه هم ‌بلندتر گریه می‌کردند. موذن اذانش را تمام کرد و از روی بلندی پایین‌آمد. دست پدرم را به پایین فشار دادم که خم شد و گوشش را نزدیک دهانم کرد. پرسیدم: - چرا مرده؟ چشم غره‌ای رفت و گفت: - نمی‌دونم پسر جان! اصرار کردم: - بگو. باد سری که می‌آمد صورتم‌ را می‌سوزاند. گونه‌ها و دماغم را سرخ می‌کرد. پدر گفت: - چه میدونم ، میگن بخاطر لج بازی با مادرش و دختر همسایه که عاشق بوده رفته گازوئیل قاچاق میکرده با ماشینش جزغاله شده. پرسیدم: - چرا؟ گفت: - فوضولیش به تو نیومده پسر جان! صدای شیون در گوشم می‌پیچید: - ای خدا امید خونم رفت... درمونم رفت... جوونم رفت... یکی دیگر از بین جمعیت فریاد می‌زد: - تا هوا تاریک نشده ببریدش واسه کفن‌ و دفن... توی این هوای بارونی دفن کردنش سخت میشه. تمام اهالی جزیره توی کوچه ریخته بودند و جنازه را روی دست‌ به سمت گورستان می‌بردند. پدرم مرا روی دوشش گذاشته بود.‌ بارون نم نم می بارید. از دور می‌دیدم که پیرمرد قدخمیده‌ای ، دستکش های سیاهش را تا روی آرنج بالا کشیده و آماده بود تا یکی را بشورد. ابرهای سیاه، آن روز را غم‌انگیزتر می‌کردند. دیدم پدرم پارچه ای جلوی صورتش گرفته و شانه‌هایش را بالا و پایین می‌کند. دلم نمی‌خواست گریه کند، خواستم به حرف بگیرمش تا گریه نکند. گفتم: - چرا ماشینش و خودش جزغاله شدند ؟ جواب نداد و دوباره پرسیدم. دستمالش را از روی صورتش برداشت و گفت: - نمی دونم، نمی دونم پسر جان. گفتم: - کیو می‌خواست؟ الان اینجاست؟ پدر مکثی کرد و گفت: - می‌گن تو خونه مونده. فوضولیش به تو نیومده پسر جان. آه سردی کشیدم و به دختری که‌ در خانه مانده بود، فکر کردم. دختری که زین پس باید تاوان ندانم کاری های پسری عاشق و سر به هوا را باید در روزهای آینده و بعد از خاکسپاری تحمل می کرد. قبر آماده و هوا نیز هنوز تاریک نشده بود. تمام اهالی جزیره توی قبرستان بودند که صدای اذان حزن‌ انگیزی به گوش رسید. 《الله اکبر الله اکبر》حسین شهریاریحسین شهریاریThu, 12 May 2022 14:34:39 +0430https://virgool.ir/@m_737641/مرد-ناشناس-cqvygf436cliسالها پیش تلفن دوستم هر شب ساعت 23:00 زنگ می خورد ، مردی او را از اعماق خواب بیرون می کشید. گاهی هم اول صبح ساعت دقیقا 7:00 تماس می گرفت و او را به باد فحش می بست. علت را نمی دانست.شماره اش را داد به من که باهاش صحبت کنم و خواهش کنم که تماس نگیرد و اینکه فحش ندهد . تماس گرفتم با احترام قبول کرد و تمام .تا اینکه یک شب در حالی که سعی می کردم بخوابم تلفنم به صدا در آمد. صدای مردی به گوش رسید با شماره ای ناشناس،مریم ؟ مریم ؟ تو هستی ؟کمی تامل کردم ؛ من که مریم نیستم ، با خمیازه ای گفتم: نخیر آقا من مریم نیستم ، فکر کنم شماره را اشتباه گرفته اید .با صدایی بلند شروع به گریه کردن کرد و گفت : من از مریم طلب حلالیت دارم ._معذرت می خواهم که از خواب بیدارتان کردم. _اشکالی ندارد ، این ساعت باید از خواب بیدار می شدم که دارو بخورم و من‌...صدای بوق اشغال گوشی تنها صدایی بود که می شنیدم .به کلی تماس را فراموش کردم تا اینکه دوباره چند روز بعد تلفنم زنگ خورد ._ مریم ، مریم تویی؟فهمیدم که همان مردی است که چند روز پیش،تماس اشتباهی گرفته بود، جواب دادم : نخیر آقا . این موبایل مریم خانم شما نیست . لطفا دقت کنید توی شماره گرفتن. مرد شماره را برایم خواند ، شماره من بود گفتم :_ این شماره منه ، اما من مریم نیستم ، اگر قصد مزاحمت دارید از شما شکایت می کنم. مجددا با صدایی بلند زار زار شروع کرد به گریه کردن و با صدایی دردناک گفت:قصدم مزاحمت نیست. شرمنده منو ببخشید. باید با مریم صحبت کنم . مجبورم ، مجبور . این شماره ای است که به من داده، نمی دانم چه خاکی توی سرم بریزم. دلم به حالش سوخت باید با او خداحافظی می کردم ، ولی با او حرف زدم شاید گرهی از کارش باز شود. بعد از تقریبا نیم ساعت حرف زدن گفت:من همان مردی هستم که با دوستت حرف میزدم و به او فحش میدادم ، چون آدم بد دهنی بود، حرف های مرا نمی فهمید . ولی شما آدم خوبی هستید حرف ها و صدای شما مرا آرام می کند. و فهمیدم اسمش،امیر است. و در نزدیکی های بندرعباس زندگی می کند .امیر میخواست با زنی ارتباط بگیرد تا جایی که متوجه شدم از او خواهش کند برای او کار مهمی انجام دهد . امیر آدم بسیار مودبی بود ، وقتی با من صحبت می کرد کمی آرام شد. حرف زدن با مردی غریبه و آشفته حال ‌در تماس اول برای من سخت بود. احساس کردم وقتی خداحافظی کرد دیگر گریه نمی کند .آن شب با حالتی شادمان به زیر پتو خزیدم ، خوشحال بودم که مردی پریشان حال را دگرگون کرده ام و باعث آرامش قلب انسانی شده ام . در این فکرها غوطه ور بودم گوشی دوباره به صدا در آمد. دیگر می دانستم که امیر است. سلام ، شرمنده که ...نگذاشتم حرفش تمام شود ، گفتم : اشکالی ندارد ، خوشحال می شوم کمکتان کنم .صدایش احساس کردم شاد است ._خوبی ؟برای اولین بار خندید و گفت : _ممنون خوبم صدایش نسبت به چند شب پیش،آرام تر بنظر می رسید ._ حرف های شما به من کمک کرد که بهتر تصمیم بگیرم که چکار باید انجام بدم . شاید اغراق بنظر بیاید، ولی حرف های شما باعث شد همه چیز برایم واضح و شفاف شود. بهترین تصمیم را گرفته ام که برای خطایی که کرده ام چه باید بکنم. من سردرگم بودم .امیر ادامه داد :ممکن است در آینده از چیزی مطلع شوید، لطفا این را بدانید که من خیلی شادمان و سرحال هستم اما بی تقصیرم. حرف های شما و آرامشی که در صدای شما هست برای من خیلی ارزشمند می باشد . ورای تصور شماست. جملاتش مرا آشفته خاطر کرد.امیر حرفش را ادامه داد :شما دوست خوبی بودید ، غریبه ای که به فریادم رسید بدون چشمداشت. ممنون که مرا درک کردید ، همیشه برای سلامتی ات دعا می کنم. با لبخند سردی گفتم: خواهش می کنم. خوشحالم که حرف هایم کمک کننده است._ فراتر از کمک . شما به من لطف کردید . حال دلم و حرف هایم برای شما مهم بود. کمتر کسی پیش می آید مثل شما منطقی حاضر به حرف زدن باشد .قسم میخورم که آن لحظه خوشحال و سرحال و خندان بنظر می رسید. _ شما راه را به من نشان دادید .و با این حرف تلفن را قطع کرد .ساعت 12:00 شب بود. میخواستم بخوابم ، ولی هر لحظه حرف های امیر توی افکارم رژه می رفتند . ناخواسته وارد گفتگو با مردی غریبه شده بودم که زنی غریبه را حامله کرده و نمی دانست چکار باید کند . مثل اینکه مرا جادو کرده باشند راهکار هایی برای او ارائه دادم . صبح روز بعد با حالتی پریشان از رختخواب بیرون آمدم ، در انتظار شنیدن صدای امیر از پشت گوشی بودم . در واقع میخواستم دوباره باهاش حرف بزنم و شاید کمی هم سرزنش .بعد از خوردن صبحانه، کلافه بودم . بیرون رفتم و در حال قدم زدن روزنامه های محلی را نگاه می کردم .در سرتیتر روزنامه صبح ساحل، خبری درشت توجهم را جلب کرد. ‌جسد مردی میان سال، که پس از موشکافی و تشخیص هویت امیر شایان فر معرفی شده بود. غروب روز گذشته کنار اسکله حقانی پیدا شد. جسد امیر ۴۸ ساله را زنی در حال پیاده رویی با دوستش در ساعت 8:30 شب دیده بود.نوشته ادامه داشت ، من توان ادامه دادن و خواندن نداشتم . چیزی مرا سر در گم کرد و عقلم یارای پذیرش نبود. اما من دیشب ساعت 11:30 با امیر حرف زده بودم چطور ممکن است بین ساعت 8:00 یا 9:00 شب مرده باشد .بعد از چند دقیقه تلفنم زنگ خورد ، _ سلام وقت شما بخیر،از اداره آگاهی با شما تماس میگیرم.دلم لرزید ، ب ب بله ب ب بفرمایید _ دیشب جسدی پیدا کردیم که آخرین مکالمه اش با شما بوده است . پلیس دنبال کشف معمای مجهولی بود . _ چه شماره ای ؟ بله درسته ؟ ولی من کمی سر در گم شده ام ساعت تماس با فوت ایشان هم خوانی ندارد _لطفا برای پاره ای از توضیحات تشریف بیاورید آگاهی. لباسم را پوشیدم و با عجله راهی آگاهی شدم، مدتی گیج و منگ و پریشان مثه بیمارهای روانی به دیوار زل زده بودم . جسد امیر ساعت 8:30 شب گذشته پیدا کردن، پلیس های آگاهی متوجه شدند که دقیقا ساعت 11:30 با گوشی من تماس گرفته‌ ، وقتی اختلاف ساعت ها را پرسیدم . آنها فقط دست هایشان با حالت ما هم سر درگم هستیم در هوا به چرخش در آوردند. آخرین کلمات امیر در گوشم طنین انداز شدند._ شما راه درست را به من نشان دادید .دچار اضطراب و لرزش دست هایم شد، یعنی چه کسی با من تماس گرفته است؟ فرشته یا روح امیر تلفن کرده است ؟ با خودم فکر کردم ، بر خلاف همه این چیزها می دانم که خوشحال بود. ولی به چه قیمتی ؟ و من به او چه چیزی گفته بودم؟ حسین شهریاریحسین شهریاریSun, 13 Mar 2022 06:43:40 +0330https://virgool.ir/@m_737641/داستان-عصای-پیرمرد-dtdu4f53oflyروزهای آخر تابستان ، هوای جزیره هرمز گرم و مه آلود و خفه بود. زمین می جوشید،  هُرم گرما مثل آتش جهنم بدن ها را کباب می کرد.  اشعه خورشید مثل سوزن بر اندام مردم جزیره می نشست.  زن ها و دختران کوزه های سفالی روی سر و دوش خود حمل می کردند، با برقع هایی به صورت در حال آمد و رفت بودند . دختران و بیوه زنان با برقع هایی متفاوت که آنها را از زنان متاهل متمایز می کرد. در این میان ماهیگیران با قیافه های سوخته و خسته تلوتلو خوران از دریا خارج می شدند.  بوی ماهی سرخ شده تمام جزیزه را در بر گرفته بود‌.خالو قنبر همراه غروب خورشید از صخره های دریا دل کند و به خانه اش بر می گشت،جلو قلعه پرتغالی ها عده ای نشسته بودند و مسافران را تماشا می کردند‌. زنان با خنده و عشوه گری وراجی می کردند. پنج سالی بود که با هم رفیق بودیم، در تاریکی گرگ و میش جزیره پایش پیج میخورد،  تنها بود تمام حرف هایش و درد و دل های خود را به من می گفت.می گفت: عصای قشنگ و همدم تنهایی هایم ممنون که توی این تنهایی ها و ناتوانی ها رفیق من شده ای.بعد از فوت همسرم، بچه هایم تنهایم گذاشتند هر کدام به شهری رفته اند .دلم برای خالو قنبر می سوخت ،  پیرمردی ۶۵ ساله بود. سالها پیش وقتی سرحال و جوان بود ماهیگیر ماهری بود ، این را خودش تعریف می کرد. دریا را با صیدهای ماهرانه اش به ستوه آورده بود ، حتی طوفان و امواج را هم شکست داده بود. حالا چند سال از بازنشستگی اش گذشته بود. در انتهای خیابان جزیره منتهی به قلعه پرتغالی هازندگی می کرد، همیشه کلاه خاکستری ، شلوار مشکی و پیراهن خاکستری می پوشید،  زمستان ها کت بلندی می پوشید. گردنی باریک و پوستی خشک داشت.در خانه ای ویلایی زندگی می کرد ، توی اتاقش یک صندلی ، یک قالی رنگ و رو رفته و یک تخت دو نفره داشت . روی میزش یک ساعت زنگ دار و روزنامه های کهنه صبح ساحل و دیگر روزنامه ها دیده می شد. صبح و عصر قدم زنان به ساحل می رفت وقتی به دریا نگاه می کرد ، کمی از اشوب های دلش انگار کمتر می شد. چیزی درونش انقلابی ایجاد کرده بود ، همه چیزش را می دانستم به جز آن چیزی که او را دگرگون کرده بود.وقتی به خانه می رسید مرا گوشه ای می گذاشت روی تک صندلی اتاقش می نشست و عمیق به فکر فرو می رفت ، این مساله مرا نگران کرده بود،  تنها صدایی که شنیده می شد صدای تیک تاک ساعت دیواری اتاقش بود.روزی که خورشید با درخششی زیاد و هُرم گرمایش طاقت فرسا شده بود به نظر می رسید می خواهد با کسی حرف بزند، آن روز حس می کرد مردم مهربان‌تر و پرندگان خوش آواز تر شده اند. لبخند به لب داشت ، دکمه بالای پیراهنش را باز گذاشته بود. قدم هایش در کوچه تند کرده بود. احساس خوشحالی عجیبی در چهره اش حس می کردم . اما این مساله برایم  نگران کننده بود. پیش خودم گفتم نکند در تنهایی دیوانه شده باشد.می دیدم و می شنیدم بعضی شب ها توی اتاقش و روی میز داخل آشپزخانه با خودش حرف میزد .به قول خودش: وقتی همسرش زنده بود نگذاشته بود آب توی دلش تکان بخورد مرهم دردهایش بود. حالا با یخچال رنگ و رو رفته اش حرف می زد با وسایل دیگر سر جنگ داشت و گاهی درد و دل می کرد. با من کمتر حرف میزد چرایش برایم سوال بود و علت را نمی دانستم.کلیدش را که از جیبش در می آورد با آوازی عاشقانه وارد خانه اش می شد . در لحظه ای غمی عمیق وجودش را فرا می گرفت.باید این وضع تغییر می کرد ، تنهایی برایش دشوار و دیوانه کننده بود.داخل آینه انگار کسی به او لبخند می زد، انقدر می خندید که خنده اش تبدیل به گریه می شد و اشک همچون سیل از چشمان خسته اش جاری می شد.خالو قنبر فریاد می زد باید همه چیز تغییر کند، باید همه چیز تغییر کند.صبح که از خواب بر می خواست ، مدتی طولانی در آینه خود را بر انداز می کرد. توی دفترچه یادداشتی چیزهایی را می نوشت . آنچه از کابوس های شبانه اش فهمیدم این بود که روزی شتابان به سوی دریا می رود ، دختری برقع به صورت و کوزه ای روی سر از چشمه به طرف خانه شان می رفت ، روزها بود که آیت دختر را می دید و فقط تنها چشمان او را دیده بود ‌. بخاطر رنگ برقع اش فهمیده بود دختری تقریبا ۳۰ ساله است و سالهاست که انتظار کشیده و موهایش رو به سپیدی می رفت . این را به خوبی فهمیده بود. آن روز ناخواسته برقع دختر مورد علاقه اش از چهره اش افتاده بود و نگاهش به نگاه دختر گره خورده بود ، دختر لبخندی با شرمساری در چهره اش نمایان می شود.  بند دلش پاره می شود . بعد از آن ریش بزی گذاشته بود و به خود می رسید.  به رغم سرزنش های عقلش و نگاه های مردم تصمیم گرفته بود کمی جوان تر به نظر برسد. مردم جزیره احترام زیادی برای او قائل بودند، ولی با این رفتارش نگاه مردم نسبت به او کمی تغییر کرده بود.مست و ملنگ و سرشار از لذت شده بود، کوچه های تنگ جزیره شب کمی تاریک بود و با وجود هوای شرجی همچون کوره آجر پزی بودند.  اما او گرما را نمی فهمید ،شب های جمعه دختر ، چادر مشکی می پوشید و راهی امامزاده می شد ، وقتی بر می گشت او را از که می دید زانوهایش می لرزید. زلفان آشفته در باد دختر از زیر چادر مشکی در آن تاریکی شب  دیوانه اش کرده بود.  در آن هوای شرجی و کلافه کننده آواز می خواند. ز دست دیده و دل هر دو فریاد که هر چه دیده بیند دل کند یاد بسازم خنجری نیشش ز پولاد زنم بر دیده تا دل گردد آزاد مردم نگرانش شده بودند، گاهی توی اتاقش با نی آوازی سوزناک می خواند . خصوصا وقتی خورشید غروب میکرد.بدجور عاشق حوریه شده بود دختری ۳۰ ساله و بلند بالا و سبزه و خرمای سیاه چشمانش دل هر کسی را می لرزاند وقتی راه می رفت قند توی دلش آب می شد. جوان های جزیره با کرشمه های حوریه در عذاب بودند، اما خالو بیشتر عذاب می کشید. گیسوان سیاه شب بر روی جزیره پهن شده بود، ولی او بیقرار بود و راهی می رفت و گاهی توی کوچه می رفت رو به روی خانه حوریه چمبانه می زد، و در تاریکی آه می کشید .توی اتاقش در خیالاتش با حوریه می رقصید و در این عشق می سوخت ، سر تا پا آتش بود. روزها گذشت، اما جرات بازگو کردن این عشق را نداشت . می ترسید که زبانزد خاص و عام شود،عشق او را در بند کشیده بود.  مدتی کمتر بیرون می رفت . تا اینکه با خبر شد یکی از صیادان بندرعباس که جوانی تقریبا ۴۰ ساله بود،  جوریه را به عقد خود در آورده است.  یادم می آید که بعد از الظهر گرمی بود. هرگز آن لحظات دردناک و دقیقه ها را فراموش نخواهم کرد . همچون پلنگی وحشی و خشمناک به دیوار اتاقش چنگ می انداخت. تنها صندلیِ اتاقش را له کرد. ناگهان صدای خنده مهیب اش مرا تکان داد، سخت در خنده فرو رفته بود غرق در بود که همانطور ثابت ماند. من ماندم و سکوتی دردناک.جزیره شبی پر ستاره را در آغوش کشیده بود و شهر به خوابی آرام فرو رفته بود،  به جز خالو قنبر که در تب می سوخت و به دیوار زل زده بود. حسین شهریاریحسین شهریاریMon, 14 Feb 2022 23:34:46 +0330https://virgool.ir/@m_737641/اتفاق-pqokdpifki2aساعت حدود ۸ صبح روز دوشنبه آقای عدنان از ماهیگیران سرشناس جزیره هرمز، مردی حدودا ۴۵ ساله با قدی بلند و موهای جوگندمی با خبر شد که خواهر خانم اش ، بی آنکه او در جریان باشد با مردی که او هیچ از او خوشش نمی آمد ازدواج کرده است. بخاطر مخالف های پی در پی او را در جریان این ازدواج نگذاشتند. این فاجعه تاسف بار به قول خودش جانش را به لبش رسانده . طبق دوشنبه هر هفته روز استراحت اش به دریا نمی رفت ، آن روز همسر و پسرش برای انجام کاری بندرعباس رفتند. عدنان در خانه تنها نشسته و حرص می‌خورد، ریش چند روز نتراشیده اش را می خاراند . مشت هایش را چنان گره کرده مثل اینکه می خواست همه را به اطاعت از خود وادار کند . اما بیهوده بود، حتی همسرش در خانه نبود که با غرغر کردن خودش را تخلیه کند ‌. بعد از تفکری سرسری و سهل انگارانه احساس عجیبی داشت ، سیگاری روشن و از پنجره اتاقش به دریا نگریست، شاید کمی آرام شود. پنجره را که می بست احساس خفگی به او دست می داد . صبح دلپذیری که برای او دلهره آور شده و سینه اش در زیر بالا تنه اش،موج آسا در نوسان بود.. توی حیاط مشغول ترمیم تور ماهیگیری اش شد شاید کمی آرام شود، تور را کوبید روی زمین ، فکر ازدواج آن دو نفر برایش غیر قابل تحمل بود‌ . خشم چون گرداب قهاری او را در میان گرفت، سرش سوت می کشید . نگاهی به اینه اتاقش انداخت ، خودش را در آن وارسی کرد . چهره اش از خشم عین لبو قرمز شده و سبیل خرمایی و چشمان پر از خشم اش می لرزیدند. از جای خود برخواست ، با چشم های پر از خشم ، لباسش را پوشید و به طرف در حیاط رفت، تصمیم گرفت به طرف اسکله برود . خانه عموی همسرش جزیره قشم جایی که آنجا عروسی گرفته بودند.‌ با خودش زیر لب تکرار می کرد ، می کشمش ! می کشمش ! در همین لحظه یادش آمد چاقوی تیزی از آشپزخانه بردارد . با تردید و نگرانی به سمت اسکه راه افتاد . ساعت مچی اش ۹ صبح را نشان می داد ، بس که خشمگین بود هیچ تمایلی به خوردن و نوشیدن چیزی نداشت. در بین راه هزاران فکر ناجور به ذهنش خطور کرد ‌ عبوس و مثل راهزن های قدیمی راه می رفت ، وقتی عصبانی یا ناراحت می شد همسرش طوری از او مراقبت می کرد انگار کودکی بهانه جو رام می کند . آن روز صبح از آسمان آتش می بارید ، افکارش همچون امواج دریا متلاطم ، صدای مرغان دریایی و قایق ماهیگیران را نمی شنید .چاقو را محکم زیر پیراهنش گرفت لحظه ای نور آفتاب به دسته چاقو که از گوشه پیراهنش پیدا بود امواج دریا را شکافت. اطراف اسکله می چرخید، بی تابانه منتظر لنج تندرو، ناخن هایش را می جوید ، چند نفس عمیق کشید به یاد حرف های دکترش افتاد، برای سلامتی خودش و تپش های قلبش نفس عمیق بکشد و به اعصاب خود مسلط باشد که عصبانیت و استرس برایش سم است. نمی توانست خودش را کنترل کند هیچ چیز آرام اش نمی کرد، حتی پک های پی در پی به سیگار . ماسه های ساحل را لگد مال می کرد . گرمای غیر قابل تحمل جزیره بیشتر عصبی اش می کرد . ابرهای دلگیر از سقف آسمان آویزان و به شدت غمبار بودن اوضاع می افزودند. عدنان از شدت گرما و خشم مثل اینکه خود را توی بشکه روغنی انداخته باشد. نسیمی که از دریا می وزید شلوارش مثل پرچمی در بدنش تکان می خورد ، صدای امواج و هیاهوی باد در سرش طوفانی به پا می کرد . ناخدا فاروق در همین حال صدایش،کرد، انگار کر شده باشد صدای او را نشنید یا خود را به نشنیدن زد. تنها کسی که در اسکله عصبانی و ناآرام به نظر می رسید، همه افراد شاداب و با چهره هایی بشاش قصد سفر به جزیره قشم را داشتند. زمانی که لنج در اسکله پهلو گرفت چنان در افکارش غرق شده بود که متوجه اطرافش نبود. بعد از یک ربع ساعت به جزیره قشم رسید. برخورد های امواج به شدت خشم او افزوده بود.. با قدم های سنگین به طرف خانه عموی همسرش راه افتاد . عبدالرحمن از معتمدان بازار قدیم قشم محسوب می‌شد، او صاحب چهار لنج و دو پاساژ و دارای چهار فرزند بود‌. ۵ سالی در جزیره قشم سکونت داشت آن دو یکسالی می شد که فرصت دیدار با هم را پیدا نکرده بودند. عدنان با خشم درب حیاط قهوه ای رنگ منزل عموی همسرش را یک ریز می کوبید . سراسیمه در حیاط را باز کرده اند . فریاد زد آن فتنه گر بی حیا کجاست سرش را بگذارم روی سینه اش ، همه اهل خانه از این رفتار و چهره در هم عدنان به وحشت افتادند ، حرف هیچکس برایش اهمیت نداشت ، خون جلوی چشم هایش گرفته بود. عبدالرحمن روی تخت چوبی زیر درخت انبه کهنسال به دو متکای تمیز تکیه زده و با چند نفر دیگر خیره به عدنان در آن گرما، چای اش را هورت می کشید . هر چه تعارف کرد که آرام شود و بنشیند که با هم حرف بزنند فایده ای نداشت‌، عدنان مرغش یک پا داشت. عروس ، عبدالرحمن قلیانی برایش مهیا و در کمال آرامش به طوری که انگار دست و پای عدنان را زنجیر کرده باشد ، او فقط داد و بیداد می کرد ‌ عبدالرحمن مثل همیشه صبور و بردبار رفتار می کرد جوری که عدنان از این رفتار عصبی می شد. عبدالرحمن قدی کوتاه با صورتی پر گوشت اما خوش قیافه بود. لبخندی به لب آورد، قلیان را رها و از جا برخاست‌ با کف دست سنگین و بزرگش محکم روی شانه لاغر و بی گوشت عدنان کوبید ، آرام ولی عامرانه گفت: لطفا حرمت نگه دارید ما اینجا ابرو داریم . چاقویش را محکم زیر لباسش نگه داشت ، احساس کرد اندازه ای غافلگیر شده است. ناگهان پرسید : چاقو چیه زیر لباست پنهان کرده ای؟ با خشم و لرزشی که در صدا دستانش احساس می شد گقت: می خواهم آن دو تا کثافت بی همه چیز را بکشم به چه حقی ازدواج کرده اند . فضا ملتهب شد عین بید مجنون می لرزید. تو عقلت پاک از دست داده ای عدنان ، سمیره و جاسم همدیگر را خیلی دوست دارند ، پدر مرحومش هم راضی بود حرف حساب شما چیه این وسط؟ عدنان آه کشید، سرش را به این سو و آن سو تکان داد با حالتی تاسف بار. فکرش را نمی کردم شما تن به این خقت بدهید اینها مایه ننگ فامیل هستند . عبدالرحمن در حالی که تسبیح زمردی اش را درست می چرخاند گفت: عدنان چه چیزی باعث شده که به خودت اجازه هرگونه جسارتی بدهی؟ آرامش خودت را حفظ کن و چاقو را در زمین فرو و اندکی فکر کن.لحظه ای سکوت برقرار شد، حس کرد روی دریاست و دریا زده شده با تحکم و چشم در چشم عبدالرحمن گفت: خشمگین شدن من بی جهت نیست ، شما از گذشته جاسم هیچ خبر دارید ؟ که چه کارها و خیانت هایی کرده ؟ خبر دارید که زنی بی گناه را رها کرده به امان خدا بدون هیچ حمایتی با بچه ای توی شکم . چطور به خودتان اجازه می دهید با چنین آدم خیانت کاری فامیل شوید. _ این حرفها چیه می زنی گذشته ها گذشته این حرفها هم قدیمی شده ارزشی ندارند ، خودت را رها کن از این افکار . چی ؟ چی گفتی ؟ عبدالرحمن تو دیگه چرا ؟ این دختره عقل و شعور نداره ، مادرش احساساتی شده و بخاطر حفظ ابرو تسلیم شده . مدتی به سکوت گذشت ، صدای قل قل قلیان و هیاهوی زن ها و جیغ و داد بچه ها شنیده می شد. گربه سیاهی از پشت تنه درخت لیمویی گوشه حیاط سرک می کشید و دمش را تکان می داد ، بی تردید می فهمید این بشر دو پا گاهی وحشی تر از سگ و گربه می شود. کمی نور آفتاب به قندان کریستالی که جلو عبدالرحمن خودنمایی می کرد به اندازه ای ملایم از لای شاخه های درخت انبه می تابید. زنها با لباس های رنگارنگ از جلو چشم عدنان رد می شدند و گوشه لب هایشان نیشخندی خودنمایی می کرد که باعث خشم بیشتر او می شد. عدنان جوری که انگار می‌خواهد مگسی را از خود دور کند دست راستش در هوا تکان می داد. عرق سرد از سر و رویش می بارید. با بی قراری حزن آوری پاهایش را به زمین می کوبید، قطره ای عرق شرم روی ستون فقراتش حرکت کرد . خود را موجودی رو به زوال فرض کرد. می خواست حرفی بزند سمیره و جاسم با شنیدن صدا از خواب بیدار شدند و از اتاق بیرون آمدند . عدنان با چاقو عین گاوهای اسپانیایی که پارچه قرمزی دیده باشد به طرف آنها حمله ور شد. _ دختره چشم سفید بالاخره کار خودت را کردی، این پسره علاف بی همه چیز و خلاف کار چی داره؟ عبدالرحمن با صدایش که انگار پاهای عدنان را قفل کند گفت: وایسا سر جات. بچه های کم سن و سال با این رفتار عدنان خود را به سینه مادرشان چسباندند. سمیره با موهای پریشان اش که مثل آبشاری تا روی شانه هایش فرو ریخته و در لباس گلدارش می خرامید. با صدای نازک زنانه اش گفت: به تو ربطی نداره توی زندگی من دخالت نکن. عدنان تف انداخت روی زمین و خواست چیزی بگوید ، جاسم غرید وگفت : برو پی کارت. _خفه شو کله پوک تو باید بروی پی کارت و با امثال خودت دم خور شوی . جاسم با پازلفیهای بلند و ریش بزی اش تلاش می کرد خود را کنترل کند . قد بلند و مثل همه دریانوردان هیکل و اندامی ورزیده و چالاک داشت. شانه هایش پهن و بازوانش قوی ، پوستش زیر تابش مدام خورشید سوخته و قهوه ای رنگ شده بود. سمیره لبهای نازکش یکسره می جنبید و با لبخندی بی مزه روی اعصاب عدنان رژه می رفت. موقعی که حرف میزد النگوهایش را مرتب به صدا در می آورد. سکوتی فضا را در بر گرفت مثل اینکه آدم های آنجا درباره عدنان و رفتارش فکر می کردند و او احساس می کرد از همه آنها عاقل تر است ، جاسم از این همه حمایت مثل بچه ای ذوق شده بود. عدنان با نومیدی مجبور به عقب نشینی شد و در آن لحظه دلش می خواست به جایی دور دست برود که اصلا کسی او را نبیند ، دلش می خواست گربه ای باشد که موشی را دنبال کند. اما می دید حالا دیگر در این دوره هیچ زن و موشی تسلیم هیچ مرد و گربه ای نخواهند شد.عصبی شده و فشار روانی را احساس می کرد. بیست نفری شاهد این ماجرا بودند، پیش از آنکه بخواهد حتی یک کلمه بر زبان جاری کند فهمید اوضاع بر وفق مرادش نیست. با فریادی گفت: همه شما دیوانه شده اید . بدون آنکه جوابی بشنود به فکر فرورفت . عبدالرحمان در حالی که صدای قل قل قلیانش گوش فلک را کر می کرد با لحنی ارام و محکم گفت: برو عدنان برو! گناه کبیره که نکرده اند یا خلاف شرع و قانون. خب زن داشته یا بچه مربوط به گذشته بوده ، همه ما در جریان گذشته جاسم هستیم . جاسم خیلی تغییر کرده ، شغل خودش رو داره وضع مالی خوبی هم که داره سمیره هم راضی است . تو چی میگی این وسط؟ _این رسوایی بزرگی است آخرش جاسم گند میزند به زندگی سمیره از من گفتن بود. خالد برادر بزرگ سمیره تا آن زمان که ساکت روی موتور قایق گوشه حیاط کار می کرد با خشم به طرف عدنان رفت، با صدای تحکم آمیز عبدالرحمن سرجایش میخکوب شد. _ خالد تو به کارت برس ، کار اشتباه رو با کاری اشتباه تر پاسخ نمی دهند خالد دست راستش را محکم کوبید کف دست چپش و لگدی زد به خاک های باغچه گوشه حیاط . نیش جاسم با خنده ای سریع و ملایمی باز شد و با کنایه گفت: عدنان من که میدونم درد تو چیه عدنان با غیظ سیگاری که گوشه لبش خاکستر می شد را بز زمین کوبید و گفت : خفه شو خوک کثیف. افراد دیگری که توی اتاق نشیمن بودند ، زن ها خسته و کوفته و خواب آلود رمقی نداشتند که شاهد این نمایش مضحک شوند. چشمان عدنان لحظه ای روی هم رفت ، مثل کشیدن پرده نمایش صحنه آخر تئاتر. چشمانش که باز شد کلمات به سرعت از دهانش خارج می شد و از خشم به خود می لرزید . صورتش گل انداخته بود و چشم هایش مانند کودکی که به او ظلم شده منتظر حمایت بود ‌. جاسم با لبخندی تحقیر آمیز گفت: به لیچار بافی ات پایان بده . تو دردت این است که فکر می کنی وقتی توی دریا لنج ات توقیف شد و شبی که لنج ات آتش گرفت و برادرت توی آتش سوخت کار من بوده ، نه آقای محترم، بخاطر این شک و توهین ها ، هزاران بلا سر من آوردی من دم نزدم . زنی که میگی طلاقش دادم و با یه بچه توی شکم، باعث اش خودت بودی و رفیق های قاچاقچی ات. زندگی من رو به آتش کشیدی . میری از اینجا گورت رو گم می کنی یا بزنم خورد و خاک شیرت کنم . لعنت بر تو عدنان ، تو غیر خودت هیچکس رو نمی بینی . عبدالرحمن او را به داخل خانه هدایت کرد، دست راست سمیره در دستش با چشمان براق و درشت اش که مثل شیشه می درخشید و زیبایی ظریف سمیره با آن لباس های فاخر به کالایی لوکس شباهت داشت‌. موهایش گاهی روی پیشانی اش پخش می شدند. جاسم با حرفها و رفتارش حمایت جمع را به دست آورده و باعث سرافکندگی عدنان شد. عدنان کمی این پا و آن کرد، کف دست هایش عرق کرده و قلبش در سینه مثل طبل صدا می داد‌. آهی کشید ، برای چندمین بار به همه آنها لعنت فرستاد. بغضِ، اُم سمیره ترکید با روسری خاکستری اش جلو صورتش را گرفت ، و هق هقش را در گلو خفه کرد. اشک های داغش مثل باران های زودگذر جزیره از لای مژه های سفیدش باریدن گرفت‌ . عبدالرحمن دست هایش را به هم می مالید و به فکر فرو رفته بود . عروسش را صدا زد. عروس جان بی زحمت بیا قلیان را ببر، در همان حال نگاهی به عدنان کرد و سبیل چخماقی اش را مرتب می کرد ‌. توی حیاط گلدان هایی رنگارنگ ردیف چیده شده را مرتب می کرد . عدنان خواست چیزی بگوید گفت : بس کن عدنان . _ چرا من هر چی به شما می گویم کسی گوش نمی دهد چرا بی تفاوت هستید ؟ خودتان پشیمان می شوید . _ لعنت بر شیطان عدنان عقب عقب رفت، مثل کسی که هوش از سرش پریده مات و مبهوت نگاه می کرد ، بی خداحافظی چاقویش را زیر پیراهنش گذاشت و از آنجا دور شد. در کوچه پس کوچه های خاکی ، کنار سایه کوتاه دیوار مسجد اهل سنت نشست و زیر لب لااله الا الله می گفت و به رفت و آمد مردم نگاه می کرد . ام سمیره چشم های خیس اش را با روسری خاکستری اش خشک کرد و زیر لب فقط توانست بگویید خیره انشاالله . عدنان از شدت خشم خیس عرق و احساس خفگی می کرد از این همه بی احترامی و فشارهای روانی و حمایت ها از جاسم . لنج با شتاب از اسکله قشم دور شد همه چیز برایش خاکستری رنگ و زجر آور بود حتی صدای سوت کشتی هاو موتور قایق ماهیگیران . صدای سرفه اش در جزیر پیچید، سلانه سلانه به طرف خانه اش رفت . خالو خلیل چهار تا هوور و سه تا سنگسر و یک سبد میگو صید کرده و توی ساحل با دیگر ماهیگیران تورها را جمع می کردند ، او را صدا زدند ،ها چته عدنان ؟ بی آنکه جوابی بدهد با ناراحتی وصف ناپذیری قدم هایش را تندتر کرد . به خانه اش که رسید همسرش آنجا نبود که بخواهد آرام اش کند و با حرفهای زنانه روح اش را نوازش کند . سرش در دستهایش فشرد ، چاقو به دست لیوان آبی از یخچال برداشت و روی لبه صندلی آشپزخانه نشست ، آرام و قرار نداشت . دستانش می لرزید، بلند شد از پنجره بیرون را نگاه کرد. هیچ چیز برایش خوش آیند نبود . خمیازه ای کشید به اندازه یک دنیا در آن روز رنج کشید. غرق نومیدی دوباره روی صندلی نشست. پاهایش کف آشپزخانه می‌کوبید، دکمه های پیراهنش را باز کرد ته چاقو را روی میز میزد و صدایی که از برخورد چاقو با میز ایجاد میشد،مثل صدای صفیر گلوله بر مغزش رخنه می کرد. زیر لب چیزهایی نامفهومی را زمزمه می کرد . با دست چپ لیوان را گرفت ، سگرمه هایش توی هم رفت . می خواست لیوان آب را بردارد به فکری عمیق فرو رفت ، توی ذهنش خود را سرزنش می کرد این همه مخالفت آخرش چی ؟ آدم بده من شدم وای بر تو عدنان! از پنجره آشپزخانه نوری روی میز منعکس می شد ، انعکاس نور به تیغه چاقو و سقف آشپزخانه باعث توهم افکارش شد. اشتباه کردم ، سنگ روی یخ شدم چاقو را کوبید کف آشپزخانه تیغه اش شکست . سقف آشپزخانه روی سرش سنگینی می کرد ، غرق افکار و خود سرزنشی بود که ناگهان از روی صندلی با صورت افتاد کف آشپزخانه، مثل تخم مرغی پهن شد . قطرات خون از بینی اش روی تکه های شکسته لیوان و کف آشپزخانه جاری شد . بی آنکه خونی بریزد خون خودش ریخته شد.حسین شهریاریحسین شهریاریSun, 16 Jan 2022 14:36:37 +0330https://virgool.ir/@m_737641/داستان-چه-پسری-xsirr1lidjgoیک روز گرم و آفتابی در گرماگرم جزیره ، مردم طبق روال عادی امرار و معاش می کردند . هوا چند درجه گرم تر از روزهای قبل خودش را به شهر تحمیل می کرد، هوای سوزان و دوزخی لجوجانه جولان می داد. دریا ساکت و عمیق خودنمایی میکرد. خورشید، دریا را به درخشش و انعکاس نور وادار میکرد. امیر جوانی ۲۸ ساله و لاغر اندام و ملوانی قابل اعتماد بود . با دوستش جاوید کنار ساحل نشسته بودند، فکرش درگیر لجبازی های ناخدا ابراهیم در پاسخ به خواستگاری از دخترش بود. نگاه اندوهبارش به دریا و حال پریشانش باعث شد جاوید علت را جویا شود ، بی آنکه پاسخی بدهد انگشتانش را روی ماسه ها می کشید و نقشی شبیه قلب شکسته کشید و زیر لب چیزهایی را زمزمه می کرد. پرتویی از نور خورشید روی سطح صیقلی دریا تابید با نوری خیره کننده به چشمان او که باعث شد دستش را سایبان چشمانش کند. صدای مرغان دریایی و تردد قایق ها با صدای دوستش در هم آمیخته شد . پرسید : چه گفتی ؟ _ کجایی ؟ _ چه چیزی فکرت را مشغول کرده است؟ _ ناخدا ابراهیم . با نگاهی پرسشگرانه پرسید: ناخدا ابراهیم چرا؟ برای لحظه ای یک جفت چشم درشتی مهتاب گونه جلو صورتش شبیه چشمان دختر ناخدا ظاهر شد، چیزی شبیه وهم و خیال به خودش آمد و گفت: با ازدواج من و دخترش مخالفت می کند. کلافه ام نمی دانم چکار کنم. دخترش را خیلی دوست دارم ، هر کسی را که بگویی برای وساطت جهت رفتن به خواستگاری فرستاده ایم . معتمدین و ناخدا هایی که دوست صمیمی اش هستند . مادرم بنده خدا خودش چند بار رفته ، هر بار سنگ روی یخ شده و برگشته از خجالت آب شدم . مادرم می گوید بخیال دختر ناخدا شوم ، مگر می شود پا روی دلم بگذارم ، وسط آدم های سیاه و سفید جزیره و لابه لای جاشوها و ناخداها مجرد مانده ام . تو رو خدا می بینی ، ناخدا قنبر با اون موهای سفیدش می‌خواهد زن چهارم بگیرد ، یکی مثه من صحیح و سالم باید حسرت به دل بمانم. _کی به تو زن میده ؟ _چی، میگی ؟ مگه من چی کمتر از بقیه دارم؟ _چیزی ات نیست ، کسی به آدم بی پول زن نمیده ناگهان بند دلش پاره شد حس کرد زانوهایش سست شده ، دریا دور سرش می چرخید دیگر نفهمید چه می کند یقه دشداشه سفید جاوید را گرفت و گفت: خفه شو لعنتی. _ چته؟ دیوونه شوخی کردم چقدر بی جنبه ای یقه جاوید رو رها کرد و خم شد سنگی پرت کرد توی دریا و با صدایی بلند فریاد زد: لعنت به تو دریا ! _آرام باش ، همه چی درست میشه هوای جزیره شرجی و نمناک جوری که تمام لباس ها به بدن می چسبید ، اندام ها انگار قصد خودنمایی داشتند. در این هوا جان می داد برای دیوانه بازی . در افکارش غوطه ور بود که دوستش گفت: من باید ساعت ۱۲ ملاقاتی بروم . _ملاقات ؟ _آره ! ملاقات پسر عمه ام توی تيمارستان بستری شده. _چرا آنجا؟ جاوید خندید و گفت : او هم مثل تو عاشق شده بود . بعد از کمی سکوت و فکر کردن گفت: من هم می تونم همراهت بیام ؟ _آره بیا حال و هوای دلت عوض می‌شود . از صخره ها بالا رفتند به خیابان که رسیدند تاکسی زردی جلو پایشان ترمز کرد ، سوار شدند کولر تاکسی چنان هوای خنکی داشت که برای دقایقی از هر فکر و خیالی رها شد، چشمایش سنگین می شد که صدای جاوید خواب از سرش پراند ، پیاده شو رسیدیم ‌ پیاده که شدند هوای شرجی عین سگی هار حمله ور شد ، جوری که لذت خنکی تاکسی پر کشید .ناخودآگاه درب تاکسی را محکم بست، راننده با صدای بلند گفت : روانی آرام تر . بی آنکه واکنشی نشان بدهد به دنبال جاوید راه افتاد، نور آفتاب با بی رحمی بر شهر می تابید . امیر دستش جلو چشمهایش گرفت برای رهایی از نور داغ آفتاب و نگاهش به اطراف می چرخید. با اجازه نگهبان تيمارستان وارد شدند . وقتی وارد شدند فضایی غم آلود بر آنجا حاکم بود احساس کرد اشباح دورش حلقه زده اند . دیوانگی هم مانند سایر قضایای طبیعی به هر دلیلی برای آدم ممکن است اتفاق بیفتد ‌ نسیم خنکی در فضای راهرو صورتش را نوازش می کرد همانطور که از میان بیماران روانی می گذشتند گاهی آنها با تنه زدن ورودشان را خوش آمد می گفتند . مثل مرد کوری راه می رفتند که تازه شفا پیدا کرده . امیر ترجیح داد کمی دیوانه بازی در بیاورد در محفل دیوانگان، در میان کسانی که دیوانه بودند یا خودشان را به دیوانگی زده بودند. به خنده های تلخ شان می خندید هر چند خنده های خودش هم تلخ و بی روح بر لبانش تقش می بست‌. به شکلک در آوردن هایشان واکنش نشان می داد. هر کدام برای خودشان نقش شخصیت های برجسته ای ایفا می کردند ، یکی نلسون ماندلا که قصد انقلاب کردن داشت و دیگری گاندی رهبر فقید هند بود ‌ با آن چشم های بی نور و بی روح شان ، نگاهی دردناک می کردند و با صدایی که انگار از اعماق غاری تاریک و سرد بیرون می آید فریاد می زدند . از بین همه آنها گذشتند تونلی بود از وحشت و درد که مو به تن آدم سیخ می شذ بخاطر بعضی از رفتارهایشان. به اتاقی رسیدند که پسر عمه ، جاوید در آنجا بستری بود. اتاقی با دو تخت و ملافه های خاکستری و چند صندلی رنگ و رو رفته و گلدان هایی توی پنجره با گل‌هایی پژمرده و پنجره ای که پرده ای نازک آن را پوشانده و نور زرد و ملایمی اتاق بی روح او را روشن نگه می داشت . در حال آواز خواندن بود که وارد شدن به نقطه ای نامعلوم خیره و مسقیم نگاه می کرد . قرآن کوچکی روی تختش قرار داشت، متوجه آنها که شد لبخندی تلخ گوشه لبهایش حک شد. قرآن را باز کرد و شروع کرد به خواندن ((اقرا باسم ربک الذی خلق )) و بلند بلند شروع کرد به حرف زدن . من رسالتی داشتم برای هدایت مردم ولی آنها پنداشتند که من دیوانه ام . امیر حس کرد خواب می بیند و کنار در باغی ایستاده تا مدتی نمی تواند بخاطر تاریکی وارد شود . ادعای پیامبری می کرد عقیده اش بر این بود دست روی سر هر دختری بکشد شوهر دار خواهد شد. پیراهن راه راه تیره ای به تن و موهایی جو گندمی رنگ داشت. چشمانش چیزی را جستجو می کرد، قدی متوسط و اندامی لاغر با چشمانی ریز داشت. برای لحظاتی به امیر زل زد بدون آنکه کلامی بر زبان جاری کند، ناگهان چهره اش عین آسمانی با ابرهای تیره درهم فرو رفت و گفت : به به چه پسری ! چه پسری! امیر متوجه منظورش نشد. کن کمی که با او حرف زدند متوجه شد از همه عاقل تر است ، بس که عرفانی و کتابی حرف میزد. ساعت ۱۳:۳۰ را نشان می داد در آن لحظه سرش را زیر ملافه خاکستری کرد و همنطور که نشسته وردی برای خودش تکرار می کرد. یک،دو، سه دخترخاله افتاد توی چاله اهنگی خفیف و غم انگیز در ذهن امیر تداعی شد و دلش نمی خواست علت ها و دلایل این دیوانگی ها را بداند ، علت دیوانگی پسر عمه، جاوید پاسخ منفی دخترخاله اش به خواستگاری او بوده است در دوران نوجوانی عاشقش می شود هر بار که همدیگر را می‌دیدند با خنده و شیطنت و چشمکی با هم خوش و بش می کردند ، غافل از اینکه در افکارش برای خود دنیایی ساخته است . غرق کابوسی بود که هرگز از این کابوس رها نمی شد. روزی که دل را به دریا زده و حرف دلش را با او در میان می گذارد جواب ردش همچون پتکی بر فرق سرش فرود می آید. شوک عصبی ناگهانی باعث جنون اش،می شود. بعد از آن مدتها خود را در اتاق حسب می کند با خواهش ها و التماس های مادرش بعد از چند روز با صورتی تکیده و حالی خراب از اتاق بیرون می آید و بدون هیچ حرفی راهی کوچه و خیابان می شود، هر دختری را که می دید دست روی سرش می کشید به خیال اینکه دستان شفا بخشی دارد. همسایه ها و مردم معترض و شاکی می شوند . او فریاد می زند من نیروی فرا زمینی دارم رهایم کنید ، اما بر خلاف میل باطنی و در میان ضجه های مادرش روانه تيمارستانش می کنند. دنیایی از رنج و اندوه در خطوط دور چشمانش نمایان بود . دوباره نگاهی به امیر می‌کند و حرفی که چند دقیقه پیش را دوباره تکرار می کند ، به به چه پسری ! این بار ترسی تمام وجودش را فرا می گیرد چرا که با چشمانی از حدقه در آمده بر زبان جاری کرده بود. جاوید گفت برو بیرون ممکنه به تو آسیبی برساند . این مساله او را به فکر فرود برد، چون در هنگام گفتن آن جمله خشم در چشمان خسته اش فوران می زد. طاقت ماندن در آن فضای خوفناک را نداشت. با شنیدن حرف های او مثل اینکه روی لنج وسط دریا گرفتار باد و طوفان دریایی شده باشد، چشمانش کمی سیاهی می رفت‌. با کف دست عرق پیشانی اش را خشک کرد. جاوید تلوتلو خوران و حالی گرفته بیرون آمد، علت را جویا شد دکتر روان پزشک گفته بود باید مدنی تحت مراقبت باشد . امیر خواست سوالی بپرسد او را به سکوت دعوت کرد، به پرنده خیالش میدان داد که خیال پردازی بکند ذهنش بی هدف می چرخید . بعد از کمی پیاده روی که با سکوت همراه بود جاوید گفت: سوالت چی بود؟ سوالی که در رفتارهای ناهنجار پسر عمه اش برای او پیش آمده و نوع نگاهش و گفتن چه پسری دلیلش را می خواست بداند . مدتی به فکر فرو رفت، و آهی کشید و گفت: در تمام مدتی که عاشق دختر خاله اش شده هر بار با دیدن او این جمله را می گفت . حالا تیکه کلامش شده و بعد از تکرار دچار شوک عصبی می شود و به کسی که زل زده حمله می کند . امیر به فکری عمیق فرو می رود نکند من هم دیوانه شوم باید فکری بکنم. نگران خودش شد . _بنظرت من چکار کنم ؟ _ تا حالا خودت با ناخدا در این مورد حرف زدی ؟ _نه . یعنی جرات نکردم _ توی یک لنج با هم هستید ساعتها روی دریا می روید، دل رو بزن به دریا، مرگ یکبار شیون هم یکبار _می ترسم ، ولی چاره ای نیست. بعد از برگشت از تيمارستان به خانه رفت و توی مبل به فکر فرو رفته بود. متوجه حضور مادرش نشد . _چی شده امیر جان توی فکری ، اتفاقی افتاده ؟ _نه مادر ، کاش بابا زده بود که با این ناخدای لجباز حرف میزد ، چرا به حرف هیچکس اهمیت نمی دهد _ پسر جان تو که خودت با اخلاق ناخدا بیشتر آشنا هستی چند ساله با هم کار می کنید، چرا دل دل می کند یه بار بشین خودت باهاش حرف بزن . _ چی میگی مادر حرف شما و دیگران رو زمین زده ، برای حرف من تره هم خرد نمی کند . _ عصری که میری دریا با ناخدا حرف بزن بالاخره یا میگه نه یا بله، در هر صورت بعدا خودت رو سرزنش نمی کنی که ای کاش خودم کاری میکردم . _چشم مادر ساعت ۵ و نیم عصر از مادرش خداحافظی می کند که با ناخدا بروند سفری دریایی برای صید ماهی و شاید تجارت. مقداری میگو پلو توی قابلمه ای پلاستیکی و کمی ترشی انبه برای شام شبش برداشت و حرکت کرد . توی راه با خودش کلنجار می رفت که بهترین کار چیه . وقتی سوار لنج شد سلام گرمی با ناخدا و همراهان کرد. سکان لنج بر عهده ناخدا بود. امیر غرق در افکاری متفاوت پرسه می زد . خورشید آرام آرام در حال غروب کردن بود و نوری زرد و نقره ای بر دل دریا منعکس می کرد . دل امیر همچون دریایی طوفانی متلاطم و آشوب بود . ماهی ها خود را به لنج می کوبیدند و بی تابی می کردند. کارگران لنج توری ماهیگیری را مرتب می کردند و ناخدا غرق فکر و خیال آوازی را زمزمه می کرد. به دریا بنگروم دربا ته وینم به صحرا بنگروم صحرا ته وینم امیر با ترس و استرس به طرف ناخدا رفت و اجازه گرفت که حرف بزند . _بفرما امیر خان _ ب ب ب بخشید نا نا ناخدا می خواستم یه خواهشی بکنم _ جانم پسرم ، حالت خوبه ؟ _اره خوبم _پس چرا پژمرده ای ؟ _راستش می خواستم می خواستم ل ل ل لیلا خانم را از شما خواستگاری کنم نفس در سینه امیر حبس شد ، ناخدا با نگاهی غضبناک به طرفش آمد عقب عقب رفت قلبش می خواست از حلقومش بیرون بزند ناخدا اخم کرده و با پشت دست زمخت و کلفتش کوبید توی دهن امیر ، کارگر ها تور ماهیگیری را رها کردند و به طرف امیر رفتند ، ناخدا با خشم نگاه می کند همه بر می گردند و به کارشان ادامه می دهند . امیر ناامید شده و پیش خودش،فکر کرد که ناخدا با او قطع همکاری می کند . در همین حین مرغان دریایی برفراز لنج سر و صدایی راه انداختند و قایق ها با سرعتی سرسام آور از کنار لنج رد می شدند امواج لنج را به هر سو می کشاند . نوری خیره کننده بر بالای سرش پدیدار شد، خورشید در میان کپه ای ابر در حال محو شدن بود. همانطور که کف لنج افتاده بود از چشم هایش ناامیدی می بارید و پیش خودش فلسفه بافی می کرد. نسیم ملایمی می وزید و صورتش را قلقلک می داد ناخدا ابراهیم بعد از اینکه نفس عمیقی کشید و کلاه حصیری اش از سر برداشت، باد در موهای فرفری اش می خزید به طرف امیر رفت ، فکر می کرد که دیگر کار تمام است و ممکن است او را زیر مشت و لگد بگیرد ‌ اما بر خلاف افکار امیر ، ناخدا دستش دراز کرد و گفت پاشو پسر دستت رو بده به من بلند شو . معلوم شد که مرد شدی و می تونم بهت اعتماد کنم . ما با هم کار می کنیم ولی تو هیچ حرفی با من نمی زدی من میخواستم خودت پا پیش بذاری . انتظار بیشتری از تو داشتم امیر خان. نهال امید در دل امیر جوانه زد و صورت ناخدا را بوسید ناخدا گفت: آفرین به به چه پسری ، چه پسر با عرضه ای از دریا که برگشتیم برو با مادرت حرف بزن ، حالا برو دو تا استکان چای با طعم هل و دراچین بیار که با هم بخوریم وقتی ناخدا گفت : چه پسری، یاد حرف های پسر عمه ، جاوید توی تيمارستان افتاد. و از اینکه خودش پا پیش گذاشته خوشحال بود.حسین شهریاریحسین شهریاریThu, 16 Dec 2021 07:36:19 +0330https://virgool.ir/@m_737641/پدیدار-شناسی-yyyjy5gsfwq7چند سال پیش یک مطلب از هوسرل بنیانگذار پدیدارشناسی دیدم که گفته بود "بسیاری از مشکلات بشر از نوع سوال پرسیدن او شروع میشود".این مطلب خیلی ذهنم را درگیر کرد و اصلا نمیفهمیدم منظور هوسرل چیه تا اینکه یک ویدئو از استیو جابز دیدم و یاد جمله هوسرل افتادم.سوالاتی که استیو جابز در اون ویدئو پرسید هیچکدام با "چرا" شروع نشد(؟!) خیلی برام جالب شد و چند کلیپ و مطلب دیگه از استیو جابز دیدم و جالب بود که هیچکدام از سوالهای جابز با "چرا" شروع نمیشد همه با "چگونه و چطور" شروع میشدشروع به مطالعه کردم و آثار دیوید برنز و کیوساکی و رابینز و دارن هاردی و چند نفر دیگه که در زمینه رفتار درمانی فعال هستند را مطالعه کردم و نتیجه برام شگفت‌انگیز بود که در ادامه توضیح میدهم.بشر موجودی تجربه‌گراست و هنگامی که پدیده‌ای جدید را تجربه میکند در مغز او نتایج ثبت میشوند و از اون نتایج در برخورد با پدیده‌های جدید استفاده میکند.در واقع وقتی ما یک سوال را با "چرا" شروع میکنیم مغز دنبال جواب در تجربیات گذشته میگردد.به عنوان نمونه: "چرا فلان اتفاق افتاد؟ چرا فلان حکومت سقوط کرد؟ چرا در فلان آزمون قبول نشدم؟ چرا من آدم موفقی نیستم؟ چرا اینقدر فقیرم؟ چرا مردم اینقدر بی‌تفاوت و ظلم‌پذیر هستند؟ و..." جواب تمام این سوالات در گذشته است.واقعا حرف هوسرل خیلی درست و جالبه. نکته‌ای که متوجه شدم اینه که آدم‌های تاثیرگذار و موفق تاریخ مثل "ولتر، نلسون ماندلا، گاندی، لوترکینگ، جابز، ایلان ماسک و ..." سوالهایشان را با "چرا" نپرسیدن که توانستند دنیای ما را تغییر بدهند.آنها سوال‌هایشان را با "چگونه یا چطور" پرسیدند._چگونه میتوانم کمپین حقوق بشری موفقی تشکیل بدهیم؟ _چگونه میتوانیم امپراطوری استعماری انگلیس را شکست دهیم؟ _چگونه سیاه‌پوستان به حق و حقوق برابر خواهند رسید؟ _چگونه دنیای بهتری خواهیم داشت؟ و....حالا سوالی که مطرح میشود این است که "تفاوت سوال‌هایی که با چرا شروع میشوند با سوال‌هایی که با چگونه شروع میشوند در چیست؟"در ادامه به این سوال پاسخ میدهم:همان‌گونه که در بالا اشاره کردم جواب سوال‌هایی که با "چرا" شروع میشوند در گذشته هستند و دلیل و چرایی یک اتفاق و پدیده را بیان می‌کنندبه عنوان مثال جواب سوال "چرا من این‌قدر آدم فقیر و بدبختی هستم؟" از این دست دلایل است: چون "پدر و مادر من فقیر بودند، خانواده ما پر جمعیت بود، هیچوقت سرمایه کافی برای شروع کار خوبی نداشتم، از بچگی آدم بدشانسی بودم و ....".این جوابها در بهترین حالت دلایل درستی برای این فقر ارائه میکنند و در نتیجه من میپذیرم که تا ابد فقیر باشم و به این سرنوشت گردن نهم.ولی جواب سوال‌هایی که با "چگونه یا چطور" شروع میشوند علاوه بر پاسخ چرایی مساله، راهکار عملی برای برون‌رفت یا حقیقت‌بخشی به چیزی را بیان میکنند و تمام جواب هم در گذشته نیستمثلا: "چگونه می توانم فقیر نباشم؟چگونه میتوانم فلان کار را با موفقیت انجام دهم؟ و ..."پاسخ دادن به این سوال‌ها راحت نیست و نیاز به تحقیق و تفکر دارند و هر نتیجه هرچه باشد یک راهکار عملی است که ممکن است درست یا غلط باشد ولی به هر حال یک راهکار است.متاسفانه ما هرگز یاد نگرفتیم که درست سوال بپرسیم و تقریبا تمام سوالات خودمون را با "چرا" شروع میکنیم. معلمی گفته بود درباره‌ موضوعی تحقیق کنید:"چرا محیط پارک‌های ما پر از آشغال است؟" دانش اموزان هم کلی جواب در مورد بی‌فرهنگی مردم نوشته بودند مسلما اون معلم قصدش فرهنگسازی بوده ولی آیا اگر سوال را اینجوری می‌پرسید بهتر نبود"چگونه محیط پارکهای ما میتواند همیشه تمیز باشد؟" تا طرز درست فکر کردن را از همان کودکی به بچه‌ها یاد دهیم._مسلما پاسخی که به سوال "چرا نمیتوانیم.....؟" داده میشه با سوال "چگونه میتوانیم...؟" خیلی متفاوت است.پاسخ اولی در بهترین حالت دلایل ناتوانی و دومی راه‌های توانستن است.پاسخ اولی باعث نا امیدی و یاس و دومی پر از انرژی مثبت است.به بچه هایتان نگویید چرا اینجارو کثیف کردی؟ بگویید چطور میتونی خودت الان اینجارو تمیز کنی؟پدیدارشناسی_ ادموند هوسرلحسین شهریاریحسین شهریاریWed, 15 Dec 2021 17:42:09 +0330