https://virgool.ir/feed/@m_73489288همه چیز از آن لحظه شروع شد آن لحظه که "گریبان عدم با دست خلقت می‌درید"fa2026-11-12 00:07:57https://files.virgool.ir/upload/users/3911262/avatar/Un42II.jpghttps://virgool.ir/@m_73489288https://virgool.ir/@m_73489288/ستاره-خانم-bf4dbycrpng5جمعه صبح در حالی که هنوز هوا روشن نشده است از خواب بیدار می‌شوم، طبق عادت دکمه پاور گوشی را می‌زنم تا صفحه روشن شود و ساعت را ببینم. ساعت۴:۲۸دقیقه است. دو پیام روی گوشی دارم. پیام را باز می‌کنم "تهران را زدند، اسرائیل به تهران حمله کرده" بهتم میزند. کانال‌های خبری تلگرام را چک می‌کنم. درست است، جنگ را آغاز کرده‌اند... جنگ، کابوسی که هر خاورمیانه‌ای بارها آن را در خواب دیده، حالا برای ما به واقعیت پیوسته استپاسخ های متقابل دو طرف به هم نشان از بالا گرفتن آتش جنگ دارد، و ایران‌زمین، سیمرغ نگون بختی که که هنوز زخم جنگ‌های گذشته بر تنش التیام نیافته، باز پایش به جنگی ویرانگر و خانمان‌سوز باز شده است... همه مردم سراسیمه‌اند، بسیاری خانه‌هایشان را رها کرده‌اند و به شهرها و روستاهای امن‌تر پناه برده‌اند، پمپ بنزین‌ها، نانوایی‌ها و فروشگاه‌های مواد غذایی صحنه مواجهه با هجوم مردمی‌ست که نسبت به آینده این جنگ نگران و مضطربند.اما ستاره خانم قصه مازن میانسال مهربانی که در همسایگی ما تنها زندگی می‌کندزنی که شوهر سابقش بچه‌هایش را از دیدار او منع کرده! در بهبوهه این جنگ، آرام‌تر از همه استانگار ترس و دلهره‌ای نداردانگار "گذشته" آنقدر تلخ بوده که "آینده" هرچه که باشد نمیتواند از آن تلختر باشددر روزهایی که همه سعی می‌کنند عزیزانشان را دور خودشان جمع کنند تا از اضطراب جنگ بکاهند و خیالشان راحتتر شود، ستاره خانم تنهای تنهای تنها بود... در روزهایی که همه دستشان پر بود از خریدهایی که برای ذخیره دوران جنگ تهیه کرده بودند، ستاره خانم که رفته بود از میوه‌فروشی محل نیم کیلو گیلاس خریده بود، با همان لبخند همیشگی وارد مغازه شد، رفت یک مشت را شست و گذاشت داخل یک بشقاب گفت بخور ببین چقدر شیرینه تا حالا گیلاس به این خوشمزگی نخورده بودم...در روزهایی که اضطراب جنگ، همه را چون تکه‌های چوب بر دریای متلاتم گرفتار کرده بود، ستاره خانم در ساحل امن و آرام خودش از صدای موج‌ها و غروب آفتاب لذت می‌برداو از پس رنج‌های بزرگ، ترس و دلهره رااز یاد برده بوداحسان مرادیاحسان مرادیSat, 21 Jun 2025 10:52:05 +0330https://virgool.ir/@m_73489288/چشیدن-لحظه-djknisbfyzepنوشته بود"آدمی در پایان تنها صاحب چیزهایی‌ست که بخشیده است"عمیقا به فکر فرو رفتم، به راستی هیچوقت کسی نمی‌تواند چیزی را که بخشیده‌ایم از ما بگیرد!و با خودم فکر کردم شاید درست‌تر این باشد که آدمی در پایان تنها صاحب چیز‌هاییست که خرجشان کرده است، مصرفشان کرده است و چیزی باقی نگذاشته که از دست رفتنی باشد. مثل پولی که خرج سفر شد و دیگر کسی نمی‌تواند از ما بگیردش، مثل هدیه‌ای که به دوستی دادیم و دیگر از دست رفتنی نیست.در این میان عمر ما که بزرگترین دارایی ماست پر است از لحظات خرج نشده! زیسته ما همان سال‌های عمرمان نیست! ما بسیاری از دقیقه‌های ارزشمند عمرمان را نزیستیم و از ما سلب شد.با خودم میگویمچقدر خوشبخت است کسی که قدر زمان را می‌شناسد و مثل یک لیمو در مشتش میچلانَدَش.چقدر خوشبخت است کسی که زیستن شگفت زده اش می‌کند و طلوع خورشید برایش یک اتفاق ساده نیست...و چقدر خوشبخت است کسی که تلخی و شیرینی ثانیه‌ها را مزه می‌کنداگر غبار عادت و روزمرگی روی لحظه‌ها را نپوشاند،لحظه‌ها چشیده می‌شوند، مصرف می‌شوند...و مگر زیستن چیزی جز چشیدن لحظه است؟احسان مرادیاحسان مرادیTue, 25 Mar 2025 11:39:59 +0330