https://virgool.ir/feed/@m_73393780در جستجوی شادی و ارامشfa2026-11-11 20:33:52https://files.virgool.ir/upload/users/4856115/avatar/XGMz4k.jpghttps://virgool.ir/@m_73393780https://virgool.ir/@m_73393780/بیمار-شدن-درد-و-دل-whypt5cu50ixهمیشه احساس تنهایی میکردم احساس میکردم همه با هم اند و من هیچ کس را ندارم این فکر از کودکی تا همین حالا که برایتان می نویسم با من بوده و هیچ امیدی ندارم که فردا روز تغییری در آن رخ دهد هر زمان که از این تنهایی پیش پدر و مادرم شکایت می کردم با جمله هایی از این دست که :همه همینن، زندگی همینه، ضعیف نباش، آدم باید بلد باشه خودش با خودش بگذرونه و.... رو به رو بودم و تا مدت ها پذیرفته بودم که زندگی همین است و باید با آن کنار آمد بعد ها دغدغه هایم بزرگ تر شد و شکایت هایم به موضوعات جدی تر کشید زمانی که در نوجوانی انتخاب رشته می کردم و دلم نمی خواست پزشک شوم...جوابشان این بود :آدم عاقل میره سراغ چیزی که براش خوبه نه اونی که خودش دوست داره، آدم عاقل که سراغ کاری نمیره که فردا دستش رو جلوی بقیه دراز کنه. احساس می کردم که احمق شده ام بهانه هایشان برایم کاملا منطقی بود. از فقر ترسیدم و مطمئن شدم که علاقه ام چیزی جز بدبختی برایم ندارد. اما هیچ چیز آن جوری که باید نشد زیر فشار آنچه که نبودم و باید می بودم پر پر شدم آنقدر شکسته که تقریبا همه به این نتیجه رسیدن که باید رشته ام را تغییر دهم و من خشمگین از این حرف ها از این تغییر نظرشان شکایت کردم... در جواب گفتند:اگه واقعا میخواستی مهندسی بخونی به حرف ما گوش نمی دادی، ما که کاری بهت نداشتیم خودت تصمیم گرفتی، ما فقط خیرت رو میخواستیم . حالا نه فقط احمق بلکه ضعیف و قدر نشناش هم بودم راست میگفتند پانزده ساله بودم باید می‌توانستم نه بگویم و پدر و مادرم مرا دوست داشتند نباید آنها را برای تصمیم خودم زیر سوال می بردم. مدت ها بعد از این ها دیگر شکایت نمی کردم همه چیز تصمیم خودم بود و اگر هم تصمیم من نبود زندگی همین بود برای همه همین بود با این حال این ها دیگر کافی نبود. گاهی که در گفت و گو های خانوادگی اظهار نظر می کردم که بسیار خشمگین می شدند : تو همه چیز دخالت نکن، مگه کسی نظرت رو پرسید، خوبه آدم یاد بگیره زبونش رو تو دهنش نگه داره، به تو چه ربطی داشت. حق داشتند به من ربطی نداشت آخ چرا دهنم چفت و بست نداشت؟ دقیقا یک سال بعد که دوباره شب عید همه خانه پدر بزرگ جمع شدیم زن عموم در حین ظرف شستن از مادرم پرسید: چرا دخترت هیچ حرف نمیزنه مشکلی پیش اومده؟؟ مادرم با خجالت گفت:نمیدونم به خدا همیشه حالش بده حال مارو هم خراب کرده خسته شدیم. حالا این من بودم احمق، ضعیف، قدرشناس، فضول و خراب کننده حال همه اما بلاخره صبر هر کس یک روز تمام میشود و نفرت از هر چیز حد دارد حتی اگر نفرت نسبت به خود آدم باشد امروز که از درد سر و میگرن زار زار گریه می کردم و از این آدم های مهربان که سالها با من ساخته بودند می خواستم که دارو، آب یا هرچیزی به من برسانند با چند کلمه همه چیز را نابود کردند :همونجا تو کشوئه پاشو خودت بردار. آخ چقدر درد داشت قلبم را می‌گویم کاملا مطمئنم که برای چند ثانیه از تپیدن ماند. حقیقت چه ساده و چه دردناک ظاهر می شود بله من واقعا تنها بودم تنهایی یک احساس نبود حقیقت زندگی ام بود و نه احمق نبودم بچه بودم و و نامطمئن قدرنشناس هم نبودم زیرا چیزی برای قدرشناسی وجود نداشت ضعیف هم نبودم بعضی چیز ها سخت بود و ناتوانی من دلیل ضعف من نبود به علت سختی آن ها بود فضول نبودم و حرف زدن تلاشی برای ارتباط گرفتن با دیگران بود نه فضولی و نه دخالت و در نهایت من علت حال خراب دیگران نبودم آنها بودند که مرا بیمار کرده بودند پی نوشت 1: سلام... براتون سواله چجور با یه جمله آدم آنقدر تغییر میکنه باید براتون بگم این یک تغییر نبود شکسته شدن یک توهم بود توهم من بدم و همه خوبن توهم من اشتباهم و همه درستن و آسون هم نیست خیلییییی درد داره .پی نوشت 2:شرمنده برای علائم نگارشی نصفه نیمه و اگر جایی لحنم عجیب غریب شد یا کلمه ها به هم نمیومدن بگذرید... این اولین نوشته من بود و خودم هم انتظار ندارم که متن قوی باشه امیدوارم فقط تونسته باشم منظورم رو رسونده باشم AnnafoladAnnafoladSat, 02 May 2026 23:00:38 +0330