https://virgool.ir/feed/@m_73202759من پونه هستم. 30 سالمه. یک دختر کوچولو دارم. نوشتن رو دوست دارم و خوندن آثار خوب رو! برای همینه که اینجام!fa2026-11-12 04:21:04https://files.virgool.ir/upload/users/705104/avatar/OZJFLf.jpeghttps://virgool.ir/@m_73202759https://virgool.ir/@m_73202759/درس-طبیعت-sx8zskfncnyfمن عاشقم. عاشق ترین. در قلبم نوری دارم به وسعت بخشش همه ی انسان ها. در درون هر انسانی کودکی میبینم. کودکی گاه ترسان، بی پناه، وحشت زده و نگران، و گاه شاد و بازیگوش و رها و آزاد! و قلب من آنقدر بزرگ است که میتواند تمام این کودکان را دوست بدارد و آغوشم آنقدر وسیع که می تواند تمام آن ها را در خود جای دهد...من عاشقم. عاشق باران. و عاشق آن دانه های سفید رقصان در سرمای استخوان سوز زمستان...من عاشقم. عاشق آفتاب و گرمای سوزنده ی تابستان...من عاشق درختانم. عاشق درختان بی برگ و بار زمستان. آن درختان خشکیده ی سر به فلک کشیده، آن درختان در انتظار بهار که هرگز مرگ را، تمام شدن را، باور ندارند و آنقدر می ایستند، آنقدر صبورانه می ایستند تا بهار از راه برسد.من عاشقم. عاشق درختان پر از شکوفه ی بهار. عاشق به بار نشستن امید و آرزو...من عاشقم. عاشق نسیم، باد، طوفان...من عاشقم. عاشق جیک جیک گوش نواز صبحگاهی گنجشک ها و قار قار کر کننده ی کلاغ ...من عاشقم. عاشق خورشید! غروب دل گیرش! و طلوع دل انگیزش.من عاشق تمام این هایم. تمام زندگی که هر روز و هر لحظه جریان دارد در کنار من...من عاشق تو ام و تمام آنچه خلق کرده ای از تاریکی و نور، سیاهی و سپیدی، مرگ و زندگی...می دانم که تو هر لحظه، هر جا و در دل هر چیزی هستی.با تو همیشه زندگی را، نور را و شکفتن را باور دارم.حتی در دل مرده ترین، تاریک ترین و خشکیده ترین لحظه ی زندگی ام...من عاشقم، و قول میدهم ک همیشه عاشق بمانم. و هرگز امید را و عشق به زندگی را فراموش نکنم...ک میدانم تو مرا برای همین آفریدی... برای همیشه امید داشتن و جاری شدن...و من تمام این ها را آن روز فهمیدم...آن روز و از زبان آن پسرک شش هفت ساله ای که دانه های میوه ای را محکم در دستانش گرفته بود و به مادرش میگفت: میخوام اینا رو با خودم بیارم و تو باغچه ی حیاطمون بکارم ، اینا بزرگ می شن، درخت می شن، شاخ و برگ میدن. بعدش باهم میریم زیر سایه اش میشینیم مامان!و چنان با ذوق! چنان با عشق! چنان با اطمینان حرف میزد که گویی از هم اکنون آن درخت را می بیند و در سایه اش نشسته و چای دلچسبی مینوشد...آن روز من فهمیدم که زندگی یعنی همین!یعنی همینقدر ذوق داشتن، امیدوار بودن، آرزو در سر پروراندن، مطمین بودن و عاشقانه زندگی را زندگی کردن...َپونه رستم زادهپونه رستم زادهFri, 02 Apr 2021 02:29:17 +0430https://virgool.ir/@m_73202759/تا-دم-مرگ-snkyy2jonqztهیچ وقت آن شب را یادم نمی رود!مثل قدیسانی که در کلیسا دست به دعا برداشته اند، شده بودیم!من و خواهرم کنار هم زانو زده بودیم و دست به دعا برداشته و ملتمسانه میخواستیم که مادرمان نجات پیدا کند.خانه مالامال از دلهره و اضطراب...صدای مادرم می پیچید و دلمان را خراش میداد!ثانیه ها انگار خواب مانده باشند، زمان از حرکت ایستاده بود.انقدر غرق در دعا و التماس خودم بودم که نمیشنیدم بقیه خواهرها و برادرهایم چه میگویند؟فقط میفهمیدم که از هر سوی خانه صدایی به دعا بلند شده است.پدرم مدام دور اتاق میچرخید و تسبیحش را میچرخاند و زیر لب ذکر میگفت.صدای مادر دوباره میپیچید و رشته ی دعاهایم را پاره میکرد.بعد سکوت... و دوباره تمام آن وهم و اظطراب به دیوارهای خانه هجوم می آورد...صدای مادرم نمی آید... اما صدای گریه ای، یکهو جان میبخشد به همه مان انگار!برادرم نفس راحتی میکشد...من و خواهرم نگاهمان درهم گره میخورد و بعد خنده هایمان...آه! دختر کوچولوی مو مشکیِ خواب آلود!چقدر سر و صدا کردی برای آمدن!چقدر همه جا را بهم ریختی!چقدر تو ما را کشتی امشب ته تغاری...پونه رستم زادهپونه رستم زادهWed, 10 Mar 2021 04:08:21 +0330