https://virgool.ir/feed/@m_73184012۲۶ ساله، فارغ التحصیل رشته مهندسی پزشکی، عاشق کتاب و کوه و مطالعه.fa2026-11-12 05:08:15https://files.virgool.ir/upload/users/1310222/avatar/42COxg.jpeghttps://virgool.ir/@m_73184012https://virgool.ir/@m_73184012/روز-جمعه-است-و-uhnneabsakb7روز جمعه است و باید برایت بنویسم.وفا به پیمان قدیمی مان هر جمعه باید برایت بنویسم و هیچ نترسم که اگر حتا به مزاج خودمان هم خوش نیاید این لوس بازی هارا.دوباره به یادم می اوری که نوشتن احساسی را در من زنده نگه میدارد که تا قبل از این مرا اشناییتی با آن نبود.روز جمعه است و رخوت پررنگ تر از همیشه ظاهر شده است.چه نمایش اعجاب انگیزی ... در اسمان خورشید بی میل میتابد چنان بی رمق که انگار جمعه ارث پدرش را بالا کشیده است و یک اب هماز رویش.عقربه های ساعت هم گویی از ضرب و زور وظیفه به پیش میتازند و آنقَدَر لخ لخ میکنند که یک ساعتش را هزار ساعت از عمر است.روز جمعه است و باید برایت بنویسم که هیچ دلم در نبودنت خوش نیست و که اگر بودی برایت چنین میکردم و چنان.روز جمعه است و میخواهم برایت بنویسم که اخر رفتن هم اصولی دارد و حداقلش این است که از خیلی قبل ترش بگویی سرت سودایرفتن دارد و خیالت خیالم را نمیخواهد.روز جمعه است و آفتاب بی رمق میتابد و جای نبودنت درد میکند درد... خیالمان هیچ راحت نیست که حالا شده ایم نقل سخن این و آن کههی فلانی شنیده ای؟ما که مینویسیم و میگوییم رفتن حرمت دارد اداب دارد ، مرام و جنم میخواهد.تو ولی بخوان به “شکوفه ها به باران برسان سلام مارا.”روز جمعه است و تو ....! اینبار بی خداحافظی.ستوده سخدریستوده سخدریSat, 06 Nov 2021 22:33:49 +0330https://virgool.ir/@m_73184012/تنهایی-i07sdfvzb10kبه تنهايی دوست همیشگی من،اینبار برای تو مینویسم؛ چرا که در تمام لحظاتم حضور پررنگ وهم برانگیزت جاری است.از تو گریزی نیست.گاهی کیف میکنم از سکوت اشباع شده ات و ولو میکنم اسباب خیال پردازی را تا انجا که اجازه بدهد. فکر میکنم و چای مینوشم و ذوقمیکنم از این بستر فراهم شده ای که خلوتم را برایم چراغانی کرده است.اما خب از کسی پوشیده نیست که بیشتر اوقات گلاویز میشویم و تو حال و حوصلمان را سرجایش نمی اوری که هیچ، تازه اش کاممان راهم تلخ که چه عرض کنم با سیلابی از اشک شور شور میکنی.در همان لحظه هاست که دستهایت با تمام نامردی بیخ گلویمان را در هم میفشرد تمامن احساس خلا تمام وجودمان را به یکبارگی در برمیگیرد که ناگریز در خیال مکالمه ای توهمی میان خودم و شخصیت محبوبم شکل میدهم تا شاید این فشار دستت به گلو کمتر شود و راهنفسی باز شود.دوست من میدانم از تو گریزی نیست، چه در خانه چه در سرکار و چه در خیابان...این را هم میدانم ادم ها تنها به دنیا می ایند و تنها از دنیا میروند.در کنار همه ای اینها اما خوبیهایی هم در وصف جمالت هست که بگویم، تو به من یاداور شدی هرچقدر هم وهم برانگیز باشی اما درمقابل نیش و کنایه های انسان ها و بی مهریشان یک سرو گردن بالاتری. راستش را بخواهی این فکر مرا کمی به تو نزدیک تر میکند.دوست خوبم از تو گریزی نیست و این را میدانم پس از این به بعد غروب های جمعه سعی کن شبیه هیولاهای افسانه ای نشوی که ما راچنان در خود فرو ببری که بهار سال بعد هم بیرون امدن ممکن نباشد، بیشتر سعی کن شبیه پنج شنبه ها دم ظهر لطیف و مهربان باشیانقدر خوب که با یک عود و چای با عطر هل شریک لحظه های هم شویم.توضیح عکس: ۲۹ اسفند ۹۹، تنها، کافه نیلی.ستوده سخدریستوده سخدریSat, 06 Nov 2021 22:19:48 +0330