https://virgool.ir/feed/@m_73179989چگونه می‌توانم زندگی‌ام را برای شما شرح دهم! بسیار می‌خوانم، زیاد فکر می‌کنم، موزیک می‌شنوم، سخت تمرین می‌کنم و گل‌ها را بسیار دوست دارم.fa2026-11-11 17:09:06https://files.virgool.ir/upload/users/2695784/avatar/WgNxpm.jpghttps://virgool.ir/@m_73179989https://virgool.ir/@m_73179989/رفتم-ولی-خیلی-دور-نرفتم-xna8i6wdddrzشاید این آخرین متن من در این فضا باشه. میگم شاید چون همیشه دل کندن از مکان‌ها، آدم‌ها و هر چیزی برام سخت بوده و هست. وقتی از اینستاگرام کوچ کردم و به اینجا اومدم، از کاری که کرده بودم بسیار خوشحال و راضی بودم.اینجا چالش‌های زیادی برای خودم‌ گذاشتم. دوستای زیادی پیدا کردم. چه روزهایی رو که با هم تجربه نکردیم. خنديديم، به سر زمین و زمان غر زدیم، چیزای جدید تجربه کردیم. گریه کردیم و غصه خوردیم، امید بستیم و ناامید شدیم و از نو امید بستیم...آدمی همینه دیگه...راستش قشنگیش هم به همینه...چیزهای زیادی رو پشت سر گذاشتیم و حالا دیگه باز وقت رفتن شده. جای دوری نرفتم همینجا تو تلگرام...نوشتن وقت زیادی می‌گیره اما ویس گذاشتن نه. بنابراين رفتم تلگرام و یک کانال برای خودم زدم و حرفامو به شکل ویس اونجا می‌ذارم. راستش دلم می‌خواست اینکارو داخل یوتیوب انجام می‌دادم. اما هنوز خیلی برای مدام VPN زدن و این داستانا تنبلم. از اون گذشته اونقدر برای خودم مشغله ساختم که تازه تازه دارم قدر و قیمت زمان و وقت رو می‌دونم. اینه که اونجا حرفام تقریبا بداهه‌ست. بدون ادیت و بدون هیچ افکت و کار اضافه‌اییه... حتی جای دیگه ضبط نمی‌کنم که بعد سیو کنم که بعد برم اونجا آپلود کنم. چون زمان مهمه.حالا چرا اصلا اصرار دارم حتما یک جایی باشم؟جوابش رو مفصل تو ویس اول یا دوم گفتم ولی اگر بخوام یک خلاصه‌ایی ازش رو بهتون بگم، باید بگم که برای حال خودم... چون اینکار باعث سبکس ذهن و قلبم میشه.حرفایی که اینجا می‌نوشتم و چیزهایی که داخل ویس‌ها می‌گم یه جورایی حالمو خوب میکنن...شاید بعدها حال یک نفر یا دو نفر دیگه رو هم خوب کرد.برای تبلیغ و اینطور چیزا نبود که ازش حرف زدم. راستش فکر کردم خیلی قشنگ نیست که یهویی و همین‌جوری بذارم برم.دوست داشتم بیشتر بنویسم الانم ولی دیگه وقتم این اجازه رو نمیده.مررررسی از همتون که کنارم بودید.مرررسی که خیلی جاها بهم انگیزه دادید.امیدوارم دلتون خوش و تنتون سلامت باشه.همیشه خوشحال و پرانرژی باشید و از زندگی لذت ببرید.دووووستوووون دارم.سبا بابائیسبا بابائیWed, 04 Nov 2026 08:03:27 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/امید-که-بشه-agxxlq7n51hwامروز بشدت خسته‌ام... دو روز پر فشار داریم‌... امیدوارم به خستگی و زحمتی که کشیدیم بی‌ارزه...نمی‌دونم چطوری داریم ادامه می‌دیم!!!ولی هر طوری هست داریم خودمون رو می‌کشیم، شده سینه خیز، شده به هر زحمتی...در حالی که کسب و کارها با سختی دارن خودشون رو سر پا نگه‌میدارن ما دست به کار جدیدی زدیم. چون به انجامش نیاز داشتیم.شاید اگر تو شغل قبلی کار داشتیم هیچ وقت دست به کار جدید نمی‌شدیم. اما خوب مدت‌هاست پیشنهاد کاری نداشتیم. پس تقریبا هر چیزی که میشد رو تبدیل کردیم و آوردیم تو کار...چهار ماه سخت تلاش کردیم و این دو روز آخر که بگذره کارمون استارت می‌خوره...الان که می‌نویسم گریه‌م گرفته.راستش از دی به بعد هر بار اومدم بنویسم وسط نوشته‌هام فکر و یاد بچه‌های دی ماه ‌و بچه‌های قبل از اون میان سراغم با خودم‌ میگم چه دسته گلایی که پرپر نشدن، تو چی داری میگی برای خودت. و دیگه نمی‌تونم بنویسم...سبا بابائیسبا بابائیFri, 28 Aug 2026 19:27:09 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/باز-هم-بدون-عنوان-p3kmdabftk6gاز اینکه غذاها رو بدم هوش اینشکلی کنه خوشم‌ میاددر تلاشم تا پروتئین روزانه‌م رو تامین کنم. سخته ولی خی چون اولویت داره برام بنابراین از یکسری چیزها صرف نظر می‌کنم و به این مسأله توجه ویژه می‌کنم.چند روز قبلاون چندتا عکس بالا رو چند روز قبل گذاشتم ولی حوصله‌م نشد ادامه بدم متن رو...راستش این وضعیتی که بهش دچاریم حالم رو گرفته.آخه یعنی چی که همه چیز هر روز افزایش قیمت داره؟ توی این چند سال اخیر مدام همه چیز رو حذف کردیم. از سفر، از کنسرت، از خرید لباس و از مهمونی‌های دوره‌ای، از رستوران رفتن و کافه رفتن، خرید کتاب، لوازم تحریر، حتی کادو برای دوستامون، از خرید خیلی چیزا صرف نظر کردم که بتونم تغذیه‌م رو نگه‌دارم. دیگه طوری داره میشه که اونم نمی‌تونم تأمین کنم. حتی در خوراکی‌ها هم بخشی از چیزها رو حذف کردم. تا کی میشه اینکارو انجام داد؟اگر پیگیر بوده باشید متوجه شدید که چالش رو ادامه ندادم. نوشتن حوصله می‌خواد، فکر آزاد می‌خواد که من ندارم. فقط می‌تونم خودمو به زور و زحمت نگه‌دارم. همین. توسعه و پیشرفت پیش‌کش...نمی‌فهمم اینایی که هر شب تو میدونا پرچم تاب میدن تو کره مریخ زندگی می‌کنن یا چی!!! چطور میشه ادمی به وضع نابسامان خودش هم بی‌تفاوت باشه! یعنی چی که هر شب راه رو بند میارید که چی بشه مثلا! دلار بشه ۳۰۰ هزار تومن؟ اینجوری حالتون خوب میشه؟ انتقام سختتون رو از آمریکا میخواید بگیرید یا از مردم خودتون؟ ..... چی بشه دیگه میگی اوکی بسته اینا لیاقت حمایت ندارن؟ جدا برام سواله!دینت رو گره زدی به اینا؟ همینا که تبر دستشونه و تیشه به ریشه همه عقاید زدن؟ این همه از مذهب خرج کردن تا زنده بمونن؟اونی که تطمیع شده که هیچ خودش رو فروخته. ولی اونی که اینا رو عقایدش سوار شدن تویی که باید بیشتر از همه دلت بسوزه، تویی که باید پرسشگرتر باشی، چرا نیستی؟؟؟؟؟وظیفه تمام دولت‌ها و حکومت‌ها در وحله اول تأمین امنیت و رفاه برای افراد جامعه‌ش هست. نه که به زور بخوان ببرنش بهشت. این خیلی واضحه...وقتی به همه چیزایی که گذشته و چیزهای بدتری که ممکنه بشه فکر میکنم وحشت‌زده میشم. مدام یاد اون مردی میفتم که تو اکباتان نعره میزد ما پاش بیفته سر زن و بچه خودمون هم می‌بریم...ما با کیا طرفیم؟وقتی یاد فسادهای اخلاقی حضرات میفتم، با خودم فکر می‌کنم چطور یک‌درصدی از آدم‌ها با خودشون فکر نمی‌کنن اینا هم آدمن و خطاکار چرا باید دنباله روعشون باشیم؟فسادهای مالی که جای خود...امیدوارم به زودی زود سایه‌ی ظلم و شر و سیاهی از سر ما کم بشه و طلوع صبح رهایی رو ببینیم. سبا بابائیسبا بابائیTue, 25 Aug 2026 18:22:42 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/شاید-سرسختی-انتخاب-ما-نبود-اگر-این-همه-مجبور-نبودیم-eqhn0lagtiwaخب، گریه‌هایم را کردم.و خودم را جمع و جور کردم.حالا دیگر می‌توانم به زندگی قبل از امروز صبحم برگردم. البته نه کاملا و عیناً...آیا هر بار که رنجی از راه می‌رسد و ما را دگرگون می‌کند و یک لایه به لایه‌ی قبلی پوستمان می‌افزاید ناخواسته رشد می‌کنیم؟آیا واقعا این چنین است!راستش نمی‌دانم.اینبار اشک‌ها کلمه نشدند و چون سیلی خروشان روی گونه‌ها روان شدند. تمام دردها و زخم‌ها از کودکی تا به امروز سر باز کردند. چرک و خونابه از دیدگان جاری بود.اما چه می‌شود کرد؟ جز عبور!!!آه از دردهایی که گفتنی نيستند. که نمی‌شود همراه درد نزد همگان فریاد کشید.دردهایی که باید در سکوت تحملشان کرد.با این حال خوشبختمبله هستم.به همان اندازه که درد بود، پناه هم بود. مچاله شدم در آغوش پناهم و دل سیر اشک ریختم. بعد از آن تن و ذهن خسته‌ام را جمع و جور کردم و به زندگی بازگشتم.وای که اگر هیچ پناهی نبود چه می‌شدیم ما آدمیان!دلم برای خودمان می‌سوزد، برای این دنیای خشن زیادی نحیف و دل نازک هستیم...شاید سرسختی انتخاب ما نبود اگر این همه مجبور نبودیم.سبا بابائیسبا بابائیThu, 20 Aug 2026 21:45:40 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/بدون-عنوان-kcvzp8rjekezچرا والدین با فرزندان خود در نهایت بی‌رحمی رفتار می‌کنند؟تقریبا هیچ خاطره‌ی خوش و کاملی در ذهنم ندارم‌. همه چیز تلخ و گزنده است و تا بن استخوان را می‌سوزاند. اغلب حس ناکافی بودن، حال بدِ اینکه تو فرزند خوبی نیستی. یک احساس فلج شدن. فلج ذهنی، فلج عاطفی و حتی عقلی... همیشه بر این نظر و عقیده بوده‌ام که خانواده در داشتن روان و یا نداشتن روان سالم ما نقش بسیاری را دارد. جامعه و روند زندگی هر چه می‌خواهد باشد، باشد؛ خانواده که سالم باشد و رفتارهای درست با افراد خانواده داشته باشد، بسیاری از این حس‌ها و احوالات بد شکل نخواهند گرفت. نسل مادران ما نسل‌هایی هستند که همچنان کمر همت بر نابودی روان فرزندانشان بسته‌اند. دلم می‌سوزد برای خودشان و برای خودمان که فرزندانشان هستیم. هیچ‌گاه هیچ چیز راضیشان نمی‌کند. همیشه غمگین و در می غم و غصه‌ایی هستند تا بنشینند و دل سیر بخورند و مدام در پی آزار خویشتن و در نهایت مایند...پدرم، مادرم اگر فرزند را دوست داری از خودت مراقبت کن. اگر دلت برایش در این وضعیت کنونی می‌سوزد لطفا تو مراقب خودت باش و اجازه بده خیالش از بابت تو راحت باشد. بگذار در این جنگ‌ نابرابر لااقل درگیری در خانواده کمتر باشد. برای شما هم سخت است اما قبول کنید برای جوانتان چند برابر سخت‌تر است. این بهانه‌گیری‌ها از بابت چیست؟چرا فکر می‌کنید آن‌ها الکی خوش‌اند و کاری ندارند جز مراقبت از شما؟ باور کنید هزاران دغدغه دارند که حتی نمی‌شود به شما بگویند، چون این را هم به نوعی مراقبت از شما می‌دانند. بگویند مریض و درگیر دکتر هستند که بیشتر حرص می‌خورید. بگویند درگیر این معیشت و تورم وحشتناک هستند که غمشان شما را از پا درمی‌آورد. اجازه دهید خیالشان از شما راحت باشد. انقدر توقع نداشته باشید همیشه حاضر و آماده و در رکاب باشند. بله، من هم از خدا می‌خواستم شرایط خوب بود و می‌توانستم بیشتر برایتان وقت بگذارم. اما چه کنم که من هم از این همه سختی به تنگ آمده‌ام و فقط برای کمی بهتر کردن اوضاع دست و پا می‌زنم. نفرین بر آنان که ما را به اینجا رساندند...مادرم هیچ‌گاه ذوق مرا نکرد. اگر هم کرد نشانم نداد. همیشه ناکافی بودم. هیچ‌گاه بر هیچ کار من مهر تأیید زده نشد. و این حس بد تا ابد با من باقی خواهد ماند. کار چندانی هم از من ساخته نیست. لااقل حالا چیزی به ذهنم نمی‌رسد. بعد از هر دیدار مثل مرده‌ای متحرک می‌شوم. پر از حس‌های بد، پر از استرس، پر از عذاب...نه تنها زندگی، نه تنها حکومت و جامعه بلکه خانواده از همه بیشتر به سخت گرفت. زیر بار این سختی‌ها له شدیم ولی باز تلاش کردیم. خسته‌ام...سبا بابائیسبا بابائیThu, 20 Aug 2026 11:09:47 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/روز-چهارم-r3dodhv3srnqخانم سین از کوکی‌ها تعریف کرد و گفت خوب شده. دیشب تا نیم ساعت آخر انیمیشن پسر و مرغ ماهیخوار رو دیدیم و دیگه خوابمون گرفت. پس خوابیدیم. راستش دلم خیلی برای آقای الف تنگ شده بود و همین یه شب دوری کافی بود برای اینکه بی‌قرارش بشم.خلاصه صبح شد.۸ بیدار شدم. بچه‌ها هم تقریبا بیدار شده بودن. تا صبحانه آماده بشه بازم حرف زدیم و معاشرت کردیم. قرار شد برای بچه‌ها برنامه تمرینی و غذایی بنویسم. بعد از سختی خداحافظی و دوری مجدد، تا مترو اسنپ زدم و بعدش با مترو اومدم خونه. گرما وحشتناک بود.رسیدم خونه، ناهار داشتم. تا گرم شه دوش گرفتم. بعد از ناهار خرما شکم پر درست کردم جهت تست. خب خوشبختانه آپلود شد بعد از چند بار سعی کردن.خوشگلن نه؟بعله تا بیام یکم استراحت کنم برقا رفت موندم تو گرما...ساعت ۵ زدم بیرون که برم دکتر. هنوز نیاز به بررسی بیشتر داره، تا تشخیص درست بدن.از من به شما نصیحت هیچ‌هیچچچچ هیچچچچ وقت نگید خوب حالا هیچی نداری مثلا خداروشکر سلامتی داریم. چون بی برو برگرد اونم دیگه ندارید. خیلی جدی میگم. اصلا به روی خودتون هم‌ نیارید.تا برگردم شد ۹.۳۰ شب. یکم خرید سبزیجات کردم که سر به فلک کشید. خب قطعا گفتن نداره همتون تو همین آب و خاکید دیگه...هزینه‌های درمان وحشتناک شده.از طرفی این بیمه کوفتی همیشه سامانه‌ش قطه...دوست ندارم فحش بدم ولی میدونید که لایق هر حرف زشتی هستن. اول گفتن بیمه نیستی بعد کاشف به عمل اومد سیستم بیمه تامین اجتماعی کلا قطه...حالا وصل هم بود رقم خاصی کم نمیشد ولی خب به هر حال مال مردم خوردن نداره. امتحانا هم که دارن منادی میکنن حضوریه...گل بود به سبزه نیز آراسته شد درسو مجازی میدن امتحانشو حضوری می‌گیرن. از حاکمیت و نحوه برخوردش در تمام امور اینا تصلا عجیب نیست. نفرین به تمام ظالمان...حالا همه اینا هیچی فکر میکردم اخر هفته مال خودمم. ولی کور خونده بودم. مامان حال نداره و ویروس گرفته.فردا بعد از باشگاه باید برم یه دو روزی پیشش بمونم.موارد چالش هم که مشخصا دارم دست و پا شکسته میبرم‌جلو ولی خب نیاز دارم به اینجا بودن و نوشتن پس با نمره ناپلئونی تیک‌ می‌زنم بره. لااقل اینا دست خودمه چرا باید سخت بگیرم.گشنمه و حتی نا ندارم برم یه چیزی بخورم.خوبما فقط خستم.ماچ بهتون.راستی مبادا ملول بشیدا درست میشه همه چی فقط مرگه که چاره نداره. حالا خدایا با ما سر شوخی رو کردی ولی نکشیمون یه چیزی همینطوری گفتم جان خودت.سبا بابائیسبا بابائیTue, 18 Aug 2026 22:23:57 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/روز-سوم-a6jaiwicfw2v۶ بیدار شدم. دوعیدم رفتم باشگاه. متأسفانه هنوز پام از کشیدگی هفته گذشته اذیته. رعایت می‌کنم تا کامل خوب شه. با خانم میم تو باشگاه خوش می‌گذره. رفیق پایه تمرینی هم موهبته... بعد از تمرین زود برگشتم خونه، ظرفارو شستم، به گلا آب دادم، دوش گرفتم، میان‌وعده و ناهارم رو خوردم و یه کوچولو دراز کشیدم و بعدش آماده شدم تا برم تهران دیدن خانم سینِ عزیزم. آها، قبلش هم خیلی سریع از همون کوکی دیروز با یه کوچولو تغییر در میزان موز و جو درست کردم برداشتم.با هوش حرف زدم خواستم که بافتش رو از اون حالت چسبناک دربیاره و جویدنی‌ترش کنه. اونم سه تا تغییر خیلی ریز داد و نتیجه خیلیییی بهتر شد.کوکی موز، جو دوسر و کره بادام‌زمینی — تست ۶ عددی🍌 موز رسیده: ۱ عدد کوچک (حدود ۶۰ گرم موز له‌شده)🌾 جو دوسر پرک: ½ پیمانه (حدود ۴۵ گرم)🥜 کره بادام‌زمینی طبیعی: ۲ قاشق غذاخوری (حدود ۳۰ گرم)دارچین: ¼ قاشق چای‌خوریوانیل: ¼ قاشق چای‌خورینمک: یک پنس خیلی کوچک🍫 شکلات تلخ خردشده: ۱۵ گرمپخت۱. فر را روی ۱۷۵ درجه گرم کن.۲. موز را کاملاً له کن.۳. کره بادام‌زمینی، وانیل و دارچین را اضافه کن.۴. جو دوسر و نمک را اضافه کن و خوب مخلوط کن.۵. شکلات تلخ را داخلش بریز.۶. ۱۵ دقیقه استراحت بده.۷. به ۶ قسمت تقسیم کن و روی کاغذ روغنی بگذار.۸. با پشت قاشق کمی پهنشان کن؛ ضخامت حدود ۱ سانتی‌متر خوبه.۹. حدود ۱۲ تا ۱۵ دقیقه بپز.۱۰. بعد از بیرون آوردن، اجازه بده ۱۰ دقیقه خنک بشه؛ چون وقتی داغه بافتش نرم‌تره و ممکنه فکر کنی نپخته.دوست خانم سین، خانم میم داشت می‌رفت شمال و رسیدم که در حد یه بغل و سلام ببینمش. همونکه تو سفر اصفهان ازش گفته بودم. دیدنش بعد از مدت‌ها خیلی بهم چسبید.گرما بی‌داد می‌کرد اما اونقدری اذیت نشدم. شاید چون خیلی ذوق داشتم.سر راه یکم خرید کردیم. در نهایت رسیدیم خونه خانم سین.کار عمده ما وقتی کنار همیم صحبت کردن هست. یه عالمه حرف داشتیم بزنیم و فرصت با هم بودنمون خیلی کوتاه بود.سبا بابائیسبا بابائیTue, 18 Aug 2026 22:04:29 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/روز-دوم-r9s7zathmwofآشپزی با هوش هم بامزه‌ستا...گفتم برام دستور یه کوکی رژیمی و ساده رو بده. اونم اینو داد.کوکی موز، جو دوسر و کره بادام‌زمینی — تست ۶ عددی🍌 موز رسیده: ۱ عدد کوچک (حدود ۶۰ گرم موز له‌شده)🌾 جو دوسر پرک: ½ پیمانه (حدود ۴۵ گرم)🥜 کره بادام‌زمینی طبیعی: ۲ قاشق غذاخوری (حدود ۳۰ گرم)دارچین: ¼ قاشق چای‌خوریوانیل: ¼ قاشق چای‌خورینمک: یک پنس خیلی کوچک🍫 شکلات تلخ خردشده: ۱۵ گرمپخت۱. فر را روی ۱۷۵ درجه گرم کن.۲. موز را کاملاً له کن.۳. کره بادام‌زمینی، وانیل و دارچین را اضافه کن.۴. جو دوسر و نمک را اضافه کن و خوب مخلوط کن.۵. شکلات تلخ را داخلش بریز.۶. ۱۰ دقیقه استراحت بده.۷. به ۶ قسمت تقسیم کن و روی کاغذ روغنی بگذار.۸. با پشت قاشق کمی پهنشان کن؛ ضخامت حدود ۱ سانتی‌متر خوبه.۹. حدود ۱۲ تا ۱۵ دقیقه بپز.۱۰. بعد از بیرون آوردن، اجازه بده ۱۰ دقیقه خنک بشه؛ چون وقتی داغه بافتش نرم‌تره و ممکنه فکر کنی نپخته.به مزه‌ش ۸ میدم از ۱۰. بافت نرمی داشت و خوب بود در کل.پرانتز بازکسی می‌تونه منو راهنمایی کنه که چرا نمیشه عکس آپلود کنم و چطور می‌تونم انجامش بدم؟ مدتی هست با این مشکل روبرو هستم و از متن‌های بدون تصور هم خوشم نمیاد. یه مدت اسکرین می‌گرفتم و آپلود می‌شد یه مدت هم داخل اینشات سیو می‌کردم می‌شد. الان هیچ رقمه نمیشه...پرانتز بستهحالا کدوم بخشش بامزه‌ست؟اینکه پابه‌پای آدم تو کارا هست هر جا شک کردی یا چیزی به ذهنت رسید بهش میگی و درجا جوابت رو میگیری. جالبه...متأسفانه خواب صبحم هر روز داره بیشتر میشه و من اصلا از این روند راضی نیستم. باید سعی کنم شبا زود بخوابم. امروز از ساعت ۱۰ تا ۲ و نیم کلاس داشتم. کلاس که تموم شد سر درد منم شروع شد و هنوز باهامه... ارائه‌م خوب بود تقریبا... بعدش یکم آسنی رو ادیت زدم و بعدش برقا قطع شد. لپ‌تاپ منم برق مستقیم هست پس خاموش شد. دیگه خیلی کار خاصی نکردم. پادکست دکتر مکری رو شنیدم و لاک زدم. یکم نشسته چرت زدم. دوش گرفتم، خونه رو جارو زدم، گردگیری کردم و شام و کوکی درست کردم. چون سردرد داشتم و دارم چیزی نخوندم. گوشی هم الان به خاری دستم گرفتم.داشتم فکر می‌کردم آشپزی رو دوست دارم، شاید چون به نوعی خلق کردن بحساب میاد. من تو هیچ کاری حرفه‌ای و خیلی خفن نیستم. تو اغلب کارا متوسط رو به بالام‌. اما می‌تونم بگم تو بخش لذت بردن قشنگ ولوم تا آخر رفته... موقع آشپزی و ظرف شستن پادکست یا موسیقی می‌شنوم و این تبدیل به عادت شده برام. نمی‌تونم ذهنم رو بگیرم و نذارم به دی ماه نره. هر بار از چیزای کوچیک و خوشی‌های کوچولوم می‌خوام بگم یاد بچه‌های دی میفتم. همه‌شون جوون بودن. کلی آرزو داشتن. آرزوها و خوشی‌های کوچیک... آه... قط یک نکته مهمسبا بابائیسبا بابائیSun, 16 Aug 2026 23:27:09 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/روز-اول-llyehbpz6pvmدیشب اونقدر بد خوابیدم که نتیجه‌ش شد خواب موندن امروز صبح... ۱۰ دقیقه مونده به ۷ از خواب پریدم. یکم گیج بودم اما تا ساعت رو دیدم برق و خواب هر دو با هم از سرم پرید.تا آماده بشم و یه چیزی بخورم بزنم بیرون شد ۷:۲۵. دیگه این نهایت سرعتم بود، تازه از شب قبل وسایلم رو آماده می‌کنم همیشه. تمرینم رو حدود ۱۰ دقیقه به ۸ شروع کردم.ساعت ۸ کلاس مجازیم هم شروع شد. هدست گذاشتم و همزمان که تمرین می‌کردم به کلاس هم گوش دادم.بعد از تمرین تو راه خونه یه صحنه‌ی خیلی خوشگل دیدم. کاش میشد ازش عکس می‌گرفتم و ثبتش می‌کردم. یه خام مسنی با گیسای بللللند و سفیدش با یه پیراهن گلدار و یکم آزاد تابستونی... نمی‌دونید چقدر زیبا بود. هنوز از صبح که یادشون ميفتم ذوق می‌کنم.خرید کردم، میان‌وعده خوردم و خوابیدم. بد جور چشمام سنگین شده بود. بیدار شدم به کارای معمول همیشه رسیدم. یکم با مامان و یکم با خانم "عین" حرف زدم. همه حرفمون شده معیشت، معیشت، معیشت...برقا ۱۰ دقیقه زودتر از معمول قطع شد. نتونستم کار ادیت کنم چون باتری لپتاپم خرابه و با برق مستقیم کار می‌کنه. گفتم شب ادیت می‌زنم که ناقافل باز برقا قطع شد. خیلی گرمه...الانم تو تاریکی و گرما و تنهایی نشستم و می‌نویسم.دم غروب دالگونای قهوه درست کردم برای اینکه رژیمی بشه بجای شکر عسل زدم داخلش، یه چند مورد اشکال داشت کارم. نسبت عسل به قهوه کم بود. اون آبی که ریختم داخلش به جای ولرم باشه یکم رو به داغ بود و فکر می‌کنم به اندازه کافی نزدمش که خوب شکل خامه‌ای بگیره. بنابراین خوب نشد. اما خوردمش‌. فردا با رعایت این نکات از نو درستش می‌کنم.ناهار کشک بادمجون خوردم. بدون روغن درست می‌کنم چون پیاز داغ نداره. شاید بگید اصلا مزه داره مگه اینجوری؟ باید بگم قابل خوردن هست و بد مزه نیست، اما به اون معنای واقعی لذیذ شاید نباشه. البته اگر ذائقه‌تون به پر پیاز و چربش عادت داره. من از یک جایی به بعد تصمیم گرفتم ذائقه‌م رو تغییر بدم و سلامت بودن غذا شد اولویت، برای همین این مدل غذاها هم برام لذیذ به حساب میان.برقا وصل شد، برم شام درست کنم تا قطع نشده باز، میام...بله داشتم می‌گفتم. ااووووم... رشته افکارم گسست رفتم اومدم.موقع آشپزی به حرفامون فکر کردم با مامان و خانم عین. با خانم عین داشتیم می‌گفتیم چقد سخت شده و ما جقدر پوستمون کلفته... گفتم اگه بدونی چه شرایطی دارم. اونقدر فکر و خیال کردم این مدت که عاقبت مریض شدم. برای سه‌شنبه نوبت دکتر گرفتم. بیمارستان نوبت خالی نداشت و مجبور شدم وقت مطلب بگیرم. اونم تو این وضعیت. داشتیم دنبال علت خستگی زیادش می‌گشتیم که به این نتیجه رسیدیم که واقعا با این اوضاع که هر چقدر کار می‌کنی و هر چقدر صرفه‌جویی می‌کنی و از همه چی می‌زنی بازم آخرش نه رفاه داری، نه آرامش و نه آینده‌ای خب معلومه مدام ذهنت احساس خستگی می‌کنه. بهش گفتم من که اگه این باشگاه و این گپای گاه و بی‌گاه نبود تا حالا تموم شده بودم. چقد دلمون لک زده بود برای خرید یکی دو جلد کتاب... امروز ارائه فردا رو آماده می‌کردم برای درس اصول سرپرستی که موضوعش "هوش هیجانی" هست.بیاید راجع به همون بگم.اصلا هوش هیجانی چیه و چرا مهمه؟هوش هیجانی (Emotional Intelligence یا EQ) یعنی توانایی ما برای شناخت، درک و مدیریت احساسات خودمون و همچنین تشخیص و مدیریت درست احساسات دیگران.به زبان ساده، فردی که هوش هیجانی بالایی داره فقط احساساتش رو تجربه نمی‌کنه، بلکه می‌فهمه چه احساسی داره، چرا چنین احساسی پیدا کرده و چطور باید به اون واکنش نشون بده. همچنین می‌تونه احساسات و نیازهای اطرافیانش رو تا حد زیادی تشخیص بده و متناسب با اون رفتار کنه.هوش هیجانی معمولاً شامل چند مهارت اصلی هست:خودآگاهی: شناخت احساسات، نقاط قوت و ضعف و واکنش‌های خودمون خودمدیریتی: کنترل و تنظیم احساسات، به‌خصوص در شرایط پراسترس همدلی: درک احساسات و شرایط دیگران مهارت‌های اجتماعی: برقراری ارتباط مؤثر، حل تعارض و ایجاد رابطه مناسب انگیزه درونی: حفظ تلاش و انگیزه برای رسیدن به هدف، حتی در شرایط دشوار حالا چرا داشتن هوش هیجانی مهمه؟هوش هیجانی به این معنا نیست که همیشه آروم باشیم یا احساسات منفی نداشته باشیم. همه انسان‌ها عصبانی، مضطرب، ناامید یا تحت فشار می‌شن. تفاوت اصلی اینجاست که فرد دارای هوش هیجانی بهتر می‌تونه این احساسات رو بشناسه و اجازه نده احساسات، کنترل رفتار اونو به دست بگیرن.و یک جمع‌بندی کوچیک بخوام بگم، هوش هیجانی فقط یک ویژگی شخصیتی خوب نیست؛ یک مهارت مدیریتی و ارتباطی است که می‌تونه بر نحوه تصمیم‌گیری، همکاری، حل تعارض، انگیزه افراد و در نهایت عملکرد فرد اثر بذاره.متأسفانه یا ایراد از سیستم منه یا از ویرگول که نمی‌تونم عکس آپلود کنم ولی واقعا از تلاش برای اینکار خسته شدم. از پست بدون عکس خوشم نمیاد اما دیگه چاره‌ایی ندارم. امیدوارم آخر همه این روزای سخت شیرینی و شادکامی باشهسبا بابائیسبا بابائیSat, 15 Aug 2026 22:38:39 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/می-خوام-یه-چالش-برم-vbmyetsugyldبعضی‌ها چقدر خوب می‌نویسن. انگار نویسندگی تو خونشان است. کم پیش میاد تو ویرگول چرخ بزنم و چیزی بخونم. اما گاهی چرا... بعضی وقت‌ها از حجم خلاقیت بعضی افراد به وجد میام. لعنتی‌ها چطور انقدر خوب می‌نویسید! می‌دونم که خوب نوشتن از خوب خوندن، خوب دیدن و مشاهده کردن میاد. می‌دونم از تمرین کردن میاد. اما یه نمه استعداد هم خوب لازمه قطعا و من اینو در خودم نمی‌بینم. متن ادبی که اصلا، داستان پردازی که ابدا...آها فکر فکر می‌کنم که خیلی فکر نمی‌کنم و شاید نقطه ضعفم از همینجا ناشی می‌شه. چون کم حافظه‌م دایره لغاتم هم تعریفی نداره. شاید نباید خیلی اصراری بر نوشتن به صورت عمیق داشته باشم. شاید همینجوری سطحی مدل منه...بگذریم اومدم بگم دلم برای چالش تنگ شده. می‌خوام یه کوچولوش رو با هم بریم...همین حالا هم دارم به گزینه‌های قابل انجامش فکر می‌کنم. ۱‌. چالش برای ۲۱ روز انجام می‌شه. (شروع به تاریخ ۲۴ مرداد لغایت ۱۳ شهریور) این خوبه چون از ۱۴ شهریور امتحانام شروع میشه...۲. هر روز اینجا در ویرگول گزارش آنچه گذشت روزم رو بنویسم.۳. هر روز بصورت امتحانی یک آیتم رژیمی و کافه‌ای درست کنم و دستور و عکسش رو اینجا بذارم. (برای جذابیت کار و اینکه از این کار خوشم‌ میاد)۴. هر روز یکی از مرورهای درسیم که خوندم و یاد گرفتم رو اینجا به زبان ساده بنویسم.همین‌ها کافیه...ورزش، زبان، کتاب و کالری‌شماری رو نمیارم داخل چالش، چوووون اینا دیگه روتین شده و انجامشون خیلی کاری برام نداره. قراره با انجام اون چهار آیتم و نوشتنشون در اینجا بیشتر تمرین نوشتن داشته باشم. و چیزای جدید تست کردن هم خیلی باحاله...پس نوشته‌هام از شنبه سه بخش خواهند داشت.بنویسم کل روزم چطور گذشته.بنویسم چی درست کردم و چطور بوده با دستور اماده کردنش.بنویسم چی خوندم و چی یاد گرفتم از درسام.سعی می‌کنم دروسی رو بخونم و اینجا بگم که یه کاربرد ریزی هم برای مخاطب بصورت کلی داشته باشه.همین...میدونی وقتی پیر بشی تنها چیزی که میخوای اینه که بشینی و به یه منظره خیره بشی... اینو تو یکی از انیمیشن‌ها میازاکی دیدم که شخصیت پیر قصه گفت.بیا تا پیر نشدیم یه چیزایی رو تجربه کنیم. پست قبلیمو یادم نرفته. هنوزم همونقدر کلافه‌م از وضعیتی که برامون ساختن. اما از منفعل بودن و هیچ کاری نکردن هم بدم میاد. همین...دوستتون دارم...سبا بابائیسبا بابائیThu, 13 Aug 2026 21:57:31 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/اعتراض-ow1vlpwgra3kنگرانی‌هایمان تمامی ندارد. در مملکتی این چنین آشفته، در ذهن‌هایی این چنین مضطرب، چگونه می‌توانیم آرام باشیم! چگونه می‌توانیم رشد کنیم! چطور می‌شود ایده‌پرداز بود و آینده را روشن دید!این حق ما از این زندگی نبود. باز جریمه‌های سنگین برای خودروها با سرنشین پوشش اختیاری... نمی‌دانم همه جایی است یا برای محدوده‌های خاصی از شهر... آن از کاسپین که برای بقایشان حبه شد. آن خلیج فارس که آبی نیلگونش سیاه شد. این از وضعیت بنزین که زمزمه‌هایی می‌آید. آن از وضعیت معیشت. این از وضعیت تحصیل به این شیوه‌ی بی‌کیفیت مجازی.چرا چشم‌هایشان در برابر این فلاکت کور است! و تا جخت می‌کنی بند می‌کنند به پوشش! حواس‌ها باید پرت شود، نه! وقتش رسیده باز به چیزهایی گیر بدهند که اولویت نیست. تا چوب حراج به همه چیز بزنند که بلکم مثلا چند ماه یا چند سال بیشتر بمانند.دست و دلم به هیچ کاری نمی‌رود. روزها از پی هم می‌روند و می‌روند و من خموده و خاموش در کنج اتاقم فرو رفته باقی می‌مانم.از جمع گریزانم و تنهایی دارد پوستم را می‌کند.همه با هم داریم فرو می‌رویم و عجیبش آنجاست که برخی به این امر کمک هم می‌کنند.دلم یک زندگی عادی می‌خواهد. حالا این عادی چیست که همگان از آن حرف می‌زنند. برای هر کسی تعریف عادی یک چیز است. برای من عادی آن‌ست که انقدر تن و بدنم نلرزد. از صداها، از شنیدن اخبار، از خرید کردن و چک کردن باقی مانده حساب، برای بیماری و استرس به دکتر رفتن بخاطر حساب‌های سنگین و بیمه‌های بی‌کفایت. این‌ها عادی نیستند؟حرفی از سفر نزدم، از خرج‌های سنگین و خانه و ماشین لاکچری، از تجملات نگفتم، از خرج‌های عادی حرف زدم. از بخش کوچکی از یک زندگی معمولی...باز در سرم نمی‌رود چطور با این وضعیت جرات می‌کنند و تبلیغ فرزندآوری می‌کنند! مگر صد سال پیش است! ما برای خودمان هم آینده‌ایی روشن را نمی‌توانیم متصور شویم چه برسد به بچه... چه شوخی زشتی...در کدام مملکت جوان‌ها را دسته دسته به رگبار می‌بندند و اعدام می‌کنند و از مردم برای جوانسازی جامعه می‌خواهند تا بچه‌دار شوند؟نمی‌شود، هر چه تلاش می‌کنی با چیزکی سر خودت را گرم کنی تا متلاشی نشوی، نمی‌شود. باز از یک جایی سر باز می‌کند. این چرک و عفونت همه جا را گرفته. امیدی به بهبود نیست.در نهایت چاره‌ای جز قوی بودن ندارم/نداریم. اگر راهی بود حتما دلم می‌خواست راه دیگر را بپیمایم. راهی که در آن لوس و عزیز کرده بودم، که کسی جرات نداشت بگوید بالای چشمت ابرو است. انتخاب من قوی بودن تحت هر شرایطی نیست. اما چون چاره‌‌ی دیگری ندارم، خودم را جموجور می‌کنم و دستم را به زانویم می‌زنم و هر طور شده می‌ایستم. می‌ایستم در برابر این طوفان‌های سهمگین. ایستادن در برابر دشمنان خانگی خیلی سخت‌تر از آن‌ست که بشود تصورش را کرد. اما چاره چیست؟ بهتر از جنثی و منفعل بودن است.خلاصه در هر زمانی جنگی برپاست. و متأسفانه ما ناخواسته جنگجو متولد شده‌اییم. راه گریزی نیست.غم بعلاوه‌ی سرسختی معجون عجیبی‌ست. بی‌پروا می‌شوی.کاش زودتر داستایفسکی و کتاب‌هایش تمام شود. آنقدر دچار ملال می‌شوم که دلم می‌خواهد سر به بیابان بگذارم. شاید چون می‌فهمیم چه می‌گويد از تکرار زندگی زیسته خودمان در سیاهی و روایت مکرر آن است که دچار ملال می‌شوم.حتی احمد محمود هم همین‌طور است. مدام با خودت می‌گویی پس کی این تکرار‌ها تمام می‌شود!حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم دولت آبادی هم و همینطور آلبر کامو...من هم وقت گیر آورده‌ام در چه زمانه‌ای سراغ چه کسانی رفته‌ام.چخوف، تلخی‌ها را رقیق می‌کند و به خوردت می‌دهد. باز بهتر از تلخی صرف است.دیروز از خلق گفتم، یک زرافه می‌دوزم بعد از پایان نشانتان می‌دهم.کار آسنی را ادیت می‌کنم.متأسفانه در انجام تکالیف دانشگاه دارم کوتاهی می‌کنم و هنوز برای یکشنبه کاری نکرده‌ام. از اینکه ارائه‌ی بی‌محتوایی داشته باشم خوشم‌ نمی‌آید، باید بی‌حوصلگی را گردن بزنم.باشگاه این چند روز تعطیل است. اما پیاده‌روی‌ها به قوت خود باقی هستند. از شنبه روال زندگی عادی خواهد شد.از این همه تعطیلی به تنگ آمده‌ام.سعی می‌کنم با اینجا بودن و نوشتن کمی ذهنم را آرام کنم و به زندگی و کارها نظمی بدهم.ممنون که همراهید و اینجا هستید.اینم از زرافه...سبا بابائیسبا بابائیThu, 13 Aug 2026 14:25:52 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/عنوانی-ندارم-pu99qi69ubojاومدم حرف بزنم، اما حتی نمی‌دونم دقیقا از چی!یه لقمه قرتیگری از فلافل یخ کرده پریشب درست کردم و بلعیدمش... واقعا نخوردمش، بعلیدمش...در نیم بیشتر بی‌حالی‌هام خانواده رتبه اول رو داره. همیشه گفتم و میگم زندگی هر چقدر هم که سخت باشه، وجود و حضور خانواده همدل و همراه می‌تونه از سختی‌هاش کم کنه. لااقل بر اون اضافه نمی‌کنه. حالا تصور کن حالت خرابه با کلی دغدغه و مشکل و فکرای هزار رنگ خانواده‌ی همراه و همدلی هم نداری. تو ببین دیگه چی به سر آدم میاد. با وجود گرمی هوا، سه روزی میشه که پیاده‌روی‌های شبانه‌م رو از سر گرفتم. خسته میشم چون هوازیم اونقدری جالب نیست. اما دوسش دارم. لذت‌بخش و رها کننده‌ست. اون رهایی و بی‌مقصدی رو می‌پسندم. هدف هم که فقط راه رفتن هست و بس...جدا حوصله هیچ کاری رو ندارم. رسما هیچ کاری. اما، همنطور که صد بار قبل‌تر گفتم و هنوز بر اون باورم، اگر تو این احوال کاری نکنی، هیچ خری نمیشی. (با خودمم به کسی برنخوره)چون اغلب حالمون‌ گرفته‌ست، پکریم. اینجور نیست بگیم اوکی ماهی یک بار دو بار پیش میاد بیا اونروزا فشار رو برداریم. نه جونم این دیگه حال همیشگیه فقط گاهی وقتا نیست.من برای خودم فال آهنگ می‌گیرم برای بامزه بودنش. فکر می‌کنم اغلب اینکارو می‌کنن. الان آهنگ نهنگ تنها اومد. نهنگ ۵۲ هرتزی...یکی دیگه...خوب خودتو جا کردی تو شعرام تو آوازمخوب دستمو خوندی، منه عاشق دل به تو باختم....قند روزای تلخی...قشنگهقند روزای تلخ من چیه؟از آدم مورد علاقه‌م که بگذرم، چه کاری قند روزای تلخ منه؟فکر کنم.........فکر می‌کنم خلق کردن باشه. یه چیزی رو ساختن، از ایده به اجرا بردن...اگه اینطوره پس من رفتم...ضمن اینکه از روزای تعطیل واقعا بدم میاد...سبا بابائیسبا بابائیWed, 12 Aug 2026 11:43:00 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/جمعه-های-دلگیر-msoxfffuj8v4یکم غر بزنیم!من کلا آدم بداخمی هستم. یعنی در حالت عادی هم اگر یهو خودمو تو آئینه یا شیشه یا صفحه خاموش موبایل ببینم از حالت جدی صورتم میگورخم. حالا تصور کن از یه چیزی هم دلخور باشم.حالا داشتم فکر می‌کردم چرا انقد آدم بداخمی هستم. یادم اومد ده، دوازده ساله بودم که وقتی میخواستم برم بیرون مامانم هیچ وقت نمی‌گفت مراقب خودت باش، همیشه می‌گفت نخندین تو خیابوناااا... اصطلاحی که به کار می‌برد این بود (هِروکِره نکنید)... نمی‌دونم شاید اثر همین جمله بوده که من بعد از چهل سال هنوز بداخمم و صورتم در حالت عادی لبخند نداره...مثلا مامان من براش خیلی مهم بود که بچه به غذای در حال پخت ناخونک نزنه. برابر با فحش ناموسی بود این حرکت. حالا من تو خونه خودم حتی وقتی تنهام به غذای خودمم ناخونک نمی‌زنم این حرکت برام شنیع و دور از ادب جا افتاده. یه سختگیری بی‌خود به نظرم...خب غرام تموم شد، بیشتر بود ولی حوصله گفتن بقیه‌شو ندارم.عکس غذاهانو دادم هوش و ازش خواستم اینجوری درستشون کنه. هوشم کارای بامزه‌ای بلده‌هااا...کاش یکم بیستر حواسمون به آدمای عزیز زندگیمون باشه...جمعه‌ها می‌تونست دلگیر نباشه اگه تو بودی. اگه هر هفته رو سعی می‌کردی فقط نصف روزشو با من وقت بگذرونی. برای اون نصفه روزمون برنامه بریزی. اما اینکارو نمی‌کنی، چون حواست به من نیست...همیشه انتظار داری من خوشحال و خندون باشم. ولی برای اون شادی و لبخند نه کاری می‌کنی و نه تلاشی. بگذریم از بدیهیات، نگه داشتن رابطه و حفظ اون خوشحالی همینجوری و خود به خودی اتفاق نمی‌افته عزیزدلم...جمعه‌ها برای من از صبح دلگیره و غروباش به مرز فروپاشی میرسه دیگه...سبا بابائیسبا بابائیFri, 07 Aug 2026 10:59:17 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/بدون-عنوان-sxvv2n0hmupiدیروز با مامان و خواهر کوچیکه رفتیم بازار... یه نفرینی هست میگه بی‌پول، بازارت ببینُم. خب انگار دیروز من شامل این نفرین شده بودم.این ماگ رو دیدم و چشمم موند روش. حالا چقد پول دارم کلا ۱.۳۰۰ این چنده ۴۰۰... هی گذاشتمش سر جاش هی برداشتمش. داشتم از دورن با میلم مقابله می‌کردم. برای داشتنش. راستش حالم بد شد که بخاطر ۴۰۰ تومن حس بدی داشته باشم. مسأله دیگه اون ماگ یا کارت خالی نبود. می‌دونم چیزای زیادی دخیل میشن اینجور وقتا. ولی اگه برنمیداشتمش خیلی حالم بدتر میشد. از وضع موجود از این کاری که دارن باهامون می‌کنن. می‌دونم این برام شبیه چسب زخم عمل می‌کنه و زخم من الان نیاز به جراحی داره. اما برای یه لحظه دلم اون دوپامین رو می‌خواست. می‌خواستم با خریدنش کمتر احساس بدبختی کنم انگار... 🥲😅حالا خلاصه گرفتمش و خوشحالم که ازش نگذشتم. از سیاست و کارای کثیفی که دارن می‌کنن دارم بالا میارم. همه گرفتاری زیاد دارن. این جمله خیلی آشناست و خیلی به کار میره و متأسفانه خیلی درسته. لااقل برای خیلی‌هامون... حالا شاید بخونی بگی بابا تو که خوبی، اگه ما برات تعریف کنیم که اشکت درمیاد. شاید خیلی لازم نباشه که بگم درسته می‌نویسم و گوشه‌هایی از من رو می‌دونید ولی خب این که همه من نیست. راستش همیشه و همیشه بر این موضوع پافشاری دارم که هر کسی دردش برای خودش بزرگ و مهمه، هر چند که من چیزی ازش نفهمم. هر چیزی که تونسته ذهن شما رو درگیر کنه برای خودتون مهمه، هر چند کس دیگه‌ای نتونه درک کنه. پس بصورت کلی مشکلاتمون رو با هم مقایسه نکنیم و مسابقه کی بیشتر مشکل داره با هم نذاریم خیلی بهتره.وقتایی که انیمیشن می‌بینم تقریبا آخر همشون یه بغضی می‌گیرتم. ولی این خیلی در مورد فیلم‌ها و سریال‌ها برام اتفاق نمیوفته. البته به جز این سریال کوتاه...کلی بغض و اشک. یه فیلم پر از حرف... دوست داشتید ببینید شماام... چون خیلی بلد نیستم از فیلما بگم ازش عبور می‌کنم. تعریفای نچسب من مزه خوب دیدنش رو خراب می‌کنه. روزا به سکوت و تنهای میگذرن. راستش حوصله‌م کمی سر میره، گاهی وقتا... اما اعصاب تو جمع رفتن رو هم ندارم. کاش زندگی بیستر روی شادش رو نشون بده. هر طرف میری که حالت بهتر باشه یه چیزی هست که غمگینت کنه.میگم نظرتون با یه چالش چیه؟ لااقل اینجوری شاید از حجم این همه فکر و خیال کمی راحت شدم.سبا بابائیسبا بابائیThu, 06 Aug 2026 09:20:12 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/نون-عدس-n4iui0xexcjcتا حالا شده در قابلمه برنج در حال دم کشیدن رو بردارید و وقتی بخارش یکم رفت کنار تمام اون عطر خوش بوی برنج رو بو کنید؟ یا وقتی قرمه‌سبزی داره ریز ریز برای خودش قُل میزنه؟ یا وقتی لازانیا یا یه تیکه کیک توی فر دارید؟ تا حالا از عمق جونتون غذاها رو بو کردید؟وای امتحانش کنید. این حس بی‌نظیره...هشدار: فقط مراقب باشید نسوزید.قبلا بارها اینجا از غذا و خرید مواد اولیه گفتم. این علاقه وافر من به خرید مواد اولیه برای پختن غذا خیلی برای خودم جذابه. این کار رو حتی از خرید لباس و کیف و کفش و چه می‌دونم هر جیز دیگه‌ای بیشتر دوست دارم و بیشتر از هر چیز دیگه‌ای بهم حس لذت میده.ترکیب موادترکیب رنگ‌هاترکیب مزه‌ها و طعم‌هاترکیب بوهابی‌نظیر نیست؟مثل یه معجزه‌ی کوچولوعه...همیشه برای خوراک ارزش قائل بودم.اون عکسی که بالا مشاهده کردید نون عدسه...و من از طعمش شگفت‌زده شدم. عالی بود. دستور پختش هم از داخل گوگل برداشتم. قبلا هم یکی دو باری تو اینستا دیده بودمش. معرکه شد.هر ۱۰۰ گرمش ۶۸ کیلو کالری و ۵.۵ گرم پروتئین داره.ارزش تست کردن داره.نکته: حتما از تابه نچسب استفاده کنید.من با پنیر و گردو چرخ شده و خرما امتحانش کردم.میان‌وعده سالم و عالی...دیگه گیر دادم بهش کلا عالیه با هر چیزی که لقمه‌ش می‌کنی.پی‌نوشت: لعنت بر باعث و بانی تمام کسانی که هزینه زندگی رو اونقدر برامون سنگین کردن که حتی خرید کمترین مایحتاج داره تبدیل به فاجعه میشه.سبا بابائیسبا بابائیMon, 03 Aug 2026 20:45:08 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/یهویی-wx4z3zyzfpzcمیگماااا مهربون بودن ایرادش چیه؟چرا انقد خشن شدیم؟ چرا انقد سخت شدیم! چرا فکر می‌کنیم از همه طلبکاریم! خودمو میگماااامی‌دونم، خب منم مثل همه دارم تو همین خاک و با همین مسائل زندگی می‌کنم. تورم خره. مسئول بی‌کفایت خره. هر کسی داره تا این حد زندگی رو برامون سخت میکنه خره. هر روز کلی خبرای بد می‌شنویم. یه دور تو اینستا میزنی از حجم خبرها و داغ‌ها و غم‌ها میخوای سر به بیابون بذاری.اینارو گفتم که فک نکنی از سر خوشی دارم می‌نویسم. کلمه اشک منه.ولی میخوام تهش بگم، خانواده و عزیزانمون و آدم‌های عادی که هیچ نقشی در این وضعیت ندارن چه گناهی کردن. چرا باهاشون بداخلاقیم! بازم با خودمم فقط جمع میبندم شاید توام که داری میخونی گاهی دچار این حس شده باشی. برای خودم تجویز کردم: تا وقتی کاری ازت ساخته نیست، آروم بمون. به کارهات برس، از فضای خبری کمی فاصله بگیر. به خودت یادآوری کن بچه‌ها بزرگ میشن و حسرت میخوری که این روند رو ندیدی.بزرگسال‌ها پیر میشن و از بینمون میرن و تو بودنشون رو خوب درک نکردی.در تمام دوران‌ها پستی و بلندی بسیار بوده و خواهد بود و هیچ وقت این روند نقطه و پایانی نخواهد داشت. با هر سردی و گرمی بخوای به خودت بلرزی و عصبی باشی و مدام پرخاش کنی، باختی. بدم باختی. از آدمای صبور خوشم میاد. از اونایی که انقد پرن که در نهایت آرامش سختترین روزها رو سپری میکنن و بلدن که چطوری خشم خودشون رو کنترل کنن و به موقع ازش استفاده کنن. اینها از نظرم همه نوعی از مهارت هستن.از چرخ چرخ زدن در فضای مجازی متنفرم. کاری که بعد از اتمام امتحانات زیاد انجامش دادم و وقتشه که دیگه کنترل بشه. اها یه چیز دیگه بازم به خودم:حواست باشه کدوم سختی رو انتخاب میکنی و بدون اگه روزایی که بی‌حوصله‌ای کاری نکنی هیچی نمیشی، الکی هم ادای تلاش کردن درنیار اونم راه به جایی نداره.همین...سبا بابائیسبا بابائیThu, 30 Jul 2026 16:43:54 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/خبری-نیست-همینجوری-knlv7wpg62geالکی گرفتمش برای تست یه چیزی :)چند روز پیش همینجوری که کتابم پهن بود پام خورد به لیوان آب و ریخت روشون😣 آقای ی گفت اشکالی نداره بعد از اینکه خشک شد، اتو بزن. مثل روز اولشون نمیشن ولی از این وضعیت هم درمیان. و نتیجه عالی بود بعضی صفحات کامل صاف شدن و بعضی دیگه با اینکه مثل اول نشدن ولی از اون حال بد دراومدن. گفتن ترم تابستون از شنبه شروع میشه. امیدوارم خیلی سخت نگیرن من به زمان نیاز دارم برای انجام یسری از کارا...کارورزی هم دارم که هنوز نگفتن چه خاکی باید سرش بریزیم.هنوزم جزو هیترای تابستونم. چه وضعیه آخه این همه گرمااااا برا چیه... گرما همه جون منو می‌گیره. همش افتادم یه جا و سخت پامیشم. چون سریع گرمازده میشم.باشگاه هم که نگم براتون خیس عرق و داغون...اوه گفتم باشگاه... بلاخره بعد از یک سال تمرین با مربیم دیدوز یه آفرین بهم گفت. 😅😁 آفرین گرفتن از بعضی مربی‌ها خیلی سخته. انروز با خانم سین حرف می‌زدم. قبلا هم گفته بود امروز هم گفت که چرا کانالم رو تو یوتیوب راه نمیندازم! راستش نمی‌دونم چرا بعضی کارا رو مدام به تعویق میندازم. کارایی که دوسشون دارم هم. مثل آسنی بچم. از کی ول شده و من کاری نکردم براش🫠🥲امیدوارم طلسم بشکنه و بتونم یه حرکتی بزنم.او راسی فیلمی که میبینم یا بهتر بگم مینی سریالی که دنبال می‌کنم برخلاف سلیقه‌م جا/سوسی طوریه و خیلی منو به هیجان میاره. شاید چون انگار داریم تو همون مایه‌ها از تاریخ زندگی می‌کنیم. بعد رفتم یکم از تاریخ سوریه رو به همین واسطه خوندم. عجب پر فراز و نشیب بوده.کتاب سلوک محمود_دولت‌آبادی هم عجب قشنگه. راستش یکم سخت خوان میشه بعضی قسمتاش ولی در کل آدم رو مفتون خودش میکنه.من فکر می‌کنم تو Morning Person از نظر سبک زندگی هستی، ولی شاید Morning Peak Performer نباشی.اینم سر صبی هوشی برام تشخیص داده و برام جالب بود. جدا که با حرف زدن، حرف زدن بصورت کلی چه جنبه‌هایی از آدمی آشکار میشه، که حتی قبلا حتی بهشون فکر هم نکرده بوده.سبا بابائیسبا بابائیThu, 30 Jul 2026 16:18:26 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/جمعه-y6v3xjtnklmsخلاصه‌ی روزهای هفت بیجار من...در کنار این‌ها ۲ سریال هم‌ می‌بینم. یک سریال جاسوسی و یک سریال لطیف ژاپنی. دو دنیای کاملا متفاوت از هم...آشپزی هم که همیشگی است.صبح‌ها که بیدار می‌شوم سرشار از انرژی‌ام، اما هر چه از روز میگذرد بیشتر افت می‌کنم و بیشتر حوصله‌ام تنگ می‌شود.عادت دارم همیشه هدفی در دستور کارم داشته باشم. که تاریخ مشخصی داشته باشد. تاریخ پایان نداشتن مساوی است با کش دادن بیش از اندازه...ولی خب خیلی هم سخت نگرفتم به خودم چون یک ناه گذشته بسیار سخت گذشت. از نتیجه هم راضی بودم. بنابراین خیلی خودم را مقید سفت و سخت نگرفتم برای انجام کارها...راستش را بخواهید تنهایی بیش از حد اذیت کننده است. یعنی همانقدر که به تنهایی نیاز دارم به دیگران و بودنشان هم نیاز دارم. زیادی تنها ماندن آزارم می‌دهد.وای که چقدر در تعادل ماندن سخت است.امروز جمعه است و من به عمد جمعه‌ها را بیشتر در تختخواب می‌مانم.اغلب جمعه‌ها را هم به تنهایی می‌گذرانم. کمی دلگیر است. ولی خب چه می‌شود کرد!معلومه غروب جمعه من از صبح جمعه شروع شده؟امروز را می‌خواهم برعکس هر روز شروع کنم. یعنی اول یکی یکی قورباغه‌هایم را قورت بدهم بعد برم سر وقت کارهایی که بهشان علاقه دارم.حالا فکر نکنید چکاااار میکنم. هیچ، فقط وقتم را پر می‌کنم. وگرنه نه آدم خیلی با برنامه‌ای هستم، نه خیلی سختگیر... فقط سعی می‌کنم تنهایی‌ام را بپوشانم.بدی‌اش این است که بعد از مدتی که تنهایی یار و رفیقت شد سختت است آن را بشکنی. مثل اعتیاد است. هم از او خسته‌ای هم نمیتوانی ترکش کنی.شاید روزهای باشگاهم را بیشتر کردم. لااقل در تابستان. شاید اینجوری کمتر خود درگیری ذهنی داشته باشم.سبا بابائیسبا بابائیFri, 24 Jul 2026 11:31:42 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/استمرار-c2zni8hu34quخانم "عین" گفت این ماه هم‌ پول باشگاه رفتن ندارد. چون هر چه داشته و نداشته را داده و از این آمپول‌های لاغری گرفته. فکر می‌کنم در این ۴ یا ۵ ماه اخیر هم ۱۲، ۱۳ کیلویی وزن کم کرده. عکس‌هایش را دیدم اما خودش را نه...اصلا آدمی نیستم که دیگران را نصیحت کنم و بگویم چه چیزی از نظرم درست است یا غلط است... من قبول ندارم این کارها را ولی چون کسی هم حرف مرا قبول ندارد پس خودم را خسته نمی‌کنم. معلوم نیست بعدها سر این نسل اولی که همه چیز را دارد تست می‌کند چه خواهد آمد.سلامتی که شوخی بردار نیست.وقتی می‌شود با ورزش و سبک زندگی سالم به راحتی به هدف رسید چرا میان‌بر بزنیم؟ آن هم‌ میان‌بری که نمی‌دانیم در آن چه چیزی انتظارمان را می‌کشد. هر کار هم که بکنیم در نهایت باید ورزش کنیم و سبک خوردن و زندگی‌مان را در سطح سالم نگهداریم. اگر نه هر کااااری هم که بکنیم در نهایت بعد از چند سال همان آش و همان کاسه خواهد بود.حیف، حیف که تا سرمان به سنگ نخورد به حرف هیچ بنی بشری گوش نخواهیم داد.دلم می‌گیرد که اینگونه شده‌اییم.که در سرعت و شدت زندگی گم شده‌اییم. همه جیز حول محورمان به شکل باور ناپذیری در حال حرکت است.برای همه جیز و همه کار عجله داریم.آخرش...به هر قیمتی شده باید از این دورِ باطل بیرون زد. تمرین و تکرار سخت است.زندگی سالم و تن سالم را بدست آوردن سخت است.آمپول و عوارض سخت است.چاقی و لاغری مفرط سخت است.خودت سختی خودت را انتخاب کن.ممکن است بارها تا مرز جا زدن پیش بروی.حتی ممکن است مدتی هم جا بزنی.اما در نهایت اگر به آگاهی رسیده باشی به راه بازمی‌گردی و ادامه میدهی.تکرارتکرارتکراراستمرار استمرار استمرار همین و همینبعضی روزها شاید ۱۰۰ باشی یا بالای ۹۰گاهی وقت‌ها شاید زیر ۵۰ و یا خیلی کمتر نیازی نیست انرژی و انگیزه‌ات هر روز در یک سطح باشد. آدم هستیم و احساسات آدمی مدام در تلاطم‌اند. کافی‌ست اجازه ندهیم هیچ روزی صفر باشیم.متأسفانه اراده و انگیزه زود شارژ خالی می‌کند باید راهش را پیدا کنی و مدام شارژش کنی. تا در مسیر بمانی...هر کسی هم خودش باید منبع انرژی خودش را کشف کند.هر چیزی هم که شد.ورزش کنید.آب بخورید.غذای سالم بخورید.و شب‌ها زود بخوابید.در حد متعارف با گجت‌ها کار کنید و در روز چند صفحه کتاب بخوانید.و از همه مهم‌تر کمتر عجله کنید.آرام و صبور زندگی را سپری کردن لطف دیگری دارد.می‌گویید نمی‌شود. می‌شود. کافی‌ست مدتی را با آگاهی در این‌باره بگذرانید، خواهید دید که می‌شود. آرزوی امروز: آرزو می‌کنم دست ظلم از دامن پاکتان دور و قطع باشد.سبا بابائیسبا بابائیThu, 23 Jul 2026 14:15:04 +0330https://virgool.ir/@m_73179989/روزمره-ywjmg2gjvrfoبه جز دو تا از دروس باقی دروس نمراتش اومده و راضی‌ام.دیروز بعدازظهر تا امروز عصر خونه مامان بودم. هم دلم تنگ شده بود، هم نیاز داشتم کمی از فضای این یک ماه فاصله بگیرم. حالا برگشتم خونه. جدا که هیچ‌جا خونه خود آدم نمی‌شه. اصن اگه رفتیم و بهشت و بازم دلمون برا خونمون تنگ شد چی؟عکس برای یکی از شبای خونه مادربزرگه‌ست...چند جلد کتاب دارم که امیدوارم برسم و تو دو ماه تابستون تمومشون کنم. راستش نیاز به یه خبر خوب دارم. از اونا که اولش واقعا باورت نمیشه که این اتفاق افتاده باشه. بخاطر امتحانا هم‌ مدتی هست بوک‌مارک ندوختم. یکی نصفه نیمه‌ش رو میزمه که اونم تو دستور کار هست.یه عالمه کار برای انجام دادن دارم. نمی‌خوام به چیزایی فکر کنم که از کنترل من خارج هستن. میخوام تمرکز کنم روی چیزای کوچیک که کنترلشون تو حیطه زندگی من جا میشن. چیزایی که منو به زندگی وصل میکنن. وگرنه هممهههه مون که نههههه ولی بیشترمون میدونیم چه روزای تلخ و بدی رو داریم‌ پشت سر می‌ذاریم. ترسناکترینش برای من تورمه...حالا بگذریم، طبق اون فرمولی که میخوام در حیطه مسائل تحت کنترل خودم باشم، اوقات خودمو تلخ نمیکنم. راستی میدونستید که پنگوئن زانو داره؟منم نمیدونستم. دیشب طی یک گفت‌و‌گو با هوشی اینو فهمیدم. بامزه‌ست نه!در هر حال سعی می‌کنم ورژن بهتر خودم رو بسازم و امیدوار باشم تا شرایط حول محور جغرافیایی مون هم متناسب‌تر و ایده‌آل‌تر بشه. چه میدونیم از فردا، شاید شد...ماچ بهتون...سبا بابائیسبا بابائیSun, 19 Jul 2026 18:34:24 +0330