https://virgool.ir/feed/@m_73175503fa2026-11-11 20:17:21https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_73175503https://virgool.ir/@m_73175503/حس-تنفر-zvshn5quxbsaحس تنفری که تبدیل شد به بهترین و زیباترین حس زندگیم درست اوایل تیر ماه امثال بود که یه گوشی a10 خریدم از سر کوچمون اونم دوماهه، خیلی خوشحال شده بودم که بلاخره از شره گوشی قدیمی موتورالا راحت شده بودم و به عصر دیجیتال و چالش های مختلفش ورود میکردم طوریکه واقعا ساعت های استراحتم و باکار کردن با گوشی جدیدم میگزروندم. دو ماهی گذشت، قسط گوشی تازه تمام شده بود و من خوشحال از گوشی جدید و پولی که پرداخت کرده بود . تو این دو ماه بعد از نصب اینستاگرام تفاوت ها بین آدمها و نقاب هایی که به چهره می زدند تا یه طور دیگه ای دیده شوند برام جالب بود طوری که سعی می کردم خودمو گم نکنم و خودم باشم بدون هیچ نقابی یه کارگر ساده که شغلش کار کردن توی نون فانتزی هستش. اوایل مهر ماه وقتی برای خرید مواد اولیه نان فانتزی با ماشین صاحب کارم به چهارراه سیروس رفتم گوشی رو روی داشبورد ماشین گذاشته بودم و خودم برای دریافت بار وگذاشتنش تویه ماشین پیش صاحب مغازه بودم که با دریافت بار پیش ماشین اومدم و شروع به حرکت کردم بعد از چند دقیقه با صحنه ای مواجه شدم که شوکه شدم طوری که انگار تمام زندگیم و ازم به سرقت برده بودن یه تیکه کاغذ که روش نوشته بود شرمنده ام جوون به جای گوشی موبایلم درسته گوشیم رو دزدیده بودن .دنیا رو سرم خراب شد چکار کنم اومدم سریع شکایت کنم ولی اون کاغذ مثله خوره به جونم افتاده بود،رفتم مغازه عمده فروشی با خواهش از علی اقا دوربین مداربسته مغازه رو زد عقب که من ببینم کیفم و کیفه پولم و کجا انداختم این طوری به علی اقا صاحب مغازه گفتم بعد چند مین یه اقا با لباس های ساده رو دیدم دستش و کرد از شیشه جلو گوشیم و برداشت و سریع دور شد یه چند لحظه دوباره برگشت و اون تیکه کاغذ و گذاشت رو داشبورد و رفت ،علی اقا که با دیدن این صحنه تقریبا همه چیزو فهمیده بود اون اقا رو شناخت اسمش مسعود بود و کارگر تخلیه بار عمده فروش ها چرخشی کار میکرد پاتوقشو بهم نشون داد و من رفتم به ادرسش همون اقا با ظاهری ساده بهش نمیخورد دزد باشه کارگرم باشه اونم این شغل سخت نزدیکش شدم بهش سلام دادم گفتم کارگرم میتونم اینجا وایسم که منم برا کار ببرن گفت بمون اقا تو خودش بود باهاش سره صحبت و باز کردم اول از خودمو مشکلاتم گفتم اونم کم کم همراهیم کرد و از خودش که۳۴ سالش بود و شده بود سرپرست دوتا خواهر و یه مادر مریض که دیابت داشت و انسولینش هم پیدا نمیشد ، اونجا بود که اشک از چشمش جاری شد و گفت دیروز برا اولین بار تو عمرش کاری که هیچ وقت انجامش نداده رو انجامش داده نزاشتم ادامه بده حرفش و گفتم پاشو بریم ناهار مهمون من گفت اولا تو اومدی پیش من من باید مهمونت کنم نگاه ساده و بی الایشی داشت منو دعوت کرد به خونشون برا ناهار همین موقع ها بود که خواهرش با کتاباش و گوشی موبایل من اومد سلام کرد و از داداشش جلوی من تشکر کرد برای خرید گوشی موبایل که بتونه ادامه تحصیلش رو انجام بده تازه می گفت داداش به دختر همسایه مونم گوشیمو میبرم که اونها هم از مدرسه شون و از درساشون جا نمونن،ناخوداگاه اشک از چشم در اومد بدون خوردن ناهار اومدم بیرون فرداش کارتون گوشی رو برداشتم رفتم در خونشون در زدم خواهرش اومد درو باز کرد سلام کرد گفتم داداشت این و داد برات بیارم تشکر کرد و رفت منم حس فوق العاده داشتم دوباره رفتم سراغ موتورالا گوشی قدیمیه تا پولامو جمع کردم و یه گوشی جدید خریدم .مهدی احمدیمهدی احمدیThu, 31 Dec 2020 10:56:20 +0330